Uber & Cafe 44A

NİKOL BASOĞLU / nikol.basoğlu@alem.com.tr

İstanbul’un en Avrupai yoludur belki de Süleyman Seba Caddesi ve Akaretler. Yokuşu çıkarken anlamazsınız bile ciddi kardiyo yaptığınızı etrafa bakmaktan. Göçebe toplum evladı Türklerin nadir bıraktığı eserlerdendir buradaki binalar. Bende çocukluğumdan beri çok merak uyandırır. Ama bu merakın sanat ve tarihle ilgisi yok, sebep annemin aksanı. Burayı tüm çocukluğum boyunca Hakaretler sandım. “Hakaret edilen bir yer mi? Oraya gidince bağırıyorlar mı?” diye düşünürdüm. Annemin bacağına sarılıp ağlamışlığım var gitme Hakaaaaretler’e diye. Annem hakaret yiyecek korkusu işte.

Nedense Şair Nedim Caddesi’nin ara sokaklarına açılan kahvaltıcıların olduğu sokaklarda bile büyük hareketlilik varken, Akaretler layık olduğu ilgiyi bir türlü göremedi. Ancak buraya hareket, enerji getireceğini umduğum yeni bir mekan var: Pizza East. İtalya da dahil tüm dünyada yediğim en iyi pizzayı Londra’daki Pizza East’te yemiştim. Onun İstanbul’da açılması hayalimdi, Akaretler’e de çok yakıştı. 

Hemen içeri dalıp arkadaşımın tavsiyesi olan kuşkonmazlı parmesanı sipariş ettim. Mekanın iç kısmı çok ferah ve şık. Dar bir girişten beklemediğiniz ferahlıkta bir alana ulaşıyorsunuz. Bahçesi içerisi kadar iyi olmasa da sigara sevdası insanları dar bir alana tıkıştırıyor. Kuşkonmaz tam istediğim yeşillikteydi. Yani haşlanması gerektiği kadar haşlanmıştı. Bu arada keçi peynirli kuzu sosisli pizzayı heyecanla bekliyordum. Pizzaların adı da Türkçeye çevrilince tekerleme gibi olmuş. İngiliz menüdeki kadar asil durmuyor. Neyse zaten önemli olan lezzeti. Pizza East’in en sevdiğim yanı tam benim sevdiğim gibi kalın kenarlı ama ortası ince ve sulu pizzaları. Pizzanın hamuru, mozzarellası ve odun fırının isli lezzeti tam kıvamındaydı. Ortası yeterince sulu değildi ama sosisin çok lezzetli olduğunu söylemeden duramayacağım. Nitekim söyledim. 

Pizza East’te yemeğimi yiyip Akaretler’den Nişantaşı’na geçecektim. Nişantaşı’nın trafiği insanı arabadan soğuttuğu için yeni favori application’ım uber’i kullanmak istedim. Uber Türkiye’ye geldiğinde sanırım en çok sevinen ve belki de tek sevinen bendim. Uber’den para ve ihtiyacınıza göre Vito, Mercedes ya da taksi çağırıyorsunuz. Çağırırken gideceğiniz adresi de girip yazılan süre kadar bekliyorsunuz ve geliyor araç. Mükemmel bir yolculuk değil mi? New York’tayken öyleydi. Ama Türkiye’de olmadı. 

Birinci sorun yol ve yön bilmeyen şoförler. Hadi yol bilme navigasyon kullan. Ama onu da yapamıyorlar. Bir seferinde araca Ulus’tan binip Beşiktaş’a gitmeye çalıştım. Çalıştım diyorum çünkü gidemedik. Adam navigasyona bakarak Zorlu yoluna dönmeye çalışırken Akmerkez’e geri geliyor. Birincide anlamadım, ikincide sustum, üçüncü kez yuvarlak çizip aynı noktaya geldiğimizde napıyoruz dedim? Navigasyona ışık yansıyor halledecegim dedi. Ne ışığı , ne yansıması. Adam sanki uzay mekiği kullanıyor. Kaptan Spark dördüncü kez daire çizince indim. Sinirden gülerek. 

İkinci sorun saygısızlar. Pizza East çıkışı uber’i açtım. En yakını 4 dakika mesafedeydi. Ben de yine bir çılgınlık yapıp şansımı denedim. Basınca 20 dakika gösterdi. Ben de 20 dakika beklememek için cezayı da göze alarak iptal hakkımı kullandım. Buraya kadar her şey normal. Bundan 4 dakika sonra telefonuma baktığımda 4 cevapsız çağrı gördüm. Ve tekrar çalınca telefonu açtım. Bir adam bana “Siz benle dalga mı geçiyorsunuz” diye bağırmaya başladı. Ben ona 20 dakika beklemek istemedim başta 4 dakika yazıyordu o yüzden iptal ettim, hakkımı kullanıyorum dedim. Fakat kendisi muhteşem Türkçesiyle “Öyle mi? Öyle mi? Hesap vericen” dedi sadece. 56’ıncı  “Öyleeeee mi”den sonra bir derdiniz varsa uber’le paylaşın dedim ve kapattım. 

Üçüncü sorun da kurumsal değiller. Kendilerine defalarca şikayet etmeme rağmen hiçbir geri dönüş olmadı. O kadar sağırlar ki buradaki yazıdan sonra bile olmayabilir.

Neyse ben en iyisi yürüyeyim, hem sinirlerime iyi gelir hem de hamurlar erir diye kahvemi içmek üzere Cafe 44A’ya doğru yola düştüm.
Topağacı’ndaki Cafe 44A'ın favori kahvecilerimden biri olmasının nedeni etrafta bu tarz 3. nesil kahveciler olsa da 44A’nın aynı zamanda sanat galerisi olması. Tasarımıyla da diğer kafelere göre öne çıkan cafe 44A Parsons’da iç mimarlık eğitimi alan Hazal Emre’nin elinden çıkma. “Less is more” ya da sadelik içindeki şıklık 44A’yı en iyi betimleyen cümleler olsa gerek. Bu yüzden bir kahve içip çıkamıyorsunuz. Kahvesinin kavurması hafif ve tazeliği yüksek. Kahve içerken barın üstünde gördüğüm cheesecake ile bakışmaya başladık. Bu flört yaklaşık 20 dakika sürdü. Sonunda pes ettim, kendimi ona teslim ettim. Oreolu olanını mutlaka tavsiye ederim. Tabii gitmişken Mehmet Ulusel’in de sergisine bir göz attım. Benim gibi sanatseverler için o mekanın havasını soluyarak kahve içmek harika bir fırsat. Yeni mahalle kahveciniz hayırlı olsun.

Afiyet olsun...