İstanbul'un En Yeni Mekanları: Şehrin Güncel Yeme İçme Rotası
18 dakika okunma süresi
Mesleğim gereği yıllardır bana gezi tavsiyesi soranlara hep aynı öneriyi veriyorum. Bir şehri gerçekten tanımak istiyorsanız; sokaklarda kaybolun, kalabalıklardan uzaklaşın, gündelik hayatın içine karışın. Yerel halkın buluştuğu pazarlarda, kafelerde vakit geçirin. Siz durun ki şehrin ritmini hissedebilin. Ama mutlaka eklediğim bir şey daha var: En az bir müze gezmeden dönmeyin. Çünkü bir toplumu anlamak için yalnızca bugününe bakmak yetmez; geçmişine de temas etmek gerekir. Müzeler benim için yalnızca sergi alanları olmadı hiç. Onlar bir toplumun sessiz hafızasıdır. Duvarlarındaki izler, vitrinlerdeki nesneler, mekânın kendisi...
Hepsi birer tanıktır. Bu yüzden yıllardır düzenlediğim turlarda müzeleri gezi planının merkezine almaya özen gösterdim. Ancak zamanla şunu fark ettim; gündüz saatlerinde, kalabalıklar arasında yapılan ziyaretler bu anlatıyı eksik bırakıyordu. Zaman sınırlıydı, dikkat dağınıktı, mekân sürekli bir akış içindeydi. İnsanlar eserleri değil, çoğu zaman birbirlerini izliyordu. İlk kırılma anım, Yerebatan Sarnıcı'nda yaşadığım bir deneyimle oldu. Kalabalık tamamen dağıldıktan sonra, ışıklar kısıldığında, suyun içinden yükselen sütunlara bakarken gündüz oradan geçen binlerce insanın sesinin nasıl da bir anda yok olduğunu fark ettim. O an şunu düşündüm; tarih, ancak biz sustuğumuzda konuşuyor. Asıl büyü, kapılar kapandıktan sonra başlıyordu. Işıklar ve sesler değiştiğinde gece, tarihi mekânlarla aramızdaki görünmez perdeyi kaldırıyordu. Bu farkındalık, gece turlarının başlangıcı oldu. Türkiye'de gece müzeciliği fikrini ilk uygulamaya başladığımda herkesin aklında aynı soru vardı: "Gerçekten fark eder mi?" Bugün geldiğimiz noktada bu sorunun cevabı çok daha net.
Özellikle Kültür ve Turizm Bakanlığı'nın son yıllarda hayata geçirdiği gece ziyaret uygulamalarıyla birlikte, birçok ören yeri ve müze yaz aylarında geç saatlere kadar açık kalıyor. Ancak benim deneyimlerimde fark yaratan yalnızca saat değil; atmosferin bilinçli bir şekilde kurgulanması. Ayasofya Cami'ni gündüz gezmiş yüzlerce insanın, gece kubbenin altında durduğunda aynı cümleyi kurduğuna defalarca şahit oldum: "Burası başka bir yer olmuş." Çünkü ışık değiştiğinde mekânın dili de değişiyor. Gündüz bir mimari harika olarak gördüğünüz yapı, gece yaşayan bir tanığa dönüşüyor.
Aynı dönüşümü Topkapı Sarayı, Efes Antik Kenti, Kariye Cami ve İstanbul Arkeoloji Müzeleri gibi farklı dönemleri temsil eden mekânlarda da yaşadık. Gece, bu alanları birer turistik durak olmaktan çıkarıp bireysel bir deneyime dönüştürüyor. Yerebatan'da yankılanan adımlar, Topkapı Sarayı'nın önünüze sınırsızca serilen ihtişamı, Efes'te tarihe tanıklık eden taşlara düşen gölgeler... Bunlar ancak geceye ait.
Bu deneyimi Türkiye sınırlarının ötesine taşıma fikri aklıma geldiğinde kalbim bana bu cevabı verdi. Deneyim ve gözlemlerime dayanarak bir tur plandık. Roma'da özel bir grupla gerçekleştirdiğimiz Kolezyum gezisi, sessizliğin insanlık tarihiyle bağ kurmadaki rolünü yeniden kanıtladı. Gündüz turist kalabalığından geçilmeyen bu dev yapı, gece neredeyse çekingen bir hâl alıyordu. Taşlara dokunduğumda yalnızca soğukluğu değil, nefes alan bir tarihin ağırlığını hissettim. Nero'nun halktan gasp ettiği topraklarda, Vespasianus'un gölü kurutup halka armağan ettiği bu dev yapıda, gladyatörlerin ve imparatorların gölgeleri sanki hâlâ taşların arasındaydı...
Paris'te Versay Sarayı'nı gece gezmek, meslekte geçirdiğim uzun yıllara rağmen beni heyecanlandıran deneyimlerden biri oldu. Aynalı Salon'un sessizliği, Barok bahçelerde dolaşan rüzgâr... Aynalı Salon'dan geçerken, grubun refleks olarak fısıldamaya başladığını fark ettim. Kimse yüksek sesle konuşmak istemiyordu. 14. Louis'nin gücünü, Marie Antoinette'in halktan kopuk yaşantısını ve Fransız Devrimi'nin yaklaşan ayak seslerini gecenin içinde daha net hissettik. Sanki saray hâlâ sahibini bekliyordu. Bu tura yakışır bir seçimle, Paris'in en lüks otellerinden biri olan Hôtel Plaza Athénée'de konakladık.
Michelin yıldızlı şef Gordon Ramsey'in restoranında unutulmaz bir lezzet deneyimi yaşadık. Şehrin bohem yüzünü temsil eden Le Marais gezisinin yanı sıra "Emily in Paris" dizisiyle gündeme gelen Giverny'deki Monet Jardin'de kendimizi doğanın renklerinin huzuruna bıraktık. Ekim ayında rotamız Viyana oldu. Schönbrunn Sarayı'nı gece gezmek, Habsburg ihtişamını farklı bir perspektiften okumamızı sağladı. Maria Theresa'nın salonlarında yürürken güçten çok zamanın izlerini hissettik. Aralık ayında Roma'da gerçekleştirdiğimiz "Vatikan'da Bir Gece" deneyimi ise bambaşka bir boyuttaydı. Her zaman önünde bitmez kuyruklar olan Vatikan Müzeleri'nde yalnızca 30 kişiyle dolaşmak, Sistine Şapeli'nin ihtişamını kalabalıksız yaşamak, sanatla kurulan bağı bambaşka bir noktaya taşıdı.
Bu yolculuklar beni St. Petersburg'a götürdü. Hermitage Müzesi'nde gece turu, sanat tarihinin devleriyle neredeyse bire bir karşılaşmak gibiydi. Michelangelo, Leonardo da Vinci, Rembrandt... Kalabalık olmadan, sessizlik içinde. Hindistan'da The City Palace Museum, Jaipur'da gerçekleştirdiğimiz gece deneyimi ise adeta bir masal atmosferindeydi. Geleneksel müzikler, özel kostümler ve sarayın geceye bürünen dokusu, deneyimi bir gezi olmaktan çıkarıp bir sahneye dönüştürdü.
Yılbaşını geçirmek için gittiğimiz Kahire'deki Büyük Mısır Müzesi modern müzeciliğin geldiği noktayı gösteriyor. Gece ışıkları altında sergilenen eserler, özellikle II. Ramses heykeli ve Tutankhamun hazineleri, geçmişi bugüne taşıyan güçlü bir anlatı kuruyor. Piramitlerin karşısında durduğunuzda, insanlığın neden hâlâ bu yapılara hayranlık duyduğunu anlıyorsunuz. Giza Piramitleri'nin gölgesinde tarih yalnızca anlatılmıyor; hissediliyor.
Önümüzdeki dönemde Elhamra Sarayı için planladığımız gece turu da bu anlayışın bir devamı olacak. Zamanımızın en yaygın hastalığının unutmak olduğuna inanıyorum. Üstelik bu artık bireysel bir zafiyet değil; çağın bize dayattığı bir yaşam biçimi. Tüketim hızlandıkça, deneyimler yüzeyselleşiyor. Her şey hızla alınıp hızla tüketiliyor. Bu hız, zihnimizi de dönüştürüyor. Görüyoruz ama bakmıyoruz, dokunuyoruz ama hissetmiyoruz. Hatırlamak ise giderek zahmetli bir eyleme dönüşüyor. Oysa benim mesleğim -tarihçilik ve seyahat yazarlığı- tam da bunun karşısında duruyor: Hatırlamak ve hatırlatmak.
Gece turları benim için bir lüks değil, bir anlatım biçimi. Tarihi vitrinlerin arkasından değil; sessizlik, ışık ve zamanın içinden okumaya çalışıyorum. Çünkü bazı hikâyeler vardır, yalnızca gece anlatılır. Belki bir gün, bir gece turunda yollarımız kesişir. Aynı sessizlikte, aynı ışık altında, tarihle birlikte yürürüz. Ve belki de en çok ihtiyacımız olan şeyi yeniden hatırlarız: Unutmamayı.