"Primetime" Film İncelemesi: Robert Pattinson'lı A24 Gerilimi| Alem Dergisi

Primetime'da her karakterin kamerayla ayrı bir meselesi olduğunu daha ilk dakikalardan anlaşılıyor. Chris Hansen, karşısına oturttuğu insanların kim olduğunu bütün Amerika'ya göstermek isterken genç oyuncu Dan ise aynı kameranın kendisini bir gün başka bir hayata taşımasını bekliyor. Birinin şöhretini büyüten şey, diğerinin kariyerindeki ilk ciddi fırsat. Film ilerledikçe bu iki beklentinin birbirine nasıl bağlandığını – hatta sonradan nasıl ayrıştığını da izlemek, televizyonda olup bitenler kadar ilgi çekici hale geliyor.

"Primetime"ın Konusu ve A24 Estetiği

Lance Oppenheim'ın yönettiği, senaryosunu Ajon Singh'in yazdığı A24 yapımı film, bizi 2006'ya ve To Catch a Predator'ın dünyasına götürüyor. Programda, internette reşit olmayan kişilerle konuştuklarını sanarak cinsel içerikli yazışmalar yapan yetişkinler, gizli kameralarla donatılmış ve konuştukları kişinin evi olduğunu sandıkları bir set ortamına çağrılıyor. Karşılarına çıkan sunucu Chris Hansen'ı Robert Pattinson canlandırıyor. Programın başarısıyla birlikte, bir sonraki bölümün daha fazla ses getirmesi beklentisi de büyüyor.

Bu yazı filmin finaline dair ayrıntılar içerir.

İlk söylemek istediğim şey şu: Primetime, görsel dilinden hikâyesini anlatış biçimine kadar tam bir A24 filmi. Renklerin kullanımı, görüntünün dokusu ve komik bir anın içinde uzayıp giden huzursuzluk, bu hissi filmin başından sonuna canlı tutuyor. İzlerken gözünüzü alamadığınız karelerde bile rahat edemiyorsunuz. Televizyon için hazırlanan görüntülerle filmin kendi dünyasının birbirine karışması da bu duyguyu güçlendiriyor. Nerede bir gösterinin içinde olduğumuzu biliyoruz; yine de onun dışında durabildiğimizden pek emin olamıyoruz.

Robert Pattinson'ın Chris Hansen Yorumu

Pattinson'ın Hansen'ı, bütün bu dünyanın merkezinde olmayı fazlasıyla seviyor. Konuşurken kendisini dinleyişinde, karşısındakinin tepkisini bekleyişinde ve bir odaya girişinde bile bunun izlerini görmek mümkün. Oyuncunun performansındaki o iğneleyici, alaycı hiciv duygusu çok güçlü. Gerçek Chris Hansen'dan yola çıkan, onun kamuoyundaki imgesini büyüten, yer yer neredeyse karikatürün sınırına yaklaşan bir karakter var karşımızda. Pattinson bu abartının içinde karakterin programa duyduğu duygusal bağı da hissettirmeyi başarıyor.

Çünkü Hansen için program, başarısıyla övünebileceği bir işin çok ötesine geçmiş durumda. Kendisi hakkında inanmak ve inandırmak istediği şeylerin de dayanağı. Önemli biri, gerekli biri, başkalarının yapamadığını yapan biri olduğuna orada ikna oluyor. Bu yüzden programına yönelen her itirazı kişisel bir meseleye dönüştürmesi anlaşılır hale geliyor. Kibrinin altında, kendisine biçtiği rolü kaybetmekten korkan bir taraf seziliyor. Bu korku onu sempatik kılmıyor ama izlemeyi çok daha ilginç hale getiriyor.

Filmin Hansen'a yaklaşımında sevdiğim de bu. Onunla ilgili düşüncemiz, tavırları ve tercihleri üzerinden şekilleniyor. Kendini iyi bir amaca adamış olması, yaptığı her şeyi haklı çıkarır mı? Kendi önemine bu kadar inanmak, insanın başkalarının hayatıyla kurduğu ilişkiyi nasıl değiştirir? Primetime'ı izlerken bu soruların üzerinde durmak istedim. Hansen'ı sorgulamak, programın hedefindeki kişileri masumlaştırmayı da gerektirmiyor. İnsanın önüne konan iki taraftan birini seçmek zorunda hissetmeden izleyebilmesi, filmin açtığı en değerli alanlardan biri.

Bu portreyi kurarken senaryo gerçek kronolojiyi de esnetiyor. Hansen'ın evlilik dışı ilişkisinin kamuoyuna yansıması gerçekte 2011'e aitken film bu krizi program dönemine taşıyor. Özel hayatındaki kontrol kaybıyla ekrandaki otoritesini aynı anda izliyoruz. Bu tercih, Pattinson'ın oynadığı Hansen'ın bir tarihsel figür kadar, filmin kendi yarattığı bir karakter olduğunu da hatırlatıyor. Ve yine karşımıza etik değerlerimizi sorgulatan bir soru çıkıyor: Bir kişinin iş hayatındaki doğruları, onun özel hayatındaki doğruları meşrulaştırır mı?

Skyler Gisondo'dan Phoebe Bridgers'a Primetime'ın Oyuncuları

Yine de sinemadan çıktıktan sonra aklımda en çok kalan kişi Pattinson olmadı. Skyler Gisondo'nun performansı gerçekten olağanüstü ve kendisini şimdiye kadar nasıl hiç keşfetmediğime şaşırdım. Hansen etrafında kurulan hikâyede Gisondo, kimi anlarda yalnızca bir duraksamayla, küçücük bir kaş hareketiyle bütün dikkati üzerine çekebiliyor. Söylenen bir şeyi hemen kabul etmek isteyen ama aslında içine sindiremeyen bir insanın yüzünü bu kadar iyi okumak, filmin en güçlü deneyimlerinden biri.

Gisondo'nun canlandırdığı Dan, oyunculuk kariyerini başlatmak isteyen ve programdaki işini bunun için bir fırsat olarak gören genç bir adam. Bu iş ona hem özgeçmişine yazabileceği bir deneyim hem de oyuncular sendikasına girebilme ihtimali sunuyor. Bu istekler çok somut olduğu için onu anlamak kolay. Asıl zor olan, hayaline biraz daha yaklaştığında hangi rahatsızlıkları görmezden gelmeye razı olduğunu izlemek. Gisondo, Dan'in yaşadığı değişimi yüzüne yerleştiriyor. Bir bakışın ardından gelen sessizlikte, karakterin kendisine neyi kabul ettirmeye çalıştığını hissediyorsunuz.

Merritt Wever'ın canlandırdığı yapımcı Andie Bender da Hansen'la ilişkisindeki çelişkiler sayesinde akılda kalıyor. Rakip kanaldan gelen teklifi ciddiye alacak kadar bunalmış; buna rağmen Hansen'ın bütün o kibirli, tahammülü zor tavırlarının altında kendisine ne kadar güvendiğinin farkında. Onun kendisine ihtiyaç duyması – ve bence Andie'nin alttan alta bundan zevk alması – aralarındaki bağı daha da karmaşıklaştırıyor. Birlikte çalışmaktan yorulduğunuz birinin dünyasında bu kadar vazgeçilmez olmak, ayrılma kararını da zorlaştırabiliyor. Wever bu tanıdık duyguyu karakterin profesyonel hesaplarıyla çok iyi birleştiriyor.

Phoebe Bridgers'ı ise daha uzun, hatta uzunda ziyade, daha ön planda izlemek isterdim. Canlandırdığı Del'in kendini taşıma biçiminde, karakterinin kimliğini uzun açıklamalara ihtiyaç duymadan hissettiren bir doğallık var. Ekranda kaldığı süre sınırlı ama filmin dünyasına yerleşmekte zorlanmıyor. Bridgers'ın katkısı jenerikte de devam ediyor: Film için yazıp seslendirdiği "On Video", kapanışta duyduğumuz orijinal şarkı.

Bill Conradt'ın peşine düşülen bölümde ise Hansen'ın hırsı iyice belirginleşiyor. Filmde 'The Whale' (büyük balık) olarak bahsettikleri; toplumda saygın bir konuma sahip bir ismi yakalamak, program için büyük bir televizyon anı vaat ediyor. Hansen'ın kendi itibarını ve ahlaki otoritesini yeniden pekiştirme isteği de bu vaade karışıyor. Bunu izlerken onun motivasyonlarını birbirinden ayırmak giderek zorlaşıyor. Operasyon sırasında Conradt'ın ölümüyle birlikte, ekibin planladığı gösterinin insanların hayatındaki karşılığı bütün ağırlığıyla ortaya çıkıyor. Dürüst olmak gerekirse, baskın anına gelene kadarki tüm operasyon sürecinin anlatısını uzun tuttukları için, bir terslik olacağını ve operasyonun suya düşeceğini hissediyordum, ancak Conradt'ın intiharı ve bunun küçük çağlı bir jumpscare şeklinde ekrana yansımasıyla beraber ağzım 10 dakika kadar açık kaldı.

Primetime'ın Finali: Mutlu Son Meselesi

Finalde Dan'i Arizona'da, Hollywood'dan uzakta görüyoruz. Başından beri istediği SAG (Ekran Oyuncuları Birliği) kartı sonunda eline ulaşıyor. Kâğıt üzerinde bu, gerçekleşmiş bir hayal ve mutlu bir son. Ama onu aldığı yerde ve anda, beklenen sevinci duymak kolay değil. Arizona'daki yerleşik görünen hayatı, Hollywood'dan uzak olmasıyla birlikte oyunculuğu geride bırakmış olabileceğini düşündürüyor. Bir zamanlar her şeyi değiştireceğine inandığı kart, şimdi ne yapacağını bilemediği bir şeye dönüşmüş gibi. Komşusunun oyuncu olup olmadığını sormasının ardından cevabı duymadan filmin bitmesi de bu duyguyu açık bırakıyor.

Dan'in Arizona'daki hayatını, oyunculuk hayalinden uzaklaşmasının işareti olarak okuyorum. Yine de kartın gelişi, kapanmış gibi görünen bu kapıyı yeniden aralıyor. Alışıldık bir Hollywood finalinde kolayca bir zafer anına dönüşebilecek gelişme, burada yeni bir kararsızlık yaratıyor. Aynı kartı filmin başındaki Dan'in eline verseydik muhtemelen bambaşka bir sahne izlerdik.

Hansen'ın sonunu aynı açıklıkta görmememiz, hatta hiç görmememiz de bende onun hikâyesinin mutsuz bittiği hissini bırakıyor. Bu, başına gelenlerin tam bir dökümüne sahip olmaktan farklı bir duygu. İstediği büyük televizyon anına ulaşmaya çalışırken hikâye elinden kayıyor; üstelik film, son bakışını da ona ayırmıyor. Baştan beri merkezde olmayı isteyen bir karakter için bu tercihin kendisinde bile bir yenilgi var.

Primetime'ın finalini bu yüzden sevdim. Dan'e istediği kartı veriyor ama o kartı gördüğümüzde ne hissetmemiz gerektiğini söylemiyor. Benim aklımda da Gisondo'nun yüzü kalıyor: Hayalini kurduğu mesleğin belgesini elinde tutan, buna rağmen kendisine oyuncu deyip diyemeyeceğinden emin olamadığımız bir adam. Jenerik başladığında hâlâ o kartın iyi bir haber olup olmadığını düşünüyorum.