USTALARIN İZİNDE

Bence düşünebildiğinizden bile çok görüyoruz. Sanatçılar sürekli daha önce “kullanılmış” fikirlerin yeniden yorumlarını yaratır. Yani aslında öne sürüldüğü gibi yeni bir Rönesans Çağı yaşıyoruz. Örneğin, “ephemeral” geçici sanat, Louis XIV buz heykelleri gibi. Arazi sanatı, Fransa’da aynı dönemde yapılmış olan bahçelere benziyor. Yani aslında hiçbir şey gerçekten yeni değil. Hepimiz bizden önce gelenlerin omuzlarında duruyoruz ancak yapılan işe verdiğimiz yorum ve duygu farklı. Bir geri dönüşten çok bir eleştirmen gibiyiz. Şu an sanatçı olarak yaptığımız şey, geçmişin teorileri ve fikirlerini silip başka bir yorum aramak, oluşturmak. Bunun bir başka örneği de bir ekip tarafından yaratılan eserlerdir. İtalyan Rönesansı’nda bir usta, atölyesinde asistanlarını yönlendirerek sanatını yaratıyordu. Şimdi Jeff Koons, Damien Hirst ve Takashi Murakami gibi sanatçılar, projelerinde çalışan büyük bir sanatçı kadrosuna sahipler. Sanat tarihindeki kırılmalar bence insanoğlunun kendini sürekli yenileme ve geliştirme ihtiyacından kaynaklanıyor. Tüm sanatçıların içinde de bu bilineni yok etme ve bilinmeyeni keşfetme dürtüsü var. Beyin sadece kusurlu olanı değil, aynı zamanda kusursuz olanı, çalışmakta olanı, iyiyi bile sürekli geliştirmek ve yeniden yaratmak ister. Bu dürtümüz olmasa, en değişik deneyimlerimiz rutin olur, en farklı sanatımız alışılagelmiş olur.

“After the Masters” ile postmodern bir sanat tekniği olan “temellük”ü (appropriation) kullanarak orijinallik kavramını sarstığınızı iddia edebilir miyiz? Orijinal ve yeni kavramlarına nasıl yaklaşıyorsunuz?