ALEM X AUDI: Formula 1 Ruhu İstanbul'da
1 dakika okunma süresi
Bir gelenektir, Milano Tasarım Haftası bitiminde ülkelerine dönmek için check-in kuyruklarına giren herkesin yüzünde aynı yorgun savaşçı ifadesi bulunur. Ama bu yıl biraz farklıydı çünkü -geçen yıldan sinyalini veren- bir hikayenin bu sene daha da belirgin şekilde kendini ortaya koyması, kimini çok heyecanlandırdı, kimini çok kızdırdı. Yarım milyonun üzerinde ziyaretçi, 1.900'den fazla katılımcı, bir haftalık devasa gürültü. Ama şu bir gerçek ki, eski "cool" Milano'dan başka bir MDW yaşadık. Hikaye şu: Orası dünyanın en önemli tasarım performans sahası, herkesin tasarımla ilgili yol haritasında gönye aldığı yer. Oysa bu yıl MDW o kadar çok markası tarafından bir pazarlama platformuna dönüştürüldü ki, tasarımın yönettiği bir etkinlik olma özelliği törpülendi. Lüks araba firmaları, modaevleri vs. "Biz de buradayız" demek için büyük bütçeli kurulumlar yaptılar. Bunların bazılarının tasarımla ilgisi çok zayıftı maalesef. Bu, kendini dönem dönem yenileyen MDW'in bir geleneği gibi görünebilir, ancak şahsi fikrim tasarımın artık aktif pazarlamasız, aktif pazarlamanın da tasarımsız rekabet edemeyeceğidir. Milano hem büyük marketing gösterileriyle hem de onsuz olmayı biliyor. Ancak umarım, aradaki boşluklara bağımsız tasarım anları da girebilir.
Poliform
"Zeitgest" kelimesi Almanca kökenlidir, "çağın ruhu" anlamına gelir. Yani bir dönemin genel havası, baskın duygusu, ortak estetiğidir. Buradan yola çıkarak Milano'nun bu yıl "akım" anlamında daha değişken ve çok sesli olduğunu da sözlerimize ekleyelim. Önceki yıllarda Milano'dan çıkarken "Bu yılın odak noktası şuydu" diyebiliyorduk. Örneğin 2024'te paslanmaz çelik ve derin kırmızı çok baskındı, önceki yıl ise krem bouclé ve yumuşak formlar... 2026? Malzeme, renk, doku, form için kocaman bir liste çıkarabiliriz. Ama asıl nokta çok daha deten dediğimiz markalar, bu yılın en sakinleri oldular. Zanotta, Cappellini gibi markalar yani tasarım tarihinin avangart, deneysel, sanat odaklı markaları, bu yıl provokasyon aramadı. Sade, işlevsel, oturabilir şeyler getirdiler. Sanki "Biz de eve dönüyoruz" dediler. Öte yandan B&B Italia gibi daha "establishment" sayılan bir marka, Vincent Van Duysen ile geldi ve gerçekten sürpriz yaptı. 60'ıncı yıl dönümünde (uzun yıllar ara verdikten sonra) Saloni'ye, bu ölçekte ve bu kadar merkezi bir konumda yeniden katılma kararı alan ve Formafantasma tasarımlı bir standla dönen B&B Italia, gösteriş değil, netlik üzerine kurulu, dekorsuz, neredeyse süspanse edilmiş bir alanda tam anlamıyla "deneyselliğin güzelliği"ni yaşattı.
Cassina
Vincent Van Duysen, Ronan Bouroullec ve Michael Anastassiades imzalı mobilya tasarımlarında neredeyse dış mekan sandalyesi gibi görünen iç mekan mobilyaları vardı –ve duvara asılı olarak Richard Sapper tasarımı Nena koltuk. Labirrental standı gezerken bir ara Kartell'de olduğumu düşünecek kadar şaşkındım. (ki Kartell de hemen hemen aynıydı). Milano her zaman böyle yapar: Seni her yıl farklı bir yerden yakalar. Ve bu kez tıpkı bir uyandırma servisi gibi takılıyor. Entelektüel bir fashionista, "after party"yi bekleyen profesör. 278 milyon euro'luk ekonomik değer üreten bir endüstri influencer'ı o. Peki tüm bu gürültünün ardından Milano 2026'nın ikinci yarısı için bize ne bıraktı? Nereye gidiyor tasarım? Benim okumama göre üç başlık var: Bir dönüş: Yüzeyin derinine inme, dokuya yatırım yapma. Bir arayış: Ürünün ötesinde, tasarımın anlamına, duygusal katmanına yönelme.
Appartamento Spagnolo Enstelasyonu
Bir itiraf: Tasarım bir estetik seçim değil, dünyanın gidişatına verilen bir yanıttır. "A Matter of Salone" yalnızca bir başlık değildi; bir manifestoydu. Yüzeyin altına geçen, dokuya dokunan, rengin duygusal hafızasına inen tasarım, bir geri dönüşten çok bir derinleşme kararı olarak okunuyor. Yapay zekanın her şeye sızdığı bir çağda fuarın verdiği en güçlü yanıt ise, insan eliyle şekillendirilmiş, zamanla güzelleşen, defalarca dokunulmayı hak eden nesneler oldu. Aşağıda bu yanıtın 10 değişik şeklini bulacaksınız.
Son yıllarda domine eden ultra-yumuşak, konfor odaklı döşemeli oturma ürünlerinde bu yıl, kanepe ve koltuk kollarına, sırtlarına yerleştirilen parlak lake kaplamaların öne çıktığını söyleyebiliriz. Trend, artık yalnızca modüler olmak değil, malzeme, yüzey ve renklerle oynayan sistemler aracılığıyla elemanların birbirleriyle diyalog kurduğu daha büyük bir kavram.
Salone 2026'nın en belirgin temalarından biri Neocraft -yani geleneksel el sanatlarını ileri teknolojiyle harmanlayan, kusurluluğu, sürdürülebilirliği ve benzersizliği ön plana çıkaran çağdaş bir tasarım felsefesi- oldu. Organik, çoğunlukla da biomorfik formların egemen olduğu bu kavram, özellikle 35 yaş altı tasarımcılara ayrılan Salone Satellite'ın tam merkezine yerleşti: Oval hacimler, kesintisiz yüzeyler ve görünür ahşap damarlı renkli yapılar...
Poltronova
Tasarımda kendi özgün halleriyle işlenebilen malzemelere doğru belirgin bir yönelme var. Duyusal yüzeyler artık daha önemli, ham ve cilasız kenarlı taşlar, derin fırçalanmış damarlarıyla ahşap, ham yün gibi tekstiller "ham lüks" listesine giriyor. 2026'da kaplama ürünlerinin rolü kritik; amaç artık örtmek değil; yorumlamak, doğal karakteri korumak.
Zeytin yeşili her yerdeydi; döşemelerde, duvarlarda, halılarda ve lake kaplı mobilyalarda... Öte yandan çikolata kahvesi resmi olarak 2026 nötrü olarak yerini sağlamlaştırdı. Kiremit ve terracotta, bu kez daha koyu ve daha ham olarak karşımıza çıktı: Yanmış toprak. Vurgu renkler ise sarı-yeşil, asidik lime ve ara sıra doygun pembe ile geldi.
Masa artık yalnızca bir yüzey değil, mekânın odak nesnesi oluyor; ayak-yüzey iletişimi, malzeme geçişleri ve hacim oyunları ise önde gelen birincil tasarım parametreleri.
Salone koridorlarında gezerken kişiselleştirilebilir ve dönüştürülebilir çözümlerin öne çıktığını ve bunun da sistemden öte değişen bir yaşam temposunu ifade ettiğini gördük. Giderek daha dinamik bir ev anlayışını yorumlayan, konfigüre edilebilir oturma düzenlemeleri, neredeyse tetris gibi yan yana geldiğinde tanımlanan ve tamamlanan mobilyalar artık daha da fazla ilgi görmeye başladı.
Casa International
Yüksek parlaklıklı lake kaplamalar masalarda, sandalyelerde, dolap cephelerinde ve (az önce de söylediğimiz gibi) kanepeler dahil, her yerdeydi. Bu arada cam da boş durmadı ve beklenen merkezi konuma taşındı: Ametist eriyik cam, elle gölgelendirilen degrade temperli cam, siyahtan şeffafa geçen kalın paneller gibi... Bu yarış hiç bitmeyecek.
Yapay tonlardan değil doğal, toprak tonlarından gelen renkler mobilya tasarımında ivme kazanmaya devam ediyor. Prehistorik ve jeolojik tonlar sahnede; parçalar doğal unsurların ton ve biçimlerini taşıyor, dışarısından bir dilim içeriye taşınıyor. Biyofilik tasarım, yani doğal unsurların iç mekânlara entegrasyonu en baskın trendlerden biri olmayı sürdürecek gibi.
Artık fark etmiyor. Milano'da bu yıl fark etmeden geçilen ama aslında çok şey söyleyen bir detay vardı: Dış mekân mobilyası içeride, iç mekân mobilyası dışarıda. Sınır kalktı. Terasa konan koltuk, salona giren hasır; bahçeye taşınan kadife, balkona çıkan mermer. Bunun arkasında hem malzeme teknolojisinin geldiği yer var (artık neredeyse her malzeme her koşula dayanıklı üretilebiliyor) hem de yaşam biçiminin değişmesi. Ev artık duvarların içinde bitmiyor. Dışarısı da evin bir odası.
Kartell
Bu yıl Milano'nun en çok konuşulan anlarından biri "fonksiyonel sanat"tı. Oturulabilen bir heykel, üzerine bir şey konulabilen bir enstalasyon, yanından geçerken duraksatan bir lamba. Salone Raritas'ın bu yıl ilk kez açılması da tesadüf değil; kolektif tasarım pazarı büyüyor, insanlar evlerine yalnızca kullanacakları şeyleri değil, bakacakları şeyleri de almak istiyor. Bir kanepe beş yılda bir değişir. Güzel bir nesne ömür boyu durur.