ALEM Kitap Kulübü: Temmuz Seçkisi
23 dakika okunma süresi
Ekranda bazı isimleri görmek, tanıdık bir arkadaş ortamında sosyalleşiyormuşsunuz hissi yaratıyor bazen. Burçin Terzioğlu, bu anlamda her zaman aramızdan biri ama bir o kadar da sınırlarını koruyan bir tavrı var. Herkesin durmaksızın "görünür" olmaya çalıştığı bu dönemde, sınırlarına sadık kalarak "kendine ait bir oda"ya çekilebilen Burçin; başarılı oyunculuğuna eklenen, zamanla iyice demlenen güçlü duruşu ve güzelliğinin doğal ve sade ışıltısıyla altın çağını yaşıyor. Darphin'in doğal dokunuşlarıyla eşlik ettiği özel çekimimizde, Burçin'in yıllar içinde şekillenen dünyasını ve bu yaz radarına aldıklarını konuştuk.
Hayatının bu döneminde ruhundan, zihninden veya kariyerinden neleri ayıkladın? Şu an nelerin hafifliğini yaşıyorsun?
Aslında son zamanlarda gereksiz yüklerden uzaklaşmayı öncelik haline getirmiştim zaten. Hem zihnen hem ruhen beni aşağı çeken düşünceleri, aşırı beklentileri ve başkalarını memnun etme kaygısını elemiştim. İş seçimlerimde de bana gerçekten anlamlı gelen projelere odaklanıyorum. Şu an o hafiflikte, gerçekten bana iyi gelen bağlar ve üretimler var. Dışarıdan beklentilere göre değil, kendi değerlerime ve hissiyatıma sadık kalarak ilerlemek... Yani hem oyunculuğumda hem de hayatımda gerçekten içimden geçeni samimiyetle yansıtmak... Kalbimin sesini dinleyip, yapay duruşlardan uzak bir alan yaratmaya çalışıyorum.
Herkesin durmaksızın "görünür" olmaya çalıştığı bu dönemde, senin mesafeli ve asil gizemin güçlü bir kontrast yaratıyor. Kendi sınırlarına sadık kalmak ve o "Kendine Ait Bir Oda"ya çekilebilmek sence günümüz dünyasında bir lüks mü, yoksa özünü korumak adına vermek zorunda olduğun bilinçli bir mücadele mi?
Bu benim için bir lüksten çok, bilinçli bir tercih. Çünkü görünür olmakla var olmak arasında önemli bir fark olduğuna inanıyorum. İçinde yaşadığımız çağ bize sürekli kendimizi göstermemizi, anlatmamızı, hatta bazen tüketmemizi öneriyor. Oysa insanın kendine ait, sadece kendisinin bildiği bir alanı olması çok kıymetli. Virginia Woolf'un sözünü ettiği o "kendine ait oda"yı ben yalnızca fiziksel bir mekân olarak görmüyorum; düşüncelerimi dinleyebildiğim, sessiz kalabildiğim, çalışmadan da var olabildiğimi hatırladığım bir iç alan olarak görüyorum. Sanırım benim mesafeli olduğum söylenen tarafım da biraz buradan geliyor. Kendimi gizlemek için değil, kendimi koruyabilmek için bazı sınırlarım var. Çünkü insanın sürekli dışarıya dönük yaşaması, bir noktadan sonra kendi sesini duymasını zorlaştırıyor. Ben o sesi kaybetmek istemiyorum. Oyunculukta da hayatta da beni besleyen şey, biraz geri çekilip gözlemleyebilmek, merakımı ve iç dünyamı canlı tutabilmek... Bu yüzden bunu bir mücadele olarak tanımlamam gerekirse, dünyaya karşı değil, zaman zaman dünyanın hızına kapılma eğilimime karşı verdiğim bir mücadele derim. Çünkü özünü korumak bazen görünür olmaktan değil, gerektiğinde görünmemeyi seçebilmekten geçiyor.
Hayatında hiç "fabrika ayarlarına dön" yaptığın bir dönem oldu mu?
Ben "fabrika ayarlarına dönmek" yerine, zaman zaman sistemi güncellemek demeyi tercih ediyorum. Çünkü hayat ilerledikçe biriktirdiğimiz deneyimler, kırılmalar ve keşifler bizi dönüştürüyor. Mesele en baştaki hâle dönmek değil; yol boyunca üzerimize yapışan, bize ait olmayan şeyleri ayıklayarak özümüzle yeniden temas kurabilmek. Ben de bazı dönemlerde durup neyin gerçekten bana ait olduğunu, neyin sadece alışkanlık ya da beklenti olduğunu sorguladım. O duraklamalar benim için bir geri dönüş değil, bir yeniden hizalanma oldu. Çünkü insanın özü sabit kalırken bakışı değişiyor, derinleşiyor. Bazen yükleri bırakmak gerekiyor ki ufuk yeniden görünsün. Hayatımın yönünü değiştiren en değerli kararlarımı da tam o sessizlik anlarında verdim.
Oyunculukta evrildiğin bu uzun yolculukta edindiğin tecrübeler bugün hayata yaklaşımında sende hangi yeni algı kanallarını, hangi farklı pencereleri açtı?
Oyunculuk bana insanı tek bir hikâyeden ibaret görmemeyi öğretti. Yıllar boyunca çok farklı hayatlara, yaralara, çelişkilere ve seçimlere temas ediyorsunuz. Bu da insanları daha az yargılamanıza, daha çok anlamaya çalışmanıza neden oluyor. Sanırım bugün hayata baktığımda ilk refleksim bir sonuca varmak değil, merak etmek. Bir insan neden böyle davranıyor, hangi hikâyeyi taşıyor diye düşünmek... Oyunculuğun bana açtığı en değerli pencere bu oldu; empatiyi bir duygu olmaktan çıkarıp bir bakış açısı yapıyor. Hayatın siyah ve beyazdan çok daha fazlası olduğunu öğretti. Gençken insanlar ve olaylar hakkında daha hızlı hükümler verebiliyorsunuz. Yıllar içinde ise her karakter, her hikâye bana görünenin ardında başka katmanlar olduğunu hatırlattı. Bugün dünyaya daha çok soru sorarak bakıyorum. Kesin yargılardan çok meraka, cevaplardan çok anlamaya yakın hissediyorum kendimi. Belki de oyunculuğun bana kazandırdığı en büyük algı kanalı, insan ruhunun karmaşıklığına duyduğum saygı oldu. Tabii ki saygıyı hak edilmeyecek bir hale çevirenlerle de selamlaşmak haricinde başka bir bağ kurmamayı seçecek kadar kendime değer vermeyi hayal kırıklıklarım öğretti.
Sektörün ve hayatın tüm o spot ışıklarının altından sıyrılıp eve döndüğünde, makyajını silip kendi kendine kaldığın o ilk 10 dakikada en çok hangi duyguyla baş başa kalıyorsun?
Evimi çok seviyorum. Orası benim mabedim. Gizim. Her yorgunluğumu attığım sığınağım. En çok sessizlikle baş başa kalıyorum. Çünkü gün boyunca pek çok sesin, talebin ve hikâyenin içinden geçiyoruz. Eve döndüğümde o sessizlik bana kim olduğumu yeniden hatırlatıyor. O anlarda büyük duygulardan çok bir denge hissi geliyor; dış dünyanın gürültüsünden çıkıp kendi merkezime dönmüş gibi.
Geriye dönüp baktığında, 20'li veya 30'lu yaşlardaki Burçin'in "asla ödün vermem" dediği ama bugünkü Burçin'in gülümseyerek esnettiği bir kural oldu mu?
Gençken birçok konuda daha keskin olduğumu düşünüyorum. İnsan yaş aldıkça haklı olmanın değil, anlamanın daha kıymetli olduğunu fark ediyor. Eskiden "Asla yapmam" dediğim şeylerin çoğunun aslında hayatı yeterince tanımamaktan kaynaklandığını görüyorum. Bugün bazı kurallarımı esnettim ama değerlerimi değil. Çünkü zaman bana, insanın ilkelerinden vazgeçmeden de daha yumuşak, daha kapsayıcı olabileceğini öğretti. "Asla yapmam" cümlesini törpüleyebilmenin hafifliği, yaptıktan sonraki şokun ardından geliyor.
Rol yapmak ve ünlü olmak gerçek hayatla bağları nasıl etkiliyor? Burçin'in maskelerini tamamen indirdiği, sadece kendisi olduğu o en konforlu anlar kimlerin yanında ve hangi anlarda saklı?
Oyunculuk bana maske takmayı değil, maskelerin ardını görmeyi öğretti. Ünlü olmak ise zaman zaman insanlarla aranıza görünmez bir mesafe koyabiliyor; insanlar sizi tanıdıklarını düşünüyor ama aslında yalnızca gördükleri parçayı biliyorlar. Bu yüzden gerçek bağlar benim için her geçen yıl daha da kıymetli hale geldi. Kendim olduğum anlar çok gösteriş yüklü görseller değil aslında. En yakın dostlarımla, ailemle ya da sevdiğim birkaç insanla kahkahalar atarken, uzun bir sofrada otururken ya da evde sessizce bir kahve içerken...Çünkü insanı özgürleştiren şey, olduğu gibi kabul edildiğini bilmektir. Yanlış anlaşılmayacağının eminliğiyle anın tadını çıkartmak, kendin olmaktır benim için.
İş ve hayat yoğunluğu bir yana; günün sonunda Burçin Terzioğlu'nu en yalın, en saf haliyle ne mutlu eder? Ruhunu neyle beslersin?
Beni en çok, hayatın küçük ve gerçek anları mutlu ediyor. Sevdiğim insanlarla kurduğum samimi bağlar, iyi bir sohbet, uzun bir yürüyüş, bir köpeğin başını okşamak, denizi izlemek ya da şükredebildiğine bile şükretmek. Ruhumu besleyen şey biraz da merak duygusu. Hâlâ öğrenebiliyor olmak, şaşırabilmek, yeni bir şey hissedebilmek. Sanırım insanı genç tutan da bu. Mutluluk ve umut insanı diri tutan olgular.
Peki ya cildini neyle beslersin? Zamansız kelimesi seni her anlamda tanımlıyor. Setlerde yılların verdiği o ağır makyajdan, uykusuz gecelerden sonra bile harika görünüyorsun. Hem oyunculukta hem güzellikte altın çağını yaşıyorsun diyebilir miyiz? Cildine hak ettiği lüksü nasıl geri veriyorsun? Bakım ritüelinden bahsedebilir misin?
Çok teşekkür ederim, ne güzel bir iltifat bu. Beni en yalın ve saf hâlimle mutlu eden şey, hem iç hem dış dengeyi bulmak. Bu yüzden "altın çağ" benim için sadece dış görünüşle değil içten gelen bir iyi hissetme haliyle ilgili. Cildim de bu dengenin çok önemli bir parçası ve doğru rutini zamanla oluşturdum. Yaş aldıkça rutinime daha da özen göstermeye başladım ve Darphin'in cilde duyusal ve özenli yaklaşımı bu anlamda bana çok iyi geliyor. Setlerde ağır makyaj, uzun saatler ve uykusuz gecelerin ardından cildime hak ettiği özeni geri vermek benim için adeta bir ritüel. Anti-aging bakımımda özellikle göz kremi ve serumumu hiç ihmal etmem. Tabii güneş koruması da olmazsa olmazım. Zaman içerisinde şunu da fark ettim, cilt bakımında ürünleri doğru masaj yöntemleriyle destekleyebilmek çok etki ediyor. Darphin ile birlikte kinezyoterapi masajını da hayatıma dahil ettim. Sonuçta hem oyunculukta hem de güzellikte mesele, zamanın izlerini silmek değil onları zarifçe taşırken cildime özenle yaklaşmak. Darphin de bu yolculukta hem cildime hem ruhuma eşlik eden bir lüks gibi.
Yıllardır seni izliyoruz, karakterlerine aşinayız ama senin dünyana dair o en rafine, en hayatın içinden detayları da merak ediyoruz. Mesela Burçin'in yaşam alanındaki renk paleti nasıldır? Evinde bir kütüphane mi yoksa bir giyinme odası mı daha geniş yer kaplar? Hatta daha da derine inelim; diş fırçanın rengi nedir?
Evimde sade ve zamansız bir estetik var sanırım. Zarif ama yaşam kadar gerçek ve güçlü ayrıntıları seviyorum. Beyazlar, bejler, hardallar, griler, sakin yeşiller... Doğal taşlar, ışığı yumuşak yansıtan dokular, el emeği seramik ve camlar var yaşam alanımda. Çok gösterişli şeylerden ziyade, detaylarda saklı bir ışıltıyı seviyorum. Sakin güzellikleri seçmeyi tercih ediyorum. Diş fırçamın rengi mi? Beyaz. Galiba hayatımda da beyazın temizliğini ve sadeliğini seviyorum. Sanırım baktığım yerdeki güzellik anlayışım da biraz böyle. Gözü yormayan ama yakından bakınca fark edilen bir ışıltı. Yıllarca birilerinin beni sete gidince giydirmesine ve makyaj yapmasına o kadar alıştım ki, emin olun tahmininizden daha minimal bir giyinme odam var. Küçük bir el çantasının içini doldurmayacak kadar az bir makyaj malzemem var. Baskın olan, bakım ürünlerim galiba. Kitaplarsa!!! Bir kütüphaneye vermek için okuduğum kitaplardan daha yeni üç koli hazırladım ama yine de kütüphanem çok kalabalık.
İçindeki kaosu sakinleştiren en güvenli limanın neresi?
Eskiden güvenli limanları dışarıda arardım; insanlarda, yerlerde, koşullarda... Zamanla asıl meselenin insanın kendi içinde ev hissi yaratabilmesi olduğunu öğrendim. Bugün içimde bir kaos olduğunda, kendime dönmek, biraz yalnız kalmak, okumak, yürümek bana iyi geliyor. En güvenli limanım bir mekândan çok, kendimle kurduğum o sakin temas sanırım.
Senin için bu yazın mottosu ne? Ruhunda, zihninde veya hayatında neleri "kış uykusu"na yatırıp, neleri gün ışığına çıkarmak istiyorsun?
Bu yazın mottosu benim için "yeni ufuklara açılmak ve konfor alanının dışına çıkmak." Tıpkı başka bir muhite taşınıp, yeni bir ev kurmak ve eski anıları geride bırakmak gibi; şimdi yalnızca benim zevkimle şekillenen, her köşesinde yeni hikâyeler barındıracak olan bir evdeyim. Hayatımda da eski alışkanlıkları ve rahat ettiğim kalıpları "kış uykusuna" yatırıyorum. Bunun yerine yeni başlangıçları, taptaze fikirleri ve beni heyecanlandıran bilinmezleri gün ışığına çıkarıyorum. Bu yaz, hem içimde hem de etrafımda konfor alanımı geride bırakıp cesurca yeni sayfalar açacağım.
Bu yaz için daha önce hiç yapmadığın ama bu yaz mutlaka denemek istediğin bir şey var mı?
Bu yaz yapmak istediğim en büyük yenilik, biraz daha plansız olmak. Yeni bir ev, yeni bir hayat algısı, hayatımın pek çok şeyi zaten değişiyor. Ben de bu değişime direnmek yerine eşlik etmeye karar verdim. Konfor alanının dışına çıkmanın her zaman büyük cesaret gerektiren kararlar olmadığını düşünüyorum. Bazen yeni bir sokakta kaybolmak, yeni bir alışkanlığa şans vermek ya da kendini bilinmeyene açmak da yeterli. Bu yaz biraz daha bunu denemek istiyorum ve deniyorum da. Geçen gün Boğaz'da denize girdim. Üstümde telefonum olmadan Eminönü'nde kayboldum. Balat'ta gece mezatına katıldım. Agora'ya uğradım. Tüm günü vapurda geçirdim. Arabayı otoparka çekip motor kullanmaya geri döndüm. Hiç tanımadığım, üniversiteli gençlerin piknik sofrasına oturdum. Onları dinledim saatlerce. İnsana dair olan ama yapmadığım, unuttuğum, ötelediğim ve çok şey kaçırdığımı anladığım güzellikler yaşıyorum. Gidilecek ve görülecekler listesinden bolca madde eleyeceğim bu yaz.
Burçin'in zihnindeki o en mutlu, en özgür yaz karesinde ne var?
Teknenin üstünde yıldızları kaydırarak uykuya dalmak.
Ve son olarak, şu sıralar gündeminin en heyecan verici başlığı nedir?
Şu sıralar en heyecan verici gündem maddem, hayatımın yeniden şekilleniyor olması. Bazen en büyük maceralar uzaklara gitmekle değil, aynı şehirde bambaşka bir hayata cesaret etmekle başlıyor. Bu yaz benim için biraz böyle bir yaz. Ve tabii ki huzurlu bir sette, oynamaktan mutlu olacağım bir karakterle, başarılı, iyi bir senaryoyla sezonda ekranlara geri dönmek.
Yazı başlatan o ilk an?
Yatakta gözüne vuran güneş ışığıyla uyanmak.
Bu yazın fon müziği?
Soul funk... Ama en çok, motorda ve teknede hissettiğim rüzgarın sesi.
Senin için yazın kokusu?
Güneşte ısınmış yasemin, deniz tuzu ve güneş
kremi kokusu.
Senin sözlüğünde yaz demek...
Hafiflemek, ışıldamak.
Bu yazla özdeşleşen o tek parça?
Beyaz keten bir gömlek.
Günün en sihirli saati?
Günün henüz kimseden bir şey istemediği çok erken sabah saatleri.
Yazın tadı?
Bir avuç buz gibi kiraz.
En sevdiğin yaz filmi?
Mamma Mia.
Yazı hatırlatan en sevdiğin sanat eseri?
David Hockney'nin havuz serisi. Biraz daha güncel bir dokunuş derseniz; Balloon Dog. Çocukluk, neşe, hafiflik hissi veriyor.
Bu yaz seyahat rotaların?
Biraz Ege, biraz spontane kaçamaklar. Bu yazın planı biraz plansız olmak.
Plaj çantandan çıkarmadığın bakım ürünü?
Darphin Soleil Plaisir Güneş koruyucu ve Eclat Sublime Nemlendirici.
Röportaj: Filiz ŞEREF KULU
Fotoğraf: Cihan ALPGİRAY
Styling: Nilüfer GÜRBÜZ, Ceylan EMRAL, Ayşe Sanem ERDOĞAN
Saç: İbrahim ZENGİN
Makyaj: Hakan KÜLTÜR
Prodüksiyon: Yasemin TÜRK
Video: Ardan Can GÜNGÖR, Berat Soner ÇAPİN
Fotoğraf asistanı: Oytun AKBULUT, Buse KARAMAN
Saç asistanı: Uğur ÇAMURCU
Makyaj asistanı: Duygu BASKE