Pera'nın yaşanmışlıkların izini taşıyan, her köşesi ayrı bir hikâyeye tanıklık etmiş sokağında buluşuyoruz. Hem geçmişe yönelmek hem de bugüne sirayet eden güzellikleri görmek için... Adımlarımız bizi tarihi binasıyla dikkat çeken kitapçıdan içeriye davet ediyor. Şehrin uğultusu yerini sayfaların hışırtısına bırakıyor. Rafların arasında dolaşan geçmişin kokusu, Aslı Gümüşel'in ilk kitabının ruhuyla örtüşüyor: "Ne Gerek Vardı?" Bu kez herkesin bildiği parıltılı bir başarı hikâyesini değil; tıpkı bu kadim semt gibi zamanın izlerini, yıkımlarını ve yeniden ayağa kalkışları konuşuyoruz. Ve evet Aslı'nın da söylediği gibi yaşadıklarımızı değiştiremiyoruz ama bugün onlara nasıl baktığımızı değiştirebiliyoruz.
Yeni bir kitabın getirdiği o büyük heyecanla birlikte, hayatınızın tam olarak hangi dönemindesiniz?
Hayatımın kendimi daha iyi tanıdığım ama hâlâ keşfedecek çok şeyim olduğuna inandığım bir dönemindeyim. Eskiden bir şeyleri yetiştirmek, başarmak, kendimi kanıtlamak için çok acele ederdim. Şimdi aynı heyecanla çalışıyorum ama hayatın yalnızca hedeflere ulaşmaktan ibaret olmadığını daha iyi biliyorum. İki oğlum büyüdü, Ashley Joy gelişmeye devam ediyor, ilk kitabım okurlarla buluştu. Bir yandan çok tanıdık bir hayatın içindeyim, diğer yandan yepyeni bir sayfa açıyorum. Yeni şeyler öğrenmeye, âşık olmaya, seyahat etmeye, üretmeye hâlâ çok hevesliyim.
"Her başarısızlığın içinden başka bir zafer doğmuş, her karşılaşma bir hikâyeye dönüşmüş, kalbimi kıran vedalar ise yepyeni kavuşmalara yer açmış..." Bu çarpıcı cümlelerinizi tam olarak idrak edip "Ne gerek vardı?" dediğiniz o an, nasıl bir kırılma anıydı hayatınızda?
Tek bir kırılma anından söz edemem. Bazı şeyleri yaşarken anlamlandıramıyorsunuz; yalnızca acıyı, hayal kırıklığını ya da belirsizliği hissediyorsunuz. Babamı kaybettiğimde, emek verdiğim bir işe veda ettiğimde, uzun yıllar süren evliliğim sona erdiğinde "Ne gerek vardı?" dediğim oldu. Yıllar sonra bazı olayların birbirine nasıl bağlandığını görmeye başladım. Yine de her acının güzel bir sonuca hizmet ettiğine inanmıyorum; bazı kayıplar keşke hiç yaşanmasaydı. Kitabı yazarken anladım ki yaşadıklarımı değiştiremiyorum ama bugün onlara nasıl baktığımı değiştirebiliyorum.
Kitap çıkarma hayali hep kalbinizin bir köşesinde var mıydı, yoksa her şey kendiliğinden, o yaşanmışlıkların kâğıda dökülme vakti gelince mi akmaya başladı? "Ne gerek vardı?"ya uzanan yazım sürecinin taşları zihninizde nasıl örüldü?
Bir gün mutlaka kitap yazacağım diye büyümedim. Yıllardır hayatımdan kesitler paylaşıyorum; zamanla hiç tanımadığım kadınlardan yüzlerce samimi mesaj aldım. Kimi bir paylaşımımdan cesaret bulduğunu, kimi kendini yalnız hissetmediğini söylüyordu. Ben onların hayatına dokunduğumu düşünürken, onların da benim hayatıma dokunduğunu fark ettim. Yazmaya başladığımda önce kendi hikâyemi anlamak istedim. Ve böylece, babamın kaybından anneliğe, iş hayatımdan ilişkilerime uzanan noktaları birleştirirken, başka kadınların da kendi yollarını bulmasına küçük bir ışık olmak istedim.
Kitabınızda ve son dönemdeki paylaşımlarınızda oldukça filtresiz ve samimi bir yerden konuşuyorsunuz... İnsanların o parıltılı dünyalar içinde görmeye alışık olmadığı bu tavrı seçmek sizin için bir çeşit özgürlük hissi mi?
Bir kitap yazmak benim için evimin kapılarını misafirlere açmak gibiydi; ama misafir gelecek diye her şeyi toparlayıp dağınık odaları saklamadan. Güzel anlar kadar kırıldığım, hata yaptığım, korktuğum anları da anlattım. Dışarıdan güçlü görünen bir kadın da ağlayabilir, yanlış kararlar verebilir. Bunları anlatmak beni zayıflatmadı; kendime karşı daha dürüst olmamı sağladı. Elbette mahremiyetimin de sınırları var. Samimiyet benim için her ayrıntıyı anlatmak anlamına gelmiyor, anlattığım hiçbir şeyde başka biri gibi davranmamak.
Bu kitabı yazarak aslında daha çok kime seslenmek, en çok hangi yaraya ya da kime yoldaş olmak istiyorsunuz?
Özellikle hayatının bir döneminde kendisini kaybolmuş, yetersiz ya da yalnız hissetmiş kadınlara. Ama onlara bir başarı formülü vermek için değil. Ben de her zaman güçlü değildim; hâlâ korktuğum ve cevabını bulamadığım sorular var. Bazen bir kadın başka bir kadının hikâyesini okuduğunda "Demek ki yalnızca ben böyle hissetmiyorum" diyebiliyor. Kitabı bitiren biri kendi hikâyesinin henüz bitmediğini hissederse, benim için en güzel karşılık bu olur.
Ashley Joy'un bugün ulaştığı nokta, bir ticari başarıdan çok daha fazlası; adeta kendi sesinizin ve gücünüzün imzasını dünyaya tescilleme biçiminiz... Hayatın size sunduğu hazır rollerden sıyrılıp kendi hikayesinin mimarı bir kadın olarak, bu sıfırdan başlama ve marka yaratma yolculuğunu bugünün gözünden nasıl yorumlarsınız?
Ashley Joy, yıllarca verdiğim emeğin somut karşılığı. İstinyePark'ın eksi ikinci katındaki penceresiz, küçücük bir ofiste dört ürünle başladım. Bugün 82 ürüne ulaşan ve 15 ülkeye ihracat yapan bir markadan söz ediyoruz. Ama bu yolculuğun en değerli yanı yalnızca büyümek değil; kendi kararlarımı vermek, hatalarımdan öğrenmek ve ekibimle bir şey inşa etmek. İlk satın almayı kurucuya duyulan sempati sağlayabilir; ikinci satın almayı ise ürünün kendisi kazandırır. Bu yüzden tüketici güvenini her şeyin önüne koyuyorum.
Fırtınaların ve dönemeçlerin içinden geçerken, sizi bugün olduğunuz yere taşıyan en güçlü pusula ne oldu?
Merakım ve kolay vazgeçmeyen tarafım. Bir şey istediğim gibi gitmediğinde çok üzüldüğüm zamanlar oldu ama sonra kendime "Peki şimdi ne yapabilirim?" diye sordum. Çalışmak bazen sığınağım, bazen yeniden ayağa kalkma yolumdu. Yıllar içinde her sorunun daha çok çalışarak çözülemeyeceğini de öğrendim. Bazen durmak, yardım istemek ya da artık iyi gelmeyen bir şeyi geride bırakmak gerekiyor. Bugün pusulam yalnızca azim değil, kendi değerlerim. Her şeyin hızla tüketildiği bir çağdayız.
Bu gürültülü dijital dünyada özgünlüğünüzü nasıl koruyorsunuz?
Sosyal medyayı seviyorum; insanlarla doğrudan iletişim kurmak bana çok şey katıyor. Ama her trendi takip etmek, her konuda konuşmak ya da sürekli kusursuz görünmek zorunda değilim. Bazen makyajsız bir video çekiyorum, bazen bir kozmetik ürününün içeriğini anlatıyorum, bazen çok kişisel bir düşüncemi paylaşıyorum. Özgünlüğün sırrı sürekli farklı görünmeye çalışmak değil, kendi sesini korumak.
Hayatın yoğun temposu içinde kendi merkezinizi kaybetmemek, dengede kalabilmek için neler yapıyorsunuz, zihninizi nasıl arındırıyorsunuz?
Hareket etmek bana iyi geliyor. Ağırlık çalışmak, yürümek ve bedenime zaman ayırmak zihnimi de toparlıyor. Bazen evde sessizce oturmak, uzun bir bakım ritüeli yapmak ya da sevdiğim bir yerde kahve içmek de yeterli. Eskiden boş kaldığımda mutlaka bir şey yapmam gerektiğini düşünürdüm. Şimdi hiçbir şey yapmadan geçirilen zamanın da değerini öğreniyorum. Elbette hâlâ bazen programımı gereğinden fazla dolduruyorum; önemli olan bunu fark etmek.
Bütün bu rollerin, ünvanların ve başarıların ötesinde Aslı Gümüşel kendini birkaç kelime ya da en yalın haliyle nasıl tanımlar?
Meraklı, çalışkan, duygusal, hayatı seven ve hâlâ öğrenen bir kadın. İnsanlar beni çoğunlukla güçlü tarafımla tanıyor ama benim de kırılgan, kararsız, bazen fazlasıyla heyecanlı bir yanım var. Gülmeyi, güzel sofraları, dostlarımla uzun sohbetleri ve çocuklarımla vakit geçirmeyi seviyorum. Bütün ünvanların ötesinde kendimi hâlâ hayatı keşfetmeye çalışan küçük Aslı'ya yakın hissediyorum.
Eskiden lüks kelimesi daha keskin, standart tanımlara sahipken; zamanla bu kavram kişiselleşti ve kabuk değiştirdi. Sizin için gerçek lüks an itibarıyla nedir?
Lüksü seviyorum. Güzel tasarımları, 18 kaliteli kumaşları, iyi işçiliği, özenle hazırlanmış bir sofrayı, güzel bir otelde konaklamayı... Bunların hayatımıza kattığı estetikten keyif alıyorum. Ama yıllar içinde lüksün yalnızca sahip olduklarımızla ilgili olmadığını da öğrendim. Bugün benim için gerçek lüks, zamanım üzerinde söz sahibi olmak. İstediğim insanlarla, istediğim yerde olabilmek. Güzel bir çanta satın almak da hoşuma gider, çocuklarımla saatlerce sohbet etmek de. En güzel lüks, bu ikisini karşı karşıya koymak zorunda olmamak.
Stilinizle ve tavrınızla da ilgi odağısınız. Biliyoruz ki stil, sadece üzerinize ne giydiğiniz değil; hayata bakışla senkronize olan bir duruş meselesi. Sizin dış dünyaya yansıttığınız bu zarif imzanın, o estetik anlayışın kökeninde nasıl bir içsel felsefe yatıyor?
Benim için stil, modayı takip etmekten çok kendimi ifade etmenin bir yolu. Max Mara'nın zamansız, klasik şıklığı bana çok yakın. Biraz daha iddialı olmak istediğimde Tom Ford, Dolce& Gabbana ya da Valentino tercih edebiliyorum. Ama gardırobumu yalnızca büyük modaevleriyle sınırlamıyorum. Seyahat ettiğim her ülkede yerel tasarımcıları özellikle takip ediyor, yeni isimler keşfetmeye zaman ayırıyorum. Farklı kültürlerin kumaşları, renkleri ve estetik anlayışları beni besliyor. Böylece hem daha özgün parçalar buluyor hem de kendi stilimin yeni taraflarını keşfediyorum. Bence şıklık, kıyafetin sizi gölgede bırakmaması; sizin kim olduğunuzu tamamlaması.
Japonların hayatın anlamını ve mutluluğunu bulma formülü olan 'ikigai'nizi; yani sizi her sabah aynı tutkuyla ayağa kaldıran o asıl var olma sebebinizi, hayatın tüm bu dönemeçlerinden sonra bulabildiğinizi gerçekten düşünüyor musunuz?
Tek bir cevap bulduğumu söyleyemem; hayatın farklı dönemlerinde bizi heyecanlandıran şeyler değişiyor. Gençliğimde başarmak, anne olduğumda çocuklarım, ardından kendi markamı büyütmek çok önemliydi. Bugün bütün bunların yanına paylaşmayı ekliyorum. Bir ürün geliştirmek, bir kadının hayatına küçük de olsa katkıda bulunmak, çocuklarımla yeni bir şey deneyimlemek, yeni bir şehir keşfetmek... Beni sabah yataktan kaldıran; tek bir büyük amaçtan çok, hayata duyduğum merak.
Seyahat etmek, yeni coğrafyalar ve kültürler keşfetmek zihninizde nasıl bir alan açıyor? "İşte burada zamansız bir huzur buluyorum" dediğiniz o özel rota ya da seyahat ritüeli hangisi?
Seyahat benim için yalnızca dinlenmek değil, beslenmek. Yeni bir şehirde sokaklarda yürümek, küçük dükkânları ve yerel tasarımcıları keşfetmek, müzeleri gezmek bana iyi geliyor. New York'un enerjisini seviyorum; her gidişimde yeni bir fikirle dönüyorum. Londra'nın daha kişisel bir yeri var, çünkü oğlum Batu orada yaşıyor. Huzur dediğinizdeyse aklıma deniz geliyor. Sabah erken saatte denize karşı kahvemi içmek ve hiçbir yere yetişmek zorunda olmamak... En sevdiğim seyahatler hem keşfetmeye hem durmaya fırsat bulabildiklerim.
Aslı'ya ait olan o sessiz alanları nasıl doldurursunuz? Sizi 'siz' yapan küçük tutkularınız neler?
Sanatla ilgilenmek, sergileri gezmek, yeni sanatçılar keşfetmek bana iyi geliyor. Sevdiğim eserlerle yaşamak ayrı bir mutluluk. Güzellik ve kozmetik dünyası da hem işim hem gerçek merakım; yeni bir içerik ya da iyi düşünülmüş bir ürün gördüğümde heyecanlanıyorum. Bir de yakın dostlarımla uzun sofralar, bol kahkaha ve sohbetler var. Son yıllarda yalnız kalabilmekten de keyif almayı öğrendim. Her sessizliği doldurmam gerekmiyor.
Kelimelerle bu kadar haşır neşir olduğunuz dönemde, peki sizin hayata bakışınızı şekillendiren ve ruhunuza en çok dokunan yazarlar kimler oldu? Başucu kitaplarınız var mı?
Beni etkileyen kitaplardan biri Oscar Lewis'in "Sánchez'in Çocukları". Meksikalı bir ailenin üyelerinin kendi ağızlarından aktarılan yaşamları üzerinden; yoksulluğu, aile bağlarını ve aynı hayatın içinde bile ne kadar farklı hikâyeler yaşanabildiğini gösteriyor. Gerçek insan hikâyelerinin böyle yalın ve sarsıcı biçimde anlatılması beni etkiliyor. Kendi kitabımı yazdıktan sonra da insanların hayatlarını nasıl anlattıklarına daha dikkatle bakıyorum. İyi bir kitap bana bütün cevapları vermek zorunda değil; bazen yeni sorular sordurması daha kıymetli.
Röportaj: Filiz ŞEREF KULU
Fotoğraf: Lara SAYILGAN
Styling: Elif KARCI
Saç: Akın ÜNAL
Makyaj: Erkan ULUÇ
Video: Ardan Can GÜNGÖR, Onur KARAKUŞ
Prodüksiyon: Zeynep KILIÇ
Fotoğraf asistanı: Salih YILMAZ
Styling asistanı: Buse KÖMCÜ, Serra GANİOĞLU
Mekan için Adahan DeCamondo Pera, Autograph Collection'a ve Minoa Pera'ya teşekkür ederiz.