"The Devil Wears Prada 2" İkonik Kıyafetleriyle Açık Artırmada
2 dakika okunma süresi
Büyük finale geri sayım resmen başladı... Evet, yanlış duymadınız, ekrana her girdiğinde anksiyete katsayımızı üçle çarpan canımız ciğerimiz Jamie Lee Curtis'in ağzından kaçırdığı (ve yapımcıların "yapacak bir şey yok, duyuldu artık" diyerek peşinden onayladığı) üzere, önümüzdeki haziran ayında izleyeceğimiz bu 5. sezon, The Bear evreninin resmen son sezonu olacak. "Son sezon 4. sezon olacaktı, ne ara 5. sezon çıktı?" diyenler illaki olacaktır, sakin olun. Hikaye arkada öyle bir kördüğüme bağlandı, o mutfaktaki yangın öyle bir büyüdü ki, yapımcılar hikayeyi adamakıllı noktalamak için bu kapanış sezonunu mecburen önümüze koymak zorunda kaldılar. Her sezonuyla Emmy ödüllerini evine ekmek banar gibi götüren, IMDb'yi sallayan, bize sipariş fişi sesinden panik atak geçirten o canım dükkanı bu kez gerçekten kapatıyorlar anlayacağınız. Ama o büyük ve fırtınalı finale geçmeden önce gelin, hafızaları bir tazeleyelim, dört sezon boyunca daracık mutfakta, o soğutucunun kapısında başımıza neler gelmişti bir hatırlayalım derim ben...
İlk sezonda dünyanın en prestijli restoranlarında şeflik yapan ödüllü, dahi ama içi paramparça bir adamın, yani Carmy'nin hikayesiyle giriş yapıyoruz. Abisi intihar edince Carmy'ye miras olarak Chicago'da borç batığı içinde, her yerinden yağ damlayan salaş bir sandviç dükkanı kalıyor. Biz de koskoca şefin, fine-dining disiplinini bu eski usul, mahalle arası dükkana getirmeye çalışmasını izliyoruz. Ama evdeki hesap çarşıya uymuyor. Eski personelin "biz yıllardır bu işi böyle yapıyoruz" diyerek kurallara deli gibi direnmesi, bitmek bilmeyen borçlar, patlayan siparişler derken sezon boyunca mutfakta kelimenin tam anlamıyla bir cinnet ve panik atak provası yaşanmıştı. Sezon finalinde ise tam "Tamam, dükkan kesin battı, buraya kadar" dediğimiz anda olay çok acayip bir viraj alıyor. Carmy, abisinin bıraktığı mektuptaki spagetti tarifini yapmak için mutfaktaki dev domates salçası konservelerini açmaya başlıyor. Kutuların içinden topar topar nakit para çıkıyor. Meğer rahmetli abisi intihar etmeden önce yüz binlerce doları bu konservelerin içine saklamış. Parayı bulan ekip hemen borçları sıfırlıyor, o eski sandviççiyi tamamen kapatıyor ve "Biz buraya hayalimizdeki o aşırı lüks, şık restoranı açacağız" diyerek dükkanın kapısına tabelayı asıyorlar. Tabii dizinin yaratıcısı Christopher Storer'ın bizimle eğlenmeye yeni başladığını, asıl sancılı sürecin dükkanı yıkıp baştan inşa ederken yaşanacağını henüz bilmiyorduk. Bu arada, dükkandaki bu çığlık kıyamet hal ödül komitelerinin de aklını başından aldı diyebiliriz. Dizi "En İyi Komedi" dahil tam 10 Emmy ödülü birden topladı. Başroldeki Jeremy Allen White saç baş yolduran performansıyla, Ayo Edebiri ve Ebon Moss-Bachrach da yan rollerde devleşerek Emmy ve Altın Küre heykelciklerini sonuna kadar hak ederek ceplerine koydular.
Bu sezonda o salaş dükkanı yıkıp, yerine sıfırdan lüks bir restoran kurma sürecini izledik. Yani anlayacağınız dertler bitmedi, sadece daha şık tabaklarda önümüze geldi. Ekip bir yandan bürokrasiyle ve yetişmeyen tadilatla boğuşurken, diğer yandan Carmy vizyonları gelişsin diye herkesi dünyanın dört bir yanına eğitime gönderdi. Sezonun kalbi, Carmy'nin geçmişindeki aile travmalarını ve o meşhur, akıl sağlığı zorlayan Noel yemeğini izlediğimiz devasa flashback bölümünde attı. Büyük açılış gecesi gelip çattığında ise Carmy, talihsiz bir şekilde soğuk hava deposunda kilitli kaldı. O içeride kendiyle ve ilişkileriyle hesaplaşırken, dışarıda Sydney ve Richie liderliği ele alıp geceyi muazzam bir başarıyla kurtardı. Restoran açıldı ama Carmy deponun içinde yapayalnız ve ruhsal olarak çökmüş şekilde kaldı. Tabii ki bu sezon da ödülleri silip süpürdü. Dizimiz bu kez tam 11 Emmy ödülüyle rekor kırarak başarısını perçinledi.
Nihayet restoranı açtık ama 3. sezonda anladık ki zirveye çıkmak, orada kalmaktan çok daha kolaymış. Carmy, soğuk hava deposundan çıktı çıkmasına ama ruhsal olarak o depoda kilitli kalmış gibi, "kusursuzluk" adı altında mutfakta tam bir diktatörlük kurdu. Her gün değişen çılgın menülerle Sydney'yi ve ekibi delirtmenin eşiğine getirdi. Bu sezon ilk iki sezondaki o koşturmacalı tempo yerine, karakterlerin geçmişine, travmalarına ve mutfak dünyasının o acımasız, yıpratıcı gerçeklerine odaklanan daha melankolik ve sanatsal bir atmosfer izledik. Sezon finali bizi tam anlamıyla bir gerilim tüneline soktu. Carmy, kendisine zamanında psikolojik şiddet uygulayan eski şefiyle yüzleşti, Sydney yeni bir iş teklifi ve The Bear arasında sıkışıp panik atak krizine girdi. Ve tam her şeyin ortasında, o çok beklenen Michelin yıldızı eleştirisi internete düştü. Carmy telefonuna gelen karmaşık yorum bildirimlerine bakarken ekran karardı ve dizi bizi yine ucu açık, tırnak kemirten bir merakla baş başa bıraktı. Ödül cephesinde ise bu sezon tam bir trajedi yaşandı diyebiliriz. Dizi, Emmy Ödülleri'nde 23 adaylıkla tarihi bir rekor kırdı, geceden yine "En İyi Erkek Oyuncu" dahil 11 ödülü heybeye doldurdu ama en büyük şoku ana ödül olan "En İyi Komedi Dizisi"ni Hacks'e kaptırarak yaşadı. Sosyal medyada "bu dizi zaten hiç komedi değildi, bildiğin dramaydı" tartışmaları ayyuka çıkınca, ödül komitesi sonunda ana ödülü gerçek bir komediye verdi. Yani bizimkiler yine ortalığı kasıp kavurdu ama o en büyük kupayı bu kez ellerinden kaçırdılar.
Geldik 4. sezona ama bu sefer mutfakta yemek kokusundan çok buram buram batış korkusu kokuyor. Çünkü işler artık şık tabaklar hazırlamaktan çıktı, dükkanın kepenk indirmemesi için verilen tam bir hayatta kalma mücadelesine dönüştü. Hatırlarsanız en son o meşhur gazete eleştirisini bekliyorduk. İşte o eleştirinin stresi tüm sezonu öyle bir sarıyor ki izlerken nefes alamıyoruz. Bir yanda "Zarar ediyorsunuz, musluğu kısarım" diye tepemizde boza pişiren Uncle Jimmy, diğer yanda Carmy'nin bitmek bilmeyen deli saçması Michelin yıldızı takıntısı mutfaktaki herkesi cinnetin eşiğine getiriyor. Sydney ise önüne atılan ortaklık sözleşmesiyle kendi geleceği arasında sıkışıp kalırken, biz de o eski samimi aile bağlarının finansal krizler ve borçlar altında nasıl ezilip un ufak olduğunu izliyoruz. Ödül törenlerinde ise tahmin edeceğiniz üzere The Bear hegemonyası tam gaz devam etmişti. Dizi, ekrana taşıdığı bu çaresizlik ve psikolojik çöküş hikayesiyle Emmy ve Altın Küre jürisinin aklını yine başından aldı. Başroldeki Jeremy Allen White ve bu sezon gemiyi sırtlayan Ayo Edebiri, karakterlerinin o içsel kıyametlerini ekrana öyle bir yansıtıyorlar ki, heykelcikleri yine hiç zorlanmadan tek tek ceplerine indiriyorlar.
Gelelim şimdi asıl konumuza; bahsettiğimizden de anlayacağınız üzere ödüllere doymayan dizimiz 25 Haziran'da büyük finalini yapıyor. Hatırlarsanız geçen sezonun sonunda Carmy, "Ben bu stresle, bu travmalarla mutfak yönetemiyorum" diyerek önlüğü asmış ve restoranı Sydney, Richie ve Natalie üçlüsüne bırakmıştı. Yeni sezon da tam olarak bu kararın ertesi sabahından açılıyor. Üstelik dükkandaki manzara hiç de iç açıcı değil. Kasada ciddi bir finansal boşluk var, dükkanın satılma tehlikesi kapıda ve tüm bunların üzerine Chicago'da hayatı felç eden bir kış fırtınası patlak veriyor. Ekip, bir yandan bu batmakta olan gemiyi su üstünde tutmaya çalışırken, diğer yandan da mutfağın varoluş amacı haline gelen o Michelin yıldızını kapmak için son bir büyük kumar oynayacak. Yapımcıların "Mükemmel bir restoranı mükemmel yapan şey yemekler değil, insanlardır" mottosuyla şekillenen bu sezonda, karakterlerin dramatik yüzleşmeleriyle izleyicinin sınırlarının zorlanacağı kesin.
Mayıs başında gelen sürpriz "Gary" özel bölümüyle zaten ağzımıza bir parmak bal çalıp gittiler, merakımızı iyice körüklediler. Jamie Lee Curtis da "Bu iş bitti, yolun sonu" diyerek veda sürecini onayladı. Bakalım bizim ekip bu modern gastronomi cehenneminden sağ çıkıp o yıldızı göğsüne takabilecek mi, yoksa dükkanın kapısına kilidi vurup hep beraber toplu terapiye mi gidecekler? Göreceğiz. Final hikayesini merakla bekleyenler için de hemen söyleyelim; 8 bölümden oluşan bu veda sezonunun tamamı Disney+'ta tek seferde yayınlanacak. Heyecanla bekliyoruz...