10'lu yaşlarımda Darülacize’ye çok gidiyordum. Oradaki çocuklardan çok etkilendim. Daha sonra İsviçre'de okurken Türkiye'den Güney Afrika'daki çocuklara da yardım gelince 'Neden biz böyle bir şey yapmıyoruz?' diye düşündüm kendimce. Aslında hayalim şöyleydi, gerçi hala bu hayalim devam ediyor, 'Okumayan kalmasın', okumak her çocuğun hakkıydı diye yola  çıktım. Allah'a şükürler olsun ben çok iyi bir aileye sahiptim. Onların büyük bir desteğiyle güzel okullarda okudum. Şanslıydım... Ama bu şansın herkesin sahip olmasını istiyordum. Olanı olmayana verme gibi bir köprü kurmaktı, herşeyi devletten  beklememek lazımdı. 5 çocuk çok küçük bir sayıydı ama 5 çocukla kalınmayacağını biliyordum açıkcası. Sağ olsun  inananlar, benim arkamda yürüyenler çok doğru çok güzel insanlar oldu. Profesyonel ekibimizde oluştu. Zaman ilerledikçe  projeler artınca biz de büyüdük. Türkiye'yi karış karış dolaştık, Türk çocuğunun ihtiyaçlarını farketmeye başladık. Sadece okuma ihtiyacı olan her çocuğa destek vermenin yanı sıra çocuğu her olduğu alanda hayallerinin biraz daha çıtasını yükseltebilmek, onun dokunduğu her ortamı güzelleştirebilmek çabasına geçtik. İşte okul alımlarından,  çocuk  parkına laboratuvar kurulmasına, çocukların sağlık eğitimi verilmesi yanı sıra ergenliğe kadar ulaştık açıkcası. Yelpaze  gittikçe genişledi. Siz de büyüyorsunuz ve büyüdükçe çok şey öğreniyorsunuz ve şu anda hayalimin çok daha üstünde bir kurum var arkamda.