Hayatımızdaki farklı ünlü profillerine bakınca siz biraz özgün ve tek kalıyorsunuz. Her zaman naifliğiniz ve elegan tavrınızla öne çıkmanız, zamansız duruşunuzla birleşerek sürdürülebilir bir hikayenin başrolüne koyuyor sizi. Peki Arzum Onan sizce, bize bu "ünlü" hikayesinde geçmişten bugüne ne anlattı, ne anlatıyor?

Zor bir soru! Öncelikle çok teşekkür ederim. Söylemiş olduğunuz cümleler, üstüne düşündüğüm, olması için çabaladığım ya da merkezime koyduğum şeyler değil. İlk aklıma gelen; kendi özüme sadık kalmak sanırım. Geçmişten bugüne anlattığım şey; gelişerek ama şüphesiz özümü koruyarak zarafet ve samimiyetle ilerleyebilmek.

Siz bu hikayeyi okurken özellikle hangi bölümlerin altını çizerdiniz? Hayat sizin için kariyer, evlilik, derken standart bir akışta mı yaşandı, yoksa aklınıza gelen belli başlı dönüm noktaları var mı?

Kendimi yeniden keşfettiğim içten dönüşümlerin, irili ufaklı her bir "an"ımın altını çizerim. Standart değil; her bir dönemeç kendi derinliğiyle anlam kattı. Buna verebileceğim en somut örnek anne olmamdır. Dışarıdan bakıldığında görece "başarı" görünen değil; içeride sessizce yaşanan dönüşümlerin hayatıma etkisi çok daha büyük.

Sanat hayatınızda hep önemli bir yerde duruyor. Heykel sizin için nasıl bir keşif alanına dönüştü, bu merak nasıl başladı?

İşte tam da az önce anlattığım yerden devam edeyim. Belki de heykel hayatımın en altı çizilesi bölümlerinden biri diyebilirim. Yapmış olduğum diğer tüm çalışmalar, kolektif bir çabanın ürünü. Heykel yolculuğunda yalnızsınız. Malzeme ve siz. Bir form yaratırken orada bir mücadele değil; kurulan bir bağ, bir diyalog olduğunu keşfediyorsunuz. Çamurla çalışıyorsanız cesaret ekleyerek bir duygu oluşturmaya başlıyorsunuz. Ya da taşı yontarak bir duygu anlatmak istiyorsanız, sadece fazlalıkları atmıyorsunuz. Aynı zamanda kendi fazlalıklarınızı, beklentilerinizi, üzerinize yapışan kimlikleri de yontuyorsunuz.

Oyunculukta bir karaktere, heykelde ise çamura şekil veriyorsunuz. Bu iki yaratım sürecinin kesişim noktasında neler var sizce?

Bir karakteri canlandırırken önce onu çok iyi anlamanız gerekir. Onun korkusunu, gücünü, zaaflarını içselleştirirsiniz. Heykelde de malzemeyle aynı şeyi yaparsınız. Taşın direncini, ahşabın yolunu ya da çamurun yumuşaklığını dinlersiniz. Her ikisinde de anlayarak ve sabırla ilerlemek gerekir.

Kendinizi en çok ne zaman güçlü hissediyorsunuz? Bu duyguyu tetikleyen ne oluyor?

Genel olarak güçlü hissederim ama itiraf etmem gerekirse daha çok bir şeyleri kanıtlamak zorunda olmadığım, olduğum halimle yeterli hissetme zamanlarında daha güçlü olmayı arzu ediyorum.

Modellik ve oyunculuk döneminize dönseniz neyi tekrar aynı şekilde yapar, neyi yapmazdınız?

Majör değişiklikler olmaz. Değiştirmek istediğim ya da ekleyip, azaltacağım bir şey yok. Olduğu gibi aynen yaşarım. Keşke dediğim şeyler varsa da beni ben yapan özellikler, öğretiler, olgunluklar. Bugünkü Arzum'dan memnunum.

Estetiğin henüz bu denli yaygın olmadığı dönemleri de gördünüz. Hiç o günlerden bugüne fiziksel olarak güzellikle ilgili takıntınız oldu mu?

Şöyle örnek vereyim; eskiden fotoğraf çekimlerinde bile neysen oydun. Görsel üzerinden retouch dediğimiz düzeltmeler ya da muhtelif filtreler yoktu. Bugün; bir noktaya kadar güzel tabii ama ayarı kaçtığında, kendime yabancılaşıyorum, doğallıktan uzaklaşma halimi sevmiyorum.

Doğallık ve hatta kusurların güzelliği tanımladığı bir dönemden, yapaylığın ve benzerliğin öne çıktığı bir zamana geldik. Estetikle ve sanatla kurduğunuz ilişkiyi de düşünürsek, sizin vizörünüzden güzellik bugün ne anlama geliyor?

Ben her zaman doğallıktan yana bir güzellik algısı içinde oldum. Eskiden neyse, bugün de algım o. Bugün gelinen noktada yapılan müdahalelerin kendi hakikatine sadık olarak yapılması, insanın aynayla ilişkisinde özgüven sağlayabilir. Ancak hiçbir zaman unutmamak gerekir ki gerçek güzellik bir yüzün güzelliği ya da bedenin ölçüsü değil; o bedenin taşıdığı ruhtur.

Siyah-beyazdan renkliye geçişi hatırlatan büyük dönüşümlerin içinden geçtik; internet, cep telefonları, dijital platformlar ve şimdi yapay zekâ... Bu hız karşısında sizde aynı kalan ne oldu? Değişimin sizi dönüştürdüğü ve sizi dönüştüremediği yerler nereler?

Çok katmanlı bir hız çağı gerçekten! Kolayca ayak uydurabildiğimi söyleyemem. Telefonumun bile yüzde 10'unu kullanıyorum muhtemelen. Şaka bir yana, elbette bilgiye erişim, zamandan ve mekandan bağımsız ulaşılabilir hale geldi. Bireyler kendi sesini daha kolay duyurabiliyor. Sanat, teknoloji, bilim iç içe geçti. Yapay zekâ insana düşünme ve tasarlama alanı açıyor. Bunlar olumlu yanları şüphesiz. Ancak insanın temel ihtiyaçları; anlam arayışı, aidiyet hissi, görülme ve sevilme ihtiyacı hiçbir teknolojik gelişmeyle dönüştürülemeyecek alanlar arasında bence.

Zekânın yapayı, güzelliğin yapayı, karakterin yapayı... Böyle bir dönemde kendiniz kalabilmek adına neler yapıyorsunuz?

Güzel filmler, güzel hikayeler ve mümkün olduğunca üretmek.

Annelik sizi en çok hangi yönünüzle tanıştırdı?

En çok, sevginin en saf halinin hiçbir karşılık beklemeden var olabildiğini öğrendim. Ayrıca sınırların önemini, alan açarken geri çekilmeyi, korurken aynı zamanda özgür bırakma cesaretini... Ve daha birçok duyguyu.

Bir Z kuşağı büyütürken ve onunla birlikte büyürken kendinize beklemediğiniz hangi güncellemeler geldi?

Onların dünyası çok hızlı. Algıları, tepkileri, tüketimleri... Aynı zamanda farkındalıkları çok yüksek, adalet duyguları güçlü. Ve bunlara çok erken yaşta sahip oluyorlar. Biz babaerkil bir düzen içinde büyüdük. Şimdi çocukerkil bir düzene evrildi. "Ben söyledim oldu" dönemi bitti. Diyalog ve karşılıklı öğrenme iletişimi var. Önemli güncellemeler...

Yaş almayı bir kazanım olarak gördüğünüz en belirgin başlıklar neler?

Daha kolay "hayır" diyorum örneğin. Neyi istemediğimi çok daha iyi biliyorum. Zamanımın daha çok kıymetini biliyorum.

Hayatınızda "iyi ki yavaşlamışım" dediğiniz bir dönem oldu mu?

Genelde çok hızlı olmadım zaten.

Üretmediğiniz zamanlarda kendinizi nasıl besliyorsunuz?

Bilmiyorum! Sadece üretmediğim zamanlar, içeride bir şeylerin mayalandığını biliyorum. Yeni yerler görmek, okumak, izlemek, doğada vakit geçirmek, sohbet etmek ve belki en çok da kendimle olmak besler.

Kamera karşısına geçmek konusunda nasıl bir hikâye sizi ikna eder?

"Güneşin altında yeni bir şey yok." Yani hiç anlatılmamış bir hikaye kovalamak değil, sadece samimi ve katmanlı olması önemli olur. Ve elbette ekip.

Sanat için seyahat ettiğiniz oluyor mu hiç? Seyahatlerinizde son yıllarda nasıl deneyimlerin izini sürüyorsunuz?

Özellikle sanat için değil ama yeni yerler görmek, farklı kültürlerle temas etmek zaten başlı başına besleyici bir deneyim. Şehrin mimarisi, galerilerin özgünlüğü, müzelerin tarzı, sokaklar, dükkanlar, insanlar, renkler... Her biri bilinçaltına kaydoluyor. Sadece turistik bir listeyi tamamlamak değil, belki bir sokakta daha uzun kalmak, bir meydanda oturup insanları izlemek.

Lüks sizin için ne anlama geliyor?

Benim için bir nesne ya da mekan değil; bir hâl. Örneğin zamanı özgürce yönetebilmek. Hayır diyebilme konforu. Bir kahve bile içerken iç huzuruyla içebilmek mesela.

Yolda olmak sizin için ne ifade ediyor; düşünmek, uzaklaşmak, kendinize yaklaşmak...

Kendimle olmak.

Direksiyon başında en çok neyi seversiniz: sessizlik mi, müzik mi, yoksa sohbet mi?

Müzik.

Hayatınızı bir yolculuğa benzetseniz, şu an hangi virajdasınız?

Yüksek ve keskin olmayan; manzaranın tadını çıkarabildiğim bir viraj diyebilirim.

Zor zamanlarda kendinize sıkça söylediğiniz bir cümle var mı?

"Su yolunu bulur."

Çekimin stil dili sizin stil kimliğinizle nasıl buluştu?

Açıkçası benim stilime göre biraz iddialı olabilir ama kendi içinde güçlü, net ve zarif. Bu yönleriyle benzer.

Röportaj: Filiz ŞEREF KULU

Fotoğraf: Tamer YILMAZ

Styling: Hakan ÖZTÜRK

Saç: Mutlu Ahmet SİNAN

Makyaj: Gamze TEKİN ALP

Video: Ardan GÜNGÖR, Onur KARAKUŞ

Fotoğraf asistanı: Oğuz ŞANLI, Doğa ÇETİN

Styling asistanı: Sevda KANALCI

Makyaj asistanı: Nilay BAŞ

Mekan için Beykoz Kundura'ya teşekkür ederiz.

Yves Rocher'nin yeni Anti-Age Global serisi için düzenlediği davet de tam bu hissin etrafında şekillendi. Galataport Frankie'de gerçekleşen lansmanda marka, dermobotanik yaklaşımından beslenen yeni bakım serisini tanıtırken, Şevval Sam'ın serinin kampanya yüzü olduğunu açıkladı. Moda, cemiyet ve sanat dünyasından isimlerin bir araya geldiği davette konuklar, seriyi daha yakından inceleme fırsatı bulurken cilt analizi yaptırarak ürünleri deneyimledi.

Anti-Age Global serisi, cilt yaşlanmasının farklı katmanlarına odaklanan kapsamlı bir bakım rutini sunuyor. Bakım losyonu, gündüz ve gece serumları, gündüz ve gece kremleri, göz kremi ve leke karşıtı konsantre serumdan oluşan seri, daha bütünlüklü bir bakım fikrinin altını çiziyor. Markanın bu seride öne çıkardığı bileşen ise Altın Akilya tohumundan elde edilen bitki kök hücresi. Yves Rocher, bu içeriği cildin doğal yenilenme sürecini destekleyen botanik aktiflerden biri olarak konumlandırıyor.

Şevval Sam'ın bu hikâyeye dahil olması da tesadüfi görünmüyor. Doğallığı ve zamansız tarzıyla öne çıkan sanatçı, markanın bu seriyle kurmak istediği daha sade, daha rafine ve daha doğal güzellik anlatısına eşlik ediyor. Bu birliktelik, gösterişli bir dönüşüm fikrinden çok, cildin kendi ritmine alan açan bir bakım anlayışını görünür kılıyor.

Bu çekimde bu kadar güçlü ve başarılı kadını bir araya getirmek nasıl bir duygu?

Her sene en çok heyecanlandığım şey bu olabilir: doğru kadın örgüsünü yaratmak. Farklı her alandan, farklı sektörlerden kendisini yaratmış olan kadınların dengesiyle o senenin kadınlarını ortaya çıkarmak hem heyecanlı hem de o kadar kolay değil. Hep bir adrenalin, hep bir heyecan... Sonuçlar hep çok güzel. Altıncı senemizle birlikte tam 48 kendini yaratmış kadını bir araya getirmiş olduk. Her sene birbirinden kuvvetliydi. Projemizin yansımasıyla geleceğin kadınlarına ilham olacağımıza inanıyoruz.

Kamera arkasında bir kadın olarak, başka kadınların ışığını yakalamak size nasıl hissettiriyor?

Tek bir fotoğraf karesiyle bir kadının hikayesini anlatabilmek çok güzel. Bilmediğim özelliklerini de öğrenmek; ilgi alanlarını, tutkularını, varoluş hikâyelerini öğrenip fotoğraf çekimi sırasında birlikte yaratabilmek benim için çok eğlenceli. Stüdyomuza gelen her kadınla birlikte özel vakit geçirmek, benim için hem çok eğitici hem de onore edici.

Bu projede sizin için en unutulmaz an hangisiydi?

"Yaratan ve İlham Veren Kadınlar" projesinin en unutulmaz anları, benim için hep üretim zamanı olan stüdyoda geçirilen vakitler. Projemize destek veren her kadının stüdyomuzda birlikte geçirdiğimiz vakitleri benim için çok değerli. Ve çekim bittiğinde, içimdeki rahatlamanın gerçekleşmesine her yaklaştığım andaki heyecanlarım ise benim için asla unutulmaz.

Ayşen Zamanpur

Kadın girişimcilere en çok hangi konuda daha cesur olmalarını önerirsiniz?

Kadın girişimcilere önerim şu olur: Öncelikle iş dünyasında romantizmin çok fazla yeri olmadığını bilmek gerekir. Sadece tutkuların peşinden gitmek ya da bir şeyi çok istemek tek başına yeterli değildir. O tutkuların mutlaka somut projelere dönüşmesi gerekir. Projelerin hayata geçmesi için çoğu zaman 365 gün, 24 saat süren bir emek ve kararlılık gerekir. Başlamak elbette çok önemli bir adımdır.Ama o ilk adımı attıktan sonra her gün daha iyiye, daha mükemmele ulaşmaya çalışmak gerekir. Benim Diren Keçi kitabımda da anlattığım gibi, iş hayatı aslında biraz bir direniş hikâyesidir. Direnen, vazgeçmeyen ve sürekli daha iyisini arayanlar yoluna devam edebilir.

Nilay Keçeci

Kadınlara yıllar içinde değişmeyen en önemli tavsiyeniz nedir?

Mutlaka spor yapın. Her sabah kalktığınızda kendinize yarım saat ayırın ki kortizol seviyeniz aşağıya insin. Sabah mutlaka su için. Gün içindeki yediklerinizi mutlaka dengeli ve porsiyonları doğru olacak şekilde tüketin. Sabah fazla yediysek akşam azaltarak dengelemeye çalışın. Mutlaka protein alın ve lif tüketimini es geçmeyin.

Dila Tarkan Doğruer

Kendi yolunu çizmek isteyen genç kadınlara içerik üretimi konusunda tavsiyeniz ne olur?

En önemli şey bence özgün olmak. Trendleri takip etmek güzel ama sizi farklı yapan şeyi kaybetmemek daha önemli. İnsanlar gerçek hikâyelerle bağ kuruyor. Sabırlı olmak da çok önemli çünkü bu iş bir gecede olmuyor. Tutarlı üretmek ve gerçekten sevdiğiniz şeyleri paylaşmak, uzun vadede her zaman daha güçlü bir bağ kuruyor.

Çiçek Çizmeci Devge

Yapay zekâ çağında kadın sezgisi sizce nasıl bir rol oynayacak?

Kadın sezgisi dediğimiz; detayları fark etme, ortamın enerjisini okuma, söylenmeyeni duyma, bir sürecin nereye evrileceğini önceden hissetme gibi yetenekler tam da bu çağda daha kıymetli hale gelecek. Çünkü yapay zekâ çok hızlı hesap yapabilir ama bir odadaki sessizliği, bir toplumdaki kırılganlığı, bir insanın korkusunu veri olmadan okuyamaz. Kadın sezgisi dediğimiz şey tamamen insana ait bir kapasite. Yapay zekâ birebir buna sahip olmayacak, çünkü onun deneyimi biyolojik değil, veri temelli. Ama hayatımıza bir de dijital sezgi eklenecek. Orada da kadın sezgisi insani pusulayı temsil edecek.

Binnaz Tozan

Sanatın kadın kimliği üzerindeki dönüştürücü gücünü nasıl tanımlarsınız?

Sanatın dönüştürücü gücü, kadına "kendini anlatma" hakkını vermesinden önce, kadının kendine dair kurduğu iç dili meşrulaştırmasında yatıyor. Yani mesele yalnızca görünür olmak değil; hangi kelimelerle, hangi ikonografilerle, hangi beden politikalarıyla görünür olunduğu. Bir kadın kendi içindeki öz sesiyle, dışarıdan veya içeriden gelen sansürün kısıtlamalarına uymadan sanatını gerçekleştirdiğinde çok güçlü bir değişim yaşayarak asıl bireysel gücüne ulaşıyor diye düşünüyorum. İstanbul Modern'deki Semiha Berksoy sergisi herkesin görmesi gereken bir sergi; özellikle bu konuyu anlama açısından.

Aytül Turan

Geleneksel bir alanda kadın girişimci olmak size ne öğretti?

Bu yolculuk bana geleneğin doğru yorumlandığında yeniliğin en güçlü temeli olduğunu öğretti. Geleneksel bir sektör içinde global çay vizyonunu Türk çaycılığına entegre etmek, cesaret ve kararlılığın en somut karşılığıdır. Kadın olarak bu alanda var olmak ise sadece bir başarı değil, gelecek nesiller için aralanan bir kapıdır.

Aslı Kızmaz

Bugüne kadar yazdığınız ya da yaşadığınız en güçlü kadın hikâyesi hangisiydi?

Yazdıklarım değil. Kendi hikâyem. Eskiden bunu söylemek bana egolu hissettirirdi; sanki kendimi fazla önemsiyormuşum gibi. Ama artık öyle hissetmiyorum. Çünkü geriye dönüp baktığımda gerçekten güçlü bir yol görüyorum. Hiç sermayem olmadan, tek başıma çıktığım bir yoldu bu. Çok engellendim, çok küçümsendim. Çok desteklendim de. Ama sorumluluğu da, riski de, yükü de kendim taşıdım. Bugün şahane kadınlarla birlikte üretme şansına sahipsem, bu bir lütuf değil; emek sonucu. O yüzden evet, bugüne kadar şahit olduğum en güçlü kadın hikâyesi benimki.

Zerrin Tekindor

Davos'ta, buzun üzerinde.

Audi'nin lüks ve teknolojik dünyasında, adeta bir buz masalında, hepsi birer mühendislik iddiasını hayata geçiren araçların koltuklarında... Sanat ve özellikle müzayede dünyasında alışık olduğum duygular ve kavramlar, bambaşka bir bağlamda, ancak olanca tanıdıklıklarıyla, soğuğun kendine getirici tazeliğiyle birden yüzüme çarptılar. Bu benim için şaşırtıcıydı. Bembeyaz, hızlı ve yabancı bir dünyada tanıdık hislerle karşılaşmayı beklemiyordum. Oysa sanat ve sporun meşhur X faktörü en naif, en pür haliyle, bambaşka bir irtifada, farklı bir basınçta kendini hissettirdi. Hem de nasıl... Yüzyıllardır insanlar ve kültürler arasında yıkılmayan köprüler kuran değerler, olanca 'insanca'lıklarıyla, nerede olursa olsun kendilerini belli ediyorlar.

Tutkulu bir koleksiyonerin arzuladığı eser için 'savaşırken' geri adım atmaması, bayrağı indirmemesi... Buzlu, dar Davos dağ yollarında Audi'nin quattro teknolojisinin verdiği güvenle hız kesmeden zirveye çıkan pilot Ian Gepts ve Oliver Rudolf'un direksiyon hâkimiyeti... Tüm bunlar bir müzayedecinin sanatı değerine hâkimiyetiyle karakterize olan tokmağına referans olabilirmiş meğer.

Hızlıyken güvenli kalabilmek. Zorlayıcı koşullarda sessizce sakin kalabilmek. Bu sadece mesleklerin ortak özelliği değil; hayatın da ta kendisi! Hayatın inişli çıkışlı kıvrımlarını, yaşamın izlerini taşıyan, asalet ve bilgelikçe taşınan kırışıklıkları andıran dağ yollarında, estetik tutku gözüyle bir büyüleyici dünyalara hoş geldiniz. Audi'nin tasarım harikası modelleri, bakir doğaya tezat sanılmasın. O deli motorlar, huzurlu bir sessizlik içinde, saygın ve sofistike bir disiplinle ilerliyor. Audi'nin etimolojik kökeni olan 'dinlemek' kavramından kaçınmak mümkün değil... Sesli sessizliğin getirdiği, soyadının manası Almanca dinlemek olan, Audi'nin kurucusu August Horch'a kadar referanslanabilir.

Rivayete göre gençliğinin, mühendisliğinin cesaretiyle Karl Benz'e eleştirel bir mektup kaleme aldığı söylenir. Bilirsiniz, söylencenin gerçekliği bir yana, kimi hikâyeler vardır ki doğru olmamak için fazla güzel, fazla yerinde, fazla ilham vericidir. Bu da öyle. Bilinen Benz'in eski mühendisinin, patronunun emniyetli, tedbirli, muhafazakâr mühendislik yaklaşımının ötesinde bir performans meraklısı olduğu.

Fakat ne gam... Nasıl doğa kendisiyle uyumluysa, Horch'un vizyonu da kendi iç tutarlılığıyla günümüze kadar bu cesaretin felsefesiyle geliyor.

Yetenek cesaretsiz, cesaret iyilikten uzak var olamaz... Olanca yalınlığın görkemi hiçbir süsle kıyaslanamaz. Pilotun buzda şaha kalkışı. Oyuncunun, aktörün, müzisyenin, sanatçının, yazarın, koleksiyonerin tutkusunu; müzayedecinin performansını, yayın yönetmeninin, yöneticinin, hikâye anlatıcısının sahnede, kürsüde yaşamın içerisinde yer alışını mümkün kılan hep aynı ruh, aynı tavır: Cesaret. Disiplin. Estetik.

Ve belki de en önemlisi; buzun üzerinde bile köprü kurabilen, referans noktanızı belirleyen değerler.

Yeteneğin, sanatçı duyarlılığının, tutku dünyasının, mühendisliğin yalın hakikati ve maceranın ruhuyla buluştuğu hikâyemin ana karakterleri: Gözde Yörükoğlu Ersu, Levent Can Özkutucu, Serkan Altunorak, Selin Atacan, Ferit Odman, Dilan Çiçek Deniz, Meltem Kazaz ve elbette Audi.

Bazen bir isim yalnızca bir marka değildir.

İşin tüm ruhudur, karakteridir.

Hiç şüphesiz Audi bunun dünyadaki en iyi örneklerinden. Çıkış noktası... Yarışın startı diyelim; kurucusu August Horch.

'Horch' Almanca bir fiil. Üstelik emir kipinde.

Otoriter, kararlı! Yalın. Net. Dinle. Kulak ver.

Ne kadar güçlü bir çağrı...

1900'lerin başında da, bugün 2026'nın ilk yarısında da. Çünkü dinlemek yalnızca işitmek değildir.

Dinlemek; kendini bilmek demektir.

Kendi iç sesini, kendi ritmini, kendi pusulanı duymak demektir.

Kendini dinlerken dünyayı da dinleyebilmek...

Dünyayı dinlerken dostunu, rakibini, yolu, sesi, sessizliği duymak... Orada olabilmek.

Odaklanmak. Hakikaten 'anın içinde olmak' demek dinlemek. August Horch kendi adıyla çıktığı yolda büyürken, kurduğu otomobil şirketinde bir yol ayrımına gelir.

İsim hakkı meselesi... bir kırılma anı... belki bir 'hikâyenin yön değiştirdiği an'. Ve tam o eşikte, entelektüel bir parlaklıkla çözüm belirir.

Eğer 'Horch' Almanca 'Dinle!' demekse... Latince karşılığı? Perde aralanır.

Audi. Aynı anlam. Başka bir dil. Aynı ruh, başka bir form. Horch 'Dinle'dir. Audi de 'Dinle'. Bu yalnızca bir tercüme değil. Bu bir yeniden doğuş. Belki de bu yüzden Audi hep biraz fısıldar gibi... Bağırmadan. Sessiz bir ses. Alman mühendisliğinin o sakin, hakiki özgüveni; estetikle, özgünlükle, disiplinle buluşur. Gücünü göstererek değil, hissettirerek anlatır. Ve belki de bütün hikâyenin kalbinde hâlâ tek bir kelime çarpar; dinle... Kendini ve dünyayı.

Biz de bu birkaç gün işte tam bunu yaptık.

Kendimizi, birbirimizi sesi ve sessizliği dinledik, duyduk, el ele tutuştuk...

Hiç şüphesiz, herkesin "Türkiye'de lüks deri ayakkabı markası mı olur?" dediği bir dönemde bu yola çıkmaktı. 2014 yılında İLVİ'yi kurduğumda, Türkiye'nin el işçiliğinde ne kadar derin bir geleneğe sahip olduğunu biliyordum ama bunu dünyaya anlatabilecek bir marka yoktu. En cesur kararım, ucuz üretim yerine 50'den fazla zanaatkâr ustanın elinden çıkan, kaliteden asla taviz vermeyen bir marka yaratmak oldu. Bugün Amerika pazarına açılıyor olmamız, o ilk günkü cesaretin meyvesi aslında. İnsanlar bazen "doğru zaman" diye bir şeyin gelmesini bekliyor; bence doğru zaman, cesaret ettiğiniz andır.

Bir kadının stilinde ayakkabının rolü nedir?

Ayakkabı bir kadının sessiz manifestosudur. Bir kadın sabah dolabının önünde ayakkabısını seçerken aslında o gün dünyaya nasıl bir mesaj vereceğine karar veriyor. Topuklu bir ayakkabı güç verir, zarif bir düz ayakkabı özgüven verir, iyi yapılmış bir çizme cesaret verir. Ben her zaman şuna inanırım: doğru ayakkabı bir kadının duruşunu, yürüyüşünü ve hatta kararlarını değiştirebilir. İLVİ'de her modeli tasarlarken "bu ayakkabıyı giyen kadın kendini nasıl hissedecek?" sorusuyla başlıyoruz. Çünkü stil ayaktan başlar.

Moda dünyasında kadın girişimci olmak size ne öğretti?

Her şeyden önce sabır öğretti. Moda dünyası dışarıdan bakıldığında ışıltılı ve hızlı görünür ama sahne arkası inanılmaz bir emek gerektirir. Kadın girişimci olarak hem yaratıcı vizyonunuzu korumak hem de finansal tabloları yönetmek hem ekibinize ilham vermek hem de zor kararlar almak zorundasınız. Bu bana çok yönlülüğü öğretti. Bir yandan koleksiyon tasarlarken öbür yandan uluslararası pazarlar için stratejik planlar yapıyorum. Kadın olmak bana empati gücünü verdi; müşterimin ne istediğini, ayağına ayakkabıyı giydiğinde ne hissedeceğini derinden anlıyorum. Bu da İLVİ'nin ruhunu oluşturuyor.

Genç kadın girişimcilere en önemli tavsiyeniz?

Mükemmeliyetçiliği bırakın, başlayın. Çoğu kadın her şeyin kusursuz olmasını beklerken zamanı kaçırıyor. Ben İLVİ'yi kurduğumda elimde dev bir sermaye yoktu ama büyük bir inanç vardı. Her adımda öğrendim, her hatadan ders çıkardım. İkinci tavsiyem: rakamlardan korkmayın. Finansal okuryazarlık bir kadın girişimci için en güçlü silah. Duygularınızla hayal kurun ama kararlarınızı verilerle alın. Ve en önemlisi, "hayır" duymaktan korkmayın. Her "hayır" sizi doğru "evet"e bir adım daha yaklaştırır.

Başarı hikâyeniz bir kız çocuğuna ne ilham versin isterdiniz?

Coğrafyanın, dilin ya da koşulların sizi tanımlamadığını bilsin isterim. Ben farklı bir ülkeden, farklı bir kültürden gelip Türkiye'de sıfırdan bir marka yarattım ve şimdi bu markayı okyanusun ötesine taşıyorum. Bir kız çocuğu benim hikâyemden şunu çıkarsın: hayallerinizin sınırı, sizin inancınızın sınırıdır. Küçük bir atölyeden başlayan bir kadının markası bugün yedi mağazada, e-ticarette ve uluslararası pazarlarda. Önemli olan nereden başladığınız değil, nereye gitmeye cesaret ettiğiniz.

Kadın dayanışmasını kendi yolculuğunuzda nasıl deneyimlediniz?

Kadın dayanışması benim için boş bir slogan değil, yaşanmış bir gerçek. İLVİ'nin büyümesinde bana inanan, kapılarını açan, tavsiyelerini esirgemeyen kadınlar oldu. Ekibimde çalışan kadınlar bu markanın omurgasını oluşturuyor. Ama en güzeli, İLVİ ayakkabılarını giyen kadınlardan gelen mesajlar: "Bu ayakkabıyla toplantıya girdim ve kendimi güçlü hissettim" diyen bir kadın, benim en büyük motivasyonum. Kadınlar birbirini yükselttiğinde olağanüstü şeyler oluyor. Ben buna yürekten inanıyorum ve İLVİ'yi de bu felsefeyle yönetiyorum.

Kariyerinizde dönüm noktası olan bir an var mı?

Birkaç tane var ama en belirleyicisi, markamızı uluslararası pazara açmaya karar verdiğimiz an oldu. Bu sadece bir iş kararı değildi, bir cesaret sınavıydı. Türkiye'de yedi mağaza, güçlü bir e-ticaret, 435 bin takipçili bir topluluk... Bunları geride bırakıp bilinmeze adım atmak kolay değildi. Ama İLVİ'nin hikâyesinin Türkiye sınırlarından çok daha büyük olduğunu hissettim. O kararı aldığım gün hem korkmuştum hem de hayatımda hiç olmadığı kadar heyecanlıydım. Dönüm noktaları hep böyledir, korkuyla heyecanın aynı anda hissedildiği anlar.

Yoğun bir tempoda zihninizi nasıl boşaltıyorsunuz?

Sabahları erken kalkıp kahvemi sessizce içtiğim o 15 dakika benim meditasyonum. Telefonuma bakmadan, hiçbir mesaj okumadan, sadece o anı yaşıyorum. Bir de yürüyüş... İstanbul'da olsun, yurt dışında bir fuardayken olsun, yürümek benim düşünce sürecimin bir parçası. En iyi fikirlerim yürürken gelir. Bazen de bir deri atölyesine girip ustaların çalışmasını izlemek zihnimi sıfırlıyor. Ellerinin bir parça deriyi sanat eserine dönüştürmesini izlemek, bana neden bu işi yaptığımı hatırlatıyor.

Yaratıcılığınızı besleyen küçük alışkanlıklarınız var mı?

Seyahat benim en büyük ilham kaynağım. Özellikle MICAM gibi uluslararası fuarlarda, farklı kültürlerin ayakkabıya bakış açısını görmek yaratıcılığımı tetikliyor. Bir de sokak stillerini izlemeyi onlardan ilham almayı çok severim, kadınların ayakkabılarını nasıl kombinlediklerini, hangi renkleri tercih ettiklerini gözlemlemek benim için bir ders niteliğinde. Ama en çok, İLVİ müşterilerinin bize gönderdiği fotoğraflardan ilham alıyorum. Gerçek kadınların gerçek hayatlarında markamızı nasıl yaşattığını görmek, hiçbir trend raporunun veremeyeceği bir ilham.

Liderlik anlayışınız yıllar içinde nasıl evrildi?

Başlangıçta her şeyi kendim yapmaya çalışan, kontrol odaklı bir lider olduğumu itiraf edebilirim. Her detayla ilgilenmek, her kararı vermek istiyordum. Ama marka büyüdükçe anladım ki gerçek liderlik, doğru insanlara güvenmek ve onlara alan açmaktır. Şimdi ekibime sorumluluk veriyor ve onların büyümesini izlemekten keyif alıyorum. Liderlik anlayışım "ben yaparım"dan "biz yaparız"a evrildi. Bugün yedi mağazayı, e-ticareti ve uluslararası operasyonu yönetebiliyorsam, bu ekibime olan güvenimin sonucu. Güçlü bir lider, kendini vazgeçilmez kılmayan liderdir.

8 Mart size en çok hangi duyguyu hatırlatıyor?

Minnettarlık. Benden önce mücadele eden, yol açan, bedel ödeyen kadınlara karşı derin bir minnettarlık. Bugün bir kadın olarak kendi markamı kurabiliyorsam, uluslararası pazarlarda rekabet edebiliyorsam, bu o kadınların cesareti sayesinde. Ama aynı zamanda sorumluluk da hissediyorum. 8 Mart benim için sadece kutlama günü değil, "ben de arkamdan gelen kadınlar için ne yapıyorum?" diye kendime sorduğum bir gün. İLVİ 'deki her kadın çalışanımız, her kadın müşterimiz bu sorunun cevabının bir parçası.

Marka kültürü ile kişisel stiliniz arasında bir paralellik var mı?

Kesinlikle. İLVİ'nin DNA'sı benim kişisel felsefemdir aslında: kaliteden ödün vermeden zarif olmak, gösterişli değil etkileyici olmak, trendi takip etmek yerine zamansız bir stil yaratmak. Ben de kişisel hayatımda aynı prensiplerle yaşarım, az ama öz, kaliteli ama gösterişsiz. İLVİ'nin sloganı "More Than a Style" ve bu tam olarak benim de hayat mottomu yansıtıyor. Bir ayakkabı sadece bir aksesuar değil, bir tutum, bir duruş, bir hikâye. Tıpkı hayatta olduğu gibi...önemli olan ne giydiğiniz değil, onu nasıl taşıdığınız.

Öncelikle kendilerine gerçekten inansınlar. İş hayatında zaman zaman cam tavanlarla karşılaşabiliyoruz ancak bir kadın bilgi ve emeğiyle mutlaka fark yaratıyor. Kim olduklarını değiştirmeden, başkasına benzemeye çalışmadan ilerlemeleri ve kendilerini sadece meslekleriyle ilgili alanlarda değil, hobileri ve "işle ilgisiz" gibi görülen ama aslında onları her anlamda besleyecek ilgi alanlarında da geliştirmeleri çok önemli. Hayatın hangi kapıyı ne zaman açacağı bilinmiyor ne kadar çok yönlü olursanız, fırsatları o kadar kolay yakalarsınız.

Kadın dayanışması gerçek hayatta nasıl mümkün olur?

Kadın dayanışması aslında gerçek hayatta zaten mümkün diye düşünüyorum ve çoğu zaman küçük anlarda başlıyor. Toplumsal cinsiyetten kaynaklanan zorlukları kadınlar olarak benzer şekillerde deneyimliyoruz ve birbirimizi en iyi yine biz anlayabiliyoruz. Farklı alanlarda başarılı kadınları görünür kılmak, onları takdir etmek ve başarılarını paylaşmak; kadınların fikirlerinin duyulmasını sağlamak ve desteklemek ise dayanışmanın küçük gibi görünen ama kültürü dönüştüren somut adımları oluyor.

Bir kız çocuğu sizi izliyorsa ne görmesini isterdiniz?

Beni izleyen bir kız çocuğunun mutlu, güçlü ve kendi yolunu çizebilen bir kadın görmesini isterim. İşini tutkuyla yapan ama ailesine de aynı tutkuyla bağlı bir kadın. Kadınların istedikleri her alanda parlayabileceklerini ve hayat boyunca tek bir "şapkayla" sınırlı kalmak zorunda olmadıklarını fark etmesini isterim. Özellikle kızım Leyla'nın şunu görmesini isterim: Kadın olmak hiçbir zaman bir sınır değil; tam tersine büyük bir güç.

Geleceğin iş dünyasında kadın liderliği nerede olacak?

Kadın liderler başarıyla yollarına devam ettikçe, geleceğin iş dünyasında liderliğin cinsiyetle değil yetkinlik ve etkiyle tanımlandığı, eşitliğin ise artık bir hedef değil doğal bir standart olduğu bir yerde olacağına inanıyorum. Kadının nasıl göründüğünün değil, ne kattığının konuşulduğu bir iş dünyası hayal ediyorum. Asıl mesele sayıların değil; kültürün dönüşmesi. Kadınların yalnızca mevcut pozisyonlarda değil, geleceğin mesleklerinin tasarlanmasında da eşit söz sahibi olması gerekiyor.

20 yaşınızdaki Zümrüt'e ne söylerdiniz?

20 yaşımdaki Zümrüt'e, kendine güvenmeye devam etmesini söylerdim. Merakını kaybetmemesini, farklı deneyimlerden korkmamasını ve kendi yolunun zamanla şekilleneceğine inanmasını hatırlatırdım. Bir de başarıyı sadece pozisyonla değil, yarattığı etkiyle ölçmesini söylerdim.

Global bir markada çalışmak size hayat ritmi olarak ne kattı?

Global bir yapının içinde olmak insana geniş bir perspektif kazandırıyor. Farklı kültürlerle çalışmak, hızlı ve disiplinli hareket etmek önemli bir refleks haline geliyor; ancak aynı zamanda yerel değerlere daha sıkı sarılmayı da öğretiyor. Global vizyon ile yerel ruhu birlikte taşıyabilmek ise benim için en kıymetli dengeyi oluşturuyor.

Marka kültürü ile kişisel stiliniz arasında bir paralellik var mı?

Kesinlikle var. Markalarımızın özgün, cesur ve deneyim odaklı kültürü, meraklı, keşfetmeyi seven ve insan odaklı bakış açımla birbirini besliyor. Saygı, sorumluluk ve kapsayıcılık hem kişisel liderlik anlayışımın hem de kurum kültürümüzün temelinde yer alıyor. Şirket mottomuz "Keyifli anların yaratıcıları" ise, hayatı nasıl deneyimlediğim konusunda bana her zaman ilham veriyor.

Lüks tüketim dünyasında hikâye anlatıcılığı ne kadar önemli?

Kesinlikle çok önemli, lüks artık sadece bir ürün değil, bir anlam ve deneyim sunuyor. Bugün insanlar sadece bir ürün satın almıyor; bir duruşa, bir hikâyeye ortak oluyor. O hikâye gerçekse ve yaşanıyorsa karşılık buluyor. Değer iletişimi, ancak o değerleri gerçekten hayata geçirdiğinizde inandırıcı oluyor.

Türkiye'de lüks ve deneyim kültürü sizce nasıl evriliyor?

Türkiye'de artık insanlar daha bilinçli ve seçici. Sadece sahip olmak değil, anlamlı bir deneyim yaşamak istiyorlar. Yerel değerlere dokunan, kültürle ve sanatla bağ kuran projeler daha güçlü bir karşılık buluyor. Kendi adıma bu dönüşümü görmek heyecan verici. Buna ek olarak günlük hayatı daha keyifli hale getiren "ulaşılabilir lüks" kavramı da bu dönüşümün önemli bir parçası haline geliyor.

Global markalarda kadın lider olmak size ne hissettiriyor?

Hem gurur hem sorumluluk. Çünkü o pozisyonda yalnızca kendi adınıza varolmuyorsunuz, sizden sonra gelecek kadınlar adına da bir alan açıyorsunuz. Şirketimiz kadın liderliğine önem veriyor; yönetim kurulumuzda kadın ve erkekler eşit temsil ediliyor. Böyle bir ortamda çalışmak hem mutlu ve gururlu hissettiriyor hem de kariyerinin başındaki genç kadınlara örnek olup onların yolculuklarına ilham verebilmek büyük bir sorumluluk. Global bir firmada çalışıyorum ancak Pernod Ricard Türkiye'nin ve şirketimizde çalışan Türk kadınlarının dünya çapında başarıları ile gurur duyuyorum.

Kendinizle en çok gurur duyduğunuz an?

Bir projenin gerçekten sahaya dokunduğunu ve insanların hayatlarında bir etki yarattığını gördüğüm anlar. Özellikle Pernod Ricard Türkiye olarak türü tükenme tehdidi altında olan coğrafi işaretli Bodrum Mandalini'ni desteklediğimiz Bodrum Yeşili sosyal sorumluluk projemizle yerel üreticiye, kültüre ve doğaya katkı sağladığımızı hissettiğim anlar benim için çok anlamlı. Kalıcı fayda yaratabilmek en büyük motivasyonum.

Zor bir karar aldığınızda kendinizi nasıl dengeliyorsunuz?

Yapım gereği çözüm odaklı ve her zaman bir çıkar yol olacağına inanan biri olduğum için, genellikle zor kararları da kabullenmek ve doğru şekilde ilerlemek daha kolay oluyor. Yine de zor bir karar söz konusuysa, bir adım geri çekilip büyük resmi görmeye çalışıyorum. Duygularımı dinlerken veriye ve risklere de bakmak, kararların içinde dengede kalmamı sağlıyor.

İş dünyasında "etki yaratmak" sizin için ne ifade ediyor?

Etki yaratmak benim için yalnızca sonuç üretmek değil; insanlarda, bakış açılarında ve kurum kültüründe kalıcı bir iz bırakabilmek demek. Bir kapıyı açıyorsanız, arkanızdan gelenler için de o kapının açık kalmasını sağlamaya çalışmak gibi.

8 Mart size en çok hangi duyguyu hatırlatıyor?

8 Mart bana eşit, özgür ve kapsayıcı bir iş dünyasını hatırlatıyor. Geçmişten gelen mücadeleleri hatırlarken, bugün açılan yeni yolları görmek ve kadınların her alanda güçlenmesini izlemek bana umut veriyor. Çeşitlilik ve kapsayıcık sürekli bir yolculuk ve bu yolculuk süresince hep birlikte daha iyisini inşa edebileceğimize dair güçlü bir inancım var.

Yoğun bir tempoda zihninizi nasıl boşaltıyorsunuz?

İçinde bulunduğum sektör gereği yoğun tempolara alışığım. Ancak zihnimi gerçekten boşaltıp hayatın dengesini yeniden kurduğum anlar, çocuklarım, ailem ve arkadaşlarımla birlikte geçirdiğim, güldüğüm, eğlendiğim ve güzel anılar paylaştığım zamanlar oluyor. Bunun dışında hobilerime ve beni bugünkü Zümrüt yapan ilgi alanlarıma ayırdığım vakitler de benim için terapi gibi; örneğin amatör olarak ilgilendiğim müzik ve spor gibi.

Yeni bir koleksiyona başlarken ilk odaklandığım unsur her zaman teması oluyor. Ardından, kullanmak istediğim malzemeleri ve koleksiyon aracılığıyla aktarmak, izleyiciye hissettirmek istediğim duyguyu netleştiriyorum. Benim için tasarım süreci; tema, materyal ve duygu arasında kurulan güçlü bir dengeyle şekilleniyor.

Yıllar içinde tasarım diliniz nasıl evrildi?

Yıllar içinde markamın kimliğini ve Dilek Hanif'e özgü tasarım kodlarını daha net bir biçimde keşfettim. Bu süreç, silüetlerime de yansıdı; daha cesur, daha kararlı ve kendinden emin formlar yaratmaya başladım.

Moda dünyasında kalıcı olmanın sırrı nedir?

Moda dünyasında kalıcı olmanın en önemli sırrı, kendinize ait bir tasarım dili oluşturmak ve güçlü bir marka hafızası yaratmaktır. İnsanlar bir tasarımcının adını duyduğunda zihinlerinde beliren ilk imge, aslında o markanın kodlarını temsil eder. Bu nedenle ayırt edici, tutarlı ve net bir stil inşa etmek büyük önem taşır. Kalıcılık, tam da bu özgün kimliğin istikrarlı biçimde sürdürülmesiyle mümkün olur.

Kadınların stil yolculuğunda en kritik eşik nedir?

Kritik eşik, öncelikle "Moda ne söylüyor?" ve "Bana gerçekten ne yakışıyor?" sorularına samimiyetle cevap verebilmekten geçiyor. Elbette çevreden alınan geri bildirimler de bu sürecin bir parçası; ancak asıl belirleyici olan, kişinin kendi bedenini tanıması ve onu doğru analiz edebilmesidir. Kendi vücut formunu, oranlarını ve güçlü yanlarını bilmek, stil yolculuğunda en önemli dönüm noktalarından biridir.

Genç kadın tasarımcılara en önemli tavsiyeniz?

Genç kadın tasarımcılara en önemli tavsiyem şu olurdu: Kendi kimliklerini oluşturup inandıkları tarzdan ödün vermeden çalışmaya devam etmeleri ve pes etmemeleri. Çünkü moda yolculuğu sabır gerektiren, uzun ve zorlu bir süreçtir; ancak sonunda ulaşılan başarı ve duyulan kıvanç, tüm emeğe fazlasıyla değer.

Başarı hikâyeniz bir kız çocuğuna ne ilham versin isterdiniz?

"O başarmış, ben de başarabilirim" dedirtmeyi isterdim. Bu başarının en büyük kaynağının moda sevgisi olduğunu ve yeterli çaba gösterildiğinde her kız çocuğunun kendi hikâyesini yazabileceğini bilmelerini isterdim.

8 Mart size en çok hangi duyguyu hatırlatıyor?

8 Mart bana mücadeleyi ve sorumluluğu hatırlatıyor. Benim için bu özel gün, yalnızca kutlanacak bir tarih değil; bir kadın, bir anne ve bir tasarımcı olarak kendi ayaklarımız üzerinde durma gücümüzü ve topluma karşı taşıdığımız sorumluluğu simgeliyor.

Yoğun bir tempoda zihninizi nasıl boşaltıyorsunuz?

Kısa yürüyüşler ve yüksek sesle klasik müzik; beni çok motive eden ve iyi hissettiren iki şey.

Kariyerinizde dönüm noktası olan bir an var mı?

2004 yılında Paris Couture Haftası'ndaki defileden sonraki finalim ve sonrası benim için bir dönüm noktasıdır. Paris Couture Haftası'na katılan ilk Türk tasarımcı olarak anılıyor olmam da benim için çok önemli bir dönüm noktasıydı. Önümüzdeki Paris Couture Haftası'na tekrar

katılıyor olmak benim için ayrı bir gurur.

Tasarım sürecinde sizi en çok besleyen ritüel?

Tasarım sürecinde beni en çok besleyen ritüel, kendime tamamen sessiz ve izole bir alan yaratmakla başlıyor. Kimsenin olmadığı bir ortamda gözlerimi kapatıp üzerinde çalıştığım koleksiyonu zihnimde canlandırıyorum. Aslında yalnızca tasarlamıyorum; o koleksiyonun içine giriyor, içinde yürüyor, dokularını, silüetlerini ve atmosferini hayal ediyorum. Bu zihinsel yolculuk, koleksiyonun ruhunu en baştan hissetmemi sağlıyor ve yaratım sürecimi derinleştirerek bana güçlü bir ilham kaynağı oluyor.

20 yaşınızdaki Dilek Hanif'e ne söylemek istersiniz?

"Sandığından çok daha güçlüsün. Kendi kimliğini keşfetmekten ve potansiyelini ortaya koymaktan korkma; neler yapabileceğini ancak cesaret ettiğinde görebilirsin."

Hayatınızda aldığınız en büyük risk?

Kendi markamı kurmak üzere yola çıkışım.

İki kız annesi olarak kızlarınıza verdiğiniz en özel tavsiye nedir?

Kendilerine güvenmelerini, kendi ayakları üzerinde durabilme cesaretini geliştirmelerini ve her ne olursa olsun yollarına devam edebilecek gücü her zaman içlerinde hissetmelerini tavsiye ederim.

Kriz anlarında ilk refleksiniz ne olur?

Doğru kararı verebilmek için önce sakinleşmeyi tercih ederim; acele etmek yerine bekler, zihnimi berraklaştırır ve kararımı o dinginlik içinde veririm.

Tasarımlarınızda kültürel kodlar ne kadar belirleyici?

Her koleksiyonumda kültürel kodlara referans veren parçalara mutlaka yer veririm. Bu unsurlar, tasarım dilimin vazgeçilmez bir parçasıdır; hatta koleksiyonun kimliğini şekillendirmede neredeyse belirleyici bir rol üstlendiklerini söyleyebilirim. Osmanlı motiflerinden ilham aldığım kadar, yöresel dokuma kumaşları koleksiyonlarıma dahil etmeye de özen gösteririm; böylece geçmişin zengin mirasını çağdaş bir yorumla yeniden hayat buldururum.

Yıllar sonra adınız anıldığında nasıl hatırlanmak istersiniz?

"Kendi doğruları ve hayata karşı duruşu olan bir insandı; güçle zarafeti birleştirmiş bir tasarımcıydı" denmesini isterdim.

Aslında tek bir kritik an yok; birden fazla eşik var. Reklamcılıktaki işimi bırakma kararı, kendi şirketimi kurma cesareti, Türkiye'de markayı büyütme süreci ve ardından yurt dışına açılma adımı... Her biri kendi içinde riskli ama dönüştürücü kararlardı. Geriye dönüp baktığımda, asıl belirleyici olanın risk almaktan korkmamak olduğunu görüyorum.

Uluslararası arenada var olmak size iş dünyasında nasıl bir perspektif kazandırdı?

Global pazarda var olmak, standartları sürekli yükseltmeyi ve her detayı daha bütüncül düşünmeyi öğretti. Farklı kültürlerden, farklı yaşam tarzlarından insanların aynı tasarımda kendine ait bir ifade bulabilmesi, evrensel bir dil yaratmanın ne kadar değerli olduğunu gösterdi.

Moda/lifestyle sektöründe sürdürülebilir başarıyı siz nasıl tanımlıyorsunuz?

Kısa vadeli heyecanlar yerine güçlü ve net bir kimlik inşa etmek. Her sezon değişen trendlerin peşinden gitmek yerine, markanın DNA'sını koruyarak kendini sürekli geliştirebilmek. Tutarlılık ve yenilik arasındaki denge bence sürdürülebilirliğin anahtarı.

Bir marka yaratırken sezgi mi strateji mi daha baskın?

Başlangıçta sezgi daha baskındı; bugün sezgi ve strateji birlikte ilerliyor. Sezgi markanın ruhunu oluşturuyor, strateji ise o ruhu doğru zamanda, doğru yerde büyütüyor.

Liderlik anlayışınız yıllar içinde nasıl evrildi?

İlk yıllarda her detaya hakim olma ihtiyacı hissediyordum. Zamanla güçlü bir ekip kurmanın ve güvenmenin önemini öğrendim. Artık liderliği kontrol etmekten çok yön göstermek, ilham vermek ve alan açmak olarak görüyorum.

Kendinizle en çok gurur duyduğunuz an?

Markanın yurt dışında kendi kimliğiyle kabul gördüğünü hissettiğim anlar büyük bir gurur. Bununla birlikte, uluslararası yeteneklerle çalışmak, farklı disiplinlerden yaratıcı insanlarla aynı vizyon etrafında buluşabilmek de benim için çok kıymetli.

Kadın dayanışmasını gerçek hayatta nasıl deneyimlediniz?

Zor karar anlarında yanımda olan, beni yüreklendiren kadınlarla. Gerçek dayanışma her zaman çok görünür değil ama çok derin ve dönüştürücü.

Yoğun bir tempoda zihninizi nasıl boşaltıyorsunuz?

Ailemle vakit geçirmek benim için en büyük denge unsuru. Çocuklarımla geçirdiğim zaman, eşimle paylaştığım sakin anlar ve köpeğimizle yaptığımız yürüyüşler zihnimi gerçekten boşaltıyor. Spor ve seyahat de bu dengeyi destekliyor; rutinimin dışına çıktığımda hem zihnim hem enerjim yenileniyor.

Kariyerinizde dönüm noktası olan bir an var mı?

Kendi markamı kurduğum gün ve ilk uluslararası adımı attığım dönem en net dönüm noktalarıydı. Geri dönüş olmadığını bilmek hem korkutucu hem de inanılmaz motive ediciydi.

Genç kadınlara en çok hangi konuda cesaret vermek istersiniz?

Kendi potansiyellerini küçümsememeleri konusunda. Çoğu zaman sınırları dış dünya değil, biz koyuyoruz.

Zor bir karar aldığınızda kendinizi nasıl dengeliyorsunuz?

Duygularımı yok saymadan ama onlara teslim olmadan ilerlemeye çalışıyorum. Kısa vadeli rahatlık yerine uzun vadeli vizyona ve değerlerime odaklanmak beni dengeliyor.

İş dünyasında "etki yaratmak" sizin için ne ifade ediyor?

Bir tasarımın, onu takan kişinin duruşunu değiştirmesi. Kendini daha güçlü, daha özgüvenli ya da daha cesur hissetmesi. Gerçek etki benim için bu dönüşümü yaratabilmek.

8 Mart size en çok hangi duyguyu hatırlatıyor?

Dayanışma ve sorumluluk. Kadınların birlikte yarattığı gücü ve bu gücü daha ileri taşıma gerekliliğini.

Başarı hikâyenizi anneniz nasıl anlatırdı?

Sanırım "Vazgeçmedi" derdi. İstikrarın ve çalışmanın altını çizerdi.

"Bunu başardım" dediğiniz anın duygusu neydi?

Kısa bir tatmin ve hemen ardından daha büyük bir sorumluluk hissi. Çünkü her başarı yeni bir eşik demek.

Bugünkü Milka, 20 yaşındaki Milka'yı en çok hangi konuda şaşırtırdı?

Cesareti ve dayanıklılığı konusunda. Hayal kurmanın ötesine geçip o hayaller için sorumluluk alabilmesi muhtemelen onu en çok şaşırtan şey olurdu.

1980'li yılların sonlarında Vedat Öztarhan'ın teklifi ile VEPA'nın baş tasarımcısı olduğum an en dönüştürücüsüydü diyebilirim.

Liderlik sizin için bir pozisyon mu, bir sorumluluk mu?

Her ikisi de. Sektörde lider bir pozisyonda olduğum doğru. Kişiliğimde de var olan liderlik özelliği ve hazır giyim sektöründe tasarım konusunda öncü oluşum beklentiler açısından sektöre karşı bana ağır bir sorumluluk da yüklüyor.

Zor kararları alırken sezgi mi, analiz mi?

Sezgi, vizyon, bilgi ve deneyimim aklımla birleştiğinde zor kararların üstesinden gelebiliyorum.

Başarıyı sürdürülebilir kılmanın sırrı sizce nedir?

Akademik eğitimin yanında, yetenek ve deneyimin birleşmesi başarıyı kaçınılmaz kılıyor.

İş dünyasında en çok hangi özelliğinizle fark yarattığınızı düşünüyorsunuz?

Yarattığım Berr-In koleksiyonlarında tasarım ve ticaret kavramlarını başarıyla birleştiriyorum. Detaycı kişiliğim, yarattığım koleksiyonların kişiliğimi de yansıtan özgünlüğü ve gerçekten tek başına bir kadın olarak yıllardır Türk hazır giyim sektöründe dimdik ayakta oluşum beni sektörde farklı kılıyor diyebilirim.

Kadın dayanışmasını nasıl deneyimlediniz?

Ne yazık ki bu konuda olumlu bir deneyimim olmadı. Bir Türk kadını olarak, ben tüm Türk kadınlarının güçlü olmasını, iş hayatında olan kadınların da başarılı olmalarını diliyorum.

Kariyeriniz boyunca bir önyargıyla karşılaştınız mı?

Herhangi bir önyargı ile karşılaşmadım. Kariyerime ilk adım attığım yıllarda dahi, herkes bu işi ne kadar iyi yapabileceğimi biliyor ve görüyordu. Ancak tasarımcılığım bir yana; kendi şirketimi kurup markamı oluşturduktan sonra, ticari açıdan, erkek egemen iş dünyasında tek başına bir kadın olarak büyük bir mücadele verdiğimi de belirtmek isterim.

Genç kadınlara en çok hangi konuda cesaret vermek istersiniz?

Girişimcilik konusunda cesaret vermek isterim. Hangi meslek olursa olsun, yetenekleri doğrultusunda adım atmaya korkmasınlar. Mutlaka her işi ciddiye alsınlar, öncelikle deneyim kazansınlar ve cesur olsunlar. Türk kadını güçlü olduğunun bilincinde olmalıdır.

Kadınların birbirine en çok neyi hatırlatması gerekiyor?

"Kadın kadının kurdudur" yerine "kadın kadının yurdudur" denmesi gerektiğini birbirimize hatırlatmalı ve dayanışma içinde olmalıyız.

Markanızın DNA'sını üç kelimeyle tanımlar mısınız?

Kimlikli, farklı ve güçlü.

İlk koleksiyonunuzu bugün görseniz ne hissederdiniz?

VEPA döneminde Vizon Show'da sergilediğim koleksiyonlarım aklıma geldiğinde duygulanıyorum. O dönemi yaşadığım için kendimi şanslı hissediyorum ve o dönemki kaliteyi özlüyorum. İlk koleksiyonumu bugün görsem, günümüzde bile giyilebilecek parçalardan oluşan, ne kadar güncel bir koleksiyon yaptığımı bir kez daha hatırlar ve gururlanırdım.

Günün en yaratıcı saati?

Günün her saati.

En büyük ilham kaynağınız?

Türk kadınına hep güvenen, onu hep yücelten ve bize bu yolu açan Mustafa Kemal Atatürk en büyük ilham kaynağımdır.

8 Mart Kadınlar günü sizin için ne ifade ediyor?

Sembolik olarak anlamlı olsa da; kadınların öneminin tek bir güne sıkıştırılmadan, yılın her gününde anlamlandırılması gerektiğini düşünüyorum.

Kariyerinizde dönüm noktası olan bir an var mı?

2000li yılların başında; şu anda Türkiye'nin en önemli hazır giyim markalarından biri olan, baş tasarımcılığını ve yöneticiliğini yaptığım firmadan ani bir kararla ayrılıp, kendi firmamı kurarak Berr-In markasını oluşturmam kariyerimdeki en değerli dönüm noktasıdır.

Tasarımlarımdaki güçlü ve cesur estetiğin arkasında kendimle kurduğum bir bağ var. Scarab böceği benim için çok özel bir sembol. Kendimi biraz ona benzetiyorum; hem güçlü hem de kırılgan. Küçük ama inanılmaz bir direnci var ve tarih boyunca yeniden doğuşun sembolü olmuş. Tasarımlarımda da o gücü, o dönüşüm hissini ve doğanın içindeki bu küçük ama etkileyici varlıkların enerjisini mücevhere taşımayı seviyorum.

Mücevher sizin için bir aksesuar mı, bir ifade biçimi mi?

Her ikisi de diyebilirim. Mücevher bir aksesuar ama aynı zamanda çok güçlü bir ifade biçimi. Bazen bir karakteri, bazen bir hikayeyi, bazen de bir ruh halini taşıyor. Bazı takıların benim için çok önemli bir yeri var, çünkü beraberinde anıları taşıyorlar. Mesela "caretta" küpelerim ve "pharaoh" cuff; ilk yaptığım tasarımlardan. Benim için Begüm Khan'a başlamam yeniden bir doğuş anıydı. Kendi tasarladığım ürünler dışında; anneannemin saati, dedemin nişan yüzüğü gibi parçalar bana hayattaki önemli dönüm noktalarını ve güzel anıları hatırlatıyorlar.

Markanızın DNA'sını üç kelimeyle anlatır mısınız?

Zamansız, çağdaş ve kendine özgü.

En büyük ilham kaynağınız?

En büyük ilham kaynağım doğa ve onun içindeki alışılmadık güzellikler. Böceklerden çiçeklere, deniz kabuklarından egzotik bitkilere kadar doğadaki her detay benim için bir hikayenin başlangıcı. Aslında yaşadığımız dünya o kadar güzel, o kadar özel, o kadar ilham dolu ki; sadece ilham almak için bakmak ve görmek yeterli.

Tasarımlarınızda kadın enerjisini nasıl yansıtıyorsunuz?

Her kadının kendine özgü bir ruhu var. Tıpkı doğadaki canlılar gibi... Bir kaplumbağanın, bir böceğin, bir ahtapotun ya da bir ıstakozun farklı karakterleri olduğu gibi. Hepsinin kendine ait bir enerjisi var. Tasarımlarımda da doğadan farklı figürleri kullanarak kendine güvenen, ne istediğini bilen kadın enerjisini yansıtmayı seviyorum.

Bir mücevher bir kadının ruh halini değiştirebilir mi?

Kesinlikle değiştirebilir. Mücevher bazen bizi koruyan küçük bir zırh gibidir. Onu taktığınız anda duruşunuz, enerjiniz bile değişebilir. Bir böcek, bir çiçek ya da bambaşka bir sembol... Hepsi bir kadının içindeki farklı bir ruhu ortaya çıkarabilir.

Cesaret sizin tasarım dilinizde nerede duruyor?

Cesaret tasarım dilimin ve aslında hayatımın tam merkezinde. Hiçbir şeyden korkmamam ve tasarımlarda cesur olmam Begüm Khan'a çok olağan dışı, değişik bir dil verdi ve bana hayatta çok fazla kapı açtı. Hem Begüm Khan'ın karakterini hem benim Begüm Kıroğlu olarak hayatımı çok güzel şekilde yönlendirdi. Herkese cesur olmalarını tavsiye ederim.

Yaratıcılığınızı besleyen küçük alışkanlıklarınız var mı?

Benim için farklı kültürler, farklı şehirler, farklı insanlar çok ilham verici. İstanbul İtalyan Lisesi'nden sonra Koç Üniversitesi ve Milano'da Bocconi Üniversitesi'nde okudum. Daha sonrasında Şangay'da Çin Kültürü üzerine master yaptım ve burada altı sene yaşadım. Sonraki yıllarda İstanbul - Paris arasında yaşadıktan sonra şu an ise rotamı Milano'ya çevirdim. Birbirinden çok farklı kültürlerin içinde vakit geçirmek, buralarda sanat tarihlerini görmek, birbirinden farklı insanlarla tanışmak, farklı fikirleri tartışmak insanın bakış açısını ve bilgisini çok büyütüyor ve aynı zamanda geliştiriyor. Bence benim yaratıcılığımı besleyen en büyük alışkanlığım farklılıklara olan ilgim ve merakım.

Liderlik anlayışınız yıllar içinde nasıl evrildi?

Ben de Begüm Khan ile birlikte büyüdüm. Öncesinde Şangay'da iki sene kurumsalda çalıştıktan sonra, hayatta deneyimlediğim ikinci işim Begüm Khan'dı. Aslında başladığım noktada kendime lider diyebilmem çok zor; ilk başta ben ve bir kişiydik, daha sonra sayımız ikiye çıktı, zaman içinde ekip büyüdü. Şimdi hem İstanbul'da hem Milano'da iki ekip ile yolumuza devam ediyoruz. Benim liderlik anlayışım günden güne değişiyor. Açıkçası kendimi hiçbir zaman bir lider gibi değil, ekibimle büyüyen ve gelişen biri olarak gördüm. Çalıştığım ekip çok genç, ben de zamanında çok genç ve tecrübesiz başlamıştım, o yüzden ekibimle beraber deneyip, beraber hatalar yapıp aynı zamanda da beraber büyüyoruz. Yüzde sekseni kadınlardan oluşan bir ekibimiz var. Ben dahil herkesin kendini geliştirebildiği, aynı zamanda yaratıcılıklarını ve yeteneklerini ortaya çıkartabildikleri özgür bir iş ortamı yaratmaya çalışıyorum.

Kendinizle en çok gurur duyduğunuz an?

Milano, Monte Napoleone mağaza açılışı. Uzun zamandır Begüm Khan'ın yurt dışında bir kapısı olmasını istiyordum. İtalyan Lisesi mezunuyum, daha sonrasında Bocconi Üniversitesi'nde eğitim gördüm. 10-15 sene sonra şu an tekrar Milano'ya geri dönmek benim için oldukça güzel bir his. Şu an Milano ikinci evimiz oldu. Monte Napoleone caddesinde yan komşularımız Celine ve Berluti; karşı komşumuz Valentino olarak ilk Avrupa mağazamızı açtık. Yeşil kaplumbağa kabuğu deseninin duvarları süslediği, çok tatlı mücevher kutusu gibi bir mağaza oldu. Umarım bir gün herkesin yolu düşer.

Kadın dayanışmasını gerçek hayatta nasıl deneyimlediniz?

Kadın dayanışmasının en güzelini her gün deneyimliyorum aslında. Daha önce bahsettiğim gibi bizim ekibimizin büyük bir çoğunluğu başarılı, genç ve çok çalışkan kadınlardan oluşuyor. Her gün beraber çalışmak, fikirlerimizi ve duygularımızı paylaşmak benim için çok özel ve dayanışmanı en güçlü örneği. Hepimiz büyük bir ormandaki farklı çiçekler gibiyiz; hepimizin başka güzellikleri, farklı özellikleri ve başka kırılganlıkları var. Bu duyguları hep beraber deneyimlemek büyük bir ayrıcalık.

Zor bir karar aldığınızda kendinizi nasıl dengeliyorsunuz?

Bazen küçük detayları çok düşünebiliyorum, fakat büyük kararlarda tam tersine çok hızlı bir şekilde iyi hissettiğim şekilde karar verebiliyorum. Kendi içgüdüme güveniyorum, bu şekilde de dengeyi sağlıyorum.

Bir markayı uluslararası sahnede konumlandırırken en zor eşik neydi?

Ben Türk markalarının önünü çok açık buluyorum çünkü Türkiye ilham, kültür ve tarihsel zenginlik olarak çok zengin bir yer. Bir yandan da birçok sanatçının, zanaatkarın yaşadığı, hayallerinizi üretmenize fırsat sağlayan bir ülke. Ayrıca bir ekip kurmak gerektiğinde de çok genç, çok başarılı mezunların olduğu bir yer. Uluslararası bir başarı sağlamak için her markanın duruşu, dili, tasarım estetiği ve şahsına münhasırlığı olması gerektiğini düşünüyorum. Aslında en zor eşik de bu; kendine ait, başka hiçbir markaya benzemeyen bir kimlik yaratabilmek ve onu tutarlı bir şekilde dünyaya anlatabilmek.

Genç kadınlara en çok hangi konuda cesaret vermek istersiniz?

Vereceğim en büyük tavsiye; bence kendileri olmaları ve oldukları kişi olarak kendilerine güvenmeleri. Aynı zamanda cesur olmaları ve çok çalışmaları. Bazı şeyler uzaktan daha kolay gözüküyor; aslında başarıya ulaşmak imkansız ya da çok zor değil fakat kesinlikle çalışmayı gerektiriyor.

Yoğun bir tempoda zihninizi nasıl boşaltıyorsunuz?

Doğada olmak, köpeğimle oynamak, telefonumu bir süre bırakmak ve spor yapmak zihnimi boşaltmama yardımcı oluyor. Ayrıca meditasyon sürelerimi de uzatmak için ekstra çaba sarf ediyorum.

Finans disiplin, özverili çalışma ve güçlü analiz gerektiren bir sektör. Bu nedenle sert olarak tanımlanması anlaşılabilir bir durum. Ancak ben finans sektörünü yalnızca piyasaların, rakamların yönetildiği bir alan olarak görmüyorum. Her alınan finansal kararın arkasında insanlar, kurumlar ve uzun vadeli toplumsal etkiler var. Bu nedenle benim deneyimimde finans, aynı zamanda verimli olma, yararlı olma, sorumlu kararlar verme ve hesap verebilirlik alanı. Veriyi merkeze alan ama insanı ve kapsayıcılığı dışarıda bırakmayan bir yaklaşımın daha güçlü sonuçlar ürettiğine inanıyorum.

Bankacılıkta liderlik sizce daha çok analiz mi, sezgi mi gerektirir?

Analiz bankacılığın temelidir, onsuz karar alamazsınız. Ancak liderlik yalnızca veriyi okumak değil, o verinin nereye evrileceğini öngörebilmek, yarına etkisine bakmaktır. Ben sezgiyi, deneyimle beslenen stratejik bir pusula olarak görüyorum. Benim için güçlü liderlik, veriye dayanan ama uzun vadeli değeri ve kapsayıcı etkiyi gözeten kararlardır.

Karar alırken sizi en çok yönlendiren değer nedir?

Adalet. Bir kararın finansal olarak doğru olması benim için yeterli değil, kapsayıcı ve sürdürülebilir de olmalı. Ve elbette adil de olmalı. Toplumsal eşitsizlikleri gidermeyen, hatta daha da kuvvetlendiren karar ve politikalar, uzun vadede mutlaka tıkanacaktır. Bu doğrultuda, adaletin önemli bir unsuru olan toplumsal cinsiyet eşitliği perspektifini de karar mekanizmalarının doğal bir parçası olarak görüyorum.

Finans sektöründe kadın yönetici olmak size ne öğretti?

Temsilin dönüştürücü gücünü öğretti. Masada kaç kadın yöneticinin olduğu yalnızca matematiksel bir oran değil, kararların hangi perspektifle alındığını da değiştiren bir faktör. Farklı deneyimler ve bakış açıları karar kalitesini doğrudan etkiliyor. Bu nedenle eşitliği bireysel bir mesele olarak değil, kurumsal performansın ve sürdürülebilir başarının bir parçası olarak görüyorum.

Bugünün iş dünyasında kadınların en çok hangi konuda cesarete ihtiyacı var?

Alan talep etme konusunda. Yetkinliği olan kadınların geri planda kalmaması gerektiğine inanıyorum. Görünürlükten çekilmek çoğu zaman eski ve kötü bir alışkanlık, oysa karar masasında yer almak hem bir hak hem de bir sorumluluktur. Elbette kapsayıcı kurum kültürü bunun zeminini hazırlamalı. Ancak bireysel cesaretin değişimin önemli bir parçası olduğunu da unutmamak lazım.

Genç kadınlara kariyer yolculuğunda en önemli tavsiyeniz?

Uzmanlaşın, derinleşin ve kendinize sınır koymayın. Yetkinlik, en güçlü özgüven kaynağıdır. Ne kadar derinleşirseniz, o kadar sağlam bir zeminde ilerlersiniz. Toplumsal cinsiyet eşitliği ancak güçlü, donanımlı ve iddialı kadınlarla kalıcı hale gelir.

Başarı hikâyeniz bir kız çocuğuna ne ilham versin isterdiniz?

Sınırların çoğu zaman dışarıdan değil, içeriden geldiğini görmesini isterdim. Bir kız çocuğu, hayal ettiği alanda yer alabileceğini ve o alanda söz sahibi olabileceğini bilerek büyümeli. Finans, teknoloji ya da iş yönetimi... Hangi alan olursa olsun, masada yer almak mümkün. Cesaret, emek ve disiplin birleştiğinde gerçek bir dönüşümün ortaya çıktığını görmesini isterdim.

Bir kurum içinde sürdürülebilirlik kültürü oluşturmak nereden başlar?

Sürdürülebilirlik kültürü üst yönetimin sahiplenmesiyle başlar. Ancak gerçek dönüşüm, bu yaklaşımın stratejiye, hedeflere ve performans göstergelerine entegre edilmesiyle mümkün olur. Sürdürülebilirlik bir yan başlık değil, iş modelinin parçası haline geldiğinde kalıcı olur. Kültür politika yazmakla değil, karar alma süreçlerini dönüştürmekle oluşur.

Dönüşümde en büyük direnç nereden geliyor?

En büyük direnç çoğu zaman alışkanlıklardan geliyor. Mevcut sistemi sorgulamak kolay değil, özellikle sonuç üretmiş bir yapıyı dönüştürmek daha da zor. Ancak veriyi şeffaf biçimde ortaya koyup hedefi net tanımladığınızda, direnç yerini ortak sorumluluğa bırakabiliyor. Dönüşüm, rahatsız edici soruları sormakla başlıyor.

Sürdürülebilirlik alanında kadın liderlerin yaklaşımı farklı mı?

Kesin genellemeler yapmayı doğru bulamıyorum. Ancak kapsayıcılık ve uzun vadeli etki perspektifinin kadın liderlerde güçlü biçimde temsil edildiğini gözlemliyorum. Sürdürülebilirlik çok boyutlu düşünmeyi, farklı paydaşları aynı çerçevede değerlendirmeyi gerektiriyor. Bu yaklaşım da çeşitlilikle güçleniyor. Dolayısıyla mesele kadın ya da erkek liderlikten çok, karar masasında farklı bakış açılarına yer açabilmek. Masada eşit sayıda temsille farklı perspektiflerden bakabilmek oldukça önemli.

Genç kuşakların hassasiyetleri iş dünyasını olabildiğince dönüştürüyor mu?

Kesinlikle, dönüştürüyor ve hızlandırıyor. Özellikle şeffaflık, etik duruş ve değer temelli yönetim beklentileri kurumları daha hesap verebilir olmaya zorluyor. Ancak kalıcı etki, bu beklentiler stratejiye ve performans sistemlerine entegre edildiğinde ortaya çıkıyor. Aksi halde dönüşüm söylemde kalır.

Kadın dayanışmasını iş hayatınızda nasıl deneyimlediniz?

Dayanışmayı yalnızca destek olmak değil, alan açmak olarak deneyimledim. Birbirini görünür kılan, fırsat paylaşan ve geri bildirim veren kadın liderler kurumsal kültürü dönüştürüyor. Bu yaklaşım rekabeti değil, kolektif başarıyı güçlendiriyor.

Cam tavan mı, cam uçurum mu daha gerçek bir kavram sizce?

Bugün her ikisi de gerçek. Temsilin artması önemli ancak kritik ve riskli dönemlerde kadınların liderliğe taşınması da dikkatle değerlendirilmesi gereken bir konu. Eşitlik yalnızca sayısal değil, yapısal bir farkındalık olmalı bence. Karar süreçlerinin, risk dağılımının ve fırsat erişiminin dengeli olması gerekir.

8 Mart size en çok hangi duyguyu hatırlatıyor?

Sorumluluk ve hesap verebilirlik. 8 Mart benim için bir kutlamadan çok, ilerlemeyi ölçme ve standardı yükseltme çağrısı. Eşitliği söylemde değil, sistemde kurma iradesini hatırlatıyor.

Yaratıcılığınızı besleyen küçük alışkanlıklarınız var mı?

Farklı disiplinlerden okumak ve genç ekip arkadaşlarımla düzenli fikir alışverişi yapmak. Çeşitlilik yalnızca kurumlarda değil, düşünce dünyasında da gerekli. Farklı bakış açıları yaratıcılığı derinleştiriyor ve karar kalitesini artırıyor.

Her şehrin, her kültürün kendine has beklentileri ve hassasiyetleri olduğunu öğrendim. Global olmak aslında tek bir kimlikle her yerde var olmak değil; özünüzü koruyarak farklı dinamiklere adapte olabilmek demek.

Bir markayı uluslararası sahnede konumlandırırken en zor eşik neydi?

Markalaşma ve markayı doğru tanıtma süreci en zor eşikti. Çünkü bir müşterinin sizi tanıyıp güvenmesi zaman alıyor. O süre çok kritik; sürdürülebilirlik tam da o sabır ve istikrar dönemine bağlı.

Kriz anlarında ilk refleksiniz ne olur?

Sakin kalmaya çalışırım. Duyguyla değil, stratejiyle hareket etmek gerektiğine inanıyorum. Krizden en doğru çıkış planını kurgulamak benim için ilk adım.

Güçlü görünmenin yük olduğu zamanlar oldu mu?

Güçlü görünmeye çok inanmıyorum; ya o an güçlüsünüzdür ya da değilsinizdir. Güçlü hissetmediğim zamanlarda o duygunun içinde kalıp öğrenmem gerekeni öğrenmeye çalışırım. Sonuçta her şey insanlar için; artısıyla eksisiyle kabul etmek gerekiyor.

"Yapamazsın" denildiği bir anı hatırlıyor musunuz?

Bunu belki çok kez anlattım ama Misela'yı bir çanta markası olarak kurmaya karar verdiğimde annem "Çanta markası kurmak çok zor, yapamazsın" demişti. O günden bu yana 18 yıl geçti.

Üç kız annesi olarak annenizin size verdiği en özel tavsiye nedir?

Annem çok akıllı ve pratik bir kadındır. Bize her zaman duygularımızla hareket etsek bile aklımızı kullanmayı öğretti. Sanırım en değerli tavsiyesi buydu; güçlü olmak değil, akıllı ve bilinçli olmak.

Yaratıcılığınızı besleyen küçük alışkanlıklarınız var mı?

Yeni mekanlar, yeni insanlar ve yeni hikayeler... Hareket halinde olmak ve keşfetmek yaratıcılığımı çok besliyor.

Liderlik anlayışınız yıllar içinde nasıl evrildi?

Gerçek liderliğin önce sizin yapmanızla başladığını öğrendim. Siz sorumluluk aldığınızda, etrafınızdakiler de sizi organik olarak takip ediyor ve denge kendiliğinden kuruluyor.

Kendinizle en çok gurur duyduğunuz an?

Misela'nın New York'ta bir hayal olarak başlayıp, İstanbul'dan Londra'ya ve tekrar New York'a uzanan bir yolculuğa dönüşmesi... Bu süreklilik ve inanç benim için büyük bir gurur kaynağı.

Kadın dayanışmasını gerçek hayatta nasıl deneyimlediniz?

İş hayatım boyunca farklı dönemlerde kadınlardan aldığım destekle... Bazen bir tavsiye, bazen bir kapı açılması, bazen de sadece "yanındayım" demeleriyle.

Zor bir karar aldığınızda kendinizi nasıl dengeliyorsunuz?

Kararı aldıktan sonra arkasında dururum. Yürüyüş yapmak, yalnız kalmak ve düşüncelerimi sadeleştirmek beni dengeliyor.

İş dünyasında "etki yaratmak" sizin için ne ifade ediyor?

Özgün olmak ve kendi yolunu çizmek. Başkalarının izinden gitmek yerine kendi hikayesini yazan herkes etki yaratır.

8 Mart size en çok hangi duyguyu hatırlatıyor?

Kadınların gücünü ve dayanışmasını.

Yoğun bir tempoda zihninizi nasıl boşaltıyorsunuz?

Yürüyüş yapmak zihnimi hem boşaltıyor hem de düzene sokuyor.

Kariyerinizde dönüm noktası olan bir an var mı?

Heidi Klum, Jessica Alba, Diane Kruger ve Alessandra Ambrosio gibi isimlerin Misela'nın Made to Order koleksiyonunun ilk parçalarını takmaları benim için hala çok özel bir an.

Genç kadınlara en çok hangi konuda cesaret vermek istersiniz?

Kalplerinin sesini dinlemeleri konusunda. Çünkü en doğru yol, çoğu zaman en içten gelen sestir.

Hayal ediyordum ama bugünkü halini değil. Büyük düşünürüm ama süreç bana şunu öğretti: Hayal ettiğinden daha iyisi, ancak çok çalışırsan geliyor. Ashley Joy'u kurarken amacım "bir marka" yaratmak değildi; gerçekten işe yarayan ürünler üretmek ve güven inşa etmekti. Bugün geldiğimiz nokta benim için bir sonuç değil, daha büyük bir sorumluluk.

Kadın girişimci olmak size bu yolda neler öğretti?

Duygusal olabilirsiniz ama karar verirken net olmak zorundasınız. Kimse size alan açmıyor; o alanı siz yaratıyorsunuz. Güçlü olmak bağırmak değildir. Disiplinli olmak, vazgeçmemek ve masada kalmak gerçek güçtür.

Sosyal medyada oldukça aktifsiniz, hakkınızda en çok neler merak ediliyor?

En çok özel hayatım merak ediliyor ama ben üretmeyi ve paylaşmayı tercih ediyorum. Takipçilerim sadece ne yaptığımı değil, nasıl yaşadığımı da merak ediyor. Güzellik rutinlerim, saç bakımıyla ilgili önerilerim, yaş alırken formda ve enerjik kalma disiplinim, hatta zihinsel dayanıklılığımı nasıl koruduğum. Ben sosyal medyada kusursuz bir hayat göstermiyorum. Gerçek bir kadın olmayı seçiyorum. Güzellik benim için sadece dış görünüş değil; disiplin, öz bakım ve zihinsel güçle bütünleşen bir hâl. Kişisel gelişim dediğimiz şey de benim için moda bir kavram değil, her gün kendini biraz daha tanımak. Sanırım insanlar en çok bu samimiyeti merak ediyor.

Türkiye'de kadın yönetici olmak sizce hâlâ ekstra bir direnç gerektiriyor mu?

Evet, gerektiriyor. Hâlâ bazı masalarda önce "kadın" olarak görülüyorsunuz, "yönetici" olarak değil. Ama bunu dezavantaj olarak görmüyorum. Önyargı kırmak yorucu ama mümkün ve kırıldığında kalıcı oluyor.

Genç kadınlara en çok hangi konuda cesaret vermek istersiniz?

Kimsenin onayını beklememeleri konusunda. En büyük gecikme, başkalarının hazır olmasını beklemek. Kendinize yatırım yapın, ekonomik özgürlüğünüzü kazanın. Güçlü bir kadının hayatında hiçbir şey tesadüf değildir.

Bundan 10 yıl sonra iş dünyasında kadın liderliğini nerede görüyorsunuz?

Daha görünür ama hâlâ mücadele eden bir yerde. Sayı artacak ama zihniyet dönüşümü zaman alacak. Kadın liderliğinin empati, sürdürülebilirlik ve uzun vadeli bakış açısıyla daha çok öne çıkacağını düşünüyorum.

8 Mart Kadınlar Günü sizin için ne ifade ediyor?

Benim için bir kutlamadan çok bir hatırlatma. Hak verilmez, alınır ve dayanışma olmadan alınmaz.

Kadın dayanışmasını kendi yolculuğunuzda nasıl deneyimlediniz?

Gerçek dayanışma sessiz olur. En zor zamanlarımda yanımda duran kadınları unutmadım. Ama kadın kadına rekabetin de var olduğunu gördüm. Dayanışma bilinçli bir seçimdir.

Başarı hikâyeniz genç bir kız çocuğuna nasıl ilham versin isterdiniz?

Hayatın mükemmel ilerlemediğini bilsin isterim. Kırılıyorsunuz, düşüyorsunuz, yeniden ayağa kalkıyorsunuz. Önemli olan kim olduğunuzu kaybetmemek.

Kariyerinizde aldığınız en büyük risk?

Boşanabilmekti. Konfor alanından çıkmak, düzeni bozmak ve yeniden başlamak cesaret istiyor. Hele ki güçlü görünmek zorunda hissedilen bir kadınsanız... Ama bazen en büyük risk, mutsuz kalmaya devam etmektir. Ben hayatımda korkarak değil, bilerek karar vermeyi seçtim. Geriye dönüp baktığımda en doğru riski aldığımı düşünüyorum.

20 yaşınızdaki Aslı'ya ne söylerdiniz?

Daha az kork. Daha az insan memnun etmeye çalış. Ve iç sesini daha erken dinle.

Güçlü görünmenin yük olduğu zamanlar oldu mu?

Oldu. İnsanlar güçlü gördükleri kadının üzülmediğini sanıyor. Oysa güç, duygusuzluk değildir. Sadece toparlanma hızıdır.

"Yapamazsın" denildiği bir anı hatırlıyor musunuz?

Çok. Özellikle iş dünyasında. Ama ben o cümleyi motivasyon olarak kullandım. Bazen en iyi cevap, sonuçtur.

Yoğun bir tempoda zihninizi nasıl boşaltıyorsunuz?

Spor yapıyorum, müzik dinliyorum ve çocuklarımla vakit geçiriyorum. Hareket etmezsem zihnim susmuyor. Disiplin benim meditasyonum.

Bu rakam gerçekten büyük; ama benim için asıl anlam, sayıların arkasındaki hikâyede yatıyor. Her proje; bir köprü, bir enerji santrali, bir altyapı yatırımı. Bunların her biri Türkiye'nin bugünkü ekonomik omurgasını oluşturan yapılar. Garanti'de proje finansmanı birimimizi kurduğumuzda Türkiye'de bu alanda kurumsal bir hafıza henüz oluşmamıştı. Sektörü sıfırdan inşa etmek demekti bu; teknik bilgiyi, hukuki çerçeveyi, uluslararası standartları aynı anda öğrenmek ve aktarmak. Geriye baktığımda en çok gurur duyduğum şey, yalnızca projeleri finanse etmiş olmak değil; bu alanda kalıcı bir ekip, bilgi birikimi ve kurumsal kültür oluşturmuş olmak. O ekibin bugün sektörün farklı köşelerinde liderlik yaptığını görmek, benim için her rakamdan daha değerli.

Sürdürülebilirlik henüz iş dünyasının ana gündeminde değilken kurum içinde bu alanda öncülük ettiniz. O süreci nasıl başlattınız?

2010 yılında sürdürülebilirliği konuşmaya başladığımızda bankada, pek çok meslektaşım bu kavramın iş dünyasıyla ne ilgisi olduğunu soruyordu. Cevabım her zaman aynıydı: Finansmanını yaptığınız projelerin çevresel ve sosyal etkisinden sorumlu değilseniz, uzun vadede sağlam ve güvenilir bir iş modeli kuramazsınız. Bankacılık ufku uzun vadeli olmak zorunda; iklim riski de, sosyal risk de bilanço riskidir. 2012'de ekibi kurduğumuzda somut bir misyonumuz vardı: Sürdürülebilirlik ilkelerini bankacılığın kılcal damarlarına kadar işlemek; bir raporlama egzersizine değil, gerçek bir karar verme kültürüne dönüştürmek. Bu kolay değildi.

Bir lider olarak karar alırken en çok hangi değer sizi yönlendiriyor?

Dürüstlük. Bu kelimeyi çok basit bulabilirsiniz. Ama liderliğin temeli, soyut vizyon bildirgeleri değil; gündelik kararlarda gösterilen bütünlük. İki boyutu var bunun: Kendinize karşı dürüst olmak; kendi kör noktalarınızı görebilmek, ‹bilmiyorum› diyebilmek, yanıldığınızda kabul edebilmek. Ve çevrenize karşı dürüst olmak; zor bir gerçeği söylemenin cesaretine sahip olmak.

İş dünyasında etki yaratmak sizin için ne ifade ediyor?

Etki; iz bırakmak demek benim için. Sadece rakamsal başarılar değil; ardından gelen nesle ne miras bıraktığınız, hangi kapıları açtığınız, hangi kültürü inşa ettiğiniz. Ben kariyerim boyunca üç tür etki yaratmaya odaklandım: Kurumsal etki; bankada sürdürülebilirlik kültürünü sıfırdan inşa etmek, bunu bir departman meselesi olmaktan çıkarıp stratejik bir önceliğe dönüştürmek. Sektörel etki; SKD Türkiye aracılığıyla iş dünyasının bu dönüşüme liderlik etmesine katkıda bulunmak. Ve toplumsal etki; özellikle kadınların karar alma mekanizmalarına daha fazla ve daha güçlü bir şekilde katılması için çalışmak. Bu üç boyut bir araya geldiğinde, 'etki' kelimesi gerçek anlamını kazanıyor.

Türkiye'de kadın yönetici olmak sizce hâlâ ekstra bir direnç gerektiriyor mu?

Evet, gerektiriyor. Bunu söylemekten çekinmiyorum, çünkü gerçek bu. Belki artık direnç eskisi kadar açık ve görünür değil; 'bu iş kadına göre değil' diyen kimse kalmadı. Ama görünmez engeller hâlâ çok gerçek.Toplantılarda sözünüzün kesilmesi, aynı fikrin bir erkek meslektaşınızca tekrarlandığında daha fazla ilgi görmesi, anne olduktan sonra kariyer beklentilerinizin başkaları tarafından sessizce küçümsenmesi... Bunlar 'küçük' görünebilir, ama birikimli etkileri hem bireysel kariyer hem de kurumsal kültür üzerinde son derece büyük. Direnci görmezden gelerek ilerlemenin tek yolu: Yalnız olmamak. Bu yüzden 30% Club gibi yapılara ihtiyacımız var; bu mücadele tek kişilik bir maraton değil.

Genç kadınlara en çok hangi konuda cesaret vermek istersiniz?

Sizi küçük hissettiren ortamlara, yapılara ve beklentilere itiraz etme konusunda. Çok yetenekli, mükemmel eğitimli, motivasyonu yüksek genç kadınlar görüyorum. Ama hepsinin içinde büyüyen bir 'acaba yeterince hazır mıyım?' sorusu var. Genç kadınlara şunu söylemek istiyorum: Mükemmel hazır olmayı beklemeyin. Koltuğu alın, masaya oturun, konuşun. Sesini çıkarmayan; ne kadar yetenekli olursa olsun; değiştiremez. Ve değiştiremediğiniz sistem sizi de değiştirmeye devam eder.

İki genç kız annesi olarak sizce genç neslin sizden daha iyi yaptığı şey ne?

Sınır koymak. Ve bunu hiç suçluluk duymadan yapabilmek.Benim neslim 'fedakârlık' ekseninde yetişti. İyi iş çıkarmak için her şeyi göze almak gerektiğine, yorgunluğu göstermenin zayıflık olduğuna inandık. Kızlarım ve onların kuşağı çok daha net bir şeyin peşinde: Anlam. Ne için çalıştıklarını, hayatlarını nasıl yaşamak istediklerini çok daha erken ve çok daha cesurca sorguluyor. Cevabı bulamadıklarında 'hayır' diyebiliyorlar.

Zor bir karar aldığınızda kendinizi nasıl dengeliyorsunuz?

Yürüyorum. Bu çok basit görünebilir ama zihin hareket ettiğinde farklı düşünüyor; sadece analitik değil, bütünsel olarak. Bir de güvendiğim, beni gerçekten tanıyan insanlarla konuşuyorum. Her zaman aynı fikirde olmalarına gerek yok; hatta en değerli konuşmalar çoğunlukla farklı düşünenlerle olanlar. Ve tüm verileri topladıktan, tüm perspektifleri dinledikten sonra bir noktada içgüdüme güvenmek gerektiğini öğrendim.

8 Mart Kadınlar Günü sizin için ne ifade ediyor?

8 Mart benim için öncelikle bir farkındalık ve hesap verme günü. Hem katettiğimiz yolu kutlamak hem de hâlâ önümüzde ne kadar mesafe olduğunu dürüstçe ortaya koymak için. Ama dürüst olmak gerekirse, bu günün yalnızca sembolik bir kutlamaya dönüşmesini içim kabul etmiyor. Asıl önemli olan 9 Mart sabahı da aynı kararlılıkla devam etmek. Eşit ücret, yönetim kurullarında temsil, iş yerinde psikolojik güvenlik, ev içi yük paylaşımı; bunlar bir gün için değil, her gün için mücadele gerektiriyor. 8 Mart, bu mücadeleyi görünür kılan ve kolektif güç oluşturan bir platform. Bu değeri taşıdığı sürece anlamlı ve gerekli.

SKD Türkiye, 30% Club, Fibabanka yönetim kurulu... Bu kadar sorumluluğu nasıl dengeliyorsunuz?

Seçici olmayı öğrenerek. Bu en kritik liderlik becerilerinden biri ve çoğu zaman en zor öğrenilenlerden.Hayatın bir noktasında şunu fark ettim: Her şeye 'evet' demek, aslında hiçbir şeye tam anlamıyla 'evet' demek değil. Enerji sınırlı bir kaynak; onu doğru yere yatırmak en önemli stratejik karar. Bugün üstlendiğim her rol, birbirini besleyen ve anlam katan bir bütünün parçası. Fibabanka'da yönetim kurulu üyeliği, SKD'de kurumsal dönüşüm liderliği, 30% Club'da yapısal eşitlik çalışması; bunlar birbirinden ayrı değil, birbiriyle konuşan sorumluluklar. Ama bu bütünlüğü koruyabilmek için bazı şeylere 'hayır' demek şart. Bu kararı artık çok daha hızlı ve çok daha az suçlulukla verebiliyorum.

30% Club Türkiye olarak öncelikli hedefleriniz neler?

30% Club'ın küresel misyonu çok net: Tüm yönetim kurullarında ve üst yönetimde en az yüzde otuz kadın temsili. Ve bunu başarmak için üç stratejik sütun üzerine kurulu bir yapımız var. Birincisi Harekete Geçirme; Yönetim kurulu başkanlarını ve genel müdürleri üye olarak harekete geçirmek. Çünkü gerçek değişim tepeden başlar. Biz yalnızca kadınlara değil, sistemi yönetenlere sesleniyoruz. İkincisi Etkileme; Değişimi tetikleme gücüne sahip olanları etkilemek. Yalnızca farkındalık yaratmak değil; politikaları, norm ve beklentileri, kurumsal kültürü dönüştürmek. Üçüncüsü Güçlendirme; Geleceğin kadın liderlerini güçlendirmek. Mentörlük ve sponsorluk programlarıyla, görünürlük fırsatlarıyla ve ağ desteğiyle.

Hayat bir yolculuk madem; şu sıralar otomobili ne hızda, nasıl bir destinasyonda, hangi müzikler eşliğinde, nasıl hislerle sürüyorsunuz?

Şu sıralar hız sabitleyici açık gibi. Kendi ritmimi yakalayıp onu bir rutine oturtmaya çalışıyorum. Ne koşturmaca içindeyim ne de oluruna bırakıyorum; ikisinin arasında bir yerdeyim. Huzurlu ve üretken bir versiyonuma ulaşmak için sadeleştiğim, o sadelikte derinleşmeye çalıştığım bir dönem. Fondaki müzik biraz alternatif, biraz country; hafif blues, caz ve arada enstrümantal. His olarak sakin bir kararlılık ve içsel bir neşe var. Telaşsız ama tutkuluyum.

Hayalperest biri misiniz; bir gün hayatınızın tam da şu an olduğunuz noktada konumlanacağının hayallerini kurmuş muydunuz? Peki hayal panosunda şu sıralar neler var?

Hep hayalperesttim. Yıllar içinde hayallerimi yazıya dökmeyi ve görselleştirmeyi rutinim haline getirdim. Tam anlamıyla uçarıyım diyemem; çünkü ayaklarımın yere sağlam basması hep önceliğim oldu. Bugün geldiğim noktada belki azı, belki fazlası ama kesinlikle hayallerimin yakınındayım. İmgelemenin ve kalpten dilenen hayallerin gücüne inanıyorum. Bir savaşçıyı oynamak da, Mardin'de bir dizi setinde olmak da hayalimdi mesela. Hayal kurmanın sınırı yok; insanın hayallerinin gerçekleştiğini görmesi, daha büyüklerini kurmak için cesaret veriyor. Şu an hayal panomda uluslararası projeler, daha derin karakterler ve bir yandan da sade, köklenen, dingin bir yaşam var. İç huzur, sağlam ilişkiler ve yaşam enerjisini kaybetmeden üretmeye devam edebilmek... Birden fazla şeyle var olabilmek de amaçlarım arasında.

Hayatı akışa bırakarak yaşamayı mı tercih edersiniz, yoksa siz bizzat müdahale etmeyi sever misiniz? Kontrolcü müsünüz yoksa akışa güvenenlerden mi?

Eskiden daha kontrolcüydüm, kendimden başkasına güvenmezdim. Sonra yavaş yavaş etrafımda oluşan güven çemberiyle birlikte artık daha seçiciyim kontrol konusunda. Her şeyi yönetemeyeceğini kabul etmek hem büyük bir özgürlük hem sükût sağlıyor insana.

Eğer kendi hayatınızın editörü olsaydınız, hangi sahneleri keser, hangi anları vurgular, hangi bölümleri yeniden yazardınız?

Kendime olması gerekenden fazla yüklendiğim dönemleri keser, kendi şansını, neşesini yaratan anları, mücadeleyi, düşüşlerin kalkışlarını vurgulardım. Umutlu olmayı severim, insanlara yansıyan, temas eden küçük bir ilham dahi olsa bu çok kıymetlidir benim için. Birbirine güven veren insan hikayelerine ihtiyacımız var. Ve o hikayeleri paylaşmaktan çekinmemeliyiz. Yeniden yazmak istediğim bölümler değil ama daha daha erken buluşmuş olmayı dilediğim duygular ve eylemler var.

Oyunculuk kariyerinizde size aydınlanma dönemi yaşatan kırılma noktası oldu mu? Bir dönüşüm, bir farkındalık, bir "parlama" anı...

Bütünüyle sahiplendiğim, oynarken o kişiye dönüştüğümde aldığım keyfi tarif etmem pek mümkün değil. O an gerçekten kendi bedeninde başka bir karakteri yaşatmak insanın zihnini oyun bahçesine dönüştürüyor. Sevdiğin işi yaptığın için şükretme duygunu besliyor hep. İlk defa reklam filmlerinde oynamaya başladığım dönemde koşulları zor olan bir çekim gününü çok iyi hatırlıyorum. Tüm olumsuzluklara rağmen yüzünden gülümsemesini eksik etmeyen set amirine nasıl böyle olduğunu sormuştum: "Ben işimi çok seviyorum. Ne kadar zor olsa da başka yerde olmayı istemezdim" demişti. Müthiş bir farkındalıktı benim için hayatta olmak istediği yeri bulan birinin neşesine şahit olmak. Sanıyorum o anın bende bıraktığı iz bugün de meslek yaşamımda çeşitli zorlukları aşarken bana güç veriyor.

Spor ve oyunculuk kesişim noktasında sizi nereden yakalıyor?

İkisi de tutku, disiplin, özveri ve gelişimle var oluyor. Sürekli kendini yenileme, sınırlarını tanıma, zamanın önemi, "o an" orada olman gerektiğinin netliği, bedenen ve manen yatırım yapma ve kendini hep ileri taşıma motivasyonuyla kesişiyor.

Aynaya baktığınızda bu sıralar nasıl bir kadın görüyorsunuz?

Aynanın karşısında ne istediğini bilen ve gücüne inanan bir kadın görüyorum. Artık kırılganlığını saklamaktan çekinmeyen ama gücünü de küçümsemeyen biri olduğumu söyleyebilirim.

Hayata dair şu sıralar size gelen en yeni güncellemeler neler? Yeni sürümde -mesela 30 yaşta- neler değişti?

Sınırları daha rahat çizdiğim ve ne istemediğimi daha net bildiğim bir yaştayım. Yaş almayı ve getirdiklerini seviyorum.

Dijital platformlar ve dizilerle öne çıkan bu dönemde, özellikle yabancı diziler içinde keşke ben de bu projenin bir parçası olsaydım dediğiniz var mı?

İçinde olmayı istediğim en son iş Hamnet. Onun dışında Normal People, The Worst Person in the World, Peaky Blinders, Great Expectations, Succession da şu an ilk aklıma gelenler. Bu projeleri izlerken hikayelerin en sıradandan uçlara gittiği evrenleri takip etmek müthiş heyecan veriyor ve parçası olma isteği uyandırıyor.

Tiyatro sahnesi size ne ifade ediyor?

Tiyatro bende tekrarı olmayan hayatın yansıması gibi bir his uyandırıyor. Her şey o anda oluyor ve telafisi yok, yaptığının sonucunu hemen görüyorsun. Yaptığınız ve aldığınız her kararı büyük bir hızla kabullenip ileriye hareket etmeniz gerekiyor. Sahiden tiyatro sahnesi çok cesur ve büyüleyici geliyor bana.

Sektörde yaşadığınız en büyük zorluk ne oldu?

Zor deneyimler yaşadım ne yazık ki hiç hayalini kurmadığım, ama bunların bana verdiği tecrübeyi de güzel dönüştürdüğüme inanıyorum. Diğer bir zorluk da belki insanların sizi tek bir rolden ibaret sanması, o ekranda en iyi haliniz ve siz olarak değil, başka bir karakter ve biçimde var olduğunuzu kabullendirememek.

Oyuncu olmasaydım bugünkü ben eksik olurdu dediğiniz neler olabilir?

Oyuncu olamasaydım, kendini gerçekleştirememe burukluğunu yaşardım. Bu içsel kavga beni çok zorlardı. Kendi köşesini bulamayan insanların iç huzursuzluğu olurdu içimde.

Bir önceki röportajda "Mücadeleci, özgür ruhlu ve hassas terazi" demiştiniz kendiniz için. Şimdi bunlara neler eklendi?

Tamamen bağımsızlık anlayışım köklerimin toprağa, dallarımın gökyüzüne uzandığı bir dengeye dönüştü. Yıllar içinde sevdiklerime değer verirken, kendimi de onların yanına koyabilme yetisi kazandım.

Aşkı nasıl yaşıyorsunuz? Aşk sizin için fırtınalı ve rüzgarı yoğun bir yolculuk mu, dingin bir deniz mi?

Hayat zaten yeterince fırtınalı ve kaotik; ben aşkı, tüm o koşulları birlikte aşmaya gönüllü olduğun, zamanla heyecanını kaybetmeden derin ve dingin bir denize dönüştürdüğün bir bağ olarak görüyorum. Ne beni ne de karşımdakini bir şeyi oldurmaya mecbur bırakan, zorunluluk ve toksiklik üzerine kurulu hiçbir ilişkinin parçası olmak istemem.

Bir oyuncu ile bir sporcu olarak aşkınızın kesişim kümesinde en belirgin neler var?

Öz saygının bize kattığı şey birbirimize koşulsuz destek olmak. İnsan kendiyle büyük dertler yaşamadığında, kendini kabullenip sevdiği bir yerde durduğunda, karşısındakiyle de bir derdi kalmıyor. İkimiz de güdülerle ve büyük kitlelerle temas eden bir iş yapıyoruz. Bu dengeyi kurabilmek ve böyle denk gelmek, zamanı gelenin öne çıktığı, diğerinin de ona kalpten ve koşulsuzca hizmet edebildiği bir ilişkiyi yaşayabilmek büyük bir şans diye düşünüyorum.

Uzun süreli aşkın formülünü verebilir misiniz?

Açık iletişim, karşılıklı alan tanımak, karşındakini ve kendini anlamaya, öğrenmeye ve geliştirmeye gönüllü olmak. Birlikte iyisi ve kötüsüyle anahtarı sadece sizde olan dışarıya kapalı bir oda kurabilmek.

Sosyal medyada ne kadar gerçek olabiliyorsunuz?

Sosyal medyayı mümkün olduğunca kullanmaya çalışıyorum ama tamamen orada varlık gösterip anları ve hayatımı kaçırmak istemiyorum. Esasen bir denge tutturmaya çalışıyorum. Paylaşım yaparken benden çok kopuk olmamasına dikkat ediyorum.

Son dönemde seyahat rotalarınız ne yöne doğru oluşturuluyor?

Şu an Atina-İstanbul arası fazla bir koşturmam olduğu için yeni bir rota yok. Ama yeni bir rota belirleyeceksem, yüzüm her zaman doğaya dönüyor.

Stil çoğu zaman kişiliğin bir yansıması. Siz stil oyunlarında daha çok trendlerin peşinden mi gidiyorsunuz, kendi kurallarınızı mı yazıyorsunuz?

Trendlere göz atarım ama sırf moda ya da popüler diye bir şeyi uygulamam. Güncel olsa bile mutlaka kendi sesimi katmak isterim. Bağ kurmayı severim; giyeceğim kıyafeti bile sahiplenmek isterim. Bu yüzden basmakalıp moda anlayışları, beni yansıtmadığı sürece bana uygun değil. Ben hep kendime göreyim yani.

Bir kadın olarak gücü nasıl tanımlıyorsunuz?

Bana göre bunu pek çok farklı şekilde tanımlayabiliriz ama şu an içimden gelen şu: Gerçekte kim olduğunla, yaşadıklarının seni dönüştürmeni bekledikleri kişi arasında bilinçli ve kararlı bir mesafe koyabilmek. Vazgeçebilecek cesarete sahip olmak; sana biçilen rollere değil, kendi karakterine sıkıca tutunup yönünü kendin tayin etmek. Mücadele ruhunu ve iyiye olan inancı bir duruş olarak benimsemek.

Kadınlar Günü'nde ilk kimi kutlarsınız?

Önce kendimi; sonra emeğine ve mücadelesine ilk şahit olduğum anneannemi ve annemi kutlarım. Bu defa sizin aracılığınızla da bunu okuyan, dünyayı daha güzel kılan, hayatın görünmez yükünü sırtlanan, hak eden ve hak ettiğini bilen tüm emekçi kadınların Kadınlar Günü'nü kutlarım. Birbirimize ilham olmak dileğiyle.

Şu sıralar sizi heyecanlandıran yeni projeler var mı?

Şu an heyecanlandığım, gelgitler yaşadığım işler var ama belki başka bir sürpriz de yapabilirim.

Röportaj: Filiz ŞEREF KULU

Fotoğraflar: Tamer YILMAZ

Styling: Ekin Su OKTAR

Saç: Ferit BELLİ

Makyaj: Sezen CAN

Fotoğraf asistanı: Doğa ÇETİN

Alberta Ferretti'nin tasarımları her zaman zamansız bir feminenlik ve zarafet taşıdı. Siz bu DNA'yı günümüz moda dünyasında nasıl yorumluyor ve ne yönde geliştiriyorsunuz?

Alberta'nın feminenliği abartıyla değil; rahatlık, hafiflik ve duyguyla ifade edişine her zaman hayran oldum. Amacım bu DNA'yı yeniden tanımlamak değil, onu geliştirmek yani bugünün kadınlarıyla daha derinden rezonansa girmesini sağlamak. Bana göre feminenlik bugün kırılganlıktan ziyade özgüvenle ilgili. Konforun aslında bir güç biçimi olduğuna inanıyorum. Bu yüzden ilk koleksiyonuma hem duyusallığı hem de güçlenmeyi anlatan bir kombin olan saten bir slip elbise, oversize bir palto ve terliklerle başladım.

Alberta Ferretti kadınının kendinden emin olduğu kadar eterik bir yanı da var. Bu ikiliği yaratım sürecinize ne şekilde yansıtıyorsunuz?

Beni en çok cezbeden şey tam olarak bu ikilik. Ferretti kadını her zaman güç ile zarafeti dengeler; ayakları yere basar ama aynı anda hayal kurmaya devam eder. Yaratım sürecimde bu gerilimi kontrastlar üzerinden yakalamaya çalışıyorum; akışkan kumaşları yapılandırılmış silüetlerle eşleştirmek, romantik jestleri gerçeklikle buluşturmak gibi... Her parçanın hafif ve duygusal hissettirmesini ama aynı zamanda güncel ve giyilebilir olmasını istiyorum. Benim için modern eteriklik, kırılgan ya da uzak bir şeyin yanı sıra biraz da sessiz bir güç hâli.

Yaratıcı sürecinizde ve tasarım yaparken sizi en çok ne besliyor?

Her zaman kadınların kendisi. Nasıl yürüdükleri, düşündükleri, hayatı deneyimledikleri beni sürekli besliyor. Elbette sinemayı ve mimariyi seviyorum, hayal gücümü zenginleştiriyorlar. Ama her tasarımın kalbinde bir kadının gerçekliğine bağlı bir duygu var. Bir paltoyu ya da elbiseyi giydiğinde nasıl hissettiğini, o parçanın tavrını nasıl değiştirdiğini hayal etmeyi seviyorum. Kısacası moda benim için empatiyle başlıyor. Bir tasarım duygusal bir bağ kurmuyorsa, ne kadar güzel olursa olsun yeterli değildir.

İstanbul'da sunduğunuz yeni koleksiyonun arkasındaki hikâyeyi bizimle paylaşır mısınız?

Koleksiyonun adı "Progressive Romantics" ve benim için çok özel. Hem aklı hem duyguyu kucaklayan; bağımsızlık ile hassasiyet arasında seçim yapma ihtiyacı duymayan kadınlardan bahsediyor. Teknoloji ve algoritmaların giderek belirleyici olduğu bir dünyada, insan dokunuşunun önemini yeniden vurgulamak istedim. Her bir parçayı bir duyguyu ifade edecek, sadece süslemek yerine iletişim kuracak şekilde tasarladım. Amacım, yumuşaklıkla gücünü, samimiyetle çekiciliğini göstermesine izin veren ve böylece kadının bir uzantısına dönüşen kıyafetler yaratmaktı.

Bu koleksiyon, modern zarafeti sizin kişisel yorumunuzla nasıl yansıtıyor?

Benim için modern zarafet hem dürüstlükle hem zahmetsiz görünen ve gerçek bir özen taşıyan kıyafetlerle ilgili. Bu koleksiyonun da tam olarak bu tür bir otantiklik ifade etmesini istedim: rafine ama asla uzak değil. Halihazırda bugünün zarafeti kusursuzluktan ziyade; duyguyla, bir kıyafetin sizinle birlikte hareket edişiyle ve bireyselliğinizi ortaya çıkarma biçimiyle ilgili. Kontrastlarda güzellik, yumuşaklık ve yapı ya da duyusallık ve akılcılık görüyorum. Çünkü tasarladığım kadınları tanımlayan şey bu. Onlar zarif; çünkü öyle olmaya çalıştıkları için değil, kendilerine sadık oldukları için.

Alberta Ferretti, kumaş kullanımındaki şiirsellik ve hareket hissiyle biliniyor. Peki bu yeni koleksiyonda işçilik ve dokunun rolü nedir?

Bu koleksiyonun merkezinde zanaat var. Duygunun somutlaştığı yerde kumaşlar ve dokular; yumuşaklığı, duyusallığı ve gücü ifade ettiğim dilim. Saten ve şifon gibi akışkan materyallerle çalıştım; ama aynı zamanda yün ve jakar gibi daha yapılı kumaşlarla da... Böylece hareket ile varlık arasındaki diyaloğu kurmak istedim. Her bir drape'in, her bir ilmeğin sadece bir form yerine bir duygu da uyandırmasını amaçladım. Ferretti mirasında sevdiğim şey de bu; couture ruhuna sahip, ama her zaman insani, her zaman hareket ettikçe yaşayan bir estetik.

Efsanevi bir İtalyan modaevinin mirasını, çağdaş modanın sürekli değişen ritmiyle nasıl dengeliyorsunuz?

Miras benim için bir yük, daha ziyade pusula demeliyim. Ona derin bir saygıyla yaklaşıyorum ama aynı zamanda ileriye taşımak istiyorum. Alberta; zamansız hisseden bir zarafet ve duygu dili inşa etti, benim rolüm ise bu dili bugüne tercüme etmek. Moda hızlı akıyor ama gerçek stil öyle değil. Bu yüzden duyguyu koruyup kodları güncelleyerek oranları, tavrı, kıyafetin üzerinde yaşanma biçimini dengelemeye çalışıyorum. Buna aslında yıkmak diyemeyiz, evrilerek devamlılık yaratmak diyebiliriz.

Bugün zamansız stili tanımlayan şeyin ne olduğunu düşünüyorsunuz?

Zamansız stil bence bugün duygu ve özgünlükle ilgili. Trendlerle ya da kusursuzlukla tanımlanmıyor; bir parçanın size nasıl hissettirdiği ve o hissin ne kadar uzun sürdüğüyle tanımlanıyor. Bir kıyafet bir anın gerçekliğini ve bununla birlikte bir hareketi, bir anıyı, bir duyguyu yakaladığında zamansızlaşıyor. Zaten modern kadınların artık etkilemekle ilgilenmediğini düşünüyorum; daha çok ifade etmekle ilgililer. Gerçek stili yaratmak için, özgüven ile kırılganlığın arasındaki o yerde yaşayarak zarafetin hem zahmetsiz hem de kişisel göründüğü yerdeler.

Sektörün en etkili isimleriyle çalıştınız. Kreatif yolculuğunuzda sizi en çok tanımlayan anlar neler oldu?

Yolculuğum boyunca olağanüstü insanlardan pek çok şey öğrenme fırsatı bulduğum için çok şanslıyım. Blumarine ve Roberto Cavalli'deki ilk yıllarımdan Dolce&Gabbana'ya uzanan süreçteki her deneyim; güzelliğe, disipline ve tutkuya olan bakışımı şekillendirdi. Ama sanırım en belirleyici an Aeffe'ye gelişim oldu. Tabii önce Philosophy ile, şimdi ise Alberta Ferretti ile... Benim için her zaman çok şey ifade eden bir markayı yeniden yorumlama şansına sahip olmak, kariyerimin en anlamlı bölümü gibi hissediyorum. Bu, profesyonelbir adım olmakla beraber benim için de tam olarak kişisel bir evrim.

Alberta Ferretti dünyasını Vakko aracılığıyla Türkiye'deki modaseverlerle buluşturuyor olmak size nasıl hissettiriyor?

Alberta Ferretti'nin dünyasını Vakko ve Türkiye'deki modaseverlerle buluşturmak benim için gerçekten büyük bir onur. Vakko; zarafet, kültür ve sofistike bir estetik konusunda çok güçlü bir mirasa sahip ve bu değerler Ferretti ruhuyla mükemmel bir uyum içinde. Bu iş birliği de ortak bir güzellik ve zanaat vizyonunu kutlamanın ötesinde, İtalya ile Türkiye arasında duygusal bir köprü kurmakla ilgili. Burada hissettiğim sıcaklık ve coşku için derinden minnettarım ve bu, ilk buluşmayı daha da anlamlı kılıyor.

Angelina Jolie, Ekim'de gerçekleşen Roma Film Festivali'nde Alberta Ferretti tasarımı bir elbise giydi. Bu an hakkında ne söylemek istersiniz?

Bu benim için hem çok güzel hem de duygusal bir andı. Angelina Jolie, Alberta Ferretti kadınıyla özdeşleşen pek çok değeri taşıyor; güç, zarafet ve derin bir özgünlük duygusu. Böylesine anlamlı bir etkinlikte bizim tasarımımızı tercih etmesini görmek sadece bir onur değil; aynı zamanda modanın duygu, karakter ve güzellik arasında nasıl bir bağ kurabildiğini hatırlatan özel bir andı. Elbise ile bir kadının aynı dili konuşuyor olması çok güçlü, çok doğal hissettirdi.

Bodrum'un herkeste anlamı farklı; kiminin çocukluğu ve gençliği, kiminin yaz boyu yaşam enerjisi, kimi içinse ideal bir kaçış rotası... Siz yatırım için Bodrum'un neden özel bir lokasyon olduğunu düşünüyorsunuz?

Bodrum'un doğayla kurduğu kusursuz denge, mimarideki yalın ihtişamlar ve seçkin yaşam kültürüyle küresel elitin radarında yer alıyor. Bugün Bodrum'da bir mülke sahip olmak, yalnızca bir taşınma kararı değil; kişisel bir vizyon beyanı. Alıcı profili ise mevsimsel kullanım anlayışını geride bırakıyor; kalıcı yaşam, varlık çeşitlendirmesi ve uzun vadeli değer saklama motivasyonlarıyla şekilleniyor. Avrupa'dan Körfez ülkelerine uzanan bu seçkin talep, projelerin mimari kurgusundan kullanılan doğal malzemelere, concierge hizmetlerinden mahremiyet anlayışına kadar her detayı üst segmente taşıyor.

Bodrum'un rafine yüzünü temsil eden, özellikle öne çıkan noktalar hangileri?

Yalıkavak, Gündoğan, Türkbükü ve Akyarlar; Bodrum'un en rafine yüzünü temsil eden lokasyonlar olarak öne çıkıyor. Düşük yoğunluklu yapılaşma, kesintisiz deniz manzaraları ve doğayla bütünleşen mimari, bu bölgeleri sıradanlıktan ayırıyor. Markalı konut projeleri ve özel villalar, gösterişten uzak ancak güçlü bir estetik dil ile tasarlanıyor. Günümüzün sofistike alıcısı artık metrekare değil; hissiyat, mahremiyet ve zamansızlık satın alıyor.

Bodrum'un yatırım değeri konusunda neler söylersiniz?

Bodrum'un yatırım değeri estetik kadar güçlü bir rasyonaliteye dayanıyor. Doğru lokasyonda konumlanan nitelikli projeler, döviz bazlı değer artışının yanı sıra yüksek kira getirisi potansiyeli sunuyor. Özellikle seçkin kısa ve orta dönem kiralamalarda Bodrum, Akdeniz'in en prestijli adreslerinden biri olmayı sürdürüyor. Bu durum, Bodrum gayrimenkulünü duygusal bir tercih olmanın ötesine taşıyarak stratejik bir varlık sınıfına dönüştürüyor. Gelecek perspektifinde Bodrum, plansız genişleme yerine kontrollü ve seçici bir gelişim anlayışıyla ilerliyor. Sınırlı arsa arzı, artan uluslararası talep ve kalite odaklı projeler; bölgedeki mevcut varlıkların değerini koruyan ve artıran temel dinamikler arasında yer alıyor. Bu da Bodrum'u, erişilmesi zorlaştıkça değeri yükselen nadir lokasyonlardan biri hâline getiriyor. Sonuç olarak Bodrum, bir adres değil; bir duruş, bir aidiyet ve bir yaşam felsefesi. Denizle kurulan doğal bağ, mimarideki sessiz lüks ve hayatın dingin ritmi; burada mülk sahibi olmayı gerçek bir ayrıcalığa dönüştürüyor. Bugün Bodrum'da gayrimenkul sahibi olmak, yalnızca bugüne değil, geleceğe de atılmış seçkin bir imza.

Oyunculuk senin için hâlâ bir keşif alanı mı, yoksa artık çok iyi tanıdığın bir yer mi?

Oyunculuk benim için hâlâ bir keşif alanı. Ama yol haritasını artık daha iyi okuyorum. Yıllar içinde kendimle, içimdeki çocukla daha samimi bir diyalog geliştirdim. O yüzden kaybolmak beni eskisi kadar korkutmuyor. Nerede durmam gerektiğini, neyin beni büyüttüğünü, neyin tekrara düşürdüğünü daha net görebiliyorum artık. Kendimi ve seyirciyi şaşırtmayı arzuladığım için, zihnimi arka plana atıp daha dürtüsel bir yerden oynayabiliyorum şimdi. Yani dürtülerime güvenmeyi, kendime yaslanmayı öğrendim sonunda. Böylece yol önümde biraz doğaçlama belirse de varacağım yerde gerçek bir parçamı bulacağımı biliyorum.

Seni bir projeye "evet" dedirten ilk şey ne oluyor: hikâye mi, karakter mi, zamanlama mı?

Eskiden karakter derdim. Şimdi üçünün kesişimi. Hikâyenin bana ne söylediği, karakterin içimde neyi dürttüğü ve hayatımın o anında buna gerçekten alanım olup olmadığına bakıyorum. Karakteri seçerken de en çok kusurlarına heyecanlanıyorum. Mükemmel olan her şey çok sıkıcı. Kusursuzluğun gerçek hayatta bir karşılığı olmadığı için izlemesi, takip etmesi de sıkıcı oluyor. Seyirciyi ve kendimi baymak istemiyorum, bu yüzden seçtiğim karakterlerin içinde bir çatlak, bir sızı, bir "eksik" arıyorum. O eksiği kendi ruhumun derinliklerinden çekip çıkaracağım bir şeyle tamamlayıp tamamlayamayacağıma bakıyorum. Eğer benden bir parçayla karakter ete kemiğe bürünebiliyorsa, hemen yola çıkıyoruz.

Bugüne kadar seni en çok zorlayan karakter hangisiydi ve neden?

Kendimden çok uzak sandığım ama aslında bana fazlasıyla benzeyen karakterler. İnsanı en çok, inkâr ettiği yanları zorlar.

Kamera önünde olmakla kamera arkasında kendinle baş başa kaldığın hâlin arasında nasıl bir fark var?

Kamera önünde daha cesurum. Kamera arkasında çok daha sade. Yani ben set dışında çok sıradan bir hayat yaşayan, kedisi köpeğiyle evde vakit geçiren, akşam 10 oldu mu yatıp uyuyan birisiyim. Bazen, bazı önemli kırmızı halı etkinliklerinin ertesinde, eve gelip üstüme pijamalarımı giydikten sonra, sosyal medyaya düşen gösterişli fotoğraflarıma hayretler içinde baktığım oluyor, "Bu ben miyim?" diye... Hele bir de sarkastik yanım anlaşılamayıp, basın onlardan görkemli başlıklar devşirdiyse daha da çok hayret ediyorum. Kısacası, vitrindeki Nesrin'le evdeki Nesrin arasında dağlar kadar fark var ve ben her ikisi olmayı çok seviyorum.

Oyunculuk yolculuğunda "artık başka bir Nesrin var" dediğin bir kırılma noktası oldu mu?

Oldu. Bir noktadan sonra ispat etmeye çalışmayı bıraktım. Onaylanma ihtiyacından sonunda kurtulduğumda başka bir Nesrin oldu. Şimdi daha az konuşuyorum ama daha çok duyuluyorum. Özdeğer bu şekilde çalışıyor. Kendi değerini kendin belirliyorsun ve sonra sessizce arkana yaslanıp, o yüksekliğe erişemeyen her şeyin, hayatından nasıl çıkıp gittiğine bakıyorsun. Biraz hüzünlü ama özgürleştirici bir yol.

Güçlü kadın olmak senin için ne ifade ediyor? Sence bu tanım yıllar içinde değişti mi?

Eskiden güçlü kadın dayanan, tolere edendi. Şimdi güçlü kadın, gerektiğinde masadan zarafetle kalkabilen. Bu benim için büyük bir dönüşüm oldu. Gücün dayanma kapasitesiyle eşdeğer olduğu öğretildi bize, oysa asıl güç kendini sana uymayan her şeyden uzaklaştırabilmek bence. Ruhumla tezat oluşturan her şeyi çok daha hızlı bırakabiliyorum artık. Ve açıkçası pek de arkama bakmıyorum.

Kendinle ilgili en çok hangi özelliğin yanlış anlaşıldığını düşünüyorsun?

Sarkastik yönüm ultra yanlış anlaşılıyor. Birçok şeyi o anın verdiği duyguyla ve mizahla söylüyorum ama özellikle söylediklerimi gazetelerde okumak durumunda kaldığımda, ben de "Nesrin keşke bu şakayı yapmasaydın" diyorum.

Bugün dönüp 10 yıl önceki Nesrin'e bir şey fısıldasan, bu ne olurdu?

Kendi hızına güven. Herkesin koştuğu bir dünyada sen kendi değerini karınca adımlarıyla da olsa bulacaksın.

Hayatında olmazsa olmaz bir ritüelin var mı?

Sessizlik. Günün bir anında mutlaka. Her gün mutlaka meditasyon yapıyorum. Bayağı da uzun oturuyorum. Günün en kendim gibi hissettiğim zamanı oluyor.

Kalabalıklar içinde mi yoksa yalnızken mi daha çok kendin oluyorsun?

Yalnızken kendimle karşılaşıyorum. Kalabalıkta kendimi gözlemliyorum.

Henüz yapmadığın ama içinde büyüyen bir rol hayali var mı?

O kadar çok ki, bir ajan, bir pilot, tarihte gerçekten yaşamış birisi, bir boksör, bir balerin, bir erkek, son günlerine yaklaşmış birisi ya da bir süper kahraman... Sınırsız hayalim var, yapmak istediğim çok şey var.

Yavaşlamak senin için bir ihtiyaç mı, bir lüks mü?

Bir ihtiyaç. Günümüz dünyasında ise gerçek bir lüks artık herkes için. Yani en basitinden, offline olabildiğin sabahlar kendini gerçekten bu dünyanın kralı gibi hissediyorsun. Hemen cevap vermek zorunda olmamak gerçek bir lüks oldu. Ne tuhaf ama, bizden sadece bir jenerasyon öncesinin bile anlayamadığı bir konsept bu. Bazen annem WhatsApp mesajlarıma iki gün sonra dönüyor, "Anne bu, bu mecranın ruhuna aykırı" diyorum, "Neyin bu kadar acelesi vardı anlat şimdi" diyor, bir bakıyorum gerçekten konunun bir aciliyeti yokmuş. Ama biz, bütün bir yaşamı acelemiz varmış gibi yaşıyoruz, o yüzden büyük ölçüde ıskalıyoruz hayatı. Bu kuşağın ağız dolusu "yaşadım" diyebilmesi çok ütopik.

Oyunculuk dışında seni heyecanlandıran başka yaratıcı alanlar var mı?

Üretmenin her hali beni heyecanlandırıyor. Mesela son günlerde pastacılığa sardım. İnsanlar bunu pandemi zamanında yapıyordu. Bir ara herkes ekmek yapmakla kafayı bozmuştu. Benim de böyle bir dönemim. Bir çeşit terapi oluyor hamurla ilgilenmek. Pasta, börek, kurabiye yapıyorum. Çoğunlukla kendim yemiyorum. Aileme, arkadaşlarıma yediriyorum ama evde sürekli güzel bir vanilin kokusu oluyor. Ev çocukluğum gibi, gerçek bir yuva gibi kokuyor. Bir de cinsiyetçi bir şey söylemek istemem ama fırından o kabarmış kekleri çıkardığımda kendimi gerçek bir kadın gibi hissediyorum, çok hoşuma gidiyor. Bunun dışında yazmayı, şarkı söyleyip dans etmeyi de çok seviyorum. Bence bunların hepsi üretim. Kimse alkış tutmasa da...

Önümüzdeki birkaç yıl için kendin adına en çok neyi diliyorsun?

Seçme özgürlüğümü korumayı.

"Ben buradayım" dediğin yer tam olarak neresi?

Kendimle çelişmediğim yer. Ruhuma ters düşmeyen bir yerdeyim.

Aşk şu an hayatının neresinde?

Sessiz bir yerde. Ama açıkçası varlığını inkâr etmiyorum.

Yakın zamanda seni heyecanlandıran yeni projeler var mı?

Evet. Henüz konuşamasam da beni heyecanlandıran şey, çok yakında duyurulacak. Hatta belki dergimiz çıktığı sırada artık sürprizi paylaşılmış olacak. Tek söyleyebileceğim çok ama çok istediğim bir ekiple yan yana geliyorum bu proje için. Yönetmeni, görüntü yönetmeni, senarist ve yapımcı ekibiyle çalışmayı çok arzuluyordum.

Bu yıl için seyahat planları yaptın mı? En favori seyahat rotan?

Plansız seyahatleri seviyorum. Ama deniz ve güneş hâlâ en güvenli kaçışım. Çok şanslıyım ki yeni projemde deniz ve güneşe hep çok yakın olacağım. Al bir spoiler daha.

Son olarak karlar içinde çok keyifli bir çekim yaptık, neler söylemek istersin?

Zor ama çok güzel bir atmosferdi. Soğuğun içinde sıcacık bir iş çıkardık. Erdi Doğan yeteneğine ve gözüne gerçekten hayran olduğum bir isim. ALEM Dergisi de keza öyle, daha önceki Tamer Yılmaz kapağımız da efsane idi, bu kapağımızın da çok ikonik olacağına eminim. Stylistimiz Tuğçe Kılınçlı harika bir iş çıkardı, Ceylan Yeniacun keza benim canımın içidir. Yani bu kadar güzel insan bir araya geldiğimiz için gerçekten kendimi çok şanslı hissediyorum. Herkese çok teşekkür ediyorum.

Röportaj: Ceylan YENİACUN

Fotoğraf: Erdi DOĞAN

Styling: Tuğçe KILINÇLI

Saç: Erdem GÜL

Makyaj: Yiğit İZGÜL

Video: Ardan GÜNGÖR

Fotoğraf asistanı: Taner YAMAN

Styling asistanı: Mine KARAKURT

Mekan için Megasaray Mount Erciyes Hotel'e teşekkür ederiz

Amerika'ya ilk geldiğimde bu hayal filizlenmeye başlamıştı. Ancak Amerika'daki yolculuğum açıkçası hiç kolay olmadı. Buradaki bale ve sanat kültürünü, bale topluluklarını, şirketlerin çalışma politikalarını ve yabancı bir ülkeden gelen insanlara bakış açılarını anlamak zaman aldı. Ama pes etmeden yoluma devam ettim. Her kapıyı zorladım; nereden ne çıkabileceğini merak ederek hep denedim. Hayal etmeyi hiç bırakmadım. Baş balerin olmak elbette küçüklükten beri hayatımdaki en büyük hayalimdi. Ama o noktaya gelene kadar kendime hep küçük küçük hedefler koydum fark etmeden; şunu da yapsam, buraya company'e girsem, şu rolü dans etsem... Bu küçük hayallere tek tek ulaşarak, zamanla en büyük hayalime geldim ve onu gerçekleştirdim. Hepsi sabırla ve adım adım oldu anlayacağınız. Kendime bu zamanı ve sabrı tanıdığım için çok mutluyum. Çünkü bu yaklaşık 11 yıllık bir yolculuktu.

Aslında baleye biraz da şans eseri başladığın söylenebilir... Arkadaşınla beraber gitmek için, geç de denebilecek bir yaşta başladığın bu yolculuğu sen nasıl anlamlandırıyorsun?

Aslında bu yolculuğun tesadüfi bir şekilde başlamış olması bile, bugün geriye dönüp baktığımda, hayatımın en anlamlı ve bana en çok anlam katan parçası olduğunu görüyorum. Her insanın dünyada bir varoluş amacı olduğuna inanıyorum. Herkes bu amacı bulmak için farklı yollar deniyor. Ben ise bu amacı çok küçük yaşta buldum. Baleyle, hayattaki varoluşumun bunun için olduğuna inandım. Bu sanat aracılığıyla insanlara ulaşmak, dans ettiğim rollerle onlara farklı duygular hissettirmek, onları bir anlığına gerçeklikten koparıp sanatın güzelliğine taşıyabilmek... Hayatta olma amacımın tam olarak bu olduğuna inanıyorum.

Bir balerinin genel hatlarıyla nasıl bir yaşam modeli, nasıl bir habitatı, eğlence anlayışı, disiplin anlayışı, farkındalıkları var? Kısacası senin dünyanı bize biraz anlatır mısın?

Küçük yaştan itibaren bale eğitimiyle büyüdüğüm için oldukça çalışkan bir yapıya sahibim. Bale, benim için zamanla sadece bir meslek değil, başlı başına bir yaşam disiplini hâline geldi. Disiplinli bir hayatım var; yapılması gereken bir şey varsa, mutlaka yapılmalıdır. Aksi hâlde zihnim rahat etmez. Eğlence anlayışıma gelirsek, aslında çok sosyal bir insanım. İnsanları seviyorum, onlarla vakit geçirmeyi ve güzel anılar biriktirmeyi seviyorum. Hayata mümkün olduğunca daha renkli, daha "toz pembe" bakmaya çalışıyorum diyebilirim. Etrafımızda yeterince karanlık varken, ben bilinçli olarak iyilikleri görmeye, onlara odaklanmaya çalışıyorum. Bu anlamda pozitif bir yapım var. Farkındalıklarım ise yaşadığım ülkeler ve farklı kültürlerle doğrudan bağlantılı. Yaklaşık 15 yıldır (Münih dâhil) farklı ülkelerde yaşadım ve dünyanın dört bir yanından çok yakın arkadaşlarım oldu. Bu süreç bana bireysel özgürlüğün, eşitliğin ve karşılıklı saygının ne kadar önemli olduğunu öğretti. Bir insanın düşüncesi ne olursa olsun iyi veya kötü, bunu ifade edebilme özgürlüğüne sahip olması gerektiğine inanıyorum. Bu, özellikle Amerika'da yaşarken daha da içselleştirdiğim bir değer oldu. Eşitsizlik ya da birinin bu özgürlüğünün kısıtlandığını fark ettiğimde sessiz kalamam; bu benim en hassas olduğum konulardan biri. Günlük hayatım ise oldukça yoğun. Fiziksel tempom çok yüksek; aynı zamanda Ballet San Antonio'nun okulunda fakültedeyim ve ileri seviye öğrencilere ders veriyorum. Bu yüzden zihnim de genelde çok dolu oluyor. Hafta sonları ise bilinçli olarak kendimi dinlendirecek şeyler yapmayı seçiyorum. Arkadaşlarımla vakit geçirmek, brunch'a gitmek, güzel bir günde yürüyüş yapmak ya da kısa da olsa küçük yolculuklara çıkmak... İki/üç gün bile olsa farklı bir yerde olmak, o enerjiyi alıp yeniden işe dönmek beni çok besliyor. Müzik konusunda da klasik müzik hayatımın merkezinde olsa da 'house music' vazgeçilmezim. Müzik festivallerine gitmek, o enerjiyi ve müziği hissetmek benim için büyük bir keyif.

Avrupa, Amerika ve Türkiye'nin bale ile ilişkisi konusunda gördüğün en belirgin farkları bize birkaç cümleyle nasıl anlatırsın?

Avrupa'da sanat tarih ve kültürün doğal bir parçası olduğu için seyirci oldukça bilinçli ve sanata doymuş durumda. Amerika'da ise seyirci çok daha heyecanlı; gösteri öncesinden itibaren o enerjiyi hissediyorsunuz ve bu sahnedeki motivasyonu inanılmaz artırıyor. Türkiye'de ise seyircinin sıcaklığı ve samimiyeti beni çok etkiledi; özellikle Süreyya Operası'nda sahne almak benim için unutulmaz bir deneyimdi, hayatımdaki en önemli anlardan biri olarak kalacak. Avrupa ve Amerika'da dansçı, teknik ve koreografi çeşitliliği çok daha fazla; bu da sanatsal üretimimizi besleyen en önemli farklardan biri.

Kendinle en çok gurur duyduğun, kendini tebrik ettiğin şey nedir?

Hiçbir zaman pes etmemiş olmam. Önümü net göremediğim zamanlarda bile, hayalimdeki o insanın ben olduğuna inanmaktan vazgeçmeden yoluma devam ettim.

Şu sıralar nasıl bir dönemindesin, seni heyecanlandıran neler var?

Fındıkkıran döneminin de bitmesiyle -ki Amerika'da sezonun en yoğun zamanı oluyor- tempom biraz daha rahatladı. Şu anda Amerika'ya geri döndüm ve önümüzdeki Cinderella gösterisi için çalışmaya başladık. Bu prodüksiyonda, gösterinin bir kastında iki üvey kız kardeşten birini canlandıracağım. Bu benim için inanılmaz eğlenceli ve tamamen yeni bir deneyim. Daha önce hiç böyle komik ve karakter ağırlıklı bir rol yapmamıştım, bu yüzden çok heyecanlıyım. Bu sezon seyirci beni Giselle ve Şeker Perisigibi daha klasik ve zarif rollerde izledi ve bu rollerde çok güzel geri dönüşler aldım. Şimdi ise beni tamamen farklı, bambaşka bir boyutta görmeleri fikri beni gerçekten çok heyecanlandırıyor.

İstanbul Genç Bale topluluğu ile sahneye çıkmak nasıl bir deneyimdi?

Amerika'dan birlikte geldiğim dans partnerim Will'le birlikte o sahnede olmaktan inanılmaz keyif aldık. Bunu kelimelerle anlatmak gerçekten çok zor. Bir hafta önce döndük Amerika' ya ve ben hala etkisindeyim bu sahne deneyiminin. Enerji bambaşkaydı. Kendi ülkende, doğup büyüdüğün yerde sahneye çıkmak; seni idol olarak gören, hayranlıkla izleyen, sahne arkasında bile gözlerinde o ışığı gördüğün junior ballet genç dansçılarının arasında aynı sahnede yer almak tarifsiz bir duyguydu. Benim için bu deneyim çok daha anlamlıydı, çünkü onların hayallerini çok iyi anlayabiliyorum. Ben de o yaşlarda baleye aynı tutkuyla bağlıydım; sahnedeki dansçıları hayranlıkla izler, onları idol olarak görürdüm. O gün sahnede yaşadığımız his, tam olarak buydu. İstanbul Junior Ballet topluluk üyeleri de sahnede olmaktan inanılmaz mutluydular; performansları çok güzel ve güçlüydü. Sahne arkasında ise çok rahat, çok mutlu ve güzel bir enerji vardı. Bütün bunların bir parçası olmak benim için tarif edilemez bir mutluluktu.

Her defile, her sahne başka bir hikâye anlatıyor. Londra Moda Haftası ise hem disiplini hem de estetik diliyle gerçekten çok besleyiciydi. Farklı kültürlerin güzelliğe bakışını, sahne arkasındaki o yoğun ama yaratıcı atmosferi bire bir deneyimlemek insanın vizyonunu tazeliyor. Bu yolculukta sadece uluslararası isimlerle değil, kendi kültürümüzden güçlü kadınlarla yan yana gelmek de benim için ayrı bir anlam taşıyor. Sevgili Neslişah Yılmaz'la çalışmak, onun doğal zarafetine dokunabilmek ve bu duru estetiği saç diliyle desteklemek çok kıymetliydi. Sonuçta ister bir podyum, ister özel bir davet olsun; işin merkezinde her zaman insan var. Saçıyla kendini güçlü, iyi ve kendisi gibi hisseden birini görmek, yaptığım işin en büyük karşılığı.

Her zaman kişiden başlarım. Saç, karakterden bağımsız düşünülemez. Yaşam tarzı, günlük rutini, hatta aynaya nasıl baktığı bile sonucu belirler. Saç, kişinin kendini ifade biçimidir.

Saçta transparan boyanın da en güçlü savunucularından birisiniz. Bu teknik, klasik renklendirmeden hangi noktada ayrılıyor ve neden geleceğin saç rengi anlayışını temsil ediyor?

Transparan boya, saçı kapatmak yerine saçın doğal ışığını, hareketini ve derinliğini koruyor. Klasik boyalarda renk baskın ve örtücüdür, transparan boyada ise saç korunur. L'Oréal Professionnel'in Dia Color, Dia Light gibi ürünleri sayesinde renk çok daha rafine, çok daha yaşayan bir hâl alıyor. Gelecek de zaten bu doğallıkta.

Son yıllarda 'doğal saç' kavramı çok konuşuluyor. Size göre gerçek doğallık ne anlama geliyor?

Gerçek doğallık, saça hiçbir şey yapılmaması değil; yapılan her şeyin görünmemesi. Saçın boyalı olduğunu hissettirmeyen renkler, şekillendirme var ama çaba yokmuş gibi duran sonuçlar... Doğallık benim için tam olarak bu.

Saç rengi seçiminde ten rengi ne kadar belirleyici? Bu konuda evrensel kurallar var mı?

Ten rengi önemli ama tek kriter değil. Göz rengi, kaş yapısı, hatta kişinin enerjisi bile etkili. Bazı temel kurallar var ama en doğru sonuç sezgiyle teknik bilginin birleştiği yerde çıkıyor.

Saç trendleri çok hızlı değişiyor. Size göre hangi saç stilleri zamansız kalmayı başarıyor?

Doğru kesilmiş, sağlıklı ve hareketli saç her zaman zamansızdır. Abartıdan uzak, günlük yaşantıya değer katacak, kişiye özel kesimler, bence yıllar geçse bile güncelliğini her zaman koruyor.

2026'da saçlar güzellik dünyasında nasıl bir role bürünecek? Öne çıkacağını düşündüğünüz trendler arasında neler var?

Bakım çok daha ön planda olacak. Doğal görünüm ve saç sağlığı, estetikten bağımsız düşünülemeyecek. Parlaklık, saçın genç ve canlı görünmesi, yaşlanma karşıtı bakım yaklaşımları giderek daha fazla önem kazanacak. İnsanlar artık saçta 'iyi görünen'den çok 'iyi hissettiren' sonuçlar arıyor. Bu noktada Kérastase Gloss Absolu ve Chronologiste serilerinin çok belirleyici olacağını düşünüyorum. Saçı yormadan güçlendiren, parlaklığını artırırken formunu koruyan bakım anlayışı, 2026'nın saç dünyasını tanımlayan ana kodlardan biri olacak.

Trendleri uygularken "bu kişiye olmaz" dediğiniz anlar oluyor mu?

Oluyor ve bunu açıkça söylemekten çekinmiyorum. Trend geçici, saç ise uzun vadeli bir yolculuk. Misafirimizi en doğru hâline yönlendirmek bizim sorumluluğumuz.

Lüks saç bakımı dendiğinde sizin için en belirleyici unsur nedir?

Bir ürünün dokusu, kokusu ve saça temas ettiği andaki hissi çok önemli. Ama asıl lüks, uzun vadede saçın kalitesini gerçekten yükseltmesi. Bu yüzden lüks markalar ile çalışmayı seviyorum.

Bakımlı ama abartısız, zahmetsiz görünen saçın altın kuralı nedir?

Saçı yormamak ve saçla inatlaşmamak. Bence işin özü burada başlıyor. Çok fazla ürün, çok fazla işlem ya da sürekli ısıyla şekillendirme saçı sadece ağırlaştırır. Zahmetsiz görünen saç aslında iyi düşünülmüş saçtır. Kişinin yaşam tarzına uyum sağlayan, sabah aynaya geçtiğinde ekstra çaba gerektirmeyen bir formu varsa, o saç zaten bakımlı görünür.

Bir profesyonel olarak, kadınların saçlarıyla ilgili yaptığı en önemli hatanın ne olduğunu söyleyebilirsiniz?

En büyük hata, herkeste aynı sonucu beklemek. Saç tamamen kişisel bir alan; doku, yoğunluk, yapı, renk geçmişi ve yaşam tarzı sonucu doğrudan etkiler. Bir başkasında çok iyi duran bir kesim ya da renk, sizde aynı etkiyi yaratmayabilir. Bir diğer yaygın hata ise saçı trendlerle yormak. Sürekli işlem görmek, gereğinden fazla ürün kullanmak ya da saçın ihtiyacını dinlemeden yapılan bakımlar zamanla kaliteyi düşürüyor. Oysa doğru olan, saçı bir moda aksesuarı gibi değil, yaşayan bir yapı gibi ele almak. Saçı analiz cihazları ile tanımak, ona zaman tanımak, gerçekten neye ihtiyacı olduğunu anlamak ve elbette profesyonellere güvenmek...

2025 yılı, adınızın hem akademide hem sahada çok daha yüksek sesle anıldığı bir yıl oldu. Peki, Nallıhan İğne Oyası Projesi, bu yılın Zeynep Karahan Uslu hikâyesinde nasıl bir dönüm noktası?

Bu proje Rumeli göçmeni anneannesinin ve matematik öğretmeni annesinin işlediği ipek iğne oyalarına hayran bir evladın, içinde büyüdüğü kültür ortamının tetiklemesiyle, medeniyetimizin eşsiz kültür mirasının korunmasını yaşam amaçlarından biri haline getirmesinin iz düşümlerinden aslında. Ve 18 yıl önce Nallıhan'a yaptığım bir ziyarette binlerce saatlik göz nuruyla ortaya çıkan bu güzelliğin, kendi sınırlarına takılı kalma haline şahit olup, kişisel olarak döngüyü değiştirecek bir katkıyı mutlaka sunacağım diye kendime verdiğim bir sözün yüreğimde saklı kalmasının sonucu. Sanayi ve Teknoloji Bakanlığı'nın yerel değerlerin korunmasına odaklı "Anadoludakiler" proje çağrısıyla da ete kemiğe büründü. Kendimle yaptığım akdi neticelendirmenin manevi tatmini de kadın olma ortak paydasında birleştiğim, kendi hikâyelerinin kahramanı üreticilerimize yeni imkân pencereleri açmanın mutluluğu da yeni çalışmalarıma motivasyon ve ilham vererek yol almamı destekliyor.

KADUM, vakıf üniversiteleri içinde cinsiyet eşitliği odaklı ilk ve en köklü merkez olarak 1998'den bu yana pek çok farklı dosyaya imza attı. Nallıhan İğne Oyası Projesi'ni bu kurumsal hafızanın neresine yazıyorsunuz? KADUM'un hikâyesinde bu proje nasıl bir eşik, nasıl bir yeni sayfa açıyor?

KADUM uluslararası iş birliklerini de kullanarak bilgi üreten, araştırmalar, raporlar, makalelerle kesişimsel akademik çalışmalara imza atmaya devam ediyor. Ancak kadınların ve toplumumuzun kalkınmasına, onur duyarak görev yapmakta olduğum UNESCO Türkiye Milli Komisyonu'nun ana aksını oluşturan sürdürülebilirlik ilkelerine katkı sunarak, değişime kapı açan, somut sonuçlar üreten bir yaklaşım da projeyle birlikte hayata geçti. Nallıhan İğne Oyası Projesi kültür mirasımızı, kadın istihdamıyla harmanlayan, teknolojiden sanata çoklu yönler içermesiyle farklılaşıyor.

Kadın istihdamı, toplumsal cinsiyet eşitliği, kültürel miras gibi başlıklar Nallıhan'da aynı hikâyenin birer parçası oluyor. Bu projeyi sizin zihninizde "değişim laboratuvarı" haline getiren o kesişim noktası tam olarak nedir?

Değişim Çağı'nda var kalabilmek, sadece uyum sağlamaya değil, değişimin öncüsü olabilmeye bağlı. Bu da çok yönlü yaklaşımlar gerektiriyor. Dolayısıyla hem bu eşsiz el sanatımızı geliştirmek hem de kadın istihdamını arttırmak için, daha önce uygulanmamış bir bütünleşik yaklaşım geliştirildi. Sanatın iyileştirici gücünden, dijital yetkinliklere uzanan, biraz da karakterimin etkisiyle somut neticeler üretecek, farklılıkların uyumunda üreyen zenginlik olarak ifade edebileceğim bir kavrayış ortaya çıktı.

Sanayi ve Teknoloji Bakanlığı'nın "Anadoludakiler" programı içinde, Nallıhan ve iğne oyasının öne çıkması tesadüf değil. Neden Nallıhan, neden tam da iğne oyası?

Dünya üzerinde hiçbir bölgede, iğne oyalarının bir örneği yok. O kadar ki bu oyalar, tekstil literatüründe "Türk Danteli" adıyla yer alıyor, ki oya etimolojik olarak dahi Türkçe'den geliyor. Dolayısıyla tamamen medeniyetimize ait, buluş sahibinin Anadolu kadınları olduğu, bir diğer ifadeyle bir kadın halk sanatıdır iğne oyalarımız. Ve iğne oyasını öne çıkararak, kadınları güçlendirmek anlamlı bir hedef. Diğer taraftan Türk ipekçiliği açısından 1900'lerde ipek fabrikası olan, ipek üretiminde tarihi öneme sahip bir coğrafya Nallıhan ve bazı işleme türleri sadece bu yöreye ait olduğu için coğrafi işarete sahip bir biçimde ayrışıyor. Ama bizzat şahit olduğum Nallıhanlı kadınların eşsiz motivasyonlarının etkisi de büyük. Minicik, merkeze çok uzak bir ilçede, yüzlerce kadının bitmeyen enerjilerini, göz nuru, matematik ve estetikle birleştirip kültürümüzü yaşatmaları, üreterek kendi hayatlarına güç katmaları çok kıymetli. Çocuklarını bir iğnenin ucundan elde ettiği minicik kazançla okutup nasıl mühendis, öğretmen yaptığını haklı bir gururla anlatan hanımefendilerin güçlü ve zarif duruşlarına destek olmaksa, biraz önce de ifade ettiğim gibi bir gönül borcuydu.

İğne oyası üreten kadınlara "Dijital okuryazarlık", "E-ticaret", "Yapay zekâ", "NFT", "Markalaşma" gibi başlıklar altında eğitimler sağlıyorsunuz. Bu başlıklar Anadolu'da ezber bozan bir tablo çiziyor ve sizce bu nasıl bir değişim niteliği taşıyor?

Artık 21'inci yüzyıl yetkinlikleri olarak ifade edebileceğimiz; teknoloji okuryazarı olmadan, iletişim becerilerinizi artırıp, dijital pazarlama yapabilecek yetkinliğe erişmeden başarı hikayesi yazmak mümkün değil. Bu anlamda destek verdiğimiz kadın kooperatifi aracılığıyla üretici kadınlarımızla hayli kapsamlı bir eğitimi tamamladık ve hedefimiz, kendi işini kuracak yeni kadın girişimciler çıkarmak, yeni dünyanın fırsatlarından üretici kadınlarımızın payına düşeni almasını sağlamak. Bugün internet teknolojisi etkin kullanıldığında dünyanın herhangi bir yerine ürün ulaştırmak herkes için mümkün ve umuyorum ki proje sonunda yurt dışından da sipariş alan bir Nallıhan profili oluşacak. Yine tarafımızca kurulup yönetilecek web sitesi, sosyal medya hesapları, bütçelenerek gerçekleştirilen tanıtımlar ve sosyal medya hesaplarının yönetimi, influencer'lar aracılığıyla yaydığımız içeriklerde bilinirlik ve etki düzeyini yükseltecek.

Boyner, Beymen, Arzu Kaprol, Arzu Sabancı Studio'nun koleksiyonlarına Nallıhan iğne oyasını dahil etmesi, bir yandan prestijli bir vitrin, bir yandan da ciddi bir ekonomik fırsat. Bu iş birliklerinin orta vadede yaratabileceği etkiyi somutlaştırmanızı istesek; nereden nereye gidebilecek bir ticaret hacminden söz ediyoruz?

Dostlukları kadar, projeye verdikleri destek adına da son derece mutlu olduğum değerli arkadaşlarım, bu süreçte de projeye kurumsal desteklerini ortaya koydular ve iğne oyalarının uygun gördükleri ölçülerde satışını sağlayacaklar. Ancak satış ve pazarlama imkanları kadar, sahip oldukları tasarım kapasitesiyle, üretecekleri koleksiyonlarla etnik moda stili anlamında verecekleri destekle, zevklerin sürekli değişmesine çağdaş bir karşılık üreterek, kadim maharetlerin otantikliği bozmadan, yaşaması ve gelişmesine destek olacaklar. Yine proje destekçisi kuruluşların hükmi ağırlığı ve yazacakları başarı hikâyesi, başka firmaların da sözde değil özde kültürümüzü korumak ve geliştirmek için eşsiz Türk iğne oyalarını ürünlerinde kullanmak üzere harekete geçmelerini arttırabilir, ki ev tekstilinden giyime ve obje üretimine dek geniş bir spektrumda değerlendirilebilme potansiyeli olan bir unsur ipek iğne oyalarımız. Böylelikle talep artacak, kadın emeği değerini bulacak hem istihdam hem girişimcilik güçlenecek, bu bakışa destek veren her firma ise kültürü ve kadını bütünleşik destekleyerek, toplumsal fayda üretmenin başarısına sahip olacak.

Türkiye'de kadınların ekonomik hayata katılımı konusunda son yıllarda sizi en çok umutlandıran değişimler neler? Nallıhan İğne Oyası Projesi'ni bu tabloya yerleştirdiğinizde; onu nereye yazarsınız: niş bir örnek mi, öncü bir model mi, kritik bir kırılma mı?

Kamu kurumları, özel sektör, bizim gibi akademik yapılar ve sivil toplum kuruluşlarının çalışmalarının artarak devamı, sürece güç katıyor. Ancak Türkiye'de kadın istihdamı sosyolojik faktörlerin etkisiyle, halen istenen seviyenin gerisinde ve metropollerin dışına çıktığımızda bu durum daha yoğun yaşanıyor. Dolayısıyla taşra illerinde kadın eğitim düzeyinin daha az oluşu, beyaz ve mavi yaka işlere erişim imkânlarının darlığı ve cinsiyet kalıplarının etkisinin yoğun yaşanması şeklinde çerçeveleyebileceğim reel portreden hareketle, kadınların ev içi sorumluluklarıyla birleştirerek istihdama katılabileceği işleri çoğaltmak, ekonomik bağımsızlıklarını elde etmeleri açısından kritik bir faktör. Proje de tam olarak bu çerçeve üzerinden ekonomik katılımı arttıracak nitelikte. Ancak el emeğine hak ettiği maddi karşılığı vermeye hazır, sosyal sorumluluk çerçevesinde bakışın şirketler nezdinde güçlenmesi gerekiyor ki, projemizle başlattığımız süreç devam edebilsin.

Mart 2025'te başlayan ve 18 ay sürecek bir projeden söz ediyoruz. Takvim bittiğinde hikâyenin bitmemesi için nasıl bir sürdürülebilirlik zemini kurdunuz? Özellikle NalEtik Kooperatifi ve kadınların dijital kanallardaki varlığı açısından, proje sonrası hayatı nasıl bir süreç olarak öngörüyorsunuz?

Öncelikle projeyi, üretici kadınlarımıza kendi kanatlarıyla uçabilecekleri bir zemin ve ilişki ağları inşa ederek tamamlayacağız. Ancak gönül bağımız çerçevesinde ve imkanlarımız dahilinde, ihtiyaç duyduklarında desteğimiz elbette her daim devam edecek. Keza proje sonrası sponsor bulma imkânı oluşursa, önceki yıllarda da Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nin hayvancılık alanında çalışan ilk kadın kooperatifini Şanlıurfa'da açmış olmamdan elde ettiğim tecrübeyi de ekleyerek, kadın kooperatifçiliğini geliştirmeye devam edeceğim. Bundan böyle sürekli yeni açılımlar üretmeyi arzu ediyorum.

Anadolu sanatlarına destek olmak için projede sanat boyutunun da değerlendirildiğini görüyoruz, neler hazırlıyorsunuz bahseder misiniz?

Destek verdiğimiz kadın kooperatifimizi uluslararası el sanatları fuarlarına, sanat fuarlarına yine kişisel dostluklarımın sunduğu imkanlarla satış ve tanıtım odaklı bedelsiz biçimde entegre ettik. 2026 Ocak ayında "Yüreğin Nuru Sergisi"yle kadın iğne oyası üreticilerinin proje öncesinde oluşturdukları ürünler sanatseverlerle Arı Kültür ve Sanat Merkezi'nde verilecek resepsiyonla buluşacak, kazanç ve tanıtım imkânı oluşacak. Bu arada dünyanın ilk 50 fotoğraf sanatçısı arasında yer alan dostum Dilek Yurdakul'un yine bedelsiz desteğiyle kadın üreticilerimizin hayat enstantaneleri "Kalbin Emeği Fotoğraf Sergisi"yle 2026 içinde sanatseverlerle buluşacak. Keza, aynı sergide kadınların iğne oyası serüvenini, duygu durumlarını dijital hikâye anlatıcılığı yoluyla anlatan yapay zekâ destekli biçimde yapan bir dijital enstalasyonda yer alacak. Kadın üreticilerimizin yaşam maceralarını içeren bir belgeselin çekimlerini de tamamladık, ilk gösterimi yaptıktan sonra dijital mecrada paylaşarak en geniş ölçekte dünyanın ilgisine sunacağız.

Sizin kişisel olarak yaptığınız sanatsal uğraşlarınız, el sanatlarına ya da sanatın başka dallarına ilginiz var mı?

Aile mirası olarak teslim aldığım hat koleksiyonu üzerinden koleksiyoner kimliğimi muhafaza etmekle ve geliştirmekle yetiniyor, çeşitli dallarda sanat takipçisi olup, üreten ellere destek olmayı tercih ediyorum. Ama ilerleyen yıllarda hobi alanlarım arasına üretmek de girebilir. Neden olmasın?

Bu şehir, bu hikâye ve bu karakter... "Uzak Şehir" yolculuğu, kendinle ilgili hangi kapıları araladı, seni kendine ve hayata dair hangi farkındalıklara uyandırdı?

Bu soruya bir kapak yetmez gibi, nereden başlayacağım şimdi? O kadar çok cümle birikti ki şu an içimde, kısaltarak gideyim, siz beni anlayın. Öncelikle 30'lu yaşlara burada adım attım, bu bir konu ve beni anladınız... Sahra, Mardin, Uzak Şehir, Nare, yaşam, değişim, dönüşüm... Ben de tam olarak bende neler yarattığını, nerelere evirdiğini seyredip algılamaya çalıştığım bir dönemimdeyim. Net cevaplar bulduğumda tekrar oturup konuşalım. Ama şu çok net; bütün bunlar yaşanırken çok hafif çok pozitif hissediyorum, pamuk kadar hafif ve tatlı bir hisle seyrediyorum resmi. En önemlisi de bu benim için. Çok şükür diyelim her şey için.

"Uzak Şehir"in izleyicide yarattığı etki derin ve içten bir iz oldu. Peki sende yarattığı etki? Senaryoyu ilk okuduğunda sana "bu hikâyenin bir parçası olmalıyım" dedirten şey neydi mesela?

Benim için çok pozitif anlamları var. Bu defa sadece hikayenin heyecanına kapılmayacağım dediğim bir dönemdeydim. Çünkü yol uzadığında hikayenin heyecanının da bende devam ediyor olması mühimdi. Hikâye kadar bu hikayeyi hayata geçirecek kişiler de benim için önemliydi. Gülizar Irmak daha evvel çalıştığım kalemine hakim ve hayran olduğum, teslim olmaktan aşırı keyif duyduğum bir isim. Yönetmenlerimiz ve yapım şirketi de keza öyle, daha evvel çalıştığım güvendiğim kişiler ve yapıydı. Bu rol ve bu hikaye, bu yaratıcı kadro ile birleşince beni çok heyecanlandırdı. Bir de üzerine nefis bir kast. Karşılıklı oynamak için can attığım oyuncu arkadaşlarımla, güven dolu bir maceraya atıldım gibi oldu. Oh...

Karakterler, bir oyuncunun mesleğinde bıraktığı imzası gibi; Nare, senin kariyerine nasıl bir not düştü sence? Onunla sette ilk buluşma anında neler hissettin?

Öncelikle uzun zamandır beklediğim bir roldü. Çünkü hiç böyle, hatta buna yakın bir karakter canlandırmamıştım. Biraz benzer karakterler üst üste denk gelmişti ve çoğunlukla maskülen karakterlerdi. Cebimde bulunmayan taşlara inanılmaz bir istek ve arzu hissediyordum. Nare'nin bu naif, zarif ve sessiz gücüne ihtiyacım vardı. Bildiğim ama karşılaşmadığım taşları yerinden oynattı. İlk buluşma anı zorlu ve gergindi tabii ki. Bu yüzden de çok heyecan vericiydi. Dışarıdan çok özel bir sahne oynamaya çalışırken içeriden heyecanımı bastırmaya çalışmakla geçmişti...

Oyunculuk senin için bir çocukluk hayali miydi, yoksa hayatın sürprizlerinden biri mi?

Evet kendimi bildiğimden beri bu istek içimdeydi. Ama başlama hali sürpriz bir şekilde gelişti tabii. İlk kamera karşısına geçtiğimde çok küçüktüm, bu kadar erken yaşta olacağını tahmin etmiyordum o zamanlar.

Hayatına oyuncu olarak devam etme kararını ilk ne zaman verdiğini hatırlıyor musun? Oyunculuk senin için ne zaman "yapabilirim"den "bunu yapmalıyım"a dönüştü?

İlk sahnemi çektikten hemen sonra. Beni en korkutan en önemli sahnemle başlamıştık o günün program sıralaması nedeniyle. Çok yüksek ve tansiyonlu bir sahneydi. Ben evet oynadım ama aslında bence ben, gözümü kapatıp açtım sadece o sahne çekilirken... Bir saniyelik bir şey yaşadım. Şaka gibi, 'puf' diye bir şeydi. Ve o an, "Bu adrenalin bana sonsuza kadar lazım" dedim. Sonra tabii ki daha nice güzel yönünü keşfetmeye başladığım süreçler oldu, derken buradayım, yapıyorum ve yapmalıyım. Teşekkürler hayat...

Kariyerini inşa ederken pes etme noktasına geldiğin bir zamanı hatırlıyor musun, nasıl devam ettin? Böyle zamanlarda nasıl motive oluyorsun?

Açıkçası çok kariyer inşa etme derdinde değildim çoğunlukla. Bu huyumu değiştirmem gerektirdiğimin de farkındaydım ama yine de heyecanlandığım bir rol geldiğinde, uzun ömürlü olmayacak hissi taşısam da, deneyimlemek istiyorum. Beş bölüm de olsa oynamak ve deneyimlemek istiyorum diye tutturduğum ve menajerim Meltem'i delirttiğim zamanlar oluyordu. Neyse ki büyüdüm ve iyileştim, şimdi ikimiz de çok mutluyuz. Şaka bir yana, bu içgüdüyle yaklaşan bir oyuncu olarak karşılığında yaşanabilecek olumsuzlukların da farkında oluyor ve sorumluluğunu alıyor oluyorsun. Kendi adıma zorlayıcı tarafları halletmeyi öğrendim, benim dışımda gelişen olumsuzluklara kafa yormamayı da öğrendim. Vazgeçme noktasına da bir türlü gelemedim açıkçası, ne bileyim etrafımda böyle bir örnekle karşılaşmadım. Benim gibi bu meslekte direten arkadaşlarımdan da gördüğüm oydu. Ya inat ya umut ya da neyse o itip duran şey, herkes bir şekilde devam etmenin yolunu buluyor. Bulmak lazım. Bir de kolay bir meslek yok ki zaten hayatta. Hangi alanda olursa olsun insan mutlaka meslek hayatında zorlayıcı zamanlara maruz kalıyordur. Vazgeçilmiyor ki öyle öyle kolay.

Ailenle güçlü bağın olduğundan, onların onayının senin için önemli olduğundan bahsettin sette. Hafızandan bir film karesi çekip çıkarsan, bugünkü seni şekillendiren en belirgin çocukluk anın nedir?

Babam bir süreliğine bir işte çalışmaya başlamıştı, o zamana kadar babamın hiç o tarz çalışma saatlerine alışık değildim. Gece geç geliyordu, ben uyumuş oluyordum, iş bitene kadar uyandığımda baş ucumda bulayım diye hoşuma giden bir şey bırakmış oluyordu babam. Büyük şeyler değil, bazen en sevdiğim meyve mesela. Nadir olur ama fiziksel bir acı ya da kötü bir dönem değilse benim için, çoğunlukla uyandığımda güzel bir şeylerle karşılaşacağıma inanıyorum hala. Bence bu beni çoğunlukla pozitif biri yaptı. Git gide, her yeni gün zorlaşan yaşam düzenine karşı, her şeye rağmen bu yaşımda uyandığımda iyi bir şeyler olacağına dair umut beslememi, güne, yaşama, yaşamın getirdiklerine güvenmemi sağladığı için babama teşekkür ederim.

30'dan sonra bakım ve güzellik, insanın hayatına bambaşka bir yerden dokunuyor; üstelik günümüzde güzelliğin kodları da yeniden yazılıyor. Aynaya baktığında seni gerçekten güzel hissettiren şey ne oluyor?

Ben iyi hissettiğim sürece bunun dışarı yansıdığının ve o zaman güzel göründüğüme inanıyorum aslında. Modum düşükse aynada güzel olduğuma inanmam mümkün değil. Ama iyi hissediyorsam o gün 'bad hair' günüymüş, sivilcem çıkmış, hiç görünmüyor gözüme onlar. Sağlıklı bir cilt ve bana güzel bakan gözler görmek dışında aynadan başka bir beklentim yok geri kalan hayatımda.

Açıkçası ekstra şaşırdığım bir şey yaşamadım henüz ya da denk gelmedim. Fanlık müessesesi benim için yeterince şaşırtıcı ve yeni bir durum zaten. Ama bolca sevgi ile karşılaştım şimdiye kadar. Teşekkür ederim iyi niyet ve sevgi ile yaklaşan tüm kalplere.

Bu görünürlük hayatımda yeni olduğu için hangi zamanlarda neye ihtiyacım var, gürültüden ne zaman kaçıp nerede dinleneceğim, şimdiden sonra görmeye başlayacağım. Ama mesela ben sosyal medyada her an görünür değilim zaten. Bazı günler arka arkaya paylaşımlar yapıyorum aktif oluyorum, bazen 10 gün hiçbir paylaşım yapmıyorum. Ya ruh halim, bazen teknik meseleler, yoğunluk etkili oluyor. Mardin'de çok göz önünde olup da nefeslenme isteği yaşayacağım bir süreç gelişmedi. Dediğim gibi küçük sosyal medya detoksları ya da gürültüden uzak yaşamı şu an istemsizce yaşıyorum. Şimdilik bunlar dengeliyor bence beni.

Beni sonsuza kadar etkileyeceğini düşündüğüm kitap alıntıları ya da film repliklerinden bir süredir eskisi kadar etkilenmediğimi fark ediyorum. Sanırım bakış açım değişiyor. Ya da dümdüz büyüyorum. Veya dönemsel etkilenmeler oluyor; özellikle şarkılar öyle. O sıralar beni ne iyi hissettiriyorsa art arda onu dinliyorum. Ama bir cümlem var vazgeçemediğim şu anki hayatıma kadar beni besleyen: "Hayat kısa kuşlar uçuyor." Elbette hayatın aslında o kadar da kısa olmadığına inanıyorum, uzun ve geniş bence. Aklıma koyduğuma da gönlümden geçene de vaktim var. Fakat bu uzun yolda gevşememek, harekete geçmek için bu cümleyi sık sık kendime tekrarlamayı seviyorum.

Parlak geliyor bana. Parıltısından etkilenmeyi de seviyorum. Negatif anlamda deneyimler yaşatsa da canlılığına kapılmayı ve zamansızlığını seviyorum. Her zaman her yaşta, her ruh haliyle yakalayabiliyor insanı. Belli kuralları yok, tecrübe gerektirmiyor, eşitlikçi. Herkes için geçerli. Nare'ye gelecek olursak aşka bakışımız benzer yerlerde. Ama o iflah olmaz bir aşık; benden bir tık önde. Birine bu kadar aşık olmak bir mesele. Bu kadar aşık olacağın birine rast gelmek bir mesele. Nare rastlamış ve etiyle kemiğiyle tüm varlığıyla peşinde

Modayı takip etmeyi seviyorum ama zamansızlığı elden bırakmam. Benimle birlikte ilerlemesi, benimle bütün olması lazım. Bazen saç rengim tamamlayıcısı ya da imzası olabiliyor. Benim enerjimle ilerlemiyorsa en sevdiğim parçaları bir araya getirmem bir şey ifade etmiyor. Stile, modaya, görünüşe dair her şey tam bir bütün benim için

Son bir iki yıldır seyahatlerimde fark ettiğim ve emin olduğum bir şey var. Zeytin ağacı bulunan her yer bana çok iyi hissettiriyor. Ege'de ne yana dönersem döneyim tazelendiğimi, güncellendiğimi hissediyorum. Her döndüğümde bana yeni bir sürüm yüklenmiş oluyor.

Mardin kesinlikle işimizin başrollerinden biri bence. Buradaki ikinci yılımızdayız ve hala mimariye, güzel bir manzaraya veya günlük yaşamdan tatlı bir resme şahitlik ettiğimizde ilk zamanlardaki gibi etkileniyoruz. Ben kendi adıma öyleyim yani. Mesela burada güneş ve şehrin birbirleri arasındaki çekimi o kadar büyüleyici ki. Doğuşu ayrı, batışı ayrı gün içinde şehrin o özel mimarisine yayılışı ayrı etkiliyor insanı. Farklı bir yer. Şehrin duygusuyla beraber yazan, çeken, oynayan, izleyen herkeste atmosfere karşı güçlü bir bağ oluştuğunu düşünüyorum.

Sen olsan bir röportajda kendine mutlaka neyi sorardın?

Her şey sorulmuş bana bir şey kalmamış, teşekkür ederim.

Kısa Kısa

Keyifli.

Nare en yakın arkadaşın olsa, ona ilk tavsiyen?

Ağlama artık. Hayat kısa kuşlar uçuyor Nare.

Instagram'sız kaç gün geçirebilirsin?

10 gün iyi.

"Uzak Şehir"de bir karakterle bir günlüğüne rolleri değiştirsen, kimi oynamak istersin?

Sadakat.

Mardin'den İstanbul'a geldiğinde ilk ne yapıyorsun?

Kuaföre gidiyorum, özlediğim insanları görüp, sevdiğim lezzetlerin tadına bakıyorum.

Bir ünlüyle akşam yemeğine çıksan kim olurdu?

Tarkan.

2025'te "iyi ki yapmışım" dediğin karar?

İyi ki işe boğulmamışım. Hayat dengemi korumuşum.

Son zamanlarda ağzına dolanan şarkı?

"Pardon". Başa alasım geliyor ha bire.

Kırmızı halıda, dışarıdan görünen özgüvenle iç sesin arasındaki diyalog?

"Allah'ım n'olur düşmeyeyim." Çok korkuyorum kalabalıkta düşmekten.

Post atmadan az önce seni vazgeçirten neden?

Kendince kuralları var sürekli uyarılıyorum. Yanlış sıralama, yanlış kapak fotoğrafı tercihi falan... Onlarla boğuşmak yerine vazgeçtiğim çok oluyor.

Röportaj: Filiz ŞEREF KULU

Fotoğraf: Jiyan KIZILBOĞA

Styling: Zilan BÜLBÜL

Saç: Mutlu Ahmet SİNAN

Makyaj: Gamze TEKİN ALP

Fotoğraf asistanları: Furkan KUMAŞ, Hamza KAZIM

Styling asistanı: Kader ÖNERYILDIZ

Makyaj asistanı: Nilay BAŞ

Kahve makinesi için Philips'e teşekkür ederiz.

Mekan için Ecole St. Pierre Hotel ve IL Cortile Istanbul'a teşekkür ederiz.

Modadan sinemaya, popüler kültürden teknolojiye uzanan her alanda 2025'in en çok konuşulanlarını keşfetmek için ALEM YouTube kanalını ziyaret edebilirsiniz!

Zorlu'daki gösterinizi izleyenlerden biri olarak yıllarca sizi konserlerde görmeye alışıktık, şimdi sanki karşılıklı sohbet ediyor gibi bir atmosfer vardı. Bu projeyi hayata geçirme fikri nasıl doğdu?

Ben artık kariyerimin son bölümüne giriyorum. Aslında şarkı yazarlığı ve üretimden bahsediyorum. Artık şarkı yazmayacağım. Sadece sahneye çıkacağım. Bu gösteri, bir şeyleri bağlamak için. Seyirciyle sohbet ve kendini açıklama var bu gösteride; elbette şarkılarla beraber.

Teoman Varoluşçuluk 101'de izleyiciyle inanılmaz bir bağ kuruyorsunuz, bunun sırrını neye bağlıyorsunuz?

Bunun sırrını açıklık ve insan Teoman'ı anlatmama bağlıyorum. Star afra tafrası yapmadan. Zayıflıklarımı, hatalarımı, şapşallıklarımı anlatıyorum. Bu hissiniz de o yüzden olsa gerek...

Mizah sizin için ne ifade ediyor?

Kendimi bildim bileli, mizah hayatın olmazsa olmazı. Mizaha sığınmayınca hayat çok zor oluyor. Ona ihtiyacımız var.

Günlük hayatta sizi en çok ne güldürür?

Gündelik hayatın saçmalıkları ve çelişkileri. Her zaman olan şeyler tabii ama gözlemlemesi zevkli geliyor bana.

Evinizde olmayı çok sevdiğinizi sık sık dile getiriyorsunuz, "ev" size nasıl hissettiriyor?

Aşinalık, rahatlık. Tek başınalıktan sıkılmam ben ve sadece işime odaklı biri değilimdir. Kendime okuma listeleri yapar ve o konularda kendimi geliştiririm. Sporu evde yapıyorum. Bir sürü aletim var. Genelde kitap okurum.

Müziği bırakmaya nasıl karar verdiniz?

Artık mesleğimin beni mutlu etmediğini ve ona hiç tutkumun kalmadığını hissetmiştim. Başka türlü bir hayat kurma planı yaptım ama başaramadım. Çocuğum olduğunda ise istemeden maddi nedenlerle başladım müziğe tekrar. Güzel tarafı ise şu; artık işimi tekrar sevmeye başladım. Mutluyum şu yaşımda mesleğimden.

"Hiçbir zaman huzurlu bir adam olamadım" dediniz bir röportajınızda. Bu durumla barışmak daha iyi hissettirdi mi, şu an nasıl hissediyorsunuz?

Yine de huzuru arıyorum. Daha doğrusu beni huzursuz eden alışkanlıklarımı, düşünce tarzımı değiştirmeye çabalıyorum. Mutluluk dediğiniz şey, aslında sakinlik ve huzur. Başarı değil.

Geriye dönüp baktığınızda hayata dair pişmanlıklarınız var mı?

O kadar çok ki. Ben hayatta bir sürü hata yapmış biriyim ama kendinizi affetmezseniz, yola devam edemezsiniz.

D'S Damat ile iş birliğiniz için neler söylemek istersiniz?

Çok mutluyum D'S Damat ile ilişkimden. Yıllardır istediğim bir şeydi bu birliktelik ve kıyafetlerini çok beğendiğim bir marka ile olması da beni çok mutlu etti. Zaten müşterisiydim onların yıllardır, denk geldi.

Stil sizin için ne ifade ediyor?

Stil, önemli bir şey benim için. Görselliğe çok önem verdiğimden... Her zaman şık olmaya çalışmam ama ben. Derbeder ve özensiz günlerim de olur ama onu bile kendimi iyi hissedeceğim tarzda yaparım. İnsanlara kendimi beğendirmek için yapmam ben hiçbir şeyi, kendime beğendirmek için yaparım. Stil de sığ bir şey değil, önemlidir.

Sahnedeki Teoman ile takım elbise içindeki Teoman arasında nasıl bir fark var peki?

Sahnede de takım elbiseli olurum ben sık sık, çok severim takım elbiseyi. Kendime yakıştırdığım kıyafet takım elbisedir zaten.

Yıllar içinde kendinizle ilgili sizi en çok şaşırtan değişim ne oldu?

Sağlıklı yaşamı ve sporu sevmek. Artık 58 yaşındayım. Gençken biraz fazla serseriydim. Artık değilim.

Günlük hayatta ritüelleriniz var mı?

Erken yatma, erken kalkma ve sabah erkenden spor yapma. Sonrasında kafeleri dolaşır, güzel kahveler içerim. Ve güzel bir kahvaltı.

Çocukluğunuza dair unutamadığınız bir anınız var mı?

Çocukluğum pek mutlu ve huzurlu geçmedi benim. O yüzden genelde negatif şeyler hatırlıyorum.

Boğaziçi Üniversitesi'ne girmek ve orada ilk müzik grubuma katılmak. Beni yaratan yer orası oldu.

Yaş almak, baba olmak hayatınızda neleri değiştirdi?

Sorumluluk sahibi olmayı öğrendim tekrar orada. Starlık eskiden bende olan disiplini çok yıpratmıştı çünkü.

Sosyoloji harika bir bölümdür. İçinde sosyolojinin dışında felsefe, psikoloji, siyaset, kültür kuramları, ekonomi, matematik ve insana dair her şey vardır. Olmayan şey ise paradır. Entelektüel birikiminiz olur ama bu pek de paraya çevrilmez.

Şu an hayatınızın nasıl bir dönemindesiniz?

En olgun dönemimdeyim ve en rasyonel. Duygularımı by-pass etmekte iyiyim şu sıralar.

Yıllar içinde sizi kendinizle ilgili en çok şaşırtan değişim ne oldu?

Sağlıklı yaşamı benimsemek. İyi geliyor bana. Eski zararlı alışkanlıklarımdan uzak olmaya gayret ediyorum.

Hayatta en çok neden kaçarsınız?

Sinirlerimi yıpratan her şeyden. Psikolojik sağlık fiziksel sağlıktan bile önemli çünkü.

Bugün ilk albümünüzü yapan Teoman ile karşılaşsanız ona ne söylerdiniz?

Daha rasyonel ol. Ben işin ekonomik tarafını çok atlamışım. Sonradan çok yordu bu konu beni. İstemediğim işleri yapmak zorunda kaldım.

Sahnedeyken hiç korktuğunuz bir an oldu mu?

Hayır. Orada çok rahatım. Hata yapmak da umrumda değil.

Bugüne kadar hayranlarınızdan aldığınız en ilginç tepki ne?

Çok güzel tepkiler oluyor ama şu sıralar en çok küçük çocukların hayranlığı mutlu ediyor beni.

Bana çok benzeyen bir Teoman'ı anlatıyor şarkılarım ama bende şarkılarımda olmayan çok şey var.

Sahne öncesi ritüelleriniz var mı, yoksa tamamen doğaçlama mı yaşarsınız?

Bir saat öncesinden rock yıldızı olurum sahne öncesinde ben. Gündelik hayatımda hiç star, yıldız, ünlü hissetmem kendimi. Çocuk gibi takılırım hayatta.

Yalnız kalmak mı sizi besler, daha çok kalabalıklar mı?

Kalabalıklara sahnede ihtiyacım oluyor. Yoksa sakin bir hayatı seviyorum gündelik yaşamımda.

Şu sıralar sizi en çok heyecanlandıran şey ne?

Bir belgeselim yapılıyor. Uzun yıllardır istiyordum. Çok da güzel oluyor.

Hepsinde birden. Çalışmayı tekrar sevdim ben.

Hayatı bir cümleyle özetlemeniz gerekse, bugün o cümle ne olurdu?

Hayat bir oyundur, ciddiye almadan, ama yine de özenli yaşanmalıdır.

Röportaj: Ceylan Yeniacun

Fotoğraflar: Fırat Koçak

Saç: Tonay Yıldırım

Makyaj: Elif Eylül

Inside Flowers & Events'i kurduğunuz ilk günden bugüne, estetik ve düzen üzerine bakışınız nasıl evrildi?

2010'da yola çıktığımda estetik benim için daha çok "güzeli aramak"la ilgiliydi. Yıllar içinde bunun yeterli olmadığını, asıl meselenin duyguyu taşıyan bir düzen yaratmak olduğunu öğrendim. Artık masalara ya da mekanlara baktığımda, ilk gördüğüm şey kompozisyon değil; insanların orada ne hissedeceği, anın akışı ve inceliği. Kendi yaratıcı dilim, zamanla minimalizmden romantizme, sonra da daha doğal ve samimi bir estetik dile doğru evrildi. Bugün imzam, "fazlalıktan arınmış ama duygu yüklü bir zarafet" diyebilirim.

Bir sofra ya da etkinlik tasarlarken, estetik tercihlerinizi belirleyen şey daha çok sezgileriniz mi, yoksa yılların getirdiği profesyonel refleksler mi?

İkisi benim için birbirini tamamlayan iki kanat gibi. Sezgilerim ilk kıvılcımı veriyor: bir renk, bir doku, bir ışık oyununa dair içimde beliren o hızlı ilham... Ama 14 yıllık deneyim, o kıvılcımı dengede tutuyor. Yani önce sezgi ateşi yakıyor, sonra profesyonel reflekslerim ona biçim veriyor.

Seyahat veya sofralar gibi sizi en çok besleyen anları nasıl tarif edersiniz?

Beni en çok besleyen an, bir mekâna adım attığım anda hissettiğim o görünmez atmosfer... Işıkların tonundan masaların dokusuna, fondaki hafif uğultudan havadaki kokuya kadar her şey bir hikâye anlatmaya başlar. Ben de o hikâyeyi kendi dokunuşumla yeniden yazabilme fikrinden ilham alırım.

Türkiye'de etkinlik ve sofra kültürü son yıllarda belirgin şekilde değişti. Siz bu dönüşümde yeni nesil "kutlama" anlayışını nasıl tanımlıyorsunuz?

Son 10 yılda Türkiye'de "kutlama" anlayışı çok daha kişiselleştirilmiş ve hikâye odaklı bir noktaya geldi. Eskiden daha görkemli, daha gösterişli tercihler hakimdi; şimdi insanlar samimiyet, özgünlük ve karakter arıyor. Yeni nesil için kutlama, "fotoğrafı güzel olsun"dan çok, "bizi anlatsın"a dönüştü.

Bir sofra hazırladığınızda, insanların o masada hissetmesini istediğiniz temel duygu nedir?

Temel duygum aidiyet. Masaya oturduğunda "Ben burada olmalıyım, bu masa beni karşılıyor" hissi. Kolektif sıcaklığı yakalamanın sırrı ise şu: Masadaki herkesin ihtiyaç duyduğunu düşündüğünüz küçük bir detayı mutlaka ekleyin. Kimi için bir minik not, kimi için ek bir mum, kimi için daha yumuşak bir ışık...

Bu yıl sizin için aklınıza takılı kalan, bakışınızı değiştiren bir ilham varsa bizimle paylaşır mısınız?

Bu yılın en büyük ilhamı, yaptığım işlerin bana sürekli yeni insanlar, yeni hikâyeler ve yepyeni bakış açıları getirmesi oldu. Her tanışma, her proje bana hem işimde hem hayata bakışımda taze bir renk kattı. İlhamımı biraz da bu akıştan alıyorum.

Yılbaşı sofralarında kişisel olarak sizin "olmazsa olmaz" dediğiniz en belirgin imzanız neler?

İlk olarak farklılık diyebilirim, klasik yılbaşı renklerinin dışına çıkmayı severim. Ardından da koku geliyor; çam, tarçın ya da hafif bir turunç karışımı... Koku atmosferin yarısıdır. Son olarak da herkese özel minik bir detay olmazsa olmaz; bir isim kartı, bir ufak süs ya da kişiye hitap eden bir objeyle sofrayı kişisel kılarım.

Ev sahipliği sizce bir estetik mesele olmaktan çıkarak bir davet kültürüne dönüşür mü?

Kesinlikle dönüşür. Ev sahipliği bence estetikten çok, ruh verme sanatıdır. Üç küçük ipucum var: İlk olarak ışığı doğru ayarlayın. Loş ve sıcak bir ışık, gerginlikten eser bırakmaz. Ardından akışı planlayın ama esnetin. Mükemmellik değil, akıcılık önemlidir. Ve tabii ki kendiniz olun. Samimi bir ev sahibinin enerjisi, dekorasyonun çok ötesinde bir sıcaklık yaratır.

Peki 2026 dekorasyon ve yaşam estetiği trendlerine baktığınızda nasıl bir değişim görüyorsunuz?

2026'da dünya genelinde sakinlik, zanaat ve doğallık çok daha merkezde olacak. Aşırı gösterişten uzak, el işçiliğini vurgulayan, sürdürülebilir malzemelerle oluşturulmuş sofralar göreceğiz. Benim öngörüm; toprak tonlarının, organik formların ve "yaşanmışlık hissi" veren objelerin daha çok öne çıkacağı yönünde.

2026 yılı için kendinize nasıl bir başlangıç diliyorsunuz?

2026 yılına dair en büyük dileğim, her şeyden önce sağlık ve huzurun hem ailem hem de benim için daim olması. Profesyonel olarak kendimi daha da geliştirip işlerimde yeni başlangıçlara, yaratıcı projelere ve daha güçlü bir vizyona adım atmayı diliyorum. Kendime; daha güçlü, daha sabırlı, daha üretken ama bir o kadar da hayattan keyif alan bir başlangıç diliyorum. Hem işimde başarıların hem de evimde sevginin arttığı bir yıl olsun

2025'e dönüp baktığında, "Bu yıl benim yılım oldu" demene sebep olan o an hangisi?

İçinden çıkamadığım benim için zor geçen bir dönemden sonra tekrar aynı kararlılıkla yola devam edip Dünya Şampiyonası'na gitmek ve orada takımımla beraber dünya ikincisi olmak diyebilirim.

Bu yıl öğrendiğin en büyük ders ne oldu? Kendinle ya da hayatla ilgili en çok neyin farkına vardın?

Bazen işler yolunda gitmez hatta siz elinizden geleni veya yapmanız gerekeni yaptığınız halde her şey tepetaklak olabilir; yeterince sabredip, kararlılıkla çalışmaya devam edince her gecenin bir sabahı olduğunu, her şeyin benimle alakalı ve benim enerjime bağlı olduğunu öğrendim.

Seni geçmişten bugüne "başarılı" noktasına taşıyan en önemli süper gücün sence ne?

Çok iradeli bir insan olmam diyebilirim; konu ne olursa olsun şartlar beni ne kadar zorlarsa zorlasın pes etmem. Başarı da biraz böyle geliyor zaten, vazgeçmeden çalışarak başaracağına inandığında, mutlaka bir çıkış yolu buluyor insan.

Maçlardaki oyun okuma yeteneğin doğuştan mı geliyor, yoksa yıllar içinde spesifik antrenmanlar ya da zihinsel pratiklerle mi bu seviyeye ulaştın?

Muhakkak bende öne çıkan bir beceri vardır fakat beni kariyerimde bu seviyeye getiren şey antrenman ve yaptığım pratikler. Maç içerisinde konsantre olmak, maç tecrübesi, zihinsel olarak maça hazırlanmak, farklı antrenörlerle farklı takımlarda bulunmak hepsi zamanla oyun okuma becerisini geliştiriyor.

İlk A takımında sahaya çıktığın gün... O güne dönsen ve bu seneye baksan, bu kadarı hayallerin dahilinde miydi?

Açıkçası daha fazlasını hayal etmiştim ama boyum beklediğim kadar uzamadı, ben de hayallerimi fiziksel gerçekliğime göre yeniden şekillendirdim... Şaka bir yana tabii ki gerek kulüp gerekse milli takımla elde ettiğimiz başarılar hepimizin hayaliydi ama bir o kadar da "Gerçekten başarabilir miyiz?" dediğimiz hedeflerdi. Her sporcunun hedefi her maçı kazanmaktır, kupa almaktır, olimpiyata gitmektir, ben de hemen her hayalimi gerçekleştirdim diyebilirim. Hala gerçekleşmeyi bekleyen bir sürü hayalim var, hepsi için aynı kararlılık ve azimle çalışmaya devam ediyorum.

Bu yıl kendine kattığın hangi alışkanlık ya da rutin, günlük temponda düşündüğünden büyük bir etki yarattı?

Spor çok güncel bir şey o yüzden iyi ya da kötü duyguları üzerimde tutmamayı öğrendim. Dün yok, yarın yok, sadece yaşadığım güne odaklanıp o günkü şartlarda elimden geleni yapmayı öğrendim. O ana odaklanmak, o maça odaklanmak, dünü ya da yarını düşünmeden şu anda başarabileceğim şeye kilitlenmek benim için bir sıçrama oldu.

Bir şansın olsa bu yıl oynadığın maçlar içinde hangisine tekrar ışınlanmak isterdin?

Bu yıl oynadığımız Dünya Şampiyonası finalini tekrar oynamak isterdim. Hepimiz çok inanmıştık alabileceğimize çok inanıyordum, çok kıl payı kaçırdık... Çok büyük dersler çıkardım kendi adıma ama "bir kere daha oynasak" istiyorum bazen, bu sefer kesin kazanırdık!

Başarı tanımın yıllar içinde değişikliğe uğradı mı? Seni başarıya götüren bir kişisel motton var mı?

Çalışmak, çalışmak, daha çok çalışmak ve vazgeçmemek.

Bu yılki yolculuğunda sana en çok ilham veren kitap, film ya da sanat eseri ne oldu?

Zülfü Livaneli'nin "Serenad" kitabından çok etkilendim, herkese tavsiye ederim.

Biz senin başarını bu çekim ile kutluyoruz. Sen kendi başarılarını nasıl kutlarsın?

Sevdiklerimle vakit geçirerek, mutluluğumu onlarla paylaşarak kutluyorum. Mutluluk paylaştıkça çoğalan bir şey, ben de beni her zaman destekleyen ailem ve yakın arkadaşlarımla paylaşmayı ve kutlamayı seviyorum.

Önümüzdeki yılın ajandasında gerçekleştirmeyi en çok arzuladığın o büyük hedef ne?

Fenerbahçe Medicana ile Şampiyonlar Ligi şampiyonu olmak. Şu anda kişisel olarak da, takım olarak da en önemli hedefimiz bu. Takım olarak bu seneyi yine birden fazla kupa kaldırarak kapatmayı hedefliyoruz ama en önemlisi Şampiyonlar Ligi şampiyonluğuna bu sene adımızı yazdırmak.

Fotoğraf: Serkan Eldeleklioğlu

Prodüksiyon: Filiz Şeref Kulu

Styling: Zilan Bülbül

Saç: Sabit Akkaya Hair Stylist Ekibi

Makyaj: Cevahir Ogüner

Styling Asistanı: Buse Kömcü

2025'e dönüp baktığında, "Bu yıl benim yılım oldu" demene sebep olan bir an var mı?

Bu sene gerçekten kendi ritmime geçtiğim bir yıl oldu. Başkalarının temposuyla değil, kendi hızımla ilerledim. O yüzden "evet, bu sene benim yılım" diyebiliyorum.

Kendi sektörlerinde ikon olan ve bambaşka duruşlarla öne çıkan isimlerle çalışıyorsun. Naomi Campbell ve Doja Cat bunlardan sadece birkaçı. Onların başarılarına eşlik edecek tasarımlarının yaratım süreci genellikle nasıl ilerliyor?

Bu isimlerle çalışmak benim için ayrı bir evren. Her biri zaten kendi alanında başlı başına bir dünya haline gelmiş durumda. Ben sadece o dünyanın içine kendi imzamı bırakıyorum.

Özellikle bu yıl moda ve müzik sektörü gerek kırmızı halıda gerekse kliplerde güçlü yönlerini aynı potada eritti. Peki onlarca iş birliği içerisinde Doja Cat'in klibi için çalışmak ilham reseptörlerinde tam olarak nasıl bir etki yarattı?

Doja, uzun zamandır radarımdaydı. Enerjisi, sahne dili, cesareti... Beni hep heyecanlandıran bir isim oldu. Ve evet, hayal ettiğim şey gerçek oldu. Brett Alan Nelson'la da güzel bir iletişim yakaladık. O yüzden Doja benim için "bir proje" değil; bambaşka bir seviyede duruyor. Bu yıl onunla ilgili çok güzel sürprizler var, sadece doğru zamanı bekliyorum.

Peki, başarının beraberinde getirdiği yoğunluk ya da baskılarla nasıl baş ediyorsun? Kendini dengede tutmak için yöntemlerin var mı?

Ben bazen dünyayı tamamen kapatıyorum. Sessizlik bana iyi geliyor. Ailem, sevdiğim insanlar, ilham aldığım anlar... Bir de köpeğim var; o zaten bütün stresimi alıyor. Enerjimi sıfırladığım yer orası.

Bu yıl sana ya da kararlarına yön veren, bakış açını değiştiren bir olay yaşadın mı?

Bu yıl yaşadığım bir şey bana "Bazen planın bozulması aslında daha iyi bir planmış" dedirtti. Çok fazla detaya girmeyeyim ama "iyi ki olmuş" diyorum.

Motivasyonun düştüğünde seni yeniden harekete geçiren şey ne?

Motivasyonum düştüğünde beni tekrar harekete geçiren şey, kendime verdiğim sözü hatırlamak. Hayatım boyunca sağlıklı yaşam, spor ve düzenli rutinler hep vardı ama bu yıl bunlara daha bilinçli bir şekilde sarıldım. Kendime daha iyi bakmak, bedenime ve zihnime iyi gelen alışkanlıkları çoğaltmak... Bunlar enerjimi yeniden toparlıyor. Spor, sağlıklı bir tempo ve küçük iyi yaşam ritüelleri bana hem zihinsel hem fiziksel olarak güç veriyor.

Peki, son zamanlarda kendini en çok takdir ettiğin başarın ne oldu?

Son zamanlarda en çok gurur duyduğum şey, markamın global yolculuğunun giderek güçlenmesi oldu. Naomi Campbell'dan Doja Cat'e uzanan süreçte dünyanın farklı noktalarından gelen ilgi, yıllardır kurduğum hayalin somut bir karşılığı gibi. Bu başarıyı sadece bir sonuç olarak değil, markanın kendi kimliğini dünyaya daha net anlatabildiğinin bir göstergesi olarak görüyorum.

2025 senin için öğrenme açısından nasıl bir yıl oldu; kendinle ilgili en çok neyin farkına vardın?

Kolay bir yıl değildi ama tam da bu yüzden çok gerçekti. Zorlandığım yerler beni büyüttü. Dürüst olayım: evet, bu sene benim için önemli bir kırılmaydı... Ben mükemmeliyetçi biriyim, bunu artık saklamıyorum. Ama bazen akışa bıraktığımda daha güzel şeylerin olduğunu gördüm. Kontrol güzel ama her şey kontrol edilemez.

Bu yıl aldığın hangi cesur karar seni bugünkü başarıya yaklaşmanı sağladı?

Kendime güvenmek diyebilirim. Hissettiğim şeyi dışarıya çıkarmak. Ne yapıyorsam kalbim orada olduğu için yapıyorum. Bence en zor cesaret, insanın kendine inanması.

Kendine kattığın hangi alışkanlık ya da rutin, günlük temponda düşündüğünden çok daha büyük bir etki yarattı?

Bu yıl kendime kattığım en etkili alışkanlık, sınır koymayı öğrenmek oldu. Artık her fikre, her projeye ya da her beklentiye otomatik olarak "evet" demiyorum. Bir şeyi kabul etmeden önce gerçekten içime sinip sinmediğini, enerjimin karşılığını verip vermeyeceğini sorguluyorum. Bu küçük gibi görünen alışkanlık, üretim kalitemi ve zihinsel sağlığımı düşündüğümden çok daha fazla güçlendirdi.

Yeni yıl yaklaşırken 2026'ya dair seni en çok heyecanlandıran hedef ya da hayal ne?

Yeni insanlar, yeni işler, yeni yolculuklar... Beni hep bu heyecan ayakta tutuyor. 2026'da yepyeni bir Amor var. O yüzden sabırsızlanıyorum.

Fotoğraf: Serkan Eldeleklioğlu

Prodüksiyon: Filiz Şeref Kulu

Styling: Zilan Bülbül

Saç: Sabit Akkaya Hair Stylist Ekibi

Makyaj: Cevahir Ogüner

Styling Asistanı: Buse Kömcü

Bu sene harika haberlerle hepimizi gururlandırdın. 2025 senin yılın oldu diyebilir miyiz? Nasıl hisler içindesin şu anda?

Evet, 2025 benim yılım oldu diyebilirim. Öncelikle Petrol Ofisi gibi dev bir markayla üç yıllık bir sponsorluk sözleşmesi imzaladım. Ardından Dünya Gençler Ralli Şampiyonası'nda (JWRC) ilk tam sezonuma başladım ve ikinci kez Türkiye Ralli Şampiyonası'nda boy gösterdim. Dünya Şampiyonası'nda ilk senemde iki kez podyum gördüm ve genel klasmanı dördüncü sırada tamamladım. Tabii bir de ikinci Türkiye şampiyonluğumu kazanarak "Türkiye'nin En Genç Ralli Şampiyonu" ünvanımı korudum. Bütün bu yoğun yarış takvimi arasında, ilk yılımda Petrol Ofisi ile iki reklam filmi çektik; benim için çok değerli ve gurur verici işler oldu. Kısacası evet, 2025 benim için unutulmaz ve çok özel bir yıl oldu.

2025'te kendinle ya da hayatla ilgili en çok neyin farkına vardın?

Aslında 2025 yılında çok fazla şey öğrendim. Bazen en iyi arabaya da sahip olsan, en iyi takımla da çalışsan işler istediğin gibi gitmeyebiliyor. Her zaman en iyi hazırlığı yapamıyorsun, en iyi performansı alamıyorsun. Ama şunu fark ettim: Her şey istediğim şekilde hazır olduğunda ve kontrol gerçekten benim elimde olduğunda, sonuçlar da çok daha iyi geliyor. Hayatla ilgili en büyük farkındalığım bu oldu: Kötü dönemler var evet, ama sabreden sonunda kazanıyor.

Seni geçmişten bugüne "başarılı" noktasına taşıyan en önemli süper gücün sence nedir?

Bence gece görüşüm ve soğukkanlılığım. Zor anlarda bile sakin kalıp doğru karar verebilmek her zaman avantaj sağladı. Bir de bunun yanında güçlü bir hırsım var ama bu hırsı çok dışarı yansıtan biri değilim; daha çok içimde yaşıyorum. Etaplara çıktığımda ise o içimde tuttuğum hırsı hıza çevirebiliyorum. Sakinliğimle birleşen o gizli hırs, beni daha hızlı ve daha güçlü yapan şey oldu. Tabii bir de beni destekleyenlerden aldığım güç var; ailem, ekibim, Petrol Ofisi... Onların varlığı ayrı bir süper güç. Bugün geldiğim noktayı belirleyen en önemli şeyler tam olarak bunlar.

Motivasyonunu ne düşürür, düştüğünde seni yeniden harekete geçiren şey ne olur?

Motivasyonumu en çok düşüren şey, bir şeye gerçekten emek verip uğraşıp sonunda istediğim sonucu alamamak. Özellikle bazı yarışlarda elde ettiğimiz kötü sonuçlar beni mental olarak oldukça yoruyor ve motivasyonumu düşürüyor. Ama beni yeniden harekete geçiren şey çok net: kazanma isteği.

Bu yıl kendine kattığın hangi alışkanlık ya da rutin, günlük temponda düşündüğünden daha büyük bir etki yarattı?

Bu yıl kendime kattığım en önemli alışkanlık, spor ve yarış öncesi hazırlık konusunda çok daha düzenli ve planlı bir rutin oluşturmak oldu. Eskiden bazı şeyleri biraz daha akışına bırakıyordum ama artık hem fiziksel hem de mental hazırlığımı daha bilinçli yapıyorum. Bu küçük gibi görünen değişiklik, günlük tempomu düşündüğümden çok daha fazla etkiledi; kendimi daha hazır, daha odaklı ve daha istikrarlı hissediyorum. Yarışa doğru yapılmış doğru hazırlığın, etaplarda nasıl büyük bir fark yarattığını çok net gördüm.

Bu yılki yarışlar içinde hangisine tekrar ışınlanmak isterdin?

Aslında bu yıl gerçekten çok güzel yarışlar vardı. Dünya Ralli Şampiyonası'nda gittiğim, Türkiye Ralli Şampiyonası'nda kazandığım çok özel yarışlar var. Hepsinin benim için yeri ayrı. Ama yine de hiçbirine geri dönmek ya da ışınlanmak istemezdim. Çünkü ben her zaman önüme bakan bir insanım. Geçmiş güzel ama beni asıl motive eden şey bir sonraki yarış, bir sonraki hedef. O yüzden geriye değil, her zaman ileri gitmek istiyorum.

Başarı tanımın yıllar içinde değişiti mi? Seni başarıya götüren kişisel bir motton var mı?

Başarı tanımım aslında yıllar içinde değişmedi. Çünkü ben her zaman en çok kazanan olmak istedim ve hedefim de dünya şampiyonu olmak. Benim için en büyük başarı hâlâ bu. Sadece bazı başarıların değerini eskisi kadar hissetmiyor olabilirim, ama yine de elde ettiğimiz hiçbir başarıyı küçümsememek gerektiğini öğrendim. Beni başarıya götüren kişisel mottom ise çok net: Asla pes etmemek. Ne olursa olsun her zaman sonuna kadar gitmek... Bu yaklaşım beni bulunduğum noktaya taşıyan en büyük motivasyon.

Biz senin başarını bu çekim ile kutluyoruz. Sen başarılarını genellikle nasıl kutlarsın?

Aslında çok büyük kutlamalar yapan biri değilim. Çünkü elde ettiğim başarılar güzel olsa da hedeflerim çok daha büyük. Bu yüzden o anı sakin bir şekilde, yakın çevremle paylaşmayı tercih ediyorum. Biraz nefes almak, o başarının tadını kısa da olsa hissetmek... Ama sonra hemen yeniden hedefe odaklanmak. Sanırım benim kutlama şeklim bu.

2026 ajandanda gerçekleştirmeyi arzuladığın o büyük hedef ne?

Dünya Ralli Şampiyonası'nda çok daha büyük başarılar elde edip bir üst kategoriye çıkabilmek. Bugüne kadar hiçbir Türk'ün başaramadığını başarıp, Junior WRC'de şampiyon olarak WRC2'de çok iyi bir konuma gelmek istiyorum. Tüm odağım ve tüm çalışmam bu hedefe yönelik. 2026'nın benim için gerçek bir sıçrama yılı olmasını istiyorum.

Fotoğraf: Serkan Eldeleklioğlu

Prodüksiyon: Filiz Şeref Kulu

Styling: Zilan Bülbül

Saç: Sabit Akkaya Hair Stylist Ekibi

Makyaj: Cevahir Ogüner

Styling Asistanı: Buse Kömcü

Mina Dilber

Doğa ile iç içe olabildiği her yerde kutlanan bir yılbaşı onun için özel hale geliyor. Yılbaşına renk katan küçük lüksleri arasında ise sahip oldukları için şükretmek var!

Ayşegül Savaş, The Anthropologists, kitap

Şu anda 2025 wish list'inin ilk sırasında ne var?

Uzun zamandır arayıp bulamadığım bir kitap: " The Anthropologists", Ayşegül Savaş.

Güney Aşağı Kaliforniya, Meksika

Yılbaşını kutlamayı en sevdiğin rota?

Doğa ile iç içe olabildiğim her yer.

Yeni yılda sahip olmayı hayal ettiğin sanat eseri?

Elif Uras'ın "Ellerinde Ateş" işi.

Elizabeth Arden, dudak balmı

Yılbaşı gecesi çantandan ayırmadığın makyaj malzemesi?

Elizabeth Arden Lip Balm.

Yeni yıl gecesi takmayı düşündüğün mücevher?

Babaannemin yıllar önce bana hediye ettiği art deco küpeler.

Yılbaşına renk katan küçük lükslerin neler?

Tüm seneyi gözden geçirmek ve yılın tüm zorlu taraflarına rağmen tüm sahip olduklarım için şükretmek bence en büyük lüks.

ANIM, battaniye

Yılbaşında sevdiklerine en çok ne alırsın?

Anim'den battaniye götürmeyi çok seviyorum. Hem sezona uygun, hem de herkesi mutlu edecek bir hediye oluyor.

Bu yılbaşında sana ne alınsın isterdin?

Anı biriktirebileceğim bir deneyim.

The Bishop's Wife, poster

En sevdiğin yılbaşı filmi?

The Bishop's Wife.

İlkem Öztürk

Yılbaşını kutlamak için rotası, kalabalıktan uzak bir ev ya da ailesiyle Londra! İlkem Öztürk'ün bu yıldan beklentisi ise ruhunu besleyen deneyimlerin izini sürmek...

2025 wish list'inin ilk sırasında ne var?

Meksika ve Avustralya'nın wellness kültürlerini yerinde keşfetmek. Bir de zamansız iki tasarım parçası; The Row Margaux ve Chanel 25.

Yılbaşını kutlamayı en sevdiğin rota?

Kalabalıktan uzak bir ev ya da ailemle Londra.

Yeni yılda sahip olmayı hayal ettiğin sanat eseri?

Nara'nın Cosmic Eyes'ı. Sadelik içinde derinlik.

Yılbaşı gecesi çantandan ayırmadığın makyaj malzemesi?

Refy kaş fırçası minimal rutinimin olmazsa olmazı.

Yeni yıl gecesi takmayı düşündüğün mücevher?

Zamansız çizgileriyle Cartier ya da Tiffany&Co.

Yılbaşına renk katan küçük lükslerin neler?

İyi bir koku, kaliteli bir mum, sıcak bir matcha ve sakinlik.

Yılbaşında sevdiklerine en çok ne alırsın?

Günlük hayatlarına dokunan şık ama işlevsel hediyeler. Jo Malone veya Diptyque veya Dior mum, Skims, Victoria's Secret iç çamaşırı ve her zaman elegan bir Smythson ajanda. Zarafet ve pratiklik bir arada olsun isterim.

Bu yılbaşında sana ne alınsın isterdin?

Bir retreat... Ruhumu besleyecek sakin bir yolculuk. Bali, Byron Bay ya da Meksika olabilir. Ruhumu besleyen deneyimler, benim için en anlamlı hediye.

İdil Yazar

Yılbaşına renk katan küçük lüksleri arasında kendi küçük ama ruhu büyük detaylar ilk sıralarda geliyor. Kendisine deneyim hediye edilmesine ise bayılıyor!

Şu anda 2025 wish list'inin ilk sırasında ne var?

Ofisimi taşıma sürecindeyim. Kendimi rahat, huzurlu ve yaratıcı hissedeceğim yeni bir çalışma alanı diliyorum. 2026'ya böyle başlamak nefis olur.

Maldivler

Yılbaşını kutlamayı en sevdiğin rota?

Tropikal bir yer. Denizin sesi, hafif rüzgâr, ince kum... Yeni yıla sıcak bir iklimde girmek bana iyi geliyor.

Erman Özbaşaran, Galeri Bosfor

Yeni yılda sahip olmayı hayal ettiğin sanat eseri?

Zamanla abstract işlere daha çok çekildiğimi fark ettim. Her baktığınızda başka bir şey hissettiren, dönem dönem farklı bir alanınızı açan işler... Bu çok hoşuma gidiyor. Galeri Bosfor'dan enerjisi yüksek, modern bir eser hayal ediyorum.

BBS CT BEAUTY, Light Wand Pinkgasm, allık

Yılbaşı gecesi çantandan ayırmadığın makyaj malzemesi?

Nemli bitişli bir lip balm ve hafif bir highlighter. Parlak ama sade bir görünüm seviyorum.

NARS, Afterglow Lip Balm

Yeni yıl gecesi takmayı düşündüğün mücevher?

Anneme ait olan ve bana hediye ettiği güneş yüzüğü. Hem çok güçlü bir sembol hem de beni çocukluğuma bağlıyor.

Christmas Tree

Yılbaşına renk katan küçük lükslerin arasında neler var?

Evde güzel bir tütsü, Ali'yle süslediğimiz ağaç, yumuşacık battaniye, iyi bir matcha, güzel yemekler ve yanımda sevdiklerim. Küçük ama ruhu büyük detaylar.

Yılbaşında sevdiklerine en çok ne alırsın?

Kitap, wellness ürünleri, güzel deneyimler... Bir de spa day! Bence en zarif ve en iyi hissettiren hediyelerden biri.

Bu yılbaşında sana ne alınsın isterdin?

Listemde olan ve uzun zamandır merak ettiğim bir restoranda özel bir yemek. Deneyim hediye edilmesine bayılıyorum.

The Holiday

En sevdiğin yılbaşı filmi?

Biraz klişe olacak ama "Love Actually" ve "The Holiday"... İkisini de binlerce kez izleyebilirim. Hep aynı sıcaklık, aynı iyi his.

Melis Kaptanoğlu

"Ben ve kızlarım her yılbaşı akşamına özenle hazırlanırız" diyen Melis Kaptanoğlu'nun kendisine yılbaşı hediyesi ise yeni planlara ev sahipliği yapacak olan bir ajanda!

Şu anda 2025 wish list'inin ilk sırasında ne var?

Her sene olduğu gibi ailemle beraber sağlık, mutluluk ve huzur. Sonrasında hepimizin hayallerini ve planlarını başarıyla gerçekleştirebilmesi en büyük dileğim.

Yılbaşını kutlamayı en sevdiğin rota?

Benim için yılbaşının anlamı senenin son saniyelerini beraberce saydığımız ve sonrasında mutlulukla ve güzel dileklerle birbirimize sarıldığımız aile toplantılarımız, o yüzden en güzel rota İstanbul.

Yeni yılda sahip olmayı hayal ettiğin sanat eseri?

Ayla Turan'ın bir eserini bu sefer bahçemde sergilemek için sanat koleksiyonumuza eklemek istiyorum.

Ysl, concealer

Yılbaşı gecesi çantandan ayırmadığın makyaj malzemesi?

YSL Concealer ve Rhode Stick Blush.

Bvlgari, Serpenti kolye

Yeni yıl gecesi takmayı düşündüğün mücevher?

Bvlgari Serpenti kolyem ve Bee Goddess yüzüğüm.

Bee Goddess, Venus Star yüzük

Yılbaşına renk katan küçük lükslerin arasında neler var?

Yılbaşı akşamına özel bir kombin, elbise, ayakkabı ve tüm detaylar. Ben ve kızlarım her yılbaşı akşamına özenle hazırlanırız.

Gucci, deri eldiven

Yılbaşında sevdiklerine en çok ne alırsın?

Deri eldiven, takı ve ayakkabı.

Louis Vuitton, ajanda

Bu yılbaşında sana ne alınsın isterdin?

Kendime Louis Vuitton ajanda aldım 2026 senesi yeni projelere ve planlara ev sahipliği yapması ve uğur getirmesi için. Bana özel düşünülmüş her hediye çok değerli ve anlamlı...

Evde Tek Başına

En sevdiğin yılbaşı filmi?

"Evde Tek Başına (Home Alone)"

2025'e dönüp baktığında, "Bu yıl benim yılım oldu" demene sebep olan bir an var mı?

Bu yıl gerçekleşen tek bir an söyleyemem ama yılın tamamı hem benim hem de Telezzüz için bir olgunlaşma, gelişme yılı oldu. Önemli kararlar alıp büyüdük, bakış açımızı geliştirdik, sorumluluklarımızı ve ödevlerimizi daha iyi analiz edip emekleme aşamasından yürüme aşamasına geçişte daha sağlam ve gerçekçi planlar yapmaya başladık.

Bu yıl mutfakta seni gerçekten zorlayan ama sonunda gurur duyduğun an neydi?

Sonbahar menüsünün ilk tabağı olan Koji Havuç & Trüf tabağı menüye geçişimize üç-dört gün kala bitti. Çok uzun süre üzerinde uğraştım ama bir türlü tatmin olmadım. Sürekli revize edip ince ayar yapmaya çalıştım. Bir süre ara verip sonra yeniden denediğimde istediğim sonuca ulaştım. Önemli olan inat etmek değil, sakin kafa ile düşünmekmiş.

2025 sana mutfakla ilgili en çok neyi öğretti? 2026'da bunun üzerine ne koyacaksın?

Sabır, gerçekçi planlama yapmak, güveni kontrol ile desteklemek. Mutfak yolculuğunda bu üçü çok kritik kavramlar. Bu sene hepsi ile ilgili birçok şey öğrendim ama en çok öğrendiğim şey, duyduğun mesleki güvenin kontrole tabii olduğu gerçeğidir. Mutfak, lideri için, net kontroller ve disiplinli rutinler ile ilerlenmesi gereken bir alan. Bunu kontrol manyaklığı noktasından söylemiyorum.

2026 menüsü için kafanda şu an en çok dönen "tek tabak" ne?

Kış menüsü için tasarladığım "tembellik" temalı tabak. Tembellik kavramının, yemek karşılığını, kendi yaşamımdaki tembellik yemeği ile yorumlayarak tadım menüsünün soğuk başlangıçlarından birisi olarak tasarladım. Hem benden bir parça hem de birçok kişinin ortak noktası olduğu, aynı zamanda da birçok farklı tekniğin bir araya geldiği ve insanlarda ters köşe etkisi yaratacağını düşündüğüm için sürekli gözümün önünde bu tabak var. Ne olduğunu söylemeyeceğim fakat menü konsepti aklıma geldiği anda tasarladığım ilk tabak bu olmuştu.

Yeni yılda mutfağında denemeye kararlı olduğun, riskli ama heyecan verici bir teknik var mı?

Telezzüz'ün her mevsim değişen menüsü artık bir konsept anlatacak. Bazen bu bir müzik albümü, bazen bir yönetmenin filmleri, bazen bir ülke ya da şehirden esinlenecek, bazen ise kavramsal bir çerçeve çizecek. Yemek üzerinden mesaj vermeyi ve dertlerin, sorunların altını çizmeyi planlıyorum.

2026'da menülerine eklemek için "henüz kimseye söylemediğin" bir fikir var mı?

Yaz menüsünün konseptini çok sevdiğim bir müzik grubunun en sevdiğim albümü üzerine tasarlıyorum. Biraz varoluşsal, biraz felsefi, biraz da psikolojik incelemelerle yazılmış şarkıların yemeklerini yapacağım.

"Başarısız olsam da mutlaka denemem lazım" dediğin mutfak fikrin var mı?

Evet var... Tek şef, beş yemek, beş kokteyl, beş şarkı. Müziği yenilebilir ve içilebilir bir formata çevirip, Chef's Table etrafında servis ettiğim bir restoran konsepti hayalim var; kesinlikle batar ama deneyeceğim.

Motivasyonun düştüğünde seni motive eden ya da yeniden harekete geçiren şey ne oluyor?

Daha yolun başında olduğumu ve bu yolculuğun hiç bitmeyeceğini kendime hatırlatmak ve yüksek tempolu müziğin buna eşlik etmesi. Kendimle yüzleşip motivasyonumu düşüren şeyleri bulmak ve daha sonra bu unsurlarla savaşmaya karar vermek başlı başına benim motivasyonumu düzelten şeyler.

Peki son zamanlarda senin en takdir ettiğin başarı veya başarılı iş ne oldu?

Michelin Genç Şef Ödülü'nü bir kadının alması. "Mutfak kadınlara göre değil, serttir, ağırdır" baskılarını ya da palavralarını yok eden bir ödül oldu bence. Duru Akgül'ün bu ödülü alması, Türk gastronomisinin geleceği için kadın aşçıların daha da ön planda olacağının ilk adımıydı.

2025 senin için öğrenme açısından nasıl bir yıl oldu; kendinle ilgili en çok neyin farkına vardın?

Yaptığım iş ve o işin bendeki karşılığı hakkında birçok yeni şey öğrendim. Kendim ile ilgili farkına vardığım en önemli şey ise sabırsızlığımın bana hiçbir faydasının olmadığı gerçeği. Her şey olması gereken ya da kişinin en hazır olduğu zamanda olur. Doğru planlama, yeteri kadar pratik ve sabır, başarının en önemli gereksinimleri.

Bu yıl aldığın hangi cesur karar senin bugünkü başarıya yaklaşmanı sağladı?

2025 başında aldığım tamamen bitkisel beslenme diyetine geçme kararı, vejetaryenken mutfağa bakışımın aslında daha kısıtlı ve daha alışagelmiş olduğunu anlamama fayda sağladı. Özel hayatımda tamamen bitkisel beslenmem meslek hayatındaki bakış açımı da geliştirdi ve daha yaratıcı olmama yardımcı oldu.

Yeni yıl yaklaşırken 2026'ya dair seni en çok heyecanlandıran hedef ya da hayal ne?

Telezzüz'ü sadece Türkiye'de bilinen bitki temelli bir restoran olmaktan çıkarıp, tüm dünyanın tanıdığı bir restoran haline getirmek diyebilirim.

Fotoğraf: Serkan Eldeleklioğlu

Prodüksiyon: Filiz Şeref Kulu

Styling: Zilan Bülbül

Saç: Sabit Akkaya Hair Stylist Ekibi

Makyaj: Cevahir Ogüner

Styling Asistanı: Buse Kömcü

2025'e dönüp baktığında, "Bu yıl benim yılım oldu" demene sebep olan bir an var mı?

Aslında "Bir an" değil, "çok an" oldu. 2024 yılında Oceans 7 etaplarının en zor iki geçişi olan Molokai ve Kuzey Kanalı'na gitmiş, birinde zehirli denizanası teması yaşamış diğerinde ise 12 derece gibi inanılmaz soğuk bir suda yüzmek zorunda kalmıştım. 2025'te ise hayatım boyunca hayalini kurduğum her şeye kavuştum. Çocukken, bir masanın etrafında cesaret ve kahramanlık dolu hikayeler anlatan denizcilerin filmlerini izlerdim. İşte Oceans 7'ı bitiren ilk ve tek Türk olarak benim de cesaret ve kahramanlık dolu bir hikayem oldu bu yıl. Önce dünyanın en zorlu kanallarından biri olan İskoçya- İrlanda arasındaki Kuzey Kanalı'nı rekor dereceyle geride bıraktım. Tam 15 gün sonra bu kez Japonya'daki Tsugaru Kanalı'nı inanılmaz bir dereceyle yüzerek Ocean's 7 meydan okumasını tamamladım. Dünyada bunu başaran yalnız 40 kişi var. Bu yolculukta yaşadıklarım, benim içim 2025'i çok ama çok özel kılıyor.

Antrenmanlarında seni geliştiren, sonradan farkına vardığın küçük ama etkili rutin ne oldu?

Kendimi bildim bileli sudayım. 23 senedir yüzüyorum. Her gün... Dünyanın çevresini üç kez dönecek kadar, 120 bin kilometre antrenman yapmışım. Ocean's 7, bugün başlayıp yarın bitirebileceğin bir meydan okuma değil. Her şeyden önce soğuk, karanlık, belirsizlik, yalnızlık gibi şeylerle mücadele edebilmen için mental gücün olmalı. Böylesine ağır bir meydan okuma için işini çok sevmen ve eğlenmeyi başarabilmen gerekir. Yıllarca çok ağladım, çok acı çektim ama içimdeki mutlu çocuğu her zaman güçlü tuttum. Her antrenmanda kendime yeni bir mutluluk yarattım. Teknede müzik açtırdım, fırtına olduğunda bile antrenmana gittim, sadece devam etmek için. Motive olmayı her zaman bekleyemezsiniz, ancak disiplin size başarıyı getirir.

Bu yıl sana ya da kararlarına yön veren, bakış açını değiştiren bir olay yaşadın mı?

"Yüzülecekse yüzülecek..." Basit ama tam bir anahtar cümle. Kuzey Kanalı, Ocean's 7'nin en soğuk parkurudur. 12-13 derece suda 10-14 saat yüzmen gerekir. Suyun üzerinde insanı donduran bir rüzgar eser. Kollarına, yüzüne kamçı gibi vurur. Dört saat sonra vücudun donar, parmak uçların hissizleşir, başına dokunursun hiçbir şey hissetmezsin. Ama o kanalı onlarca kişi geçmeyi başarmış bugüne kadar. Soğuksa onlara da soğuk... Önce bunu kabul etmek lazım. İşte soğuk, teninde değil beyninde başlıyor ve bitiyor. Psikoloğum Dr. Akıncı ile gittiğimiz ikinci Kuzey Kanalı geçişinde bu cümle mottomuz oldu. Çelik gibi bir mental gücüm var artık. Hocam da yaşadıklarımı dinlerken beni deliler ekibinin başkanı ilan etti. Bedenin her şekilde eğitilebileceğini öğrendim.

Motivasyonun düştüğünde seni yeniden harekete geçiren şey ne?

Cesaret etmek, pes etmemek, disiplin. Çok hikayeye sahip olduğum bir Ocean's 7 süreci yaşadım. Tam yedi yıl bir gün sürdü. 3 Ağustos 2017'den 4 Ağustos 2025'e. Manş Denizi, Kuzey Kanalı ve Molokai'yi ikinci denememde geçtim. Üç kez hipotermi, bir kez zehirli denizanası teması yaşadım. Kuzey Kanalı'nda eşim Egor Tropeano zatürre oldu ve İskoçya'da hastanede yatarken ben yüzdüm. Tsugaru'ya da gelemedi. Tsugaru'ya vardığımız gün deprem oldu 8.8 büyüklüğünde. Çok sevdiğim bir söz var, "Cesaret her zaman kükremez. Bazen cesaret yeniden deneyebileceğim diyen fısıltıdır" diye. Ve cesaretimle Ocean's 7'ı bitirdim. Beni her zaman ayağa kaldıran şey de bu oldu.

2025 senin için öğrenme açısından nasıl bir yıl oldu; kendinle ilgili en çok neyin farkına vardın?

Geçenlerde bir film izledim Norveç yapımı... Hayatını doğaya adamış bir baba, kızına bir halk destanı anlatırken "İnanmazsan göremezsin" diyordu. Ben de Ocean's 7'ı tamamlayan ilk ve tek Türk olacağıma o kadar çok inandım ve öyle büyük hayaller kurdum ki sonunda çok çalışarak başardım. Ve kendimle değil insanla ilgili bir gerçeği gördüm; insanın sınırları yok. Bunu gördüm, her saniyesini yaşadım, iliklerimde hissettim. İmkansız denilen şeylerin insan iradesinde nasıl eridiğine şahit oldum. Tsugaru'da benimle aynı anda okyanusa giren iki erkek yüzücü yarışı bırakmışken ve şansım sadece yüzde beşken nasıl karşı kıyıya ulaştığımı gördüm.

Eğer herhangi bir sınır olmazsa, dünyada yüzmek istediğin imkânsız yer neresi?

Şöyle bir hayalim var. Bandırma Vapuru'nun demir aldığı İstanbul'dan çıkıp yaklaşık 500 millik bir yolu yüzerek geçip Samsun'a varmak... Tek seferde tabii ki imkansız. Ama 40-45 günlük bir performansla gerçekleştirebilirim. Ve bu performans tüm dünyada ilgiyle izlenir, tarihe geçer.

2026'da "başardım" demek için kendini görmek istediğin en güçlü manzara ne?

"7 okyanusu bitirmişim, bir kulüp kurdum ve okyanus geçişi yaptırdığım sporcularım var. Mutluyum" yazmışım tam beş yıl önce; "Bundan beş yıl sonra kendini nerede görüyorsun?" diye sorarsanız... Yazdığım tam da buymuş aslında. 2026'yı ise büyük heyecanla bekliyor ve karşılıyorum.

Fotoğraf: Serkan Eldeleklioğlu

Prodüksiyon: Filiz Şeref Kulu

Styling: Zilan Bülbül

Saç: Sabit Akkaya Hair Stylist Ekibi

Makyaj: Cevahir Ogüner

Styling Asistanı: Buse Kömcü

Yaratıcılığın zirvesindesin. Şehirleri, mimari yapıları sanatsal dokunuşlarınla kişiselleştirdiğin bu maceraya nasıl atıldın?

Çocukluğumdan beri resim yapmak en büyük tutkumdu. Saatlerce bir şeyler karalar, elimdeki her kağıda bir iz bırakmaya çalışırdım fakat o dönem henüz kendime ait bir tarzım oluşmamıştı. Deneye yanıla, kendi çizim dilimin peşinde olduğum uzun bir süreç yaşadım. İtalya'da yaşadığım dönemde ürün tasarımı üzerine yüksek lisans yaparken, hobi olarak illüstrasyona yönelmeye başladım. Bu süreçte hem mimariye hem de şehirlerin kültürel dokularına olan ilgim giderek arttı. Her gün gördüğümüz yapıları farklı bir bakış açısıyla yeniden yorumlama fikri yavaş yavaş zihnimde filizlendi. Zaman içinde bu fikir ürettiğim işlerin merkezine yerleşti ve beni tanımlayan bir kimliğe dönüştü.

Yaratıcı sürecin nasıl ilerliyor? Bir köprüden bir fermuar yaratan o ilham nasıl ve ne zaman geliyor?

Yaratıcı süreç benim için oldukça değişken bir yapıya sahip. Bazen sokakta yürürken bir binaya ya da herhangi bir nesneye baktığım anda fikir belirebiliyor ve hızla onu görselleştirme isteği doğuyor. Bazen de yeniden yorumlamak istediğim bir yapı aklımda beliriyor fakat onu hangi "oyunlu" fikirle dönüştüreceğimi bulmak zaman alabiliyor. Bu gibi durumlarda yapının fotoğraflarını çekiyor, günlerce üzerinde düşünüyor ve onu zihnimde farklı ihtimallerle kurup bozuyorum. İlham bazen bir saniyede geliyor, bazen de uzun bir sessizliğin ardından ortaya çıkıyor. Ancak her iki süreçte de ortak olan şey, mimariyi bir oyun alanı gibi görmem ve hayal gücümle yeniden şekillendirme isteği.

2025'e dönüp baktığında, "Bu yıl benim yılım oldu" demene sebep olan o an hangisi?

2025 benim için dönüm noktası niteliğinde bir yıl oldu. Hem global görünürlüğümün arttığı hem de hayal ettiğim bazı projelerin hayat bulduğu bir dönemdi. Yaratıcı yolculuğumda uzun süredir üzerinde çalıştığım birkaç işin uluslararası platformlarda büyük ilgi görmesi, "Bu yıl gerçekten benim yılım" dedirten en büyük anlardan biri oldu. Bir sanatçı olarak ürettiğim işlerin dünyanın farklı köşelerinde karşılık bulduğunu görmek, yıllardır verdiğim emeğin anlam kazandığını hissettirdi.

Bu yıl öğrendiğin en büyük ders ne oldu? Kendinle ya da hayatla ilgili en çok neyin farkına vardın?

Bu yıl bana en çok öğreten şey sabrın ve istikrarın gücü oldu. Ne kadar plan yaparsam yapayım, bazı süreçlerin kendi ritminde ilerlediğini ve her şeyin zamanının geldiğinde açığa çıktığını net bir şekilde fark ettim. Aynı zamanda kendi yaratıcılığımı korumak için daha fazla alan açmam gerektiğini öğrendim. Sürekli üretmeye çalışmak yerine bazen durup nefes almak, geri çekilmek ve kendimi dinlemek çok daha değerli olabiliyor. Kısacası, bu yıl "kendine şefkat göstermenin" üretim kadar önemli olduğunu kavradım.

Kendine kattığın hangi alışkanlık ya da rutin, günlük temponda düşündüğünden daha büyük bir etki yarattı?

Son yıllarda edindiğim en etkili alışkanlıklardan biri, her gün kısa da olsa gözlem yapmaya zaman ayırmak oldu. Şehri yürüyerek keşfetmek, detaylara dikkat etmek, yeni mimari yorumlara açık olmak düşünce yapımı inanılmaz derecede besledi. Ayrıca günde birkaç saati tamamen "boşluk" yaratmaya ayırmak, yani hiçbir şey yapmak zorunda hissetmemek, zamanla üretim kalitemi artırdı. Çünkü zihnin dinlenmeye de ihtiyacı var ve ben bunu fark ettikçe daha verimli bir yaratıcı sürece sahip oldum.

Tüm çizimlerin karşında dursa, ilk olarak hangi eserine doğru yönelirsin?

Haydar Aliyev Sanat Merkezi'ni Marilyn Monroe olarak yorumladığım çalışmam benim için her zaman ayrı bir yerde duruyor. Bu eserin global ölçekte tanınması, özellikle 9GAG gibi platformlarda viral olması, insanların gördüklerinde "Bu kesin Robin'in işi" demeleri beni çok mutlu etti. Ayrıca benim için özel olan şey sadece görünürlüğü değil, aynı zamanda bu çalışmanın yaratıcı dilimi dünyaya en iyi şekilde anlatan işlerden biri olması.

İnsanlar üzerinde nasıl bir his bırakmak istiyorsun?

O şaşkınlık ve hoş sürpriz hissi benim için çok değerli. Sanatın insanın zihnini hafifçe dürtmesi, algısını değiştirmesi ve ona küçük bir mutluluk bırakması en çok istediğim şey.

Biz senin başarını bu çekim ile kutluyoruz. Sen başarılarını nasıl kutlamayı seversin?

Bir başarı elde ettiğimde bunu en çok sevdiğim insanlarla paylaşmayı seviyorum. Ailem, arkadaşlarım ve yakın çevrem bu yolculuğun en önemli parçaları. Onlarla birlikte olmak, güzel bir yemek yemek, keyifli bir sohbet etmek benim için en anlamlı kutlama biçimi. Bazen de tek başıma sakinleşip, o başarının bana ne öğrettiğini düşünerek kendime minik bir ödül verdiğim de oluyor.

Önümüzdeki yılın ajandasında gerçekleştirmeyi en çok arzuladığın büyük hedef ne?

İlk kişisel sergimi gerçekleştirmek. Bu, hem sanatsal yolculuğumda yeni bir kapı açacak hem de üretim motivasyonumu taze tutacak bir adım.

Fotoğraf: Serkan Eldeleklioğlu

Prodüksiyon: Filiz Şeref Kulu

Styling: Zilan Bülbül

Saç: Sabit Akkaya Hair Stylist Ekibi

Makyaj: Cevahir Ogüner

Styling Asistanı: Buse Kömcü

Güzellik sektörüne ilginiz ne zaman başladı? Bu stüdyoyu kurma fikri nasıl doğdu?

Aslında güzellik ve kişisel bakıma ilgim hep vardı. Renklerle, dokularla, makyajla ve bakım ritüelleriyle kendimi ifade etmeyi hep sevdim. Bu ilgi zamanla bir meraka, ardından profesyonel bir tutkuya dönüştü. Yıllar içerisinde edindiğim bilgi birikimi ile kendi yaşam stilimi ve estetik anlayışımı sektörün en ileri teknolojileri ve lüks marka kültürüyle bir araya getirebileceğim bir alan yaratmak istedim. Böylece yalnızca İstanbul'da değil, dünya standartlarında güzellik deneyimi sunan bu stüdyo ortaya çıktı. Sektöre girişim ise yaklaşık 20 yıl önce, lüks bir Alman kozmetik markasında başladı. Chanel, Dior, Guerlain, MBR ve Sisley gibi dünyanın en prestijli markalarıyla çalışma ve eğitim alma fırsatı buldum. Bu dönem yalnızca mesleki bir donanım değil, güzelliğe bakış açımı kökten değiştiren bir dönüm noktası oldu. Bugün stüdyomuzda uyguladığımız her adım, danışmanlık sürecinden kişiye özel protokollere, ürün seçimlerinden hizmet kalitesine kadar, o uluslararası eğitimlerden aldığım disiplin üzerine kurulu. Yıllar önce edindiğim lüks marka kültürünü, bugün kendi hizmet felsefemiz haline getirerek sektöre değer katıyoruz.

Stüdyonuzun farkı nedir? Sizi diğer güzellik merkezlerinden ayıran unsurlar neler?

Bizim için güzellik; kısa süreli dokunuşlardan ibaret değil. Kalıcı bir iyi his, özgüven ve yaşam kalitesinde gözle görülür bir artış esastır. Bu yüzden stüdyomuzda; FDA onaylı son teknoloji cihazlar, lüks skincare ve bodycare ürünleri, uluslararası eğitimlere sahip profesyonel uzman ekibi ve kişiye özel planlanmış uygulama protokolleri ile hizmet veriyoruz. Her danışanımızın hikâyesi, cilt yapısı, ihtiyaçları ve beklentileri farklı. Bu nedenle her uygulama, kişiye özel bir yolculuk gibi tasarlanıyor. Biz sadece bakım yapan bir merkez değil, iyi hissettiren ritüeller yaratan küçük bir evren kurduk.

Güzellik hizmetlerinizin arkasındaki ana felsefeyi nasıl tanımlarsınız?

"Özen gösterilen her şey güzelleşir." Bu bizim mottolarımızdan biri. Benim yaşam tarzım, sevdiğim kahveden tutkunu olduğum ruja kadar her ayrıntı burada hayat buluyor. Danışanlarımızın içeri adım attıkları andan itibaren kendilerini ayrıcalıklı hissetmeleri için her detay üzerine düşünülmüş bir deneyim tasarlıyoruz. Bizim için güzellik, bütünsel bir yaklaşım. Doğal güzelliği destekliyor, bilimsel ve sonuç odaklı uygulamalarla kalıcı iyileşme sunuyoruz. Kişinin kendini ifade etme biçimiyle cilt bakımını, estetik algısıyla yaşam enerjisini aynı çizgide buluşturmaya çalışıyoruz.

Stüdyoda yaptığınız hangi uygulamalar öne çıkıyor?

Stüdyomuzda güzelliğin tüm boyutlarını kapsayan geniş bir hizmet yelpazesi sunuyoruz; yüz anatominize uygun, doğal ve karakterinizi yansıtan kaş tasarımlarından cildin ihtiyacına özel ileri teknolojiyle derin temizlik sağlayan HydraFacial bakımlarına, Alman bilimsel cilt bakım üstünlüğünü sunan elit MBR protokollerinden ince işçilik ve doğal etkiyle uzun süre kalıcılık sağlayan kalıcı makyaja kadar pek çok uygulama bulunuyor. Spa, manikür ve pedikürde Alessandro ritüeliyle lüks bakım sunarken, FDA onaylı Soprano Titanium lazer epilasyonla konforlu ve etkin sonuç alıyoruz. Özel günler içinse kişiye özel stil danışmanlığına dayanan profesyonel saç ve makyaj hizmetleri de veriyoruz. Amacımız, misafirlerimize yalnızca bir uygulama değil, güvende hissedecekleri bir alan kurmak.

20 yılı aşkın sektör deneyimi size neler öğretti?

Lüks markalarla çalışmanın kazandırdığı en önemli değer; disiplin ve bilgiyi her zaman öncelik haline getirmeyi öğrenmek oldu. İşe tutkuyla bağlanmak, sürekli gelişime yatırım yapmak ve yönetim becerilerimi güçlendirmek, bana iyi bir işletme sahibi olma sorumluluğunu taşımayı öğretti. Bu yolculuk aynı zamanda bana, güçlü bir kadın olarak hayatımı işime dönüştürmenin gururunu yaşattı. Bugün sahip olduğum vizyon ve bakış açısı; deneyimlerimin, emeğimin ve vazgeçmeyen duruşumun bir sonucu.

Sizce güzellik nedir? Sadece dış görünüş müdür?

Kesinlikle hayır. Güzellik benim için hayatın içindeki tüm detaylardan beslenen, çok katmanlı bir bütün. İçtiğim kahveden sevdiğim parfüme, okuduğum kitaptan yeni keşfettiğim bir şehrin ilhamına... Enerjim, estetik anlayışım ve kendimi hayata nasıl yansıttığım güzellik kavramını belirliyor. Kendimi ifade etmenin en güçlü yönü ise içimdeki ışığı dışarıya yansıtabilmem. Çünkü güzellik önce ruhumuzda başlar.

Son olarak; Ayşegül Alkan Studio'yu tek bir cümleyle anlatmanız gerekse...

"İstanbul'da güzellik kavramını lüks ve teknolojiyle yeniden tanımlayan; güzelliği sanat ve zarafetle kişiye özel yorumlayan eşsiz bir deneyim alanı." olarak açıklardım

Les Alpes'in doğuşu, benim için hem çok doğal hem de çok özel bir ana dayanıyor. Uluslararası başarıları olan kayak antrenörü olan arkadaşımın çocuklarla kurduğu o filtresiz, içten bağı izlerken içimde bir kıvılcım oluştu. Çocukların saf sevgiyi ve gerçek ilgiyi anında fark edişi ve antrenörlerine duydukları güven, beni derinden etkileyen bir tabloydu. Hayatımın her alanında özel, sosyal ve profesyonel katma değer yaratan ilişkiler kurmayı tercih eden biri olarak, arkadaşıma sadece bir hediye vermek değil, hayatına anlam katacak, iz bırakacak bir şey sunmak istedim. Bu fikir zamanla sadece ona değil, ikimizin ortak hayaline dönüşen, sevgiyle büyüyen bir yolculuğa evrildi. Les Alpes, sevginin, emeğin ve doğru insanlarla birlikte yola çıkmanın büyüttüğü bir hikâye... Çünkü sevgiyle yapılan hiçbir şey küçülmez; aksine büyür, çoğalır ve değer üretir. Bizim hikâyemiz de tam olarak böyle başladı. Bu süreçte beni en çok motive eden, sevgimin ilham verdiği bu fikrin çocuklarla birleştiğinde ortaya çıkardığı güç oldu. Çocukların dünyasına dokunmak, onların hayatında güven inşa etmek ve gelişimlerini desteklemek benim için her zaman çok değerliydi.

Türkiye'de çocuklara özel bir kayak okulu kurma fikri ilk olarak nerede, ne zaman şekillendi?

Yaklaşık iki yıl önce Erzurum'da yaptığım bir kış tatilinde, Sevgililer Günü'ne denk gelen o gün, arkadaşım ile birlikteyken Les Alpes fikri doğdu. Sezon bitiminde ise içimizden "neden olmasın?" diye bir düşünce geçti. Bu fikir aslında belli bir ihtiyaçtan doğmadı; özünde sevgi, spor ve çocuklara duyduğum hayranlıktan doğdu ve şekillendi.

İsmi neden Les Alpes? Markanın ruhunu bu isimle nasıl tanımlıyorsunuz?

Aslına bakarsanız, 20 yıllık inşaat mühendisi olarak profesyonel hayatımda uzun yıllar Fransız bir firma ile iş birliği yapmam ve Fransız iş kültüründen gelmiş olmam, isim seçiminde büyük etki yarattı. Ayrıca, kayak sporunun, spor ve rekreasyon amaçlı kullanımının 19'uncu yüzyılda Alpler'de başladığını düşünürsek, markamızın adı doğrudan kökenine ve ruhuna bağlanıyor. Yıllarca ticari hayatımda gözlemlediğim kadarıyla Fransızlar, gerektiğinde eğlenen, gerektiğinde işini layıkıyla yapan ama her zaman disiplin ve düzeni ön planda tutan bir kültürü temsil ediyor. Les Alpes de bu ruhu yansıtıyor; güven, disiplin ve keyifli deneyimi aynı potada birleştiren, çocuklara dokunan ve ilham veren, hem Kayak Federasyonu'na bağlı hem de TURSAB güvencesiyle hizmet veren bir marka olarak ortaya çıkıyor.

Burada çocuklara sunduğunuz kayak eğitimi nasıl bir sistem üzerine kurulu?

Les Alpes'te çocuklara sunduğumuz eğitim modeli, bir antrenör üç çocuk yaklaşımıyla tasarlandı; öncelik her zaman güvenliktir ve ardından verimli, keyifli kayak dersleri gelir. Tüm eğitmenlerimiz kayak federasyonu belgeli profesyoneller ve çocukların bireysel ihtiyaçlarına göre yönlendiriliyorlar. Bu, bizi diğerlerinden ayıran en önemli faktör. Eğitimlerimiz sadece teknik bilgi vermekle kalmıyor; çocukların hem kayak sporunu sevmelerini hem de kendi potansiyellerine güven duymalarını sağlıyor. Aynı zamanda sosyal becerilerini, özgüvenlerini ve takım içi iletişimlerini geliştiren bütüncül bir deneyim sunuyor. Tüm dersler oyun ve keşif temelli yürütülüyor; böylece çocuklar hem eğleniyor hem de öğreniyor. Profesyonel antrenörlerimiz, onlara disiplin, odaklanma ve küçük başarıları kutlamayı da öğretiyor.

Eğitim programınızı yaş gruplarına göre nasıl farklılaştırıyorsunuz?

Her çocuk kendi hızında öğrenir prensibinden yola çıkıyoruz ve öncelikle yaş, beceri gibi seviyelerini belirleyip, ona göre ilk derste gruplar oluşturuyoruz.

Ekipman, güvenlik ve eğitmen kadrosu açısından nasıl bir standart izliyorsunuz?

Kampa gelmeden önce her çocuğun yaşı, ayak numarası ve kilosu alınarak, geldiklerinde doğru ekipmanla vakit kaybetmeden piste çıkmaları sağlanıyor. Güvenlik bizim için her zaman önceliklidir ve bunu her fırsatta vurguluyoruz. Les Alpes'te uyguladığımız "üç sporcu bir antrenör" modeli, başka hiçbir kulüpte bulunmayan benzersiz bir yöntem. Tüm antrenörlerimiz federasyon belgeli olup, velilere de her zaman şunu tavsiye ediyoruz: Çocuğunuzun kampının kapalı ve özel bir pistte yapılmasından ziyade, antrenör belgeli ve üç kişilik gruplarla kayıp kaymadığına dikkat edin. Derslerin verimli olmasını sağlamak için her grup üçer kişilik olacak şekilde kaydırılıyor. Antrenör istihdamı ve maliyetler açısından ekstra bir yük getirse de, bizim için asıl öncelik minik sporcuların verimli ve kaliteli dersler alması. Bizi diğer kulüplerden ayıran en büyük özellik budur. Elbette kayak sonrası aktiviteler de önemli; ancak merkezdeki önceliğimiz her zaman derslerin verimliliği ve çocuğun güvenliği. Büyük şehirlerde sıkça görülen seramik, kitap veya oyun odaklı aktiviteler yerine, Les Alpes'te çocukların gelişimi ve güvenliği ana odağımızı oluşturuyor.

Aileler Les Alpes'e geldiklerinde onları nasıl bir süreç bekliyor?

Erzurum Havalimanı'na inişin ardından, yalnızca 15 dakikalık mesafedeki otelimize transfer, otel tarafından konforlu bir şekilde sağlanıyor. Aileler odalarına yerleştikten sonra, kamp boyunca tüm bilgilendirmelerin yapılacağı özel bir WhatsApp grubu oluşturuluyor. Bu grup üzerinden günlük akış ve saatlik duyurular düzenli olarak paylaşılıyor. Kamp programı ilk gün öğleden sonra başlıyor. 14.00-16.00 arasında gerçekleşen kayak dersinin ardından minik sporcular günün yorgunluğunu atmak için Kids Club'a geçiyorlar. Akşam yemeğine kadar sakin ve dingin etkinliklerle dinleniyorlar; yemek sonrası ise gece sineması, karaoke, pijama partisi gibi yaşlarına uygun keyifli aktivitelerle günü tamamlıyorlar. Tüm program akışı ailelere otele giriş yaptıkları anda veriliyor, böylece süreç şeffaf ve kolay takip edilebilir oluyor. Her kampın sonunda, çocukların gelişim süreçleri ailelerle paylaşılıyor. Ardından, minik sporcuların gösterdiği emek ve ilerlemeyi onurlandırmak için madalya ve sertifika töreni gerçekleştiriliyor. Bu an, hem çocuklar hem de aileler için kampın en anlamlı ve unutulmaz bölümlerinden biri. Les Alpes'te hedefimiz; ailelere güven veren, çocuklara ilham olan, sıcak ve samimi bir deneyim sunmak.

Les Alpes'te bir çocuğun günü nasıl geçiyor? Sabah buluşmadan gün sonu değerlendirmesine kadar adım adım anlatır mısınız?

Yaş grubuna göre değişiyor. 3,5-5 yaş grubu için altı saatlik, 6–10 ve 11–15 yaş grubu için 8–12 saatlik kayak programları sunuyoruz. Sabah hocalarımız çocuklara kayak kıyafetlerini giydirip hemen piste çıkarak derslere başlıyor; dört günlük kamplarda ilk günler genellikle ikişer saat, sonraki günler ise 3–4 saatlik kayak dersleri yapılıyor. Derslerin ardından tuval boyama, seramik atölyesi gibi dinlendirici aktiviteler ve akşamları yemek sonrası karaoke, pijama partisi veya sinema gecesi gibi eğlencelerle gün tamamlanıyor. Böylece kamplar hem çocuklar hem aileler için keyifli ve verimli bir kış tatili deneyimi sunuyor. Kamp sonunda küçük sporcularımız madalya ve sertifika töreniyle ödüllendiriliyor.

İlk defa kayak yapan bir çocuğa yaklaşımınız nasıl oluyor? Onu piste hazırlama süreciniz nasıl ilerliyor?

İlk defa kayak yapan bir çocukta önceliğimiz güven ve özgüven hissettirmek. Önce ekipman ve temel duruşu tanıtıyor, ardından oyun ve eğlencelerle kaymayı deneyimletiyoruz. Küçük adımlarla pistte ilerlemeyi öğretiyor, her başarıyı pekiştirerek çocuğun motivasyonunu yüksek tutuyoruz. Bu sayede hem eğlenceli hem de kalıcı bir öğrenme süreci sağlıyoruz.

Daha önce deneyimi olan çocuklara uyguladığınız program genel olarak nasıl şekilleniyor?

Les Alpes'te daha önce kayak deneyimi olan çocuklar için bir derecelendirme sistemimiz mevcut. Eğer çocuk daha önce bizde eğitim aldıysa, bir sonraki gelişinde daha önce hangi seviyede kalmış ise bir üst seviyeden başlıyor. Bizim metodumuzda seviyeler beş gruba ayrılıyor; Junior, Beginner, Intermediate, Upper ve Let's Race (yarış takımımız). Daha önce başka bir kulüpte kayak yapmış çocuklar ise, ilk dersin ardından gözlemlerimiz doğrultusunda kendi seviyelerine uygun gruplara yerleştiriliyorlar.

Erzurum'u seçmenizin özel bir nedeni var mı? Palandöken'in iklimi ve altyapısı Les Alpes için nasıl bir avantaj sağlıyor?

Erzurum'u ve Palandöken'i seçmemizin nedeni, Türkiye'de kış sporlarının en uzun sürdüğü merkez olması. Sezon burada başlıyor ve kapanıyor; 22 pist ve ortalama 1 metreyi bulan kar kalınlığı, her seviyeden sporcunun gelişimi için ideal. Modern telesiyej altyapısı da Les Alpes'in genç sporculara kesintisiz ve kaliteli bir eğitim sunmasını mümkün kılıyor.

Les Alpes'in geleceğe dair hedefleri neler? Farklı şehirlerde şube açmak, yaz-kış eğitim programları gibi planlarınız var mı?

Les Alpes'in geleceğinde hem coğrafi olarak büyümek hem de sporculuk ekosistemini dört mevsime yaymak var. Farklı şehirlerde ve özellikle yurt dışında şubeler açarak daha fazla çocuğu kayakla buluşturmayı, yaz–kış devam eden çok yönlü spor programlarıyla sporcularımızın gelişimini 12 aya yaymayı hedefliyoruz. Uzun vadede ise ulusal ve uluslararası arenada yarışan güçlü bir sporcu kadrosu yetiştirerek Türkiye'nin kış sporlarındaki konumunu daha da yukarı taşımak istiyoruz.

Türkiye'de çocuk kış sporlarının gelişimi adına nasıl bir rol üstlenmek istiyorsunuz?

Les Alpes'in vizyonu, kış sporlarını Türkiye'de yalnızca bir aktivite olarak görmekten öte, çocukların gelişimine değer katan bir deneyim hâline getirmek ve geleceğin sporcularını yetiştirmektir. Lisanslı bir kayak sporcusu olmanın yurt dışı okul kabullerinde sağladığı avantajı, özellikle IB programlı okullarda yarattığı farkı dikkate alarak hareket ediyoruz. Amacımız sadece spor alanında değil, bizimle birlikte bu spora zamanını ve emeğini harcamış sporcularımızın akademik hayatlarına da katkı sağlamak. Les Alpes, "kaydır-gönder" mantığındaki kids club odaklı kulüplerin ötesinde, sporu akademik başarıyla destekleyen bir kulüp olarak konumlanıyor. Okullar ile yapacağımız iş birliklerinde çocukların uzun vadeli gelişimlerini ve potansiyellerini ortaya çıkarmak istiyoruz. Ayrıca, bazı holdingler, kurumsal firmalar ve STK'larla iş birliği yaparak sezon sonunda kayak yarışları ve farkındalık etkinlikleri düzenlemeyi hedefliyoruz. Böylece hem kış sporlarının bilinirliğini artırmayı hem de çocuk odaklı sivil toplum kuruluşlarına destek olmayı amaçlıyoruz. Bu doğrultuda Les Alpes olarak samimi ve somut adımlar atmaya başladık. TEV ile yürüttüğümüz bağış çalışması kapsamında, her kampımıza katılan aile adına bir bağış sertifikası sunuyor ve kamp ücretlerimizin bir kısmını düzenli olarak bağışlıyoruz. Böylece "her kayış bir çocuğa umut" anlayışıyla sporun topluma da değer katan bir alan hâline gelmesini önemsiyoruz.

Anlatmak çoğu zaman bir çaba, anlaşılmaksa bir lüks... Sen de yıllar içinde yaptığın meslek dolayısıyla, yanlış okunmanın gölgesine düştün mü hiç? Ya da şöyle soralım; insanlar sence seni gerçekten ne derece tanıyor? Burçin Terzioğlu'nun çerçevesini, yalın şekilde bize çizer misin?

Anlatmak çoğu zaman bir çaba, anlaşılmaksa gerçekten bir lüks... Özellikle de benimki gibi, sürekli görünür olmanın, insanlara bir duygu taşımanın meslek olduğu bir yerde. Yıllar içinde elbette yanlış okunmanın gölgesine düştüm. Oynadığım karakterlerle karıştırıldığım, iki fotoğraf ve bir başlıktan ibaret sanıldığım, tek bir cümlenin içinden koskoca bir "yorum" çıkarıldığı çok oldu. Ama galiba mesleğimin bedeli de biraz bu. İnsanlar senin üzerinde kendi hikâyelerini, kendi yaralarını, kendi beklentilerini görüyorlar. Herkesin gözünde başka bir 'Burçin' var ve ben bunu artık doğal buluyorum. Bence insanlar beni tam olarak tanımıyor; bu da beni rahatsız etmiyor. Çünkü herkesin tanıdığı kişiyle, gerçekten olduğun kişi arasında küçük ama kıymetli bir mesafe olmasına inanıyorum. O mesafe, insanın kendine sakladığı iç odası gibi. Orası hem kırılganlığımın hem gücümün alanı. Kendi çerçevemi yalın bir şekilde çizecek olursam; işinde disipline, emek ve adalete takıntılı, hayatta nezaketi çok ciddiye alan, kendiyle bazen en sert ama başkalarıyla mümkün olduğunca anlayışlı olmaya çalışan, seçilmiş kalabalığı seven ama asıl gücünü yalnızlığında toplayan, hata yapmaktan artık korkmayan ve inandığı şeyleri denemekten vazgeçmek istemeyen biriyim. Kendimi, hikâyeleri anlatan ama kendini kitabın sonuna saklayan bir anlatıcı gibi görüyorum.

Hayatta oyuncuların hikaye anlatıcı rolü taşıdıkları bir gerçek. Bu çerçevede, oyunculuk mesleğini icra ediyor olmanın sana olan yansımaları arasında en çok neleri değerli buluyorsun? Bu mesleği yapmasaydın sence neyi fark edememiş, öğrenememiş olurdun mesela?

Evet, oyuncular hikâye anlatıcıları... Ama ben oyunculuğu sadece hikâye aktarmak değil, insan ruhunun görünmeyen kıvrımlarına ışık tutan bir arşivcilik gibi görüyorum. Her karakterde insanlığın başka bir sayfası açılıyor; bazen eski bir defterin sararmış satırları, bazen de daha yazılmamış bir bölüm... Bu mesleğin bana en değerli yansıması, insan deneyimini bir laboratuvar gibi inceleme imkânı sunması. Duyguların kimyasını, sessizliklerin mimarisini, acının gölgesini, sevinçlerin ritmini okumayı öğreniyor insan. Bir karaktere yaklaşırken aslında kendimin bilinmeyen bir kıyısına yaklaşıyorum. Bu yüzden oyunculuk benim için hem bir iç yolculuk hem de dış dünyanın haritasını yeniden çizen bir keşif. Eğer oyunculuk yapmasaydım, muhtemelen insan ruhunun bu kadar çok katmanı olduğuna tanıklık edemezdim. Bir bakışın altındaki kırılmayı, bir nefesin taşıdığı geçmişi, bir suskunluğun gerisindeki fırtınayı fark etmeyi... Belki de hayatın bütün inceliklerinin, ancak dikkatle bakıldığında görünür olduğunu hiç öğrenemezdim. Oyunculuk bana, insanı anlamanın sadece bilgi değil, bir merak etiği olduğunu öğretti. İnsana yaklaştıkça kendimden uzaklaşmıyor, tam aksine kendimi daha çok tanıyorum. Belki de bu yüzden hikâye anlatıcılığı bir meslek değil; dünyaya daha geniş bir pencereden bakma biçimi benim için.

Urla'da "Ben Leman" dizisi ile bu sezon yeni bir maceraya başladın. Nasıl bir dönemin içinden geçiyorsun?

Urla'da yeni bir maceraya başlamak, benim için yalnızca yeni bir işe başlamak değil; kendimi yeniden konumladığım bir düşünme alanı aslında. Çünkü Urla'nın ritmi, doğası ve sessizliği insana ister istemez kendini başka bir derinlikten sorgulatıyor. Bu dönem, daha çok dinlediğim, daha çok gözlemlediğim, daha az konuşup daha çok hissettiğim bir evreden geçiyorum. Oyunculuk benim için hâlâ bir merak biçimi; insanın iç dünyasını anlamaya çalıştığım, bitmeyecek bir okuma süreci gibi. Bu projeyle birlikte o merak duygusunun yeniden tazelendiğini hissediyorum. Her rol beni büyütüyor, ama hiçbirinin sahibi olduğumu düşünmüyorum. Ben sadece hikâyeden geçiyorum; hikâye de benden... Urla'da çalışmak, toprağın, rüzgârın, gökkuşağının bile farkındalığa dönüştüğü bir alan açtı. Leman'ın iç dünyasına yaklaşırken, kendi iç dünyamda kapanmış odaların kapıları da aralanıyor sanki. Bu yüzden bu sezon benim için bir çeşit sadeleşme ve derinleşme dönemi. Oyunculuğa olan aşkımın nereye evrildiğini, nasıl büyüdüğünü izliyorum. Rağmenlere rağmen inanmak. Ve galiba en çok da bu yolculuğun kendisi beni besliyor.

Her karakter bir pencere, her rol bir yolculuk... Sen şu an oyunculuk yolculuğunda hangi pencereyi aralamaktasın?

Ben şu an oyunculuk yolculuğumda, insanın kendiyle karşılaşma cesaretine açılan bir pencereyi aralıyorum. Leman'la birlikte sadece bakmayı değil, görmeyi; sadece anlamayı değil, hissetmeyi merkeze alan daha derin bir alandan geçiriyorum kendimi. Oyunculukta, galiba deneyimle sezginin birbirine yaklaştığı bir eşikteyim. Gençliğimde neyi nasıl oynadığımı anlamaya çalışıyordum; şimdi ise neden oynadığımı, neye temas ettiğimi daha çok merak ediyorum. Tecrübelerim beni daha sade bir yere taşıyor. Daha az gösterişli ama daha hakiki bir yere. Yıllar içinde öğrendiğim en kıymetli şey şu oldu: Bir rolü büyüten şey oyuncunun performansı değil, içtenliği. Bu farkındalık beni, anlamanın özenle, hissetmenin sabırla, anlatmanın incelikle mümkün olduğu daha derin bir oyunculuğa taşıyordur umarım. Şu anda açtığım pencere, dışarıya değil; daha çok içeriye bakan bir pencere. İnancın, isteğin ve sabrın kıymetini hatırlatan... Rolü sahiplenmekten çok, onun beni dönüştürmesine izin verdiğim bir evre. Belki de bu yüzden oyunculuk yolculuğu hâlâ taze, hâlâ heyecan verici ve hâlâ büyük bir aşk benim için.

Senaryoyu ve ekibi ilk gördüğünde, başlangıçta diziye dair seni en çok heyecanlandıran ne oldu?

Hikâyenin kurduğu evrenle onu hayata geçirecek yaratıcı aklın aynı frekansta buluşmasıydı. Senaryo karakterin iç dünyasını yalnızca olaylarla değil; tonuyla, ritmiyle ve hatta boşlukların bile taşıdığı anlamla anlatıyordu. Bu derinlik, oyuncu olarak içime hemen dokundu. Bu işin bir kadın işi olması da benim için ayrı bir değer taşıdı. Çünkü kadınların bir araya geldiğinde kurduğu yaratıcı alanın bambaşka bir enerjisi var. Dinleme biçimleri, detaylara duyarlılıkları, sezgileri, hikâyeye nezaket ve derinlik katma halleri... Güvendiğim, paslaştığım, samimiyetle anlaştığım meslektaşlarım ve çok sevdiğim bir ekibim var. Yapımdan yönetime, hazırlıktan, yaratıcısına kadar herkesle rahat iletişim kurup, ortak derdimizin ne olduğunu unutmadığımız güzel insanlarla çalışıyorum. Sette yıkmak yerine dönüştüren, dayatmak yerine danışan, kabalık yerine inceliği tercih eden güçlü bir ekip olabileceğimizi ilk günden hissetmiştim, yanılmadım.

Oynarken tamamen Leman mısın yoksa Burçin'in karakterinden de esintiler kattığın bir rol mü?

Bir karakteri oynarken elbette dünyasına tamamen girmeye çalışıyorum ama aynı zamanda hiç kimse oynadığı karakterden tamamen bağımsız değil. Oyuncu, ister istemez kendi birikimini, kırılganlığını, sezgisini role taşır. O yüzden Leman'ı oynarken tamamen "Ben" değilim ama Burçin'den izler de mutlaka var. Bazen bir bakışta, bazen bir nefes alıp verişte, bazen de sahnenin ritmine teslim oluşta... Benim için oyunculuk, karaktere kendini kapatmakla kendinden bir şey katmak arasındaki o ince çizgide kuruluyor. Leman'ı yaratırken onun dünyasına sadık kalırken, bir yandan da kendi hayatımın duygu haritasından geçen bir tını mutlaka ekleniyor. Belki de karakterin gerçekliği tam olarak bu birleşmeden doğuyor.

Hangi tür bir rolü direkt reddedersin?

İnsanı aşağılayan, kadını araçsallaştıran, şiddeti yücelten, yanlışı normalleştiren ya da bir topluluğu karikatürleştiren hikâyelerin parçası olmayı seçmem. Bunun oyunculukla değil, etikle ilgili bir çizgi olduğuna inanıyorum. Bir rolün sınırı benim için cesaret değil; insanlık onurudur. Bir karakter karanlık olabilir, acımasız olabilir, hatta rahatsız edici olabilir ama hikâye bunu bir yüzeysellik ya da tüketim unsuru olarak değil, bir anlama çabası olarak kuruyorsa o zaman yerinin başka olduğunu düşünürüm.

Peki hala deneyimlemeyi çok istediğin tarz bir rol var mı?

İnsanın iç dünyasını radikal biçimde sorgulatan, psikolojik derinliği yüksek, ters köşeleri olan bir karakteri oynamayı isterim hep. Kendi hakikatinin etrafında dolaşan, seyirciyi de o labirente davet eden karakterler beni her zaman cezbetmiştir. Belki bir anti-kahraman, belki yaşamla değerleri arasında sıkışmış biri belki de. Dış aksiyonla değil, iç çatışmayla büyüyen roller.

Oyunculuğa adım attığın ilk sahneye ışınlansan... Bugün o Burçin'e baktığında nasıl hisler kaplıyor içini? Mesela onun yanında dursan kulağına ne fısıldardın?

Önce annemin diktiği o elbiseyi düzeltirdim küçük kızın üzerinde... Kafasındaki kurdele tokayı da. Sonra kokusunu bir içime çeker, sanki o anın bile bir hatırası olacakmış gibi saklardım. Ve sarılırdım. Öyle sıkı ki, sanki geleceğin bütün kırılmalarına destek olsun. "Sana bir iyi, bir de kötü haberim var" derdim. O da büyük olasılıkla "Kötüden başla, iyiyle bitir ki tadı hoş kalsın bende bu karşılaşmamızın" diye atılırdı... Kelimelerle oynamayı seven Burçin'in küçük hali. "Bak," derdim, "ruhundaki ilk çizikler sette atılacak." Doğum günlerini hiç sevmeyeceksin mesela. Çünkü kendi doğum günü partine yetişemeyeceksin, kamera senden önce pastayı üfleyecek adeta. Zamanla doğduğun gün bile senden uzak bir tarih gibi hissedilecek. Kalabalıklar hep çok sesli, çok karışık gelecek. Bir sandalyenin üzerinde saatlerce sahneni beklerken onları sessizce izlemenin yan etkisi: yalnızlık. Gece uykun varken uyandırılmak ileride sende hafif bir "agresyon sanatı"na dönüşecek. Çünkü büyüyünce de sabahlara kadar çalıştığın işlerde yine uyandırılacaksın. Rüyaların yarım kalacak -ki bu da ironik; çünkü hayatında en tamam hissettiğin yer yine sette olacak. Parlak ışığı hiç sevmeyeceksin; gözlerini acıttığı için değil sadece, gerçek hayatta daha loş, daha sahici bir ışığın peşine düşeceğin için. Yüksek ses, bağrışma, gergin tonlar seni hep gerecek; ama bir gün anlayacaksın ki, sesin kadar sessizliğin de bir gücü var. Seçimini ondan yana kullanacaksın. Ve evet, hayatındaki tüm dönüm noktaları - ölümler, ayrılıklar, başlangıçlar- hep setlerde yaşanacak. Sinema ruhuna erken çöker kaçış yok. Sonra küçük kızın kulağına biraz daha eğilirim: "Bir de başka bir gerçek var: Damak tadın sette gelişmeyecek. Kötü yemeklerle aranda erken yaşta bir soğuk savaş başlayacak. Bu yüzden uzun süre çilekli sütle besleneceksin. Tatlı bir çocukluk gibi görünse de, ileride bu yüzden lezzetsiz yemek canını sıkacak. Hatta süt kokusu bile seni rahatsız edecek. Ama merak etme... Bu bile seni inceltecek; zevklerin, seçimlerin, hassasiyetlerin hayatının her alanına yansıyacak." Sonra, tam o dramatik yerde, gülümserdim: "Şimdi iyi habere sıra geldi. Tüm bu tuhaf ve yorucu görünen şeylere bile şükredeceksin. Çünkü aşık olduğun bir mesleğin olacak. Öyle bir aşk ki... Sen her şeyden vazgeçebilecek kadar güçlü olurken oyunculuğu bırakamayacak kadar sana ait hissedeceksin. Bu iş seni hem büyütecek hem de en çok çocukluğuna geri döndürecek." Ve "ileride her şey yoluna girecek" derdim ona. Hem farkındalığı yüksek, hem saygılı, hem her canlıya sevgi duyan bir insan olacaksın. Gücünün farkında bir kadın... Anlatıcı bir ruh. Ve en önemlisi, yaptığın iş yüzünden değil, onunla kurduğun ilişki sayesinde kendini şanslı sayan bir insan olacaksın. Merak etme küçük kız... Yol biraz karışık ama sen zaten karmaşanın içinden hikâye çıkarabilen birisin. Vazgeçme. Ödülün büyük. Ödülün gerçek. Ödülün sevgi dolu. Hadi set beklemez şimdi git ve göster onlara kendini. Savaş ve kazan!

Bugün bizlerin hayatında duruşu, tavrı ve oyunculuğuyla bir Burçin Terzioğlu var. Bu var oluşun, hangi karakter özelliğinle bağlantısı var sence?

İnsanın kendini anlatması ne zor. Hem de satır arasına saklanmış tatlı bir övgüyle harmanlanmış "öz tanım" sorusuna. Galiba bugün durduğum yere gelmemi sağlayan şey en çok çalışkanlığım ve merakım olabilir. Kendimi ve oynadığım her karakteri anlamaya duyduğum istek hiç bitmedi. Kolay pes etmeyen ama bunu gösterişle değil, iç disiplinle taşıyan bir yapım var sanırım. Bir de duygularımdan kaçmadım. Yenilmekten, kaybetmekten utanmadım. Kırılganlığımla barışık olmak hem oyunculuğumu hem insanlığımı büyüttü. Hayatta durduğum yer, yaptığım seçimler ve vazgeçişler hep aynı omurganın etrafında şekillendi: ne hissettiğime sadık kalmak. Eğer bugün bir duruşum varsa, bu biraz da kendimi her seferinde yinelemeden, yenilemeye izin verdiğim ve bir bedeli olsa bile doğru bildiğim yoldan sapmadığım içindir diye düşünüyorum.

Sanat ile iyileştiğimiz bir çağda sen sanatın hangi yönleriyle besleniyorsun?

Sanatın beni en çok besleyen yönü, insan deneyimini farklı dillerle anlatabilme gücü. Sinema, edebiyat, müzik, fotoğraf, mimari... Her biri başka bir duyuyu, başka bir duyguyu harekete geçiriyor. Bir filmde ritimle düşünmeyi öğreniyorum, bir şiirde suskunluğun değerini, bir resimde bakışın nasıl bir hafıza taşıdığını... Müzik bana duyguların akışkanlığını hatırlatıyor, dans bedenin kelimelerden önce konuşabildiğini. Sanatın bütün bu disiplinlerde ortak olan yönü, insana yeni bir perspektif açması. Bu genişlik beni besliyor.

Peki ya aşk... Aşka dair bugüne dek yaptığın yolculuğun seni bugün hangi durağa getirdiğini söyleyebilirsin?

Aşk... Bugüne dek yaptığım yolculuk beni daha sakin, daha gerçek bir durağa getirdi. Eskiden büyük duyguların, yüksek sözlerin peşindeydim; şimdi ise küçük uyumların değerini fark ediyorum. Aşkı bir yere varmak için değil, kendimi daha iyi anlamak için yaşadığımı anladım. Artık beni tamamlamasını beklemiyorum; benimle yan yana yürüyebilmesine bakıyorum. Aşkı artık bir sahiplenme duygusu olarak değil, iki insanın birbirine temas ederken bile özgür kalabildiği bir alan olarak görüyorum. Birlikteyken bile kendi nefesini duyabildiğin, kendi ritmini koruyabildiğin o sade yer... Bana en doğru gelen ilişki hâli bu oldu. Bugün aşk hayatımın merkezinde değil ama ritminde. Kendi bütünlüğümü korurken başka bir ruha yer açabildiğim, baskısız ve acele etmeden ilerleyen ilişkiler daha gerçek geliyor. Aşk bende bir ihtiyaç değil; iyi geldiğinde hayatı güzelleştiren, büyüten ve dönüştüren bir eşlik hâli. Sanırım yolculuğumun beni getirdiği durak tam da bu: sakince akan ama içten içe derinleşen bir aşk anlayışı.

Hepimizin zaman zaman hissettiği tükenmişliğe karşı, kendini deşarj etme formüllerin neler?

Biraz yorulduğumda kendimi en çok suya teslim ediyorum; spa, deniz ya da sadece kıyıda yürümek bile zihnimi temizliyor. Beni en çok iyileştiren; suyun sakinliği, yürüyüşün ritmi ve dünyanın başka köşelerine kaçmanın ferahlığı.

Son dönemde Demi Moore, Nicole Kidman, Cate Blanchett gibi isimler hem oyunculukları hem de kırmızı halı görünümleri ile "zamansızlık" dediğimiz akımda çok güzel örnekler oluyorlar. Sen bu sektörde zamansız, kalıcı ve başarılı olmanın ne ile bağlantılı olduğunu düşünüyorsun?

Zamansızlık, bence sadece dış görünüşle ya da belli bir dönemin trendleriyle ilgili bir şey değil; insanın kendini hangi yaşta olursa olsun yeniden keşfetmeye cesaret etmesiyle ilgili. Oyunculukta kalıcılık; merakını kaybetmemek, kırılganlığını saklamamak ve her rolün seni yeniden dönüştürmesine izin vermekten geçiyor. Buna bir de yaşa duyduğun saygı ile kendine gösterdiğin özeni ekleyince, zamanla kavga etmek yerine onunla bir uyum kuruyorsun. Bu da duruşuna bambaşka bir derinlik katıyor. Ben bu meslekte zamansızlığı, kariyeri değil insanın kendisiyle kurduğu dürüst ilişki belirliyor diye düşünüyorum. Kendini korurken risk almayı bilmek, görünür olmak kadar geri çekilmenin de değerini anlamak... Asıl kalıcılık bu dengede saklı. İçindeki insan taze kalır, ruhuna özen göstermeyi sürdürürsen; hem yaptığın iş hem de varlığın zamansız bir yere akıyor. Başarıyı da artık sonuçlardan çok süreçte görüyorum. Kendine sadık kalarak gelişmeye devam edebilmek, her seferinde yeniden başlamayı göze almak... Bence kalıcı başarı tam da bu iç dirençten doğuyor.

Senin için lüks nedir?

Bence lüks artık zamana, dinginliğe, seçebilme özgürlüğüne ve kendine alan açabilmeye bağlı. Çünkü bu kadar hızlı akan bir dünyada, kalabalığın gürültüsünün içinden kendi ritmini duyabilmek başlı başına bir ayrıcalık. Benim için lüks, zihnimi sadeleştirebildiğim, neye ihtiyaç duyduğumu gerçekten seçebildiğim anlarda başlıyor. Maddeden çok bir bilinç hâli... Hızın dayattığı her şeyden bir adım geri çekilip "Ben şu anda ne hissediyorum?" diyebilmek, ekrandan uzaklaşıp kendi nefesinin sesini duyabilmek, küçük bir yürüyüşte bile iç sesine tekrar kavuşmak... Bunlar bana gerçek lüksü hatırlatıyor. Lüksü kıymetli kılan şey; sahip oldukların değil, onlarla kurduğun farkındalık benim için. Gösterilen değil, içeride sakince büyüyen bir dinginlik. Kısacası lüks, dışarıdan bakıldığında büyük ve pahalı duran şeylerde değil, kendi iç düzenini koruyabildiğin o küçük ama çok değerli anlarda saklı benim için.

Hiç bilmediğin ya da kaybolduğun bir şehrin haritasını vermişlik hissi yaşatan; sözlerinden, tavrından ilham aldığın bir sanatçı var mı?

Bana o harita duygusunu en çok Jane Campion veriyor. Onun hikâye anlatma biçimi, kadınların iç dünyasını ele alışındaki cesaret ve sakinlik, benim yoluma çok şey kattı. Bir de Phoebe Waller-Bridge'in keskin zekâsı ve yazıya getirdiği özgürlük, yaratıcı cesaretimi hep taze tutuyor. Moda tarafında ise Phoebe Philo'nun sade ama karakterli dili bana her zaman ilham veriyor. Üçü de kendi ritmini yaratan, kendi sesine sadık kalan, tarzları oturmuş isimler... Bu yüzden bana rehberlik ettiklerini hissediyorum.

Bir X sonu Y başı kuşağı ve dönemin öncesi ve sonrasını da bilen biri olarak sosyal medyaya nasıl yaklaşıyorsun?

Sosyal medya artık sadece bir paylaşım alanı değil; duyguların çok hızlı tüketildiği, insanların birbirini kolayca idealleştirdiği ya da aynı hızla yok sayabildiği daha acımasız bir zemine dönüştü. Doğallıktan uzaklaştığımız, güzellik, zenginlik kavramlarının çok fazla işlendiği bir alan oldu. Evet, bu dünyanın öncesini de biliyorum; o yüzden bugün sosyal medyanın yarattığı hızın ve filtresiz tepkilerin ne kadar tehlikeli olabileceğini daha net görüyorum. Benim sosyal medya ile ilişkim daha çok işlerimi ve sevdiğim anlarımı paylaşmak üzerine. Fakat gerçek bağın hâlâ yüz yüze iletişimde, dokunmada, göz göze gelmede olduğunu unutmak istemiyorum. Sosyal medya bence güzel bir vitrin; ama hayatın kendisi değil. Bu dengeyi koruyabildiğim sürece bu dünyanın bana sunduğu olanakları kıymetli buluyorum.

Yoko Ono, "Kendini iyileştirmek, başkalarını iyileştirmekle bağlantılıdır" diyor; bencilleşmeye doğru adım adım ilerlediğimiz bu dünyada senin başkalarını ve kendini iyileştirmek için vaktin oluyor mu?

İyileşmek dediğimiz şey aslında tek yönlü bir yolculuk değil. Kendini onarırken başkasına dokunuyorsun; başkasına dokunurken kendine de bir alan açıyorsun. Bu kadar bireyselleşmiş bir dünyada zaman yaratmak zor, ama ben "büyük iyileşmeler" peşinde değilim. Kendimi ve çevremi iyileştirmek için çoğu zaman küçük, sessiz anlara sığınıyorum. Bir sohbeti gerçekten duymak, birini olduğu hâliyle kabul etmek, bir arkadaşa yargısız bir alan açmak... Bunlar benim için birer iyileştirme hâli. Kendime gelince; kendimi iyileştirmek de çoğu zaman kalabalıktan çekilip nefes alabileceğim çok kısa anlara bağlı. Bir film izlemek, bir metne dalmak, yürürken zihnimi temizlemek, denize bakmak... Onlar benim küçük bakım ritüellerim.

Kutlama deyince aklında nasıl bir tablo beliriyor? Başarılarını nasıl kutlarsın?

Kutlamak dediğim şey, büyük gösterilerden çok küçük ama anlamlı anlardan oluşuyor. Kendime bir kadeh kaldırmak, emeğimi onurlandırmak... O anı gerçekten hissetmek benim için en sade ama en güçlü kutlama biçimi. Bir de kendim olabildiğim dost meclisleri var; güven duyduğum insanların etrafında olduğu bir masa... İçten bir sohbet, iki kahkaha, göz göze bir "iyi ki" hissi. O masalar bana hep şunu hatırlatıyor: Kutlama, kalabalığın büyüklüğüyle değil, paylaştığın samimiyetle değer kazanıyor. Dışarıdan bakıldığında gösterişsiz ama içeride büyük bir karşılığı olan o küçük duraklar...

Röportaj: Filiz Şeref Kulu

Fotoğraflar: Emre Güven

Styling: Tuğçe Kılınçlı

Saç: İbrahim Zengin

Makyaj: Ali Rıza Özdemir

Video: Ardan Can Güngör, Onur Karakuş

Fotoğraf asistanı: Ömer Çetiner, Cihangür Erken

Tüm mücevherler için Tiffany & Co.'ya teşekkür ederiz.

Ailenizin yıllara yayılan üretim geleneğini ve dünyasını izleyerek büyümek, sizin hayatınızı ve görüşlerinizi nasıl şekillendirdi?

Hani şarkıcılar "Çocukken de şarkı söylüyordum" der ya, ben de çocukken ne olacağımı bilerek büyüdüm. Ailede şu anki işimizin içinde çok insan vardı ve amcam da bunlardan biriydi. Bense her şeyi yıllar öncesinden planlayan, daha doğrusu hayal kuran biriydim. Hayal kurmak benim için hayat mottosu gibiydi. Okullar, yaşayacağım yerler, yapmak istediğim işler... Hepsini hayal ederek büyüdüm. Hacettepe Gıda Mühendisliği'nde okudum. Üretimde çalışacağımı sanıyordum ama üniversitedeyken bunun bana göre olmadığını anladım. O dönem "Satış ve pazarlama tarafında olmalıyım" diye karar verdim ve yeni bir süreç başladı. Şimdiyse şirkette 26'ncı yılımı bitiriyorum. Ben inanıyorum ki insanın başaramayacağı hiçbir şey yok. Yeter ki istesin, sakince planlasın ve uzun vadeli hayalleri ile yol alsın.

Şu an karşımda çok istikrarlı, güçlü ve güler yüzlü bir kadın görüyorum. Bu noktada istikrardan devam etmek istiyorum. Sizce Pamukkale'nin uzun soluklu bir marka olmasında istikrar nasıl bir rol oynuyor?

Pes etmeyerek. Vazgeçmeyerek, ısrarcı olarak... Kendinize, yaptığınız işe, ailenize, toprağınıza sadık kalarak. Dürüstçe çalışınca hepsinin bir karşılığı olduğuna inanıyorum. Hayatta konuştuğumuz tüm o zorluklar... Onları aşmanın yolu hep istikrardı. Vazgeçmemek ve yine hayal kurmaya devam etmek.

Ailenizden devraldığınız mirası bugünün dünyasında yenilikçi tutmak için nasıl bir denge kuruyorsunuz?

Ben güncel kalmaya çok inanıyorum. Hayatın her yerinde, teknolojide, üretimde, gelenekte; kızımla, yeğenlerimle ilişkimde, ekiple iletişimimde ve her alanda güncel kalmak benim için çok önemli. Mesela genç dünyanın tüketim alışkanlıkları değişiyor. Türkiye pazarı da dünyayla birlikte dönüşüyor. Biz de bu değişimi gördüğümüzde genç kitlelere hitap eden teneke ambalaj planlıyorduk ama tam o dönemde regülasyon geldi. Biz de kapak yeniliğine gittik. Bu sene yaptığımız yeni şişe de bunun bir örneği. Dünyada çok yaygın ama Türkiye için çok yenilikçi bir şeydi. Zaten Türkiye'de hep yenilikçi işler yapmaya özen gösteriyoruz. Ama biz o tabuyu da kıracağız. Raflarda çevir-aç kapakların yerini bulacağına inanıyorum. Çünkü bizde büyük kitleler henüz dünyanın biraz gerisinde bu konuda; hâlâ bir tabu var.

Üretim sürecinin dışında, sizi en çok besleyen ilham kaynakları neler?

Bağlar... Ne zaman üzülsem, sevincim olsa, yorulsam; bağlara adım attığım anda hepsi geçer. Çok fazla kararımı da bağlarda almışımdır. Benim için bağlar bambaşka bir yer. O uçsuz bucaksızlık hem toprağın gelişimini görmek hem de hayallerin sınırsızlığını hissettirmek... Her seferinde "Ne kadar şanslıyım" dedirtir bana.

İnsanın toprağı tanıması, kendini tanımasıyla benzer mi sizce? Bölgenin doğasıyla kurduğunuz bağ size nasıl bir perspektif kazandırdı?

Bence çok benzer. Şöyle bir söz vardır: "Bir şeyi nasıl yaptığın, her şeyi nasıl yaptığını gösterir." Kendinizi tanıyorsanız, çevrenizi; eşinizi, ailenizi, ekibinizi, ülkenizi hatta yavaş yavaş kasabanızı ve en temelinde toprağınızı tanırsınız. Toprakla kurduğunuz ilişki sizi her zaman güçlü kılar. Toprağı bilmek, ona basmak, onunla temas etmek her zaman güç ve güven veriyor bana. Muhtemelen bunun yansımaları işime ve hayatıma da geçmiştir.

İşiniz gereği çok katmanlı bir süreci yönetiyorsunuz. Zaman içinde geliştirdiğiniz en değerli alışkanlık veya disiplin nedir?

Dönüp dolaşıp hep aynı yere geliyoruz aslında: gelişime açık olmak. Her ne kadar gelenekçi bir tarafım olsa da çok şanslıyım; yeğenlerimle çalışıyorum, kızımla yaşıyorum ve bu yüzden gelişime açık olmayı doğal olarak içselleştiriyorum. Bence insanın çok kalın çizgileri olmamalı; gerekirse esnetecek alan bırakmalı. İyi bir yönetici için en önemlisi bu bence. İstikrar, çalışkanlık zaten olması gerekenler... Ama esneyebilmek, uyumlanabilmek çok daha kritik. Çünkü hayat değişiyor, insanlar değişiyor, fikirler gelişiyor. Var olabilmek için uyumlanmayı bilmek lazım, tabii dozunda.

Denizli ve çevresinin iklimi, kültürü ve ritmi sizce bu markanın karakterinde nasıl bir iz taşıyor?

Aslında direkt kasabamıza, Güney'e inmek isterim. Çünkü Denizli'nin kuzeyinden çok farklı bir bölge. Güney, büyük Menderes'in geçtiği, ortalama 800 metre rakımlı bir plato. Dünya için de Türkiye için de çok özel bir bölge. Türkiye'deki üzüm üretiminin yaklaşık yüzde 45'i bu bölgeden çıkıyor. Ve gururla bu bölgeyi biz yarattık diyebilirim. Yüzyıllardır bağ bölgesiydi ama bağ alanlarının hızla büyümesi amcam Yasin Tokat, ardından aile, sonra da bize inanan çiftçiler sayesinde oldu. Bağlara 10 dakika uzaklıktaki üretim tesisimizde çalışıyoruz. Bu bize büyük bir avantaj sağlıyor. Sanki küçük bir şatonun bağında üzümü fermente eden aileler gibi ama biz altı milyon litre üretim yapıyoruz. Bu büyük bir gurur. Dolayısıyla ben hem bizim ürünlerimizi hem de genel olarak bu kültüre yakınlığı olan tüm Türkiye'yi daha sakin, daha pozitif bir yerde hayal ediyorum. Bu alışkanlığın insanları daha barışçıl, daha az öfkeli, hem kendileriyle hem hayatla hem de birbirleriyle daha uyumlu kıldığına inanıyorum. Kendi kasabamızda da bunu görüyorum: İnsanlar daha yardımsever, daha mutlu, hayata daha olumlu bakan bir yapıda. Bunun yaşam biçimi içinde önemli bir yer tuttuğunu düşünüyorum.

Seyahat ettiğiniz yerler arasında sizin için özel bir anlam taşıyan, dönüştürücü bir bölge var mı?

Bordeaux. Bordeaux'yu her zaman çok sevdim. İlk kez yaklaşık 25 sene önce gittiğimde büyük bir hayranlık ve aynı zamanda hafif bir üzüntü duyup dönmüştüm: "Biz hep birlikte neden böyle olamıyoruz?" diye. Küçücük bir bölgenin bütün dünyayı nasıl domine ettiğini, küçük üreticilerin ne kadar güçlü olabileceğini gördüm. Hayatımda en çok etkilendiğim bölgelerden biridir. Tabii Fransa'da başka bölgeler de benim için özel. Son olarak iki yıl önce yine Fransa'da Sancerre'dan çok etkilendim. Küçücük bir alanın nasıl dev bir ekonomi yarattığını görmek bana çok ilham verdi. Hatta oradan döner dönmez üç farklı markayı tescil ettirdim ve hedeflerimin arasına yerleştirdim. Şu an biraz da o yönde ilerliyoruz.

Günlük hayatınızın temposunda kendinizi yenilemek için yaptığınız etkili ritüelleriniz var mı?

Ata binmek hayatımda çok özel bir yerde. Yaklaşık 23 yıl önce attan düşüp ciddi bir sakatlık geçirmiştim, o yüzden uzun süre ara vermek zorunda kaldım. Şimdi yıllar sonra yeniden döndüm ama artık iddiasız, sadece keyif aldığım bir aktivite olarak. Kafamı tamamen sıfırladığını hissediyorum. Bir de tenis oynuyorum ve o da aynı etkiyi yaratıyor. O an hiçbir şey düşünmüyorum.

Son olarak Pamukkale'nin geleceğini şekillendirecek bir hayaliniz var mı?

Ben her zaman umutlu biriyim. Ülkemiz adına, kendi adıma, ailem ve işletmemiz adına hep iyi şeyler düşünen bir yapım var. Pamukkale için en büyük hayalim ise şu: Amcam Güney'i Türkiye'ye bir değer olarak hediye etti. Bu, bölgemiz adına büyük bir devrimdi. Şimdi ben de Güney'i ülkemize bir deneyim rotası olarak hediye etmek için çalışıyorum. İnsanlar artık her şeyin bir deneyim sunmasını istiyor. Bizim de amacımız insanlara kendilerini iyi hissettiren, bağlarla, doğayla ve gastronomiyle iç içe özel bir deneyim sunmak. İnanıyorum ki bu yıl açtığımız restoranda olduğu gibi önümüzdeki süreçte bölgedeki diğer üretici arkadaşlarla birlikte çok güzel deneyimlerin yaşanacağı bir alan oluşturacağız.

Estetik algınızın, el emeğine gösterdiğiniz özenin ve işçilikle olan bağınızın mimarı olan değerleriniz çocukluğunuzun eseri olsa gerek. Nasıl bir ailede büyüdünüz?

Benan: Zanaatin ve ticaretin iç içe geçtiği bir ailede büyüdük. Nesillerdir hem üreten hem de ticaret yapan bir aileyiz. Evimizin içinde el emeği, halıların ilmek ilmek örülüşü, doğal renkler ve malzemeye duyulan saygı hep vardı. Küçük yaşta dokunduğum ilk el işi nesneler –halı ipleri, motifler– bugün hâlâ tasarım hafızamın temelini oluşturuyor. Evdeki sohbetler de hep üretmek, iyi iş yapmak, emeğe saygı ve işin doğrusu üzerineydi. Bu yüzden estetik hafızamız sadece görsel değil, aile kültürünün kendisi bizim tasarım dilimize dönüştü.

QIMU'yu annenizle birlikte yürütüyorsunuz. Bu iş birliğinin sizin kişisel gelişiminize ve markanın karakterine nasıl bir katkısı oldu?

Benan: Annem inanılmaz bir iş ortağı. Sabırlı, soğukkanlı, aşırı titiz, işini çok iyi takip eden, güvenilir ve sağlamcı... İsviçre ve Alman ekolüyle büyümesinin disiplinine büyük katkısı var. Üstelik hukuk okumuş olması da markanın ticari ve operasyonel yapısında büyük bir denge sağlıyor. Bizim ortaklığımız tam anlamıyla iki karakterin mükemmel tamamlayıcılığı. QIMU'nun ruhunda annemin sakinliği, titizliği ve güven veren yaklaşımı güçlü şekilde hissediliyor.

El işçiliğinden doğan bir marka olarak, kadın emeğinin tasarım dünyasındaki görünürlüğü konusunda ne düşünüyorsunuz?

Esin: Kadın emeği üretimimizin merkezinde. Özellikle örgülerde ve ince detaylarda çalışan kadın ustaların sabrı ve el becerisi tasarımların karakterini belirliyor. Biz de bu emeği görünür kılmak için üretim sürecimizi Instagram'da ve web sitemizde şeffaf şekilde paylaşmaya önem veriyoruz. Her bir parçanın arkasındaki emeği, hikâyeyi ve gerçek ustalığı göstermek bizim için sadece pazarlama değil; bir değer aktarımı.

Babanızdan gelen halıcılık zanaatı ile sizin New York'ta şekillenen modernist estetik anlayışınız arasında çok özel bir kültürel köprü var. Bu iki dünyanın sentezini yaratırken kendi kimliğinizin hangi yönü daha baskın oluyor?

Benan: Bu iki dünya zaten karakterimizin iki güçlü parçası. Halıcılık geleneği bize sabrı, emeğe duyulan derin saygıyı ve kültürel kökleri hatırlatıyor. New York'ta şekillenen modernist estetik ise daha özgür, daha cesur ve daha mimari bir bakış açısı getirdi. Tasarımları oluştururken bir taraf diğerine baskın gelmiyor; içgüdüsel bir denge kuruyoruz. Gelenekten gelen sıcaklık ve malzeme bilgisiyle, modern dünyanın minimalizmini ve dinamizmini bir arada tutmaya çalışıyoruz. QIMU'nun özgünlüğü de tam bu sentezden doğuyor.

Moda dünyasında kimlik oluşturmak, özellikle genç markalar için sancılı bir süreç. Kendi tasarım çizginizi ne zaman bulduğunuzu hissettiniz?

Esin: Tasarım çizgimizi bulduğumuzu hissettiğimiz an, özgünlüğü merkezimize koyduğumuz andı. Bir yandan hafif, fonksiyonel ve kaliteli ürünler yapmayı hedeflerken, bir yandan da kendimize ait bir imza estetik yaratmak istediğimizi gördük. Bu yolculukta dönüm noktamız, annemin bugün markamızın sembollerinden biri hâline gelen imza örgümüzü tasarladığı zamandı. O örgüyü tasarım dilimize entegre ettiğimizde, QIMU'nun karakteri gerçekten oturmaya başladı. Bu kimliği korumak için iki yaratıcı sınırımız var: Özgünlük ve zamansızlık. Moda akımlarını takip ediyoruz ama bire bir uygulamıyoruz; kendi sesimizi ve çizgimizi koruyoruz. Bir modeli trend olduğu için değil, yıllar sonra da aynı güçte duracağına inandığımız için üretiyoruz. Bu iki filtre, önümüzde duran pusula gibi.

Eşyaların insan ruhuna iyi gelme hâliyle ilgileniyorsunuz. Sizce bir tasarımın "iyileştirici" olması ne demek? Bir çanta insana nasıl bir enerji katabilir?

Benan: Bir tasarımın iyileştirici olması, insanın enerjisini yükseltmesi, ona iyi gelmesi ve karmaşa yaratmaması demek. QIMU'nun logosu da bolluk ve bereketi temsil ediyor; bu sembolün kullanıcıya iyi geldiğine inanıyoruz. Bir çanta, hem estetik hem dokunsal hem de hikâyesiyle bir enerji yaratır. Bizim için bu enerji, hem gelenekten hem modern formdan beslenen sakin ama güçlü bir his.

Sürdürülebilirliği ve aile geleneğinizi geleceğe aktarmak için tasarım dünyasında nasıl bir yöntem benimsiyorsunuz?

Esin: Biz sürdürülebilirliği iki temel alanda görüyoruz: Malzemenin ömrü ve kültürel mirasın devamı. Malzeme seçerken çok titiz davranıyoruz; uzun ömürlü, kaliteli ve zamanla güzelleşen malzemeler kullanıyoruz. Kültürel mirası ise modern bir dile çeviriyoruz. Geleneksel bir zanaati bire bir kopyalamak yerine, özünü koruyup günün ritmine uyarlıyoruz. Böylece hem geçmişe bağlı kalıyor hem de geleceğe iz bırakan işler üretiyoruz

Önümüzdeki yıllarda hem kendiniz olarak hem de yaratıcı bir zihin olarak nasıl bir evrim hayal ediyorsunuz?

Benan: Önümüzdeki yıllarda daha özgür, daha güçlü ve daha etkisi yüksek bir yaratıcı dönem hayal ediyoruz. Hikâyeleri daha iyi aktarabildiğimiz, hem köklerimize bağlı hem dünyaya açık bir evrim... Aynı zamanda global sahnede Türkiye'den çıkan, zanaat kökenli ama modern estetikle konuşan başarılı bir marka yolculuğu kurmak istiyoruz. İz bırakan, kültürel anlam taşıyan ve alanında fark yaratan bir yaratıcı etki alanı oluşturabiliriz. QIMU'nun dünyada kendi sesiyle, kendi özgün diliyle yer almasını hedefliyoruz.

2025 hem yürüttüğünüz küratöryel projeler hem de izleyici olarak takip ettiğiniz uluslararası etkinlikler açısından oldukça yoğundu. Bu yılı sizin açınızdan anlamlı kılan deneyimler nelerdi?

2025 benim için hem düşünsel hem de mekânsal anlamda sınırları genişlettiğim bir yıl oldu. Küratör, sanat danışmanı, yazar ve akademisyen olarak farklı coğrafyalar arasında gidip gelirken, uzun zamandır üzerine çalıştığım dayanışma, katılımcılık ve ekolojik duyarlılık temalarının farklı bağlamlarda nasıl yankı bulduğunu gözlemleme fırsatı edindim. Küratöryel olarak üstlendiğim projeler: Eldem Sanat Alanı LOKAL02, Eulengasse, GreenHouse Art Days ve Bir Adım Var Vakfı–BASE iş birlikleri bana üretim ile topluluk ve izleyici arasındaki ilişkinin ne kadar üretken ve dönüştürücü olabileceğini yeniden gösterdi. İzleyici olarak ziyaret ettiğim bienaller ise bakış açımı tazeleyen, yeni ağlar açan ve kendi pratiğime dair yeni sorular doğuran deneyimler sundu. Bu yıl benim için bir tür hareket hâlinde düşünme, akademik anlamda beslenme ve kavramsal olarak üretme yılıydı.

Eldem Sanat Alanı'ndaki LOKAL02, yerel üretimlerin tarihsel bir mekânla karşılaşmasını merkeze alıyordu. Bu buluşma size üretim ile mekân arasındaki ilişkiye dair hangi yeni ihtimalleri düşündürdü?

Eldem Sanat Alanı'nın kurucu danışmanı olarak bu yapıda yer alıyorum. Ancak LOKAL02'de sergi küratörü olarak beni en çok etkileyen şey, Eskişehir'in çok boyutlu üretim alanında yepyeni sanatçılara temas edebilmiş olmak. Eldem Sanat Alanı'nın kurucu direktörü Esra Eldem ile sürdürdüğümüz bu proje, Eskişehir'de yaşayan ve üreten sanatçıların görünürlüğü, mekân ihtiyaçları ve sanat alanındaki profesyonel varoluşları açısından çok sesli bir yapı olarak devam ediyor. Eldem Sanat Alanı'nın sergi mekânı Dalyancı Konağı'nın tarihsel dokusuna deneysel biçimde temas eden eserler, mekânın hafızasına dokunan ya da onunla kontrast oluşturan bir kurgu içinde izleniyor. Açık çağrı ile Eskişehir'deki sanatçılara odaklandığımız bu yarışma sergisi, yerelde üreten ve Eskişehir'in havzasını yoklayan sanatçıların pratiklerini sergileme açısından çetrefilli ama dikkat çekici bir yapıdaydı. Özellikle jürinin seçkisinden sonra eserlerin mekâna nasıl yerleşeceği üzerine yoğun bir beyin jimnastiği yaptığımı söyleyebilirim. Bazı sanatçıların mevcut eserlerini, sanatçı işbirliğiyle fiziki koşullarını ve biçimsel yapılarını değiştirerek mekânın koşullarına uygun sergileme modelleri geliştirdim. Doğru bağlam yaratıldığında mekân, pasif bir arka plan değil; üretimin ritmini belirleyen ve ona yeni biçimler açan aktif bir partner olabiliyor. Bu da gelecekte mekân–kurum–üretim ilişkisini daha katılımcı modellerle nasıl geliştirebileceğimize dair önemli ipuçları verdi. Aynı zamanda LOKAL02'de sanatçıların atölye ve söyleşi gibi yan projeleri gerçekleştirebileceği kamusal programlara olanak tanıdık. Burada da kurucu direktörümüz Esra Eldem'in yönetimi ile sanatçılarla geliştirilen atölyelerde Eskişehir'in ihtiyaç haritasını okuyabilmek açısından kapsamlı çalışmalar oraya çıktı. LOKAL02, bulunduğu kente bakan, o kentin ihtiyaçlarını tespit etmek üzere yalnızca lokalde yaşayan sanatçılara alan açan bir yarışma olarak sürüyor. Bu yıl yeni edisyonda sürprizli çalışmalar gerçekleştireceğiz.

Frankfurt Eulengasse Gallery'de küratörlüğünü üstlendiğiniz Seçil Yaylalı'nın "Where do I belong?" sergisinde kökler, göç, bellek ve aidiyet gibi katmanlarla çalıştınız. Bu projeyi sizden dinlemek isteriz, nasıl tepkiler aldınız?

"Where do I belong?" benim için oldukça duygusal, çok katmanlı ve sakin bir yoğunluk taşıyan bir projeydi. Burada Seçil Yaylalı ile daha önce 9. Sinop Bienali'nde gerçekleştirdiğimiz katılımcı pratikteki bir çalışmanın yeni bir yansımasını ve bağlantısını kurguladık. Seçil Yaylalı'nın Sinopale'de katılımcı kadınlarla gerçekleştirdiği, eğrelti otundan yola çıkarak kadınların kendi kökleriyle ilişkilendirdiği ve bir düşünme metaforu olarak kurgulanan proje, burada da köklerin toprakla buluşturduğu bir zemin olarak düşünüldü. Kök salma, yurtsuzluk ve ekofeminizmle biçimlenen bir arzudan yola çıkarak kurduğumuz sergi, Eulengasse'in topluluk temelli yapısıyla etkili bir şekilde kesişti. İzleyicilere yalnızca mekânsal bir deneyim değil, kişisel yaşam hikâyeleriyle temas eden bir yüzleşme ve karşılaşma alanı da sunduk. Köklenme, kök kavramı, aidiyet ve kişisel köklerimiz üzerine düşündüğümüz, dünyanın farklı bölgelerinden heterojen bir anlatı kurduğumuz bir projeydi.

Bu yıl Liverpool Bienali'ni, Berlin Bienali'ni ve Buhara Bienali'ni ziyaret ettiniz. Aynı zamanda İstanbul Bienali'ni de gördünüz. Bu bienallerin üretimleri, küratöryel ve toplumsal bakış açıları ile sizin küratöryel, araştırmacı kimliğiniz arasında hangi benzerlikler, farklılıklar ve kontrastlar öne çıktı?

Bu yıl Liverpool, Berlin, Buhara ve İstanbul Bienalleri'ni ziyaret etmek, farklı coğrafyaların güncel sanatla kurduğu ilişkiyi karşılaştırmalı biçimde görmeme imkân verdi. Her bienalin toplumsal bağlamı, mekânla çalışma biçimi ve kamusallık anlayışı kendi özgün diliyle öne çıkıyordu. Liverpool Bienali'nde özellikle kentin tarihsel katmanlarıyla güncel politik gerilimleri ilişkilendiren eserler dikkatimi çekti. Su, liman, göç ve sömürgecilik temaları kamusal alandaki müdahalelerle mekâna yayılarak izleyiciyi kentin belleğiyle yüzleşmeye davet ediyordu. Cevdet Erek'in güçlü yerleştirmesi izleyiciye kentin kendi dinamikleri içinden bir anlatı sunuyordu. Berlin Bienali ise daha araştırmacı, kavramsal ve dayanışma temelli üretimleriyle sanatın bir düşünme alanı olarak nasıl işlediğini hatırlatan yoğun bir deneyim sundu. Politik kırılganlıklar, kolektif yapılar ve tarihsel analizler burada belirgin bir eksen oluşturuyordu. Larissa Araz'ın burada sergilenen yapıtı, köklü bir tarih ve sosyopolitik kimlik kırılmalarına dair güçlü bir izlenim taşıyordu. Buhara Bienali'nde beni en çok etkileyen, Orta Asya'nın köklü zanaat geleneklerinin güncel sanatla kurduğu akışkan ilişkiler oldu. Kilim, seramik, nakış ve minyatür gibi üretimler nostaljiye sapmadan; ekoloji, kimlik ve toplumsal bellek üzerine düşünmenin bir yöntemi olarak ele alınıyordu. Sanatçıların yerel zanaat ustalarıyla birlikte ürettiği işler çarpıcı bir referans taşıyordu. Vahap Avşar ve Hera Büyüktaşçıyan'ın bölgeyi iyi araştırarak geliştirdiği eserler özellikle öne çıkıyordu. İstanbul Bienali ise tüm bu deneyimlerin arasında hem bana en yakın olan hem de yerel kırılmalarla küresel tartışmalar arasında özgün bir köprü kuran bir yapı sundu. Türkiye'nin problemlerini uluslararası ölçekte izleyen, farklı coğrafyalardan eserleri bir araya getiren bir organizasyondu. Bu dört bienal, kendi küratöryel pratiğimde önem verdiğim kamusallık, mekân, bellek, dayanışma ve ilişkisel yapılar gibi kavramların farklı coğrafyalarda nasıl dönüştüğünü görmemi sağladı. Hem benzerlikler hem de ayrışmalar gelecekteki düşünsel yönelimlerime yeni bir derinlik kattı. Ayrıca yeni dönemde üreteceğim projeler için küresel eğilimleri görmek açısından da heyecan vericiydi.

Greenhouse Art Days'de gerçekleştirdiğiniz "Yüzeyin Kabuğunda" sergisinde su ve toprağın belleğe, ritüele, kayba ve iyileşmeye dair taşıdığı anlamlara odaklandınız. Bu sergiyi kurgularken insan–doğa ilişkisinde hangi kırılma noktası sizin için belirleyici oldu?

Sergiyi hazırlarken beni en çok meşgul eden soru, doğa ile kurduğumuz ilişkinin geri döndürülemez bir eşiğe gelip gelmediğiydi. Geyikbayırı'nda dağların canlı çeşitliliği, suyun mevsimsel devinimi ve toprağa dair kadim ilişkiler, insanın "iz bırakma" hırsıyla doğanın kendi ritmi arasındaki gerilimi düşünmeme yol açtı ve bölgenin hafızasında bir sergi kurgulamaya itti. Yöre halkı olan Yörüklerin doğayla kurduğu güçlü ve saygılı ilişki, bugünün insanının suya ve toprağa verdiği karşılıksız zararla kıyaslandığında bu bağın peşine düşme heyecanı yarattı. Projede Seniha Ünay ve Aşkın Ercan'ın toprak ve suyla kurdukları ilişkiyi görünür kıldığımız, Geyikbayırı'na odaklanan bir sergi gerçekleştirdik. Greenhouse Art Days'den Züleyha Geels ve Oksitosin Tıp ve Sanat Platformu'ndan Prof. Dr. Elif Vatanoğlu-Lutz işbirliğiyle gerçekleştirdiğimiz bu proje, altı ayda bir ekoloji odağında programlanmaya devam edecek ve konuk sanatçı programı ile psikocoğrafya araştırması yaparak sürecek.

Bir Adım Var Vakfı ile BASE'de yürüttüğünüz seçki, genç kadın sanatçıların görünürlüğünü artırmayı hedefliyordu. Bu yıl karşılaştığınız üretimlerde sizi en çok etkileyen şey ne oldu?

İpek Ilıcak Kayaalp tarafından kurulan Bir Adım Var Vakfı'nın genç bursiyerlerinin üretimlerine sinen cesaret, ilerleme tutkusu ve öğrenme heyecanı beni çok etkiliyor. Vakfın Türkiye'deki çeşitli üniversitelerde eğitim alan sanat, müzik, spor, bilim ve teknoloji gibi alanlardaki bursiyerleri, mentorluk buluşmaları ve özel çalışmalarla destekleniyor. Sanat alanında ise görsel sanatlar bursiyerlerine mentorluk, portfolyo çalışmaları ve sanat ekosisteminde profesyonel kariyer anlatıları gibi eğitimler veriyoruz. BASE ise bursiyer öğrenciler için çok değerli bir sergi, profesyonel sanat dünyasıyla buluşma ve iletişim geliştirme alanı oldu. BASE seçkisinde yer alan bursiyer öğrenciler, disiplinler arası yaklaşımları ve eğitimlerde edindikleri birikimle ürettikleri eserleri sundular. Bu sergi ve sanat bursiyerlerinin çalışma motivasyonları; adım atmaktan çekinmeyen, güçlü sezgilerle ilerleyen genç kuşağın ifade biçimlerinin ne kadar zenginleştiğini gösterdi. Bir Adım Var Vakfı'nın desteklediği görsel sanatlar bursiyerlerinin BASE sergisindeki seçki, birlikte düşünmenin, üretmenin ve desteklenmenin önemini bir kez daha ortaya koydu.

Abu Dhabi Art'ta bu yıl sizin için öne çıkan yaklaşımı ve fuarın genel atmosferini nasıl değerlendirirsiniz?

Abu Dhabi Art'a son yıllarda küratör, sanat danışmanı ve koleksiyon yöneticisi olarak davet ediliyorum; ancak bu yıl ilk kez gidebilmek için zaman yaratabildim. Özellikle odak ülkelerden birinin Türkiye olması ve Türkiye'den birkaç önemli galerinin hem modern Türkiye sanat tarihinden eserler hem de çağdaş sanat alanından sanatçılarla güçlü bir seçki sunması değerliydi. Fuar, katılımcı sayısı açısından da oldukça büyüktü ve dünyanın birçok ülkesinden galerileri ve sanatçıları ağırladı. Güncel sanat ekosistemi ve koleksiyoner dinamiklerini görmek açısından heyecan vericiydi. Bir küratör, koleksiyon yöneticisi ve sanat danışmanı olarak yeni sanatçılar keşfettim, alternatif galerilerle işbirlikleri kurdum. Fuarın gelecek yıl Frieze çatısı altında büyüyecek olması, Körfez bölgesinde zaten güçlü olan bu destinasyonun daha da önem kazanacağını gösteriyor.

2025 boyunca Türkiye'nin farklı şehirlerinde ve yurtdışında pek çok sergi ve bienal takip ettiniz. Bu yolculukta izleyici davranışlarında ya da sergi kültürlerinde gördüğünüz belirgin farklar nelerdi?

En belirgin fark, izleyicinin sergiye yaklaşım biçiminde görülüyor. Türkiye'de katılımcılık ve sosyallik daha çok diyalog, paylaşılan konular ve mekânın gündelik–olağandışı akışı üzerinden kurulurken; Avrupa'da izleyici daha bireysel, daha yavaş ve metne eşlikli bir deneyim tercih ediyor. Orta Asya ve Körfez bölgesinde ise izleyici merakı çok daha doğrudan, temas etmeye ve soru sormaya açık. Bu farklar, sergi tasarımının, anlatı kurgusunun ve küratöryel bakışın tekil bir dil yerine çoğul okumalara açık olması gerektiğini gösteriyor.

2026'ya girerken gündeminizde hangi yeni projeler ya da hangi soru işaretleri var?

2026'ya girerken aklımda iki büyük eksen var: Biri, uzun zamandır üzerine düşündüğüm kolektif üretim ve dayanışma modelleri üzerine geliştirdiğim birkaç projeye yoğunlaşmak; diğeri ise uluslararası ortaklıklar üzerinden devam eden çalışmaları sürdürmek. Bir Adım Var Vakfı, Hitay Vakfı, Eldem Sanat Alanı, Greenhouse Art Days ve Almanya, İspanya ve Bulgaristan'da devam eden araştırma projeleri için bu sene daha kolektif ve heyecanlı süreçler geçecek. Dünyanın çılgın dönüşüm döneminde yerel ve uluslararası işbirlikleri içinde program ve projeleri omuz omuza sürdürebilmeyi umuyorum. Aklımda yeni bienal ve fuar rotaları ile akademik çalışmalarımda öğrencilerimle tartışmaya açacağım yeni olasılıklar var. Asıl soru işaretim ise şu: Bugünün kriz ortamında sürdürülebilir bir üretim modeli nasıl mümkün olur ve biz küratörler, sanat danışmanları ve akademisyenler bu sürecin hangi noktasında dönüştürücü bir rol oynayabiliriz? Bu nedenle yeni yılda daha dayanışmacı ve kolektif bir ruhla bu sorulara sahici yanıtlar aramak istiyorum.

Habitat Kalila wa Dimna serinizin Louvre Abu Dhabi koleksiyonuna katılmasının üzerinden bir yıl geçti. Bu görünürlük 2025'te üretiminizi nasıl etkiledi?

Habitat Kalila wa Dimna adlı eserimin Louvre Müzesi'nin kalıcı koleksiyonuna eklenmesi, kariyerimdeki en önemli dönüm noktalarından biri. Bir sanatçı için bir müzenin koleksiyonunda yer almak büyük bir onur; çünkü eserinizin uzun vadede korunacağı ve daha geniş bir izleyiciye ulaşacağı anlamına geliyor. Aynı zamanda bunun ciddi bir küratöryel değerlendirme sürecinden geçtiğini bilmek de önemli. Bu tür kurumlarda her karar uzman bir ekip tarafından veriliyor ve bir sanatçının pratiğinin bu ekip tarafından uygun bulunması gerçekten değerli. Bir Türk sanatçı olarak böyle bir koleksiyonda temsil edilmek hem kişisel olarak hem de ülkem adına benim için çok kıymetli. Bu süreç bana çok güçlü geri bildirimler sağladı ve pratiğime olan ilgiyi belirgin şekilde artırdı.

Bu yıl Dubai'de Leila Heller Gallery'de gerçekleşen Four Birds and One Soul serginiz, Mesnevi'deki dört kuş hikâyesinden yola çıkarak daha içsel bir dünyaya açılıyor. Bu hikâyeyi sizden dinlemek isteriz.

Mevlânâ'nın Mesnevî'sindeki "Ten Kafesindeki Dört Kuş" hikâyesi, insan bedenini bir kafes, ruhu ise bu kafeste sıkışmış bir varlık olarak anlatır. Bu kafeste dört kuş yaşar ve her biri insanın manevi yolculuğunu zorlaştıran bir yönü temsil eder. Tavus kuşu: Kibir ve gösteriş. Güzelliğiyle övünür, geçici süsleri önemser. Karga: Hırs ve madde düşkünlüğü. Hep daha fazlasını ister, sahip olduklarıyla yetinmez. Horoz: Nefsânî arzular. Anlık hazların peşindedir, yüksek amaçları unutturur. Kaz: Oburluk ve ölçüsüzlük. Sürekli tüketmeye yönelir, dünyevi zevklerden kopamaz. Mevlânâ'ya göre insanın olgunlaşması, bu dört kuşu "terbiye etmesine", yani nefsini kontrol altına almasına bağlıdır. Ruh ancak bu yüklerden arındığında özgürleşebilir. Hikâye Bakara Suresi 2:260 ayetiyle de ilişkilendirilir; tasavvufta insanın içsel yolculuğunu ve nefsini aşma çabasını temsil eden güçlü bir metafor olarak görülür.

Porselenle çalışmanız, geleneksel teknik bilgisini çağdaş bir ifade diliyle buluşturuyor. Bu iki alanın pratiğinizde birbirini nasıl beslediğini anlatabilir misiniz?

Benim için çağdaş sanatın kavramsal dili ile malzemenin sunduğu imkânlar arasında kurulan denge çok kıymetli. Porselenin teknik sınırları, zanaatin vazgeçilmez varlığı ve bu iki dünyanın kavramsal bir çerçevede birleşmesi pratiğimin temelini oluşturuyor. Bir sanatçı olarak zanaati bugüne taşıyabilmek, onu kendi dünyam, kendi dilim ve kavramsal arayışlarımla buluşturabilmek benim için önemli bir motivasyon. Bu unsurların birbirini beslediğine ve tamamladığına inanıyorum; kavramsal derinlik, zanaatin sürdürülebilirliği ve malzemenin potansiyeli benim pratiğimde ayrılmaz bir bütün. Üretme amacım da tam olarak bu birliktelikten doğuyor: hem düşünsel bir arka plan sunmak hem de zanaatin bugüne ve geleceğe aktarılmasına katkı sağlamak.

Dubai ve İstanbul arasında üretmek size nasıl bir ritim sağlıyor? Bu iki şehir işlerinize nasıl yansıyor?

İstanbul benim için gerçekten bitmeyen bir ilham kaynağı. Burada yaşamayı çok seviyorum; çünkü şehir hem çok çeşitli hem de inanılmaz derecede besleyici. Farklı kültürler, ritim, tempo, sokakların enerjisi... Bir sanatçı olarak farkında bile olmadan sürekli besleniyorum. Bu şehirde yaşadığım için kendimi hep şanslı hissediyorum; hem güzelliğiyle hem de yüzyıllardır biriken kültürel mirasın hâlâ ulaşılabilir olmasıyla. Bir de İstanbul'un zanaat tarafı var. Benim için çok önemli olan ustalık ve el işçiliği burada hâlâ canlı. Bir demir ustasına, bir ahşap oyma ustasına, nesiller boyu aktarılmış bir zanaat geleneğine gerçekten ulaşabiliyorum. Bu atölyelerin hâlâ var olması ve benim de bu ustalarla birlikte çalışabiliyor olmam işlerime çok ciddi katkı sağlıyor. Dubai ise bambaşka bir denge noktası. İstanbul'da topladığım bütün o etkiler, ilham, koşturmaca içinde fark etmediğim şeyler Dubai'nin sakinliğinde oturuyor. Orası benim için durduğum, düşündüğüm, netleştiğim bir yer. İstanbul'da üretiyorum; Dubai'de düşünceler olgunlaşıyor diyebilirim. Bu iki şehir arasında gidip gelmek bana çok iyi geliyor. İstanbul bana sürekli bir akış sağlıyor, Dubai ise o akışı anlamam için alan açıyor. Bu denge, yaratıcı pratiğimi gerçekten destekleyen bir şey.

Habitat Mini Series'de daha önce üretimlerinizde görmediğimiz renkler kullanıyorsunuz. Bu renklerin sizin için taşıdığı anlam nedir? Serinin devamını planlıyor musunuz?

Bu seride kullandığım renklerin her biri doğadaki çok net referanslardan geliyor. Mesela derin maviye yaklaşan ton, Indian Roller kuşunun kanat altındaki parlak mavi katmandan ilham aldı. Kırmızı için gelinciğin o çok temiz ve direkt kırmızısını baz aldım. Pembede ise dağların gün doğumu veya gün batımında aldığı o kısa süreli pembe ışıltıyı referans aldım; buna İngilizce'de "alpenglow" deniyor. Bu renkleri porselene aktarmak tamamen teknik ve kimyasal bir süreç. Her pigmenti porselen çamuruyla oranlayıp tartıyor, doğru tonu bulmak için defalarca fırınlıyorum. Mini seri ise benim için tüm bu renkleri daha küçük ölçekte test edebildiğim pratik bir deneme alanı oldu. Serinin devamını daha büyük ölçeklerde kesinlikle planlıyorum. Hatta şu anda serinin bir enstalasyona dönüşmesi ve bu renklerin çok daha geniş yüzeylerde, daha büyük oranlarda yeniden ele alınması üzerine çalışıyorum.

Bu yıl yeniden Abu Dhabi Art'a katıldınız. 2018'den bu yana fuarda gözlemlediğiniz en belirgin değişiklik neydi?

2018'den bu yana Abu Dhabi Art'a düzenli olarak katılıyorum ve fuarın yıllar içinde nasıl şekillendiğini yakından gördüm. Abu Dhabi Art zaten her zaman uluslararası bir fuardı; fakat son yıllarda bu uluslararası yapının daha da güçlendiğini düşünüyorum. Orta Doğu kültür ve sanat dünyasını anlamak için hâlâ çok önemli ve kompakt bir platform; ama aynı zamanda giderek daha fazla büyük ve etkili galerinin ilgisini çeken bir fuara dönüşüyor. Belki Frieze Abu Dhabi sürecinin yaklaşmasının da etkisiyle global ölçekte daha yoğun bir ilgi var. Daha fazla global galeri katılıyor, temsil çeşitleniyor ve fuarın dinamiği her geçen yıl biraz daha genişliyor. Benim için değerli olan bir diğer nokta ise Türk galerilerin ve Türk sanatçıların görünürlüğündeki artış. 2018'de ilk katıldığım döneme kıyasla bugün fuarda çok daha fazla Türk galerisinin yer aldığını ve daha fazla Türk sanatçının temsil edildiğini görmek gerçekten sevindirici.

Art Mumbai'de iki çalışmanızla yer aldınız. Mumbai deneyiminiz nasıldı? İzleyici ve sektör açısından nasıl bir karşılık aldınız?

Hindistan sanat dünyası aslında uzun zamandır ilgimi çekiyordu. Çünkü Hindistan'ın, doğayı kültüründe ve sanatında derin bir şekilde değer veren bir yaklaşımı var; doğal formlar, bitkiler, hayvan figürleri ve geleneksel zanaat estetiği mimariden el işlerine kadar her yerde hissediliyor. Bu görsel dil kendi pratiğime çok yakın geliyor; bu yüzden de sahneyi yakından görmek istiyordum. Bu yıl bunu Leila Heller Gallery ile birlikte deneyimleme fırsatı buldum. Mumbai'de çok uzun kalamasam da şehir kısa sürede bile oldukça ilham vericiydi. Kültürel olarak çok zengin ve çok katmanlı; orada bulunmak beni gerçekten besledi. Fuar daha lokal bir yapıya sahipti ve biz uluslararası bir galeri olarak yer aldık. Buna rağmen işlerime ilgi oldukça yüksekti. İzleyicilerin bağlantı kurduğunu hissettim ve sergilediğimiz iş çok önemli bir koleksiyona girdi. Benim için uzun zamandır uzaktan takip ettiğim bir sanat sahnesine içeriden bakabildiğim anlamlı bir deneyim ve bir başlangıçtı.

2025 boyunca radarınıza giren, sizi heyecanlandıran yeni sanatçılar veya üretim biçimleri oldu mu?

2025 benim için çok hareketli bir yıldı. Yoğun seyahatlerim sayesinde farklı coğrafyalardaki üretim biçimlerini yakından görme şansım oldu. Yılın iki ayını Jingdezhen'de, Çin'de geçirdim. Porselenin doğduğu topraklarda olmak, yüzyıllardır süregelen tekniklerin bugün hâlâ ne kadar ileri bir seviyede uygulandığını görmek beni gerçekten çok etkiledi. Orada pek çok Asyalı seramik sanatçısını keşfettim ve porselenle ulaştıkları teknik ustalık açıkçası ilham vericiydi. Ardından Kore'de Cheongju Bienali'ne katıldım. Bu bienalin zanaat ve çağdaş sanatı bir araya getiren yapısı sayesinde, üretiminde zanaati merkezine alan birçok sanatçıyla tanıştım. Hem teknik hem yaklaşım anlamında çok güçlü işler gördüm. Son olarak Hindistan'da geçirdiğim süre boyunca da birçok lokal sanatçıyı keşfetme fırsatım oldu. Hindistan'ın renkli ve yoğun görsel dünyasıyla tanışmak, pratiğimi besleyen başka bir deneyim oldu. Tüm bunlar bir araya geldiğinde, 2025 benim için farklı kültürlerin tekniklerini, zanaat anlayışlarını ve çağdaş yaklaşımlarını radarımda bir araya getiren bir yıl oldu.

Bu yılki üretim süreciniz, 2026 için yeni bir yön veya tema düşündürdü mü? Önümüzdeki yıl hangi konuları araştırmak istersiniz?

Bu yıl özellikle Çin'de geçirdiğim zamanın ardından üretimim doğal olarak yeni bir yöne evrildi. "Because Some Things Are Still Beautiful" ile başlayan ve "Habitat" serisiyle de bağlantı kuran ama çok daha form odaklı, heykelsi bir dil geliştirdiğim bir döneme girdim. Eğitimim seramik üzerine olduğu için, bu süreç aslında seramikçi yönümü yeniden daha görünür kılan bir üretim hattı açtı. Geleneksel formları yeniden ele alıyor, onları kendi Habitat dünyamdaki doğaya ait parçalarla bir araya getirerek yeni bir seri oluşturuyorum. Teknik olarak seramiğin bilindik form geleneği ile benim organik, doğaya referans veren dünyamın birleştiği bir çizgi diyebilirim. 2026'da da bu yönü devam ettirmeyi planlıyorum.

2026 için Dubai-İstanbul hattında veya uluslararası alanda planladığınız yeni projeler, sergiler ya da iş birlikleri var mı?

2026 için şu anda en net planım Nisan ayında gerçekleşecek Art Dubai. Ona özel bir proje üzerinde çalışıyorum ve hazırlıklarım devam ediyor. Bunun dışında masada görüştüğüm ve değerlendirilen birkaç proje var ama henüz kesinleşmiş bir iş birliği ya da program yok. Art Dubai ve Contemporary Istanbul şu an için takvimimde yer alan iki ana etkinlik. 2026'da kişisel sergi yapmayı planlamıyorum. Bu yılı daha çok yeni başladığım seriyi geliştirmeye ve üretime daha fazla zaman ayırmaya odaklanan bir dönem olarak görmek istiyorum. Tabii her zaman olduğu gibi, son anda ortaya çıkan heyecan verici projeler de olabilir

Yeni sezonu nasıl tanımlıyorsunuz? Mandarin Oriental Bosphorus, Istanbul'un bu yılki teması nedir?

Yeni sezonu oldukça enerjik ve hareketli bir dönem olarak tanımlayabilirim. İstanbul'un uluslararası ilgisinin artması, şehirdeki kültür-sanat ve gastronomi hareketliliği, bu sezonun çok daha iddialı geçeceğini işaret ediyor. Bu yılın ruhunu "rahat şıklık" ve "kişiselleştirilmiş deneyim" üzerine konumlandırıyoruz. Misafirlerimizin hem şehirden kopmadan hem de kendilerini özel hissettirecek atmosferde konaklamalarını istiyoruz. Bu sezon özellikle Boğaz'ın ruhunu daha fazla öne çıkaran açık hava deneyimleri, güçlü gastronomi iş birlikleri ve wellness programlarına ağırlık veriyoruz.

Lüks ile sürdürülebilirlik arasındaki dengeyi nasıl yönetiyorsunuz? Sizin hangi yeni adımlarınızı göreceğiz?

Sürdürülebilirlik bizim için lüksün bir tamamlayıcısı. Doğru yorumlandığında kaliteli malzeme kullanımı, uzun ömürlü çözümler, yerel üreticiyi desteklemek ve misafire gerçekten samimi bir deneyim sunmak sürdürülebilirliği güçlendiriyor. Benim yönetimimde de bu yaklaşımı daha görünür hale getirmeye çalışıyoruz. Tek kullanımlık plastikleri hayatımızdan çıkarmak, enerji ve su tüketimini azaltan akıllı sistemleri daha aktif kullanmak, yerel ve sürdürülebilir markalarla yaptığımız iş birliklerini artırmak ve özellikle spa ile wellness tarafında doğal içerikli, çevreye duyarlı uygulamaları daha çok öne çıkarmak önceliklerimiz arasında.

Önümüzdeki yıl için Mandarin Oriental Bosphorus, Istanbul'un stratejik öncelikleri neler olacak?

Önümüzdeki 12 ay için üç stratejik önceliğimiz var. İlk önceliğimiz olarak, misafir deneyimini her zamanki gibi en üst seviyede tutmaya ve bunu daha da zenginleştiren, kişiselleştirilmiş dokunuşlarla güçlendirmeye devam edeceğiz. İkinci önceliğimiz, gastronomi alanındaki güçlü çizgimizi aynı yüksek standartlarla sürdürmek ve bu alanda İstanbul'un referans noktalarından biri olmayı pekiştirmek. Üçüncüsü de sürdürülebilirliği operasyonlarımızın doğal bir parçası olarak daha görünür kılmak. Enerji verimliliğinden atık yönetimine, yerel kaynak kullanımından çevreye duyarlı hizmet anlayışına kadar zaten güçlü şekilde uyguladığımız adımları aynı kararlılıkla sürdüreceğiz.

İstanbul gastronomi açısından dolu dolu bir şehir. Mandarin Oriental Bosphorus, Istanbul'un bu tablodaki "lezzet tonu" nedir?

İstanbul gerçekten gastronomi açısından inanılmaz zengin bir şehir ve Mandarin Oriental Bosphorus, Istanbul olarak biz de bu canlı tablonun çok özel bir noktasında duruyoruz. Boğaz'ın ruhunu, zarif bir sunum anlayışıyla birleştiren bir lezzet tonumuz var diyebilirim. Bizim yaklaşımımız; şehrin güçlü mutfak kültürünü dünya standartlarındaki servis anlayışımızla buluşturmak. Hem yerel tatları özenle yorumlayan hem de uluslararası mutfakları sofistike bir dokunuşla sunan bir çizgimiz var.

Otelin spa'sı ve wellness alanları misafir deneyiminin merkezinde. Bu alanı diğer beş yıldızlı seçeneklerden ayıran en özgün unsur ne?

Spa ve wellness deneyimi gerçekten otelin kalbinin attığı yer diyebilirim. Bizi diğer beş yıldızlı seçeneklerden ayıran en temel unsur, sadece bir spa hizmeti sunmak yerine misafire bir "ritüel" yaşatmamız. Boğaz'ın sakinleştirici enerjisini, geleneksel hamam kültürüyle ve Mandarin Oriental'ın dünyaca ünlü bütünsel wellness yaklaşımıyla bir araya getiriyoruz. Misafirlerimiz burada sadece bir masaj almıyor; nefes alma tekniklerinden kişiye özel terapi planlarına, kullanılan doğal içeriklerden alanın atmosferine kadar tamamen bütüncül bir iyileşme deneyimi yaşıyorlar. Bizi farklı kılan şey de; lüksün ötesinde, misafirin zihnine ve ruhuna da dokunan bir denge sunmamız.

Ziyaretçi profiliniz gittikçe çeşitleniyor. Etkinlik alanlarınızı nasıl iş + deneyim paradigmasına göre kurguluyorsunuz?

Son dönemde ziyaretçi profilimizin gerçekten çeşitlendiğini görüyoruz. Bu nedenle toplantı ve etkinlik alanlarımızı artık sadece "iş" odaklı değil, deneyimi bütünleyen bir perspektifle de kurguluyoruz. Boğaz'ın benzersiz atmosferi zaten başlı başına ilham verici bir ortam sunuyor; biz de bunu modern teknoloji, doğal ışık alan geniş salonlar ve kişiselleştirilebilir hizmetlerle destekliyoruz. Misafirlerimizin gün içinde verimli bir toplantı yapıp, ardından aynı mekânın sağladığı konforla keyifli bir molaya geçebilmesini önemsiyoruz. Yani bizde iş ve deneyim birbirini tamamlayan bir bütün oluşturuyor.

Otelin aldığı ödüller size ve kurum içi ruha nasıl yansıyor? Ödüller hizmet anlayışında değişikliklere yol açtı mı?

Uluslararası ödüller bizim için büyük bir gurur kaynağı. Yaptığımız işin doğru yerde konumlandığını gösteriyor. Dolayısıyla mevcut çizgimizi daha da sağlamlaştırıyor. Operasyon ve hizmet tarafında somut bir değişiklik yaratmıyor; çünkü zaten en yüksek standartlarda çalışıyoruz. Ancak ekibin enerjisini, sahiplenmesini ve detaylara gösterdiği hassasiyeti kesinlikle artırıyor. En değerlisi de verdiğimiz hizmetlerin dünya çapında karşılık bulduğunu görmek. Bu da hepimiz için büyük bir motivasyon oluyor.

Bu sene yılbaşı için özel bir gastronomi ya da müzik konsepti hazırladınız mı?

Yılbaşı dönemi bizim için her zaman özel bir an demek; İstanbul'un enerjisi, Boğaz'ın manzarası ve misafirlerimizin sevdikleriyle paylaştığı unutulmaz anlar birleşince atmosfer kendiliğinden büyüyor. Mandarin Oriental Bosphorus, Istanbul'da bu dönemi yalnızca bir kutlama olarak değil, "anı özel kılan" bir deneyim olarak tasarlıyoruz. Bu yıl da gastronomiden müziğe, dekorasyondan servis ritmine kadar her detayda özellik ve sürpriz faktörünü öne çıkarıyoruz. Örneğin; 1 Aralık'tan itibaren başlayan "Festive Wonders" kampanyamızla misafirlerimize kışın büyüsüyle Boğaz kenarında zarif bir kaçış alanı sunuyoruz. Gastronomide ise öğle çayından akşam kutlamasına kadar her saatte yılbaşı ruhunu hissettirecek tatlar hazır; yılbaşı menümüz, seçkin tatlı ve ikramlar, özel içecek ve kokteyllerle tamamlanıyor. Ayrıca sahne ve lounge alanlarımızda da canlı performanslara yer veriyoruz, bu sayede misafirlerimiz hem gala havasını hem de samimi bir kutlama deneyimini yaşayabiliyor. Bu yaklaşımla, yılbaşı gecesini yalnızca bir gece olarak değil, "başka bir seviyede karşılanan yeni yıl" olarak konumlandırıyoruz.

Günün en sevdiğiniz saati hangisi ve o saatte neler yaparsınız?

Günün en sevdiğim saati genellikle sabahın erken saatleri oluyor. Henüz şehir tam uyanmamışken Boğaz'ın üzerinde oluşan o sakinlik ve berraklık bana çok iyi geliyor. Eğer oteldeysem bu saatlerde kısa bir tur atıp ekibimle selamlaşmayı, günün nasıl başladığını hissetmeyi seviyorum. Evdeysem de birkaç dakikalık sessiz bir kahve molası, günün geri kalanındaki tempoya hazırlanmamı sağlıyor. O sakinlik hem düşünmek hem de günü planlamak için en değerli zaman diyebilirim.

Bir gün boyunca misafir olsanız kendi otelinizde hangi köşeyi seçerdiniz?

Kesinlikle Boğaz'a en yakın köşelerimizden birini seçerdim. Özellikle sabah ışığının en güzel vurduğu teraslı odalarımızın ayrı bir büyüsü var. Hem manzaranın verdiği huzur hem de Boğaz'ın o sürekli değişen ritmini izlemek benim için çok değerli. Gün içinde de spa tarafında kısa bir zaman geçirip gerçekten dinlenmeyi tercih ederdim. Çünkü misafirlerimizin hissettiği o sakinliği ve dengeyi, bir yönetici olarak benim de hissetmem önemli. Kısacası; Boğaz'ın verdiği enerjiyle birleşen o dingin alanlar, bir günlüğüne misafir olsam ilk tercih edeceğim yer olurdu.

Lüks otellerde görev almak bir anlamda farklı kültürleri tatmak demek. Sizce "tat" sadece damakta mı kalır, yoksa bir duyguya mı dönüşür?

Bence tat kesinlikle sadece damakta kalan bir şey değil, doğru deneyimle bir duyguya dönüşüyor. Lüks otelcilik de tam olarak bu yüzden çok özel bir alan. Farklı kültürleri sadece yemekleriyle ya da ritüelleriyle tanımıyorsunuz; o kültürün hayatı algılayış biçimini, davranışlarını, beklentilerini ve hatta sessizliklerini bile öğreniyorsunuz. Misafirin damakta hissettiği lezzet, kokladığı bir aroma ya da duyduğu bir melodi, aslında onun iç dünyasında bir duyguya dönüşüyor. Bizim işimiz de o duyguyu doğru okumak ve misafirin kendisini değerli hissettiği bir an yaratmak.

Kendini bulma yolculuğunda tüm macera aslında nasıl başlıyor? Oyunculuğun hayatında bir kariyere dönüşeceğini ilk hangi anda hissetmiştin?

Aslında konservatuvarı bitirdikten sonra en sevdiğim tiyatrolarda rol almak bütün hayatımı değiştirdi diyebilirim. Zaten sadece tiyatro sahnesinde olmak istiyordum... Orada mutluydum ve o sahnelerde oynayabilmek, en iyi metinlerde rol alabilmek, oyunlarımızın ödüllere aday olması ve en değerli ödülleri almak benim yolumu çizdi. Ama oyunculuğun benim için kariyere dönüşeceğini anladığım dönem Craft Tiyatro'da oynadığım "Garaj" oyunuyla oldu sanırım. Oyun normalde haftada iki gün sahneleniyordu ancak seyircinin yoğun talebi sonrası haftada beş güne çıkarıldı. Uzaktan izlediğim, bayıldığım tiyatro oyuncuları beni izlemeye geliyordu, onları seyirci koltuklarında görmek beni inanılmaz heyecanlandırıyordu. Orada dedim ki, "Artık tamam, işte bu an, mesleğimle iç içeyim"

Senin için oyunculuk gerçekten ne anlama geliyor ve bu yolculuk senin için ne ifade ediyor?

Kötü işlerde oynadığım zaman mutsuzluğu çok ağır oluyor ama özellikle tiyatro sahnesinde içime sinen projelerde oynadığım zaman çok mutlu oluyorum. Oyunculuk benim için bitmek bilmeyen bir yolculuk. Her yıl, bu sefer ne yapacağım, hangi oyunda rol olacağım diye hep bir hayal peşindesin. Hep sıradakini, ne olacağını, kimi canlandıracağını merak ediyorsun. O bitmek bilmeyen çok heyecanlı bir hikaye benim için.

Özgün, güçlü ve yüksek bir yerden seslenen oyunculuğun var. Kamerada veya sahnede kendini izlerken, oyuncu Enis'in hangi yanları seni etkiliyor ya da şaşırtıyor? Hangi yanlarınla yüzleşiyorsun?

Kendimi izlerken her şeye çok takıldığımı söyleyebilirim. Çok mükemmel odaklı yaşadığım için de olabilir bu. O anda sahnede belki seyircinin fark etmediği ama benim fark ettiğim şeyler olabiliyor. Daha farklı, daha iyisi olsun diye uğraşmak bazen beni hem çok zorluyor hem de hala çok şaşırtıyor -ki mesleğimi ne kadar seviyorum ve ne kadar emek harcıyorum en iyisi olsun diye... Aslında en çok da kendimi yoruyorum, kendime yükleniyorum diyebilirim. Günlük hayatında duygularını çok açık yaşayan biri değilim, o yüzden oynadığım karakterleri canlandırırken bu kadar açık olabilmek, her şeyi söylüyor olabilmek beni çok iyileştiriyor. Belki gerçek hayatta da bana şifa oluyor, bazı duygularla yüzleşmemi sağlıyor... Gerçek hayatta yapamadığım her şeyi sahnede, dizide, sinemada yapabiliyor olmak, beni bir yandan da güçlendiriyor.

Tiyatroda gerçekten ayrı parlıyorsun. Tiyatro eğitimin elbette enerjine yön veriyor ama sence sahneyle olan bu senkronizasyonunun ve karakterlere yüklediğin anlamların temelinde neler var?

Teşekkür ederim öncelikle ama şüphesiz tiyatro eğitiminin bunda katkısı çok büyüktür. Tiyatro sahnesi aslında benim güvenli alanım. Hem yıllarca eğitim almak hem de bu kadar uzun zamandır tiyatro yapmanın da bir rahatlığı ve özgürlüğü var içimde. Açıkçası kendimi hiçbir yerde o kadar rahat, huzurlu, güvende hissetmiyorum. Sahne benim için bir oyun alanı gibi. Yani mesela birçok insan için sahnede olmak ve insanların karşısına çıkmak konfor alanının dışına çıkmaktır ya, benim ise tam konforlu alanım diyebiliriz.

İlk çıkış döneminde "hem komedide hem dramda başarılı" dedirtmek zor iş. Hangisinde daha rahat hangisinde "challenge" hissediyorsun?

Ben çoğu zaman komedi işlerinde yer aldım ama hiçbir zaman komedinin içinde çok mutlu olduğumu söyleyemem aslında. Nedenini bilmiyorum ama dramatik işlerin içinde var olmak beni her zaman daha mutlu eder. Hayatım boyunca hiçbir zaman komedi filmi açayım da izleyeyim diyen biri de olmadım. Dram türü metinlerde, projelerde daha güçlü olduğumu düşünüyorum ya da gerçekten komediye çok büyük bir düşkünlüğüm yok, ondan da olabilir. Evet, insanlarla gülüp eğlenmeyi çok seviyorum ama bir komedi filmi izlemeyi tercih etmedim hiçbir zaman. O yüzden dramatik işlerde var olmak beni daha güçlü hissettiriyor.

Mimiklerin ve ses tonun da seni sen yapan özelliklerden. Bu yönlerini ne derece "oyuncu enstrümanı" olarak kullanıyorsun? Hareketlerin, enerjin, mimiklerin üzerinden seni bir stereotipe sıkıştırmaya çalışanlar seni yoruyor mu?

Aslında ben ses tonumu hiçbir zaman sevmedim biliyor musunuz? Ama şimdi yıllar geçtikçe fark ediyorum ki insanlar beni görmüyorlar ama sesimi duydukları anda "Aa sesinizden tanıdım" diye dönüyorlar. Onun ne kadar karakteristik bir özellik olduğunu sonradan anladım. Yıllar evvel konservatuvardan hocam Sevinç Erbulak'a "Hocam benim çok tıkanık, çok boğuk bir sesim var'' dediğimde, "Hayır, ne münasebet, seni sen yapan özelliğin bu. Sen o yüzden farklısın ve güzel geliyorsun kulağa, sakın değiştirmeye çalışma ve böyle düşünme" demişti. Hiç unutmam bu dediğini ve gerçekten ben de şimdi bunun beni farklı yapan bir özelliğim olduğunu düşünüyorum.

Profesyonel anlamda oyunculuğa adım attığın ilk sahneye ışınlansan... Bugün geldiğin bu noktadan ona baktığında nasıl hisler kaplıyor içini? Mesela onun yanında dursan kulağına ne fısıldardın?

Bazen böyle geçen yıllarıma bakıyorum; o kadar tiyatro oyunu, seçmeler, hayaller, hayal kırıklıkları, hedefler, düşünceler... Hep direndim, hiç yılmadım. Bence o günkü Enis, bugünkü Enis ile çok gurur duyardı, o yüzden ben de o Enis'e bakıp bugün çok gurur duyuyorum. O güne ışınlansam onun kulağına eğilip "Başaracaksın Enis, diren ve hiç bırakma" derdim.

Bugüne kadar canlandırdığın karakterlerle dolu bir odaya girsen ilk hangisine sarılırdın? Hangisini en çok özledin, ona ne derdin?

"Uçurum" diye bir dizide oynamıştım. Orada otizmli bir karakter vardı. O dönem bu konuyla ilgili eğitimlere gitmiştim ve otizmli çocuklarla çok zaman geçirmiştim. O karakter beni çok yaralıyordu. Sokakta insanlar beni gördüğünde hıçkırarak ağlıyordu ve bu beni daha da derinden yaralıyordu. Çok inanarak yaptığım işlerden biriydi. Çok nadir oyuncuya denk gelir o kadar iyi yazılan roller. Ben de "Uçurum"daki Kutlu karakterini hiç unutmam. O odada onu görseydim hemen gidip sarılırdım ve "Seni çok özledim Kutlu" derdim. Kutlu hep sevgiyi arıyordu, hep sevgi istiyordu benim gibi. "Demek ki bu istek hiç bitmiyormuş hayatım" derdim.

Evet hepimiz merak ediyoruz, eğlenceli görünümünün altında nasıl biri yatıyor? İnsanların seni çok eğlenceli bulması üzüntünü, inişlerini görünmez kılıyor mu zaman zaman?

Aslında hep eğlenceliyim ama o karanlık, kasvetli tarafa düşmemek için de hep uğraşan biriyim. Bu yüzden sosyal medyayı çok kullanıyorum. Sıkıldığım anda kendime bir eğlence yaratıp hayata tutunmaya çalışıyorum. Yoksa bazen gerçekten her şey çok yorucu, üzücü geliyor, ben de o girdabın içine girmemek için hep kendime oyunlar yaratıyorum. O oyunlarla birlikte de hayatı eğlenceli bir hale getiriyorum.

Çocukluğundan bir hatıra çekip çıkarsan ne olurdu?

Rahmetli babam, annemle oturduğunda hep ablamla bana bakıp iltifat ederdi. "Ne kadar güzel, saygılı, terbiyeli; ne değerli çocuklarımız var, değil mi karıcığım derdi. Biz de onlara böyle bakardık. Şimdi geriye dönüp baktığımda ben de babama benziyorum. Herkese sevgi dolu bakıyorum, herkesi övmek, herkesi iyileştirmek istiyorum.

Annenle antidepresan etkili videoların da çok seviliyor. Hatta bizim için seni yeniden tanımlayan bir detay oldu. Sosyal medyadaki renkli kişiliğin tamamen sen misin? Orada, kendin gibi olma cesaretini gösterebildiğin için mi varsın?

İlk başta aslında tamamen ben değildim bence. Korkularım, hatta bazı çekincelerim vardı ama sonra insanların beni yanlış anlamadığını, sevdiğini fark etmek beni gerçekten iyileştirdi. Bu kadar sevildiğimi hissetmek bana çok iyi geldi. DM kutumu açtığımda hep insanların "beni iyileştiriyorsun, bana iyi geliyorsun" diyen mesajlarını okudum. Oradan güç aldım, paylaşımlara devam ettim ve aslında insanlar bunu yazarken onların beni ne kadar iyileştirdiğini düşündüm. Ben onlara iyi geliyordum ama onlar da bana bu mesajlarıyla iyi geliyordu. Bu yüzden sosyal medyanın etkisi hayatımda çok büyüktür; bir sürü korkuyu aşmama sebep oldu.

Peki ünlü olmasaydın, bugün neyi öğrenememiş olurdun? Görünür olmanın sana kazandırdığı farkındalık ne oldu?

Hiç tanımadığım, tanışmadığım insanların karşılıksız, koşulsuz, samimi sevgisinin insana ne kadar güç veren özel bir şey olduğunu öğrenememiş olurdum herhalde.

Kendi hayatın bir sahne olsaydı, hangi anı cut etmek isterdin? Ve hangisini "yeniden çekelim" derdin?

Babamı kaybettiğim anı atmak isterdim tabii ki hayatımdan.

Oyunculuk dışında seni hayata bağlayan neler var?

Oyunculuk dışında, ailemle, arkadaşlarımla mutlu bir hayat istiyorum. Kedimle, köpeğimle, yeğenimle zaman geçirmek bana çok iyi geliyor. Son dönemde tek istediğim şey ona güzel bir gelecek sağlayabilmek, onu hayallerine kavuşturabilmek, onu okuldan alıp sinemaya götürmek, ona küçük hediyeler alıp, ona sürprizler yapmak. Yeğenim bana ilaç gibi geliyor. Çocuğum varmış gibi artık. Ona göre yaşıyorum.

Tiyatroda sahneye çıkmadan önce seni "o ana" hazırlayan özel bir ritüelin var mı?

İlk oyunda ne yapıyorsam o. Mesela sahneye çıkmadan evvel bir bardak su içiyorsam, her oyunda o suyu içmeden sahneye çıkmıyorum. Bir arkadaşımla sarılıp öpüştüysem ya da bir asistanla, iki yıl boyunca onu öpmeden sahneye çıkmıyorum. Hatta yıllar evvel asistan bir arkadaşım "hadi rast gitsin" deyip sırtıma vurmuştu, sonra ben her oyunda sahneye çıkmadan evvel onun sırtıma vurmasını bekliyordum: "Fulya nerede?" Fulya geliyordu sırtıma vuruyordu, sahneye öyle çıkıyordum. Böyle takıntılarım vardı.

Shakespeare, Çehov, Haldun Taner ya da Hamlet, Nina, Vladimir... Tiyatro tarihinden mihenk taşı bir yazar ya da bir karakter ile bir akşam yemeği yeme şansın olsaydı, kimi seçerdin?

Tabii ki Shakespeare'i seçerdim. Onu anlamak, sabahlara kadar dinlemek isterdim. Şu anda da konservatuvarda eğitim veriyoruz. Tekrar en başa dönmüş gibi hissediyorum kendimi. Şebnem Bozoklu hocalık yapıyor, ben de ona asistanlık yapıyorum. Konservatuvar öğrencilerimiz var ve onlara her Shakespeare oyunu verdiğimizde tekrar çocukluğuma dönüyorum, tekrar o kitapların içine dalıyorum.

Evde özel inziva köşelerin var mıdır? Yorgun bir günün akşamında mesela ya da evde kaldığın bir hafta sonunda, huzurlu atmosferini nasıl yaratırsın?

Evet, odamdaki mumları yakarak güzel aydınlatmalarla salonumu süsleyerek harika bir ortam yaratıp dinlenebilirim. Güzel bir film, güzel bir yemek yeterli benim için.

Seni çocukluğuna taşıyan bir koku var mı peki?

Bütün babaların kullandığı klasik parfümler vardır, onların kokuları hala burnumdan gitmez.

Koku demişken, şu sıralar seni ifade eden imza bir parfümün var mı?

Jo Malone London Cypress & Grapevine. Taze ve odunsu notaları gerçekten tam da bana hitap ediyor.

Yılın en ışıklı dönemindeyiz. Bu dönem senin için genellikle nasıl geçer?

En sevdiğim dönem, yılbaşı dönemi. Her yer ışıklanır, rengarenk olur. Bu beni çok mutlu ediyor. Bir de 3 Ocak doğum günüm olduğu için hediyelerle etrafım sarılır. En heyecanlandığım dönemdir. "Benim haftam" derim ona her zaman ve hayatımın en güzel dönemidir. Hele bir de kar yağarsa...

Fotoğraf çekiminde de bir kutlama günü kurguladık. Özel günleri ya da yılbaşı dönemini kutlama ritüellerin var mıdır?

Arkadaşlarımla, sevdiklerimle mutlu mesut yemek yemek, hediyeleşmek, partileşmek.

Bize sürpriz bir haberin oldu, onunla son noktayı koyalım. Yeni talk show programın başlıyor, nasıl bir formatı var?

Çok mutluyum. YouTube'da çok sevdiğim bir kanal olması ve oradan teklif gelmesi beni çok heyecanlandırdı gerçekten. Çok sevdiğim arkadaşlarım konuğum olacak. Benim de çok sevdiğim bir iş talk show. Eğleneceğiz, güleceğiz. Farklı bir formatı var ve genelde yapılmayan bir şey yapıyoruz. Sadece ergenlik üzerine bir program olacak. Onların gençlik hikayelerini, rezilliklerini dinliyorum. Ben de çok eğleniyorum, çok gülüyorum. Ve tabii ki benim ergenliğim de arada konu oluyor. Hepinizi bekliyoruz.

Enis'in Enleri

En çok stalk'ladığın ünlü?

Bu aralar Tate Mcrae sanırım. 22 yaşında şahane şovlara imza atıyor. Sayfasından çıkamıyorum.

Sana gelen en saçma DM mesajı?

Gece kulübüne beni almıyorlar abi, kapıda tanıdığın varsa bizi sokar mısın?

En sık kullandığın kelime?

Zaten...

En cringe bulduğun sosyal medya akımı?

Ben çok gülüyorum çoğuna, cringe bulamıyorum.

En boşuna drama yaptığın an?

Yüzüme Paris filtresi atılmadığı her an çok mutsuzum.

En saçma isim verdiğin wi-fi şifresi?

Turkishactor83

En komik banyoda ağzına takılan şarkı?

Acılara yürüyor korkmuyorum, arada bir kalbini yokluyorum.

Bahane uydurduğun en komik geç kalma hikayen?

Ben hiç geç kalmam, o yüzden millet bana uydurur.

En yanlış kişiye attığını düşündüğün mesaj paniği?

Seda Sayan ile DM'leşirken onun Seda Sayan fan club olduğunu anladığım an.

En saçma şekilde yanlışlıkla beğendiğin fotoğraf?

Dedikodu sayfalarını stalk'larken yanlışlıkla like'lıyorum ama çok akıllı olduğumdan hızla geri alıyorum.

Röportaj: Filiz Şeref Kulu

Fotoğraf: Cihan Alpgiray

Styling: Eylem Yıldız

Saç: Diyar Şekel

Makyaj: Selen Kaya / MAC ürünleri ile

Fotoğraf Asistanı: Oytun Akbulut

Styling Asistanı: Sude Atasoy

Makyaj Asistanı: Ebru Yaman

Video: Ardan Güngör, Onur Karakuş

Mekan için Soho House Istanbul'a teşekkür ederiz.

İnsan ruhunun derinliği ve ne kadar komplike oluşu her zaman benim için çok cazibeliydi. Oyunculuk da insan ruhuyla, psikolojisiyle uğraşmanın, derinlere dalmanın ve zaten içimizde olan birçok karakteri deneyimlemenin en güzel ve en derin yolu... Çocukluğumdan beri rol yapmayı çok severdim. Daha sonra New York'a gidip Actors Studio Drama School'da üç sene tiyatro ve oyunculuk üstüne MFA yani yükses lisans yapınca bu iş benim vazgeçemediğim bir şeye dönüştü. New York'ta çok fazla bağlantım ve arkadaşlarım var. Orası da benim için ikinci ev oldu. Sonra her şey kendiliğinden doğal akışında gelişti.

Uluslararası ilişkiler eğitimi aldıktan sonra tiyatroya yönelmek nasıl bir içgüdüydü?

Çok klasik bir cevap ama ben hep tiyatro okumak ve yapmak istemiştim. Uluslararası ilişkiler çok rahat okuduğum bir bölümdü ve mezun olduktan sonra aslında profesyonel olarak yapmak istediğim şeyin bu olmadığına emindim. İçgüdülerimi her zaman dinlerim ve o noktada da dinledim. New York'a gidip baştan üniversite okudum. New York'ta üç sene tiyatro üstüne yüksek lisans yapmak ve oradaki deneyimin tamamı hayatta yaptığım en iyi şeylerden biriydi.

Oyunculuk adımlarını atarken daha çok cesur mu, şanslı mı yoksa azimli miydin? Bugün Soho Playhouse New York'ta sahnede olmanın sence hangi karakter özelliğinle bağlantısı var?

Hep içgüdülerimle hareket ederim. Genel olarak da hayatta şanslı bir insanım; bunun için şükrediyorum ve değerini biliyorum. Ama New York'ta şu an oyun yapıyor olmam sanırım biraz cesaretle ilgili. Mantıklı düşünmedim, sadece sezgilerimi dinledim ve oynamaya başladım.

"HardLove" oyunu senin için ne ifade ediyor?

Benim için çok önemli bir proje. Amerikan-Türk ortak yapımı bir iş. HardLove'ı Actors Studio Drama School'da öğrenci olduğum dönemden arkadaşım Cihangir Duman yönetiyor. Cihangir şu anda Actors Studio Drama School'un genel başkanı ve orada düzenli olarak yönetmenlik dersleri veriyor. Çok zeki ve yetenekli biri. Karşımda ise yine Actors Studio Drama School mezunu Amerikalı oyuncu Chandler Stephenson var. Cihangir bizi audition, yani seçmeler yoluyla bir araya getirdi ve çok iyi oldu. Bu projenin yapımını Rue De Pera Films'in ortak kurucuları ve yapımcıları Aylin Çobanoğlu ile Ayça Çobanoğlu üstlendi. Aylin çok vizyoner ve zeki biri. Harika bir ekiple çalışıyorum, bu açıdan kendimi çok şanslı hissediyorum. "HardLove" oyununun yazarı Anıl Can Beydilli; son derece parlak ve yetenekli bir yazar, aynı zamanda da bir yönetmen. Oyun, şu anda İstanbul'da Anıl Can'ın yönetimiyle orijinal adı olan "HardLove" ismiyle sahneleniyor. Oyunun Türkçe'den İngilizce'ye çevirisini Esin İleri yaptı. Ardından Esin ile birlikte İngilizce çeviriyi ele alıp oyunu Amerikan izleyicisi için adapte ettik. Bu süreçte Anıl Can bize izin verdi ve büyük destek sundu. Oyunu izlediğimde, "Bu oyun New York'ta da harika olur" diye düşündüm. Seyhan Musaoğlu isimli bir arkadaşımla izlemiştik; onun da projede büyük emeği var. Seyhan grafik tasarımcımız, aynı zamanda sanatçı; Edinburgh Fringe'de yürütücü yapımcılık yaptı. O gün Seyhan'a "Aslında bu oyun Amerika'da müthiş olmaz mı?" dedim ve bu cümleden altı ay sonra HardLove, Amerikan izleyicisi için uyarlanmış haliyle Soho Playhouse'da sahnelenmeye başladı. New York seyircisi oyuna bayıldı. İnanılmaz güzel geri dönüşler aldık. Mayıs ve Haziran aylarında oyunu kapalı gişe oynadık. Hatta oyun o kadar ilgi gördü ki, Haziran ayında gösterimleri uzattık. Amerikalılar oyunu beklentimizin üzerinde sevdi diyebilirim.

Oyun, dünyanın en büyük sanat festivallerinden biri olan Edinburgh Fringe Festivali'nde de sahnelendi. Süreçten bahseder misin biraz? Peki bu uluslararası deneyim sana neler kazandırdı?

"İyi ki yapmışız" dediğim bir deneyim oldu. İskoçya, Edinburgh, Ağustos ayında bile inanılmaz soğuktu; açıkçası donduk. Ağustos'ta polar montla gezmek benim için bir ilkti. Çok yaratıcı sanatçılarla ve dünyanın her yerinden gelen tiyatro ekipleriyle tanıştık. Çok yetenekli oyuncuların performanslarını izledik. Chandler ile birlikte oyunu 16 kez üst üste, her gece Greenside Ivy ve Lime stüdyolarında sahneledik. Oyun her gece gelişti ve büyüdü. Her gece sahneye çıkmak, oyunu yeniden yaratmak ve yaşamak müthiş bir deneyimdi. Seyirciden ve Edinburgh'daki tiyatro eleştirmenlerinden çok güzel yorumlar aldık. Bu da bizi mutlu etti ve New York'a dönüp oyunu tekrar sahnelememiz için cesaret verdi.

Yabancı bir ülkede, ana dilin olmayan bir lisan ile tiyatro oyunu sahnelemenin en keyifli ve varsa zor yanları neler? Sohbet ederken "Amerika'da yaş sorulmaz, kaç gösteriyorsan onu oynarsın" dedin. Başka ne gibi detaylar oyunculukta sana motivasyon oluyor?

Dil değişince bence karakter de tabii otomatik olarak değişiyor; aurası, enerjisi ve duruşu değişiyor en başta. Bu bedene yansıyor. Bunlar kesin etkili evet ama benim için asıl önemli olan o karakteri anbean gerçekten yaşamak olduğu için, açıkçası ne dil konuştuğumun çok da önemi yok. Beni karakterin ruhuna ve iç dünyasına ulaşmak ilgilendiriyor. O yüzden İngilizce oyun oynamanın bir zorluğu yok. Zaten New York'ta okudum ve daha önce de New York'ta Off-Off Broadway oyunlarda sahneye çıktım. İngilizce oyun oynamaya çok alışkınım. HardLove, yabancı bir kadınla Amerikalı bir erkeğin ilişkisini anlatıyor. Ben aksanlı olduğum için yabancı rollerde oynuyorum. Bundan da çok mutluyum. Oyuna gelip izleyen Türkler, "Uluslararası alanda bir Türk kadınının ilk defa bu şekilde gösterildiğini gördük" dediler. Çünkü bizde genelde yurt dışında Türkler, dram ve geleneksel rollerde oluyor. Bu oyundaki kadın karakter özgür ruhlu, cesur ve de Türkiye'de genelde ele alınan karakterlerden çok farklı bir duruşa sahip. Oyun kadın-erkek ilişkilerine daha farklı bir bakış sunuyor ve geleneksellik duvarını yıkıyor. Oyun bir kara komedi. Bir Türk kadını olarak daha değişik bir rolü uluslararası alanda oynamak beni çok motive ediyor. Ve evet, yaş konusu... Amerika'da kaç yaşında gösteriyorsanız ya da o karakterle özdeşleşebiliyorsanız o rolü size veriyorlar. Ama Türkiye'de ilk soru "Kaç yaşındasın?" ve gerçek yaşın dışındaki diğer yaşlara pek fırsat tanınmıyor. Bu da aslında oyuncuyu kısıtlıyor. Oyunculuk zamanla derinleşen, demlenen ve daha iyi algılanan bir şey. Yıllar geçtikçe her şey bir kıvama geliyor. Ama Türkiye'de genelde çok genç yaşlardaki oyunculara daha çok fırsat veriliyor ve belli bir yaştan sonra oyuncuların iş bulması zorlaşıyor. Bu açıdan Amerika'da iş yapmak özgürleştirici. Kafa yapıları kesinlikle bizim ülkemizden çok farklı. Yaş sınırlayıcı bir şey olmamalı, özgürleştirici bir şey olmalı. Ama şu da gerçek ki, oyunculuk yapmak her yerde hem çok zor hem de çok keyifli bir serüven. Her yerin artısı eksisi de farklı. Amerika'da oyunculuk yapmak iyi, Türkiye'de kötü gibi bir şey asla algılanmasın; o zaman kendimi çok yanlış ifade etmiş olurum. Her yerin çok fazla avantajı ve dezavantajı var. Ve bence dünyanın her yerinde bu mesleği yapmak dünyanın en zor işi. Göründüğünden ve algılandığından çok farklı bir yolculuk bu.

Oyundaki karakterin ChiChi, kaotik ve özgür ruhlu, sıra dışı yaşam enerjisiyle monoton hayatından sıkılmış, sadece düzen ve işi arasında sıkışıp kalmış Theodor'u tamamen merkezinden sarsıyor ve onu değişime zorluyor. Bu karakteri canlandırırken tamamen Chi misin, yoksa Miray'dan parçalar da taşıyor musun?

"Chi" aslında "yaşam enerjisi" demek ve karakterim ChiChi oyundaki yaşam enerjisi. Oynadığım her karakterde, hem o kurgu karakter hem Miray vardır. Hepsi benim ruhumdan çıkmış ve yaratılmış karakterler. ChiChi'nin şartlarındaki bir Miray nasıl olurdu diye yola çıkıyorum ilk olarak ve sonra yaratım süreci başlıyor. ChiChi bana çok büyük farkındalıklar katıyor, ben de ChiChi karakterini yaratırken ruhum ChiChi'ye katmanlar ekliyor ve karakteri derinleştiriyor. İkisi birbirini besliyor ve uyandırıyor aslında. Sahnede ikisi bir oluyor. Oyunculuğu bu yüzden seviyorum. Kendini ve diğer insanları derinden tanımakla ilgili şahane bir serüven. Sonu da yargısızlık. Tüm karakterler bizim içimizde; başka insanları yargılamak gereksiz. Herkesi aslında bulunduğu noktaya, şimdiye kadar yaşadığı olaylar ve yaşam koşulları getiriyor. Empati ve yargısızlık için müthiş bir farkındalık sunuyor oyunculuk. Her gece o sahneye çıktığımda da kesinlikle sahneye ve o gece oyunu izleyen izleyicilere kendi ruhumdan parçalar bırakıyorum. Bence işin güzel kısmı da kesinlikle bu.

Bir rol bitip alkışlar durduğunda, sende o sessizlik nasıl yankılanıyor?

"Bu gece de yaptım" diyorum. Oynadım. Oldum. Değiştim, dönüştüm. Baştan yarattık. Şükrediyorum. O gece oyun bize göre iyi de geçse kötü de geçse ben şükrediyorum. O geceki oyunu ve duyguları onurlandırıyorum, kutsuyorum. İyi ya da kötü diye bir şey yok aslında, o da illüzyon. O gece sahnede gerçek bir hayat yaşandı ve bitti. Her türlü onurlandırılmayı hak ediyor. Sahnede yaşananlar çoğu zaman hayatın kendisinden gerçektir.

Sahnede seni kendi merkezinden sarsan bir an yaşadığın oldu mu hiç?

Oluyor, hep oluyor. Sağlıklı ölçülerde oluyor bu ve o yüzden de oyunculuğu seviyorum. Beni sarsıyor, uyandırıyor, dönüştürüyor. Bazen kendi hayatımla ilgili farkındalıklar getiriyor. Başka bir insanın (karakterin) hayatı kesinlikle beni merkezimden sarsıyor ama daha sonra daha güçlü bir şekilde kendi merkezime geri geliyorum.

Özgürlük senin için nedir? Sahnede olmak mı, sahneden inmek mi? Yoksa ikisi arasında bir yerde mi?

Özgürlük benim için kendin olmak, kendin olma cesaretini göstermek. Başkalarının fikir ve yargılarının seni hapsetmemesi özgürlük bence. Sahnede olmak, doğru kişilerle çalışıyorsam çok büyük özgürlük. Sahneden indiğimde de, hayatın içinde de özgürlük benim için çok önemli. Hayatta kendi gerçeğini yaşamaktan daha önemli ne var ki? Özgürlük ve kendi ruhuna sadık olarak kurulmuş bir hayat bence insana en çok tatmin verecek şey. Hiçbir statü ya da maddesel şey bunu geçemez. Hiçbir onaylanma ihtiyacı için özgürlükten vazgeçmeye değmez. Kendi gerçeğini yaşamayan insanın sonunda yaşayacağı şey bence "iç ölümü"dür.

Oyunculuk yapmasaydın, seni bugün sen yapan hangi özelliğin olmazdı?

Nomad, hippi gibi göçebe yaşamazdım. Şu anda sürekli yer değiştiriyorum. Ruhumla bu kadar iletişimde olmazdım. Hayat boyu çocuksu ruhumu ve çocuk kalbimi korudum. Bana yaşam enerjisi veriyor, beni heyecanlandırıyor. Oyunculuk bana bunları sağladı. Toplumun dayattığı kuralların birçoğuna çocukluğumdan beri isyanım vardı. Oyunculuk bu isyanın hiç bitmemesini sağlıyor. Her oyunda, her karakterde bir başkaldırı ve "normal" kabul edilene bir sorgulama var. "Rebel" olmayı hiç bırakmadım. İçimde hep bir ateş yandı, hâlâ yanıyor. Oyunculuk yapmasaydım belki daha çok "büyürdüm", belki daha ehlileşirdim. Oyun oynamak çocuk ruhumu korumamı sağlıyor. Hassaslığımla ve kırılganlığımla temas etmemi sağlıyor. Sertleşmiyorum. Naif, saf yanımı besliyorum. Saflık bence oyuncunun ışığı.

Eminim sanatın farklı kollarına da uzanıyorsundur ve ilgin vardır...

Sanatın tüm dallarına bayılıyorum. Hepsi duyguların ve ruhun ifade edilişi bence; sadece formatları farklı.

Sanat senin için bir ifade biçimi mi, bir kaçış mı, yoksa bir yüzleşme mi?

Bir yüzleşme ve ifade biçimi diyebilirim. Oynadığım tüm karakterler beni kendi gerçeğimle yüzleştiriyor.

Bugüne dek izleyip çok sevdiğin, etkisinde kaldığın, seni büyüleyen tiyatro oyunu hangisi oldu?

Çok fazla var ama en son Edinburgh'da Edinburgh Fringe Festivali'nde "The Nature of Forgetting" diye bir oyun izledik. Sözsüz bir oyundu. Unutmakla ilgiliydi. İngiliz bir fiziksel tiyatro grubunun oyunuydu. Bedenle yapılan bir şiirdi adeta. Oyuncular bedenleriyle var olarak ve hareket ederek bize şiir yazdılar sanki. Çok sıra dışı ve etkileyiciydi. Bir parça sanat eseriydi.

Son izlediğin oyun hangisi?

Edinburgh'da Los Angeles'tan gelmiş bir tiyatro grubunun "Role Play" isimli oyununu izledim en son. Tek kişilik bir oyundu, oyuncu Cameron çok başarılıydı. Şimdi tekrar Los Angeles'ta oynamaya devam edecekler. Gerçekten etkileyiciydi.

Shakespeare, Çehov, Haldun Taner ya da Hamlet, Nina, Vladimir... Tiyatro tarihinden mihenk taşı bir yazar ya da bir karakter ile akşam yemeği yeme şansın olsaydı, kimi seçerdin?

Anton Çehov diyebilirim buna. Bütün oyunlarını çok severek okudum ve izledim. Hayranıyım. İnsanların zaman geçtikçe ve içinde bulunduğu şartlarda, toplumun dayatmalarıyla yaşarken nasıl "iç ölümüne" uğradığını o kadar ustalıkla gösteriyor ki. Bir de bu kadar dramatik şeyleri aslında bir komedi gibi anlatıyor. İnanılmaz farkındalıklı bir yazar. Çok özel birisi. İnsanı ve insan ilişkilerini ne kadar gerçek gösteriyor bize. Klasik yazarlardan en çok onun yazdığı metinlerle bağ kurabiliyorum sanırım. Enteresan ki, hiçbir yazdığı karakteri de henüz oynamadım.

Profiline yazacak olsan kendini beş kelimeyle nasıl anlatırsın?

Özgür ruhlu (ateş), dünya vatandaşı, adil, yargısız, geleneksellikten uzak ve bir de gezgin/göçebe ruhlu (hava). Sanırım altı oldu, pardon.

Modayla aran nasıl? Modaya dair seni en çok heyecanlandıran gelişme, trend, akım hangisi?

Tiyatrocuların pek modaya ilgisi yoktur. Bense modaya çok ilgi duyarım, hem de çocukluğumdan beri. Kıyafetler de bence bir kendini ifade biçimi. İnsan kendi ruhunu modayla da yansıtabilir ve giyinirken çok keyif alabilir. Bu da ayrı bir yolculuk. Renkli, değişik, iddialı kıyafetler giymekten çok küçük yaşlarımdan beri keyif alırım. Kıyafetlerle ve renklerle oynarım. Kadınların kendilerini en feminen hissettiği şekilde giyinmelerini desteklerim hep. Kıyafet konusunda tutuculuktan hoşlanmam. Herkesin özgürce, nasıl mutlu oluyorsa onu giymesini desteklerim. O "davete" uygun olup olmaması bile önemli değil. Önemli olan benim için o gün onu giymek istemiş olmam. Bir bahane bulurum ve istediğimi giyerim. Kıyafet konusunda cesur olduğumu söyleyebilirim. Hippi, bohem ve özgür tarzdaki kıyafetler de en sevdiklerim. Bir de markası benim için hiç önemli değildir. Kıyafette marka değil ruh arıyorum aslında. Sıra dışı olması, hikayesi önemlidir. Dünyanın değişik yerlerinden, gezdiğim yerlerden bulduğum, markasız ama otantik, orijinal parçaları çok alırım ve severek giyerim ya da kullanırım. Kim ne düşünür, bu buraya uygun mudur, bunları hiç düşünmem. Giyinirken kendi zevk almama ve hissettiğime odaklanırım. Bu da bir oyun.

Seni tekrar tekrar kendine çeken bir şehir var mı?

Bu benim için uzun zamandır New York oldu. Dünya şehri. Herkesin kendini özgürce ifade edebileceği bir alan açıyor çünkü. Brezilya, Rio'ya çok çekilirdim, geçen ay sonunda gitme fırsatını buldum. Çok vahşi bir yer.

Sıradan bir günün nasıl geçer?

Spor yaparım, sağlıklı beslenirim, ailem ve arkadaşlarımla olan ilişkilerime çok önem veririm, film izlerim, kitap okurum, oyun okurum, o an elimde ne iş varsa onunla ilgili çalışırım, hazırlanırım. Spor yapmak hayatımın önemli bir parçasıdır, hem bedenime hem de mentalime çok iyi geliyor. Sağlıklı yaşamı önemserim. Yeni projeler üretmek için girişimlerde bulunurum. Epey çalışkan biriyim. Küçükken okuldayken de hep öyleydim. Her gün çalışacak, kendime katacak bir şey bulurdum. Arkadaşlığa çok değer veririm, arkadaşlarımı hiç ihmal etmem. Arkadaş konusunda inanılmaz şanslıyım; bana kardeşim gibi destek olan, beni anlayan ve gören, gördüğü şeyi seven çok iyi dostlarım var. Buna şükrediyorum.

Şu sıralar seni heyecanlandıran yeni projeler var mı? Türkiye'de de seni izleyeceğiz değil mi?

Türkiye'de önümüzdeki yaz bir uzun metraj bağımsız film projem olacak. New York'ta 6 Kasım'da Soho Playhouse'da oyunumuz HardLove tekrar başladı. Edinburgh Fringe Festivali'ndeki başarısından sonra yine New York'ta oynanması planlandı. Her Perşembe ve Cuma oynuyoruz. Çok heyecanlıyım. HardLove oyunuyla Los Angeles ve Londra'da tur yapma ihtimallerimiz var. Londra'daki bir sahneden teklif aldık. Ayrıca New York'ta çekilmesi planlanan bir web series, internet kısa dizisinde oynayacağım. Şu an onun hazırlıkları yapılıyor. Umarım bir engel çıkmaz. Çok heyecanlıyım. Macera hiç bitmesin.

Makyaj Sanatçısı: Deniz Muştu

Benim için her şey bir karşılaşmayla başlıyor. Bu bir kişi, bir an, bir duygu ya da bir nesne olabilir. O anda ortaya çıkan duygu, bu sergideki işlerin oluşum sürecinde beni en çok harekete geçiren şey oluyor. Her insanın karşılaşma anı kendi birikimiyle, duygularıyla şekilleniyor, özellikle sanat üreten kişilerde bu yoğunluk çok daha belirgin. Benim çıkış noktam da tam olarak bu: karşılaşmanın yarattığı o yoğunluk ve onu dönüştürme arzusu.

Porselen, kırılgan ama aynı zamanda dirençli yapısıyla işlerinizde önemli bir yer tutuyor. Bu malzemenin sizin için en zorlayıcı ve en ilham verici yanları neler?

Porselen serbest teknikte şekillendirmesi zor bir malzeme, özellikle büyük formlara çıktığınızda süreç daha da karmaşıklaşıyor. Ama aynı zamanda düşüncelerimin saflığını, geçirgenliğini ve inceliğini çok iyi taşıdığına inanıyorum. 1250°C'de pişen porselen hem çok narin hem de beklenmedik kadar dirençli. Bu zıtlık, benim insanın hayata karşı duruşuna dair hissettiğim şeyleri tam olarak yansıtıyor.

Rollo May'in "yoğunlaşma ve bağlanma" fikri sanat pratiğinizde nasıl karşılık buluyor? Bu ânı üretiminizin neresinde hissediyorsunuz?

Ben her zaman geceleri çalışmayı tercih ediyorum, konsantrasyonum o zaman çok daha yüksek oluyor. Önce bunun nedenini hiç sorgulamamıştım ama sonra fark ettim ki düşüncelerimle baş başa kalınca odaklanmak ve onu forma dönüştürmek benim için doğal bir ihtiyaç. Sanatçı sadece üretim yapan değil, aynı zamanda araştıran, düşünen, sorgulayan biridir. Tüm bu yoğunlaşmalar üretime dönüşüyor. May'in bahsettiği yoğunlaşma ve bağlanma hâli, tam olarak benim pratiğimin merkezinde duruyor.

Eserlerinizle aranızda nasıl bir diyalog var? Siz onlara şekil verirken onlar size ne söylüyor?

Çalıştığım malzeme zor olduğu için aslında biçim verme süreci tam bir karşılaşma hâli. Ben malzemenin sınırlarını zorlayarak formlar oluşturmaya çalışıyorum, o ise kendi doğası gereği bana direniyor. Bu mücadele içinde ortak bir yol buluyoruz ve aslında hem malzeme hem ben aynı anda şekilleniyoruz.

İzleyiciyle kurduğunuz sessizlik... Bu sessizlik sizin için ne ifade ediyor?

Ben duygu ve düşüncelerimi işlerimle ifade ediyorum. İzleyicinin onlarla karşılaştığı o sessiz anı birlikte paylaşmak, bence işin en doğru ve en doğal kısmı. Sessizlik burada bir boşluk değil, izleyiciyle kurulan ortak bir alan.

Levinas'ın karşılaşmayı "etik bir olay" olarak tanımlaması üretiminizi nasıl etkiliyor?

Etik benim için çok temel bir konu. Bir sanatçının hem üretiminde hem de hayata bakışında etik ilkelere bağlı kalması gerektiğini düşünüyorum. Karşınıza her an ummadığınız şeyler çıkabiliyor, ama durumu kolaylaştıracak davranışlara yönelmek yerine kendi etik duruşunuzu korumak bana daha doğru geliyor. Bu yüzden çalıştığım tüm projelerde etik kurallarıma sadık kalmayı seçiyorum. Levinas'ın karşılaşmayı etik bir olay olarak tanımlaması, benim sürecimle çok paralel.

Karşılaşma anını bir dönüşüm mü yoksa bir kırılma anı mı olarak görüyorsunuz? Bu anın içindeyken kendinizi nasıl konumlandırıyorsunuz?

Aslında ikisi de olabilir. Kiminle, neyle ya da nasıl bir şeyle karşılaştığınıza göre bu an değişiyor. Sanırım işlerimde bu kadar yoğun duygu olmasının sebebi, hayatın içinde birden fazla karşılaşma anının üst üste birikmesi.

Porselen dışında çalışma pratiğinizde yer alan başka medium'lar var mı?

Porselenin yanı sıra kâğıt üzerine sulu boya çalışmalarım, tarama işlerim ve epoksiyle oluşturduğum duvar heykellerim de bulunuyor.

Gelecek projelerinizden bahseder misiniz? Üzerinde çalıştığınız veya planladığınız yeni işler neler?

Decollage Art Space'te gerçekleşecek Karşılaşma isimli solo sergimden sonra, aralık başında New York'taki galerimle birlikte Context Art Miami'ye katılacağım. Hemen ardından ocak ayında London Art Fair var. Mayısta ise yine Londra'da gerçekleşecek Ceramic Art London'da izleyiciyle buluşacağım.

Şu sıralar hayatının nasıl bir dönemindesin?

Şu sıralar hayatımda her şey net. Güçlü olduğumu biliyorum ve bu dönemde sadece bana ve kızıma iyi gelen şeyleri hayatımda tutuyorum, geri kalan hiçbir şeyin ağırlığını taşımamaya çalışıyorum.

Fatoş Mila ile günlerin nasıl geçiyor?

Her anımız inanılmaz dolu geçiyor. Fatoş Mila benimle işe de geliyor, sporumuzu da birlikte yapıyoruz, oyunlar oynuyor faaliyetler yapıyoruz. Giyeceğim şeyi dahi ona sorduğum, yapışık yaşadığımız bir dönemdeyiz.

Kesinlikle! Genç yaşta anne olmanın o kadar çok güzelliğini yaşıyorum ki... En yakın arkadaşımı ve hayat yoldaşımı doğurmuşum. Ben bu kadar güçlü bir kız çocuğu değildim, şimdi ise kızım için inanılmaz güçlü bir kadın oldum ve dönüştüğüm kadından çok mutluyum.

Son dönemde sosyal medyada daha fazla aktifsin. Peki takipçilerin senin hakkında en çok neleri merak ediyor?

Sanırım en çok hamilelik ve sonrasında formumu nasıl koruduğum merak ediliyor. Beslenme rutinim ve giydiklerimin markaları en çok sorulan sorular diyebilirim.

Louis Vuitton Cruise 2026 look'larıyla ALEM objektifi karşısına geçtin. Çekim için neler söylemek istersin?

Louis Vuitton Cruise 2026 look'larıyla çekim yapmak çok farklı bir deneyimdi. Koleksiyon zaten kendi başına çok güçlü ve iddialı; bir de böyle kusursuz bir ekiple birlikteyken oldukça fresh, modern ve hissi yüksek bir çekim ortaya çıktı. Saatlerin nasıl geçtiğini anlamadık.

Şu sıralar seni neler mutlu ediyor?

Kızımla geçirdiğim her anım diyebilirim. Şu sıralar oturup inşaat izlemek en favori aktivitemiz.

"Asla affetmem" dediğin bir şey var mı?

Niyet benim için çok önemlidir. Herkes hata yapabilir ama aynı hatanın birkaç kez tekrarlanmasını artık hata değil bilinçli bir tercih olarak görürüm ve bunu da affedemem.

Bizim gördüğümüz Alara hep pozitif. Modun düştüğünde ne yaparsın?

Gerçekten de hep pozitifimdir. Çünkü böyle bir evde büyüdüm, bizim evimizde yükselen tek ses kahkaha olmuştur her zaman. Aksine ise ömrüm boyunca şahit olmadım çok şükür. Mutlu, sevgi, saygı dolu anne-babanın bir evladı olmanın getirdiği bir şey bu sanırım. Şimdi çok şükür kızım Fatoş Mila'yı da böyle yetiştiriyoruz. Ama insanoğlu, tabii ki enerjimin düştüğü anlar oluyor. Bu anlarımda da sahilde bir yürüyüşe çıkmak veya en yakın arkadaşım olan annemle konuşmak beni hemen ayağa kaldırır. İnşallah ileride Fatoş Mila'nın da benim için aynı cümleyi kurabileceği bir anne olabilirim.

Çok hayal kurar mısın, şu sıralar en büyük hayalin nedir?

Kesinlikle! Ağzımdan çıkan her kelimeye çok dikkat ederim. Kızımı uyutmadan her gece ninni gibi hayallerimi, onun için hayal ettiğim hayatı anlatırım ona. Bu sıralar en büyük hayalim kızımın önce vatanına sonra da bize, ailesine hayırlı bir evlat olduğunu görebilmek.

Kendinle ilgili bilmediğimiz, duyunca çok şaşıracağımız bir şey söyler misin?

Çok iyi balıkçıyımdır. Denize aşık biri olarak balık tutmak benim için bir tutku. Aynı zamanda diplomamı almış profesyonel bir balerinim ama şu an meslek olarak yapmıyorum.

Çocukken kurduğun en büyük hayal neydi?

Çocukken bile bebeğim olsun isterdim. Daha kendim küçücükken yemeğe gittiğimizde annemlerin arkadaşlarının bebeklerine ben bakardım. Allah bu genç yaşımda nasip etti çok şükür en büyük hayalimi.

Kızım Fatoş Mila ilkokula başlamış olacak kısmetse. Onu okuldan alıp annemin bana yaptığı gibi şarkılar söyleyerek bale kursuna götürüp mutlu yuvamızda yeni atılacağımız maceraları yaşıyor olmayı hayal ediyorum sabırsızlıkla.

Çoğu zaman iş için seyahat ediyorum. Ama en favori seyahat rotam Fransız Riviera'sı. Yakın zamanda kısmet olursa Lapland'e gitmeyi planlıyorum.

Zor dönemlerden geçtin, o günleri nasıl atlattın?

Hiçbir zaman üçüncü şahıslar için yaşayan biri olmadım. Yaşadığım şeyi tecrübe olarak görüyorum ve bu süreçte de sessizliğimi korumayı hep ön planda tutmaya çalıştım. Böyle yapmamın ödülünü de sürecimin sonunda aldım. Benim şansım arkamda dimdik duran ailem, dostlarım ve tabii ki kızımdı. Bana ne kadar güçlü olduğumu gösterip o gücümü kullanmama gerek bile bırakmadılar. Dolayısıyla aslında bizim kendi içimizde çok gündemimiz bile olmadı, yok oldu gitti.

Gelecekten umutlu musun, aşk şu an hayatının neresinde?

Gelecekten çok umutluyum. Ben aşk dolu bir yuvada büyüdüm, büyüyorum. Aksi bir durum zaten bana çok yabancı. Kızımı kucağıma aldığım an hayatın en büyük aşkını bulduğumu tüm kalbimde hissettim.

Kendinle baş başa kalmak sana ne iyi hissettiriyor?

Şarkı söylemeye bayılırım! Müzik olmazsa olmazım.

Modayı yakından takip ettiğini biliyoruz, favori tasarımcıların arasında kimler var?

Yabancı tasarımcılardan Jonathan Anderson diyebilirim. Özellikle Dior'a kreatif direktör olarak atanmasıyla daha da yakından takip etmeye başladım. Türk tasarımcılardan da tartışmasız My Best Friends'in kurucusu Ayşegül Afacan Köksal. Yarattığı modern, güçlü ve feminen çizgiyi çok ilham verici buluyorum.

Dolabının en vazgeçilmez üç parçası ne?

My Best Friends jean'im, Louis Vuitton deri ceketim ve iyi kesim bir blazer kesinlikle vazgeçilmezlerim.

Hayatta ilham aldığın kadınlar kimler?

Canım annem. Hayatın her alanında en büyük ilhamım, onun kızı olmak en büyük şansım.

Son dönemde seni en çok ne heyecanlandırıyor?

Uzun zamandır üzerinde çalıştığımız, Türkiye'de ilk olacak olan, İstanbul tarihini anlatan dijital bir müze ve sanat galerimizi açıyor olmak beni çok heyecanlandırıp gururlandırıyor.

Röportaj: Ceylan Yeniacun

Fotoğraf: Fırat Koçak

Styling: Bengisu Gürel

Saç: Ali Yılancı

Makyaj: Ece Birsen

Video: Demirhan Argun

Styling Asistanı: Damlasu Tuğtekin

Fotoğraf Asistanları: Furkan Kumaş, Metehan Bektaş

Mekan için The Peninsula İstanbul'a teşekkür ederiz.

Açık Anıtlar serisi bugün birçok şehirde kendi varlığını kuran, izleyiciyi de içine alan bir yapı haline geldi. Bu fikrin ilk kıvılcımı nasıl doğdu? O ilk anı, ilk soruyu hatırlıyor musunuz?

Çok teşekkürler. Sanatın ve tasarımın sürekli ilerlemesi ile ilgileniyoruz kolektif olarak, ancak bu bende bir soru işaretiydi. Dolayısıyla önce bu disiplinlerin gidebileceği yeri kendi içimde sorgulamaya başladım. Zamanın ve maddenin çok doğrusal olup olmadığı, ne kadar ileri geri gidebilen dinamikler olduğu tartışmalıdır. Bu nedenle bu biçim ve işlevler için de geçerlidir. Bir zamansızlık üzerinde durmak ise, önce tanımlı tüm biçimleri ve algıları ele almakla mümkün olabilirdi ve bu seriye böyle başladım. Tüm tanımlı formları, kültleri teatral bir dille ele alıp tartışmak ve geldiğimiz noktada da onları günlük yaşam nesneleri olarak yeniden yorumlama gayreti.

Proje ilk kez hangi bağlamda şekillendi? Bir kentle, bir olayla ya da belirli bir mekânla mı başladı, yoksa daha içsel bir sezgiden mi yola çıktı?

Bende her şey sezgisel başlar ve ilerler. Bu bir tasarlama dilinden ziyade mizaçtır. Durumlar ve kent, yani dış referans sonradan dahil olur ya da olmaz. Her şey içeride, dışarı dediğimiz şey bir gölge oyunu.

Anıt kelimesi genellikle durağan ve kalıcı bir şeyi çağrıştırır. Sizin "açık" anıtlarınız ise hareketli, değişken ve yaşayan formlar. Bu karşıtlıkla neyi anlatmak istediniz?

Tanımlı, kült, yer yer katı olan tüm bu formları bir de böyle ele almak istedim. Yaşayan, katılıma açık, nesne ve simge olmanın çok ötesinde, birer performans sanatçısı gibi hissettim onları ve böyle gelişti.

Açık Anıtlar bir buluşma noktası olarak tanımlanıyor. Sizce bugün bizlerin en çok ihtiyaç duyduğu buluşma biçimi nedir?

Bana kalırsa insanlık yeni bir eşikte ve bu durum insanları içeriden genişlemeye davet ediyor. İnsanlık için önümüzdeki dönemlerde en önemli ve en çok ihtiyaç duyulan buluşma ise kendi ile buluşmak olacak diye düşünüyorum. Kendimizi bütün incelikleriyle gördüğümüz, bildiğimiz ülkeler, yerleşkeler, durumlar olurken bulabiliriz.

Üretim pratiğinizde sanat ve tasarım arasındaki sınır hep geçirgen. Bu iki alan sizin için nerede birleşiyor, nerede ayrışıyor?

Disiplinler arası iş birliği üretirken bana daha geniş hissettiriyor. Benim ne tasarlamak istediğimden ziyade, malzemenin ve temanın neye ihtiyacı olduğunu anlamaya çalışıyorum ve onunla iş birliği yapıyorum orada. Ortaya çıkan bazen bir sanat parçası oluyor, bazen tasarım, bazen bir metin ya da araştırma. Bunu da doğama uygun olduğu için böyle tecrübe ediyorum; çerçevesiz bir üretim ve algılama biçimine hep yatkındım. Doğamı yaşıyorum üretirken ve bu da geçirgen, sınırları belli belirsiz üretimler doğuruyor.

Sıkıştırılmış toprak kullanımı hem malzeme olarak hem de anlam olarak çok güçlü bir tercih. Toprakla çalışmak sizde nasıl bir duygu uyandırıyor?

"İnsan topraktandır" derler ve bu beni etkiler. Hemen her işimde de malzemenin anlamını ve durduğu yeri sorguluyorum. Bu performatif anıtları kent nesnelerine dönüştürürken insan bedenini, geçiciliğini ve aslında yaşamla bir bağlantı nesnesi oluşunu ele alan en iyi malzeme toprağın kendisi idi. Seriye toprakla devam etmek istedim. Etkisini hep birlikte gözlemleyeceğiz. Her ne kadar kadim bir teknik ve malzeme olsa da benim için yeni ve heyecanla keşfetmeye çalışıyorum toprakla, bedenle olan sürecimi.

Londra Design Festival gibi uluslararası bir platformda yer almak sizin için nasıl bir deneyimdi?

Harikaydı. Her kültürden izleyicinin olduğu, işi her detayıyla istişare edebildiğimiz ve zihnen heyecan verici ölçüde genişleme imkanı bulduğum çok değerli bir iş birliği oldu.

Eserlerinizin kent belleğiyle ilişkisi ön planda. Peki sizin şehirle nasıl bir ilişkiniz var? Özellikle İstanbul ve Londra özelinde sormam gerekirse, çalışmalarınızı gerçekleştirdiğiniz bu iki büyük şehir size neler ifade ediyor?

Şehri "dışarısı" olarak görmüyorum. Ölçeğin genişlemiş olması yalnızca ölçeğin genişlemiş olmasıdır; onu algılama, deneyimleme ve hatta tasarlama tavrımı değiştirmiyor. Kişisel alanımız olarak tanımladığımız küçük daireye nasıl incelik ve nezaketle yaklaşıyorsak, kentle ilişkimi de öyle ele alıyorum. Dolayısıyla şehre "intervention" olarak adlandırılan bu yerleştirmeler aslında benim için birer yerini bulma, evini anlama çabası.

Üretimlerinizde yavaşlamayı, bedensel farkındalığı ve sessizliği önemsediğinizi gözlemliyoruz. Günümüzün bu hızlı temposunda durma halini izleyiciye nasıl aktarıyorsunuz?

Bana kalırsa izleyiciyi bu kadar yönetemeyiz ve yönetmemeliyiz de. Benim konsantrasyonum insanların odağını yönetmek değil, kaliteli sorulara, soru sormaya alan açmak. Cevap tanımlı, net, sabit ve bazen bitmiş bir şeydir. Ancak soru doğurgandır. Ve bence farkındalığı bu doğurgan soru sorma hali başlatır. Bu sebeple ben soruyu tasarlıyorum, sonra bunu işlemeyi ziyaretçiye bırakıyorum.

Açık Anıtlar serisi dünyayı dolaşmaya devam edecek. Sizden gelecek durakları öğrenebilir miyiz? Ayrıca bu yolculukta eserinizin zamanla değişmesini, yeni anlamlar kazanmasını izlemek sizde nasıl bir his uyandırıyor?

Her bir sergileme başka bir kitle ile deneyim alanı açıyor ve ben de bu duruma eşlik ediyorum, hiç planlamıyorum. Önümdeki takvim için elimden gelenin en iyisini yapıp yeni olasılıkları hayata bırakıyorum. Dolayısıyla sürpriz hepimiz için.

18'inci yüzyılın hayalperest ışık gösterilerine gönderme yapan Fantasmagory, tıpkı o eski illüzyonlar gibi, algıyla gerçek arasındaki sınırı bulanıklaştırıyor. Koleksiyonun yedinci eseri olarak Fantasmagory'nin kalbinde vanilya var ama alışıldık, tatlı bir vanilya değil. Papua Yeni Gine'den gelen tahitensis vanilyası, Belletrud'nun ustalığıyla bambaşka bir boyut kazanıyor. Vanilya kapsülleri kriyojenik olarak dondurulup karbondioksit ekstraksiyonuyla saflaştırılıyor; böylece parfüm neredeyse ışığın kendisi kadar berrak bir formda ortaya çıkıyor. Bademin kremamsı pudrası ve zencefilin taze kıvılcımı bu kompozisyona dokusal bir derinlik katıyor. Koku tenle hareket ederken, değişime uğrayarak bedende yön değiştiriyor. Frank Gehry'nin tasarladığı şişe ise tam da bu soyut fikrin somut hâli. Dalgalarla şekillenen kıvrımlar, rüzgârla dans eden bir form yaratırken kapağı ise adeta ışığın cama dokunduğu anı donduruyor. Görünmeyen güzelliğin en saf halini sunan Fantasmagory, hislerle ışığın, dokunun ve duygunun buluştuğu bir illüzyon yaratıyor.

KÖKLERİ 15'İNCİ YÜZYILA UZANAN AİLE MİRASINDAN GELEN BİRİ OLARAK SİZCE BİR SOYUN HAFIZASI KOKULARLA TAŞINABİLİR Mİ?

Kesinlikle evet! Koku, hafızanın en saf hâlidir. Duyguları, hikâyeleri ve bizden önce gelmiş olanların ruhunu taşır. Benim ailemde parfüm her zaman ruhun dili olmuştur; sevgiyi, tutkuyu ve yaratıcılığı nesiller boyunca korumanın anlamlı bir yolu.

Büyükbabamın atölyesindeki yanan odun ve eriyen mum kokusu. Bu koku, onun elleriyle çalışmasını izlediğim sessiz öğleden sonralarını hatırlatıyor bana; hiçbir şeyden bir şey yaratmanın, sabrı, disiplini ve yaratımın kutsallığını öğreten o anları. Bu dersler günümüzde benim hâlâ yolumu aydınlatıyor.

Aileniz, özellikle de babanız, müzikle kokunun ilişkisini hep iç içe anlatmış. Sizin müzik veya benzeri bir dalla yakın ilişkiniz var mı?

Evet, kesinlikle. Müzik ve parfüm, ikisi de görünmez sanatlar; bizi duygu ve ritim yoluyla etkilerler. Bir parfüm bestelerken onu bir melodi gibi duyarım. Her nota bir titreşim, bir ton, bir uyum taşır. Ayrıca resim, mimari ve heykel gibi diğer sanat dallarından da ilham alırım; hepsi görünür ile görünmez arasında denge arayan sanatlar.

Parfüm yaratırken, mücevher tasarımcısı ve parfümör yanlarınız birbirini nasıl tamamlıyor? Yaratıcılığınıza en çok hangi taraf ilham veriyor?

İkisi uyum içinde, birlikte var oluyor. Mücevher ışığı yakalarken, parfüm duyguyu yakalar. İkisi de duyulara dokunan giyilebilir sanat biçimleri. Bazen bir mücevherin yapısı, geometrisi ve yansımasını alıp bunu kokusal bir mimariye dönüştürürüm. Bazen de bir koku bir mücevherin ilhamı olur. Ama en çok ilham aldığım alan parfüm diyebilirim; çünkü görünmez ama derinden hissedilir.

Leonardo da Vinci'nin oranlarından, Rönesans zanaatkârlığından ve tabii ki mücevherden ilham alıyorsunuz. Günümüzün yaratıcı dünyasında, titizlik ile sanatsal ifade arasındaki dengeyi nasıl görüyorsunuz?

Leonardo bize gösterdi ki, sanat ve bilim aynı gerçeğin iki yüzüdür. Bugün güzellik bence kusursuzlukta değil, insana dair dokunuşta ve bir şeyi benzersiz kılan küçük düzensizliklerde saklı. Hassasiyet önemli, ama duygular hayata ruh verir. Gerçek sanatçı ise ikisini dengede tutabilen kişidir.

İtalya gibi Akdeniz güzelliğinde yaşıyorsunuz. Sizce "İtalyan olma hali" sizin estetik bakışınızı nasıl şekillendiriyor?

İtalyan olmak, her gün güzelliğin içinde yaşamak demek. Akdeniz ışığı, denizin kokusu, manzaralarımızın dokusu; hepsi vizyonumu şekillendiriyor. İtalyan stili mükemmellikten ziyade özgünlük ve duyguyla ilgili. Tutkunun, zanaatkârlığın ve günlük hayatın şiirinin bir kutlaması!

Tiziana Terenzi markasının DNA'sında aile kadar seyahat ruhu da hissediliyor. İtalya ya da başka ülkelerden, tasarım bakışınızı güçlendiren gizli destinasyon önerileriniz var mı?

Umbria'da zamanın durduğu küçük bir köy var. Sessizlik içinde kendi düşüncelerimi dinleyebildiğim ve doğayla yeniden bağ kurabildiğim bir nokta. Yurt dışında ise İstanbul kalbimde özel bir yere sahip. Doğu ile Batı'nın kucaklaştığı, maneviyat ile duygusallığın bir arada var olduğu şehir... Böyle yerler bana ilhamın karşıtlık ve zıtlıklardan geldiğini hatırlatıyor.

Parfüm, kim olduğumuzun özünü ortaya çıkarır. Kelimelerden önce konuşur, sessizlikten sonra da kalır. Ruhumuzun samimi bir uzantısıdır; bizi çevreleyen ve hikâyemizi görmeden anlatan görünmez bir örtü gibidir. Aksesuar değil, kokuyla görünür hâle gelmiş bir duygudur.

İçsel bir yolculuktayım; kendime dönme ve sadelik arayışındayım. Uzun yıllar dış dünyayı keşfettikten sonra şimdi saflık, doğruluk ve denge peşindeyim. En büyük keşfim, gerçek güzelliğin özgünlükte ve kendin olma cesaretinde yattığı.

Markanız Türkiye'de yalnızca Beymen Beauty Studio (BBS)'da yer alacak. Bu iş birliğini sizin için özel kılan neydi ve bu ortaklıkta vizyonunuzu nasıl hayata geçirdiniz?

Bu iş birliği, karşılıklı saygı ve mükemmeliyet arayışının paylaşıldığı bir zemin üzerine kuruldu. Beymen, sadece lüksü değil, zanaatkârlığı ve duyguyu da değerli buluyor. BBS ile birlikte, İtalyan sanatını Türk ruhuyla buluşturan bir diyalog yarattık. Bu sadece bir ortaklık değil; güzellik ve özgünlükle birleşen kültürler arası bir köprü.

Son olarak hem markanız hem de kendiniz için geleceğe nasıl bir not bırakmak istersiniz?

Köklerinizi asla unutmayın, ama her zaman yıldızlara bakın. Geçmiş bize güç verir, gelecek yol gösterir. Hem markamın hem de kendimin, bütünlük, merak ve yaratıcılığa olan sevgiyle büyümeye devam etmesini dilerim.

Büyükada'da geçtiğimiz yaz hayata geçirilen Princes' Palace Resort ile kariyerinizde nasıl bir sayfa açıldı?

Princes' Palace benim için sadece bir iş değil, uzun zamandır hayalini kurduğum bir yaşam biçimi oldu. Kendi sesimi bulduğum, içime en çok sinen sayfalardan biri diyebilirim. Aynı zamanda hospitality alanında, özellikle satış ve pazarlama tarafında daha derinleştiğim, uluslararası vizyonu olan bir kariyer yolculuğu da başlamış oldu.

Osmanlı döneminden kalma bu tarihi köşkün size verdiği en büyük ilham ne oluyor?

Zamana karşı dimdik duran bir zarafet... Bu köşk bana hep köklerinden kopmadan yeniden var olabilmenin ilhamını veriyor. Sessiz ama çok şey anlatan, rafine bir duruşu var.

Lüksün deneyime dönüşüm çağındayız. Sizin için lüks nedir?

Benim için lüks; acele etmeden yaşamak, gerçekten nefes alabilmek ve kendinle uyumda kalabilmek demek. "Quiet luxury" dediğimiz, his bırakan ama gösterişli olmak için çabalamayan şeylerde saklı.

Moda, benzer imajlara ayna tutsa da stilin, özgünlüğün imzası ve kişisel bir manifesto olduğuna inanıyorum. Peki sizin için "stil" ne ifade ediyor?

Stil, kendine has olma cesareti bence. Sadece ne giydiğin değil, neyi seçmediğinle de ilgili. Sessiz ama net bir ifade biçimi.

Stil yolculuğunuzda sizi bugünkü duruşunuza taşıyan başlıca duraklar ve iz bırakan adımlar nelerdi?

Zamanla sadeleşmeyi, azla daha çok şey anlatmayı öğrendim. Londra bana çizgiyi korumayı, Floransa ise detayla fark yaratmayı öğretti. En çok da kendime yakışanı seçmeyi.

"Little Black Dress" efsanesi sizin stil dünyanızda ve gardırobunuzda hangi parça ile baştan yazılır?

LBD efsanesine çok inanırım. Ama sanırım şu an benim için onun yerini oversize bir ceket aldı, özellikle kesimi güçlü, sade ama karakterli olanlardan.

Gardırobunuzun en çok hangi duygunuzu temsil ettiğini düşünüyorsunuz?

Sanırım en çok "netlik" hissini. Ne giydiğim kadar, ne giymediğim de belirliyor tarzımı. Temiz, sade ama kararsız olmayan bir çizgi.

Stilinizin en çok değiştiği dönem ne zamandı?

Herhalde Londra'dan İstanbul'a taşındığım dönemde değişti, 20'li yaşlarımın başıydı. O geçiş hâli, hem şehirler hem de ben dönüşürken tarzıma da yansıdı.

Modayı sanat yapan şey sizce nedir?

Duyguyu taşıyabilmesi. Sadece güzel görünmek değil, bir hissi, bir düşünceyi ifade edebilmek... Ve zamanla unutulmayacak bir iz bırakmak.

Modaya uyum sağlarken kişisel dokunuşunuzu nasıl eklersiniz?

Moda trendlerini takip ederim ama her parçayı uygulamam. Kendime yakışanı seçerim ve mutlaka beni yansıtan, imzam gibi olan detaylarla kendi stilime ait bir parça eklerim.

Evde kimse yok, yalnızsınız, yine de bakımlı ve şık mısınız?

Köpeğimi her türlü dışarı çıkarmam gerektiği için genelde hep bakımlıyımdır. Ama bu "şık" değil, daha çok özenli ama rahat bir hal diyebilirim.

Son yıllardaki ödül törenleri ve kırmızı halılardan unutulmaz ikonik bir ünlü görünümünüz var mı?

Natalie Portman'ın Dior'la kırmızı halıda yarattığı sade ama karakterli görünümü. Fazla çaba göstermeden zarif görünmenin en güzel hâli.

Aksesuarlara nasıl bir anlam yüklüyorsunuz?

İnce işçilikli takıları ve özellikle vintage parçaları seviyorum; kendi hikâyesi olan şeyler beni hep çekmiştir. Coppola e Toppo'nun geçmişten ilham alıp bugüne taşıdığı çizgisi çok etkileyici. Ninon ve Begüm Khan ise en sade hâli bile bir görünüme dönüştürebiliyor. Kışın ise eldiven takmayı çok severim, zarif bir dokunuş katıyor.

"Nasıl giymişim?" dediğiniz bir trend?

Bir dönem çok yüksek topuklar giymiştim, hem arkası hem önü hayli platformlu olanlar... Ama o dönemde de onu deneyimlemiş oldum.

Aile yadigarı da olabilir, dolabınızda hikayesi olan özel bir parça var mı?

Kesinlikle, vintage ve ikinci el parçaları çok seviyorum. Özellikle anneannemin çantaları ve annemin vatkalı ceketleri... Her biri kendi zamanının ruhunu taşıyor ve dolabımda en çok hikâyesi olan parçalar onlar.

Alışveriş yaparken itici gücünüz nedir?

Önce kendime "Gerçekten buna ihtiyacım var mı?" diye sorarım. Sonra da ne kadar sık giyerim, dolabımdaki diğer parçalarla uyumlu mu, hepsini düşünürüm. Ancak tüm sorulara içim rahat bir "evet" diyorsa alırım.

Stil konusunda referans isimleriniz arasında kimler var?

Sanırım Kendall Jenner ve Kate Middleton'ın bir yerde buluştuğu çizgi diyebilirim. Biri cool ve sade, diğeri zarif ve zamansız. İkisinden de ilham alıyorum.

Bir film ya da dizinin içine ışınlanacak olsanız hangisi olurdu?

"To Catch a Thief" veya "La Dolce Vita". Daha yenilerden "Scarface"in stil dünyasına bayılıyorum. Elvira'nın uzun elbiseleri, kürk detayları ve o 80'lerin abartısız ihtişamı... Feminen ama güçlü, sade ama çok çarpıcı. O dönem bana çok ilham veriyor.

Sabah hızlı hazırlanmanız gerekiyorsa başvurduğunuz "stil formülü" nedir?

Yazın blue jean ve güzel bir tişörtün yerini hiçbir şey dolduramaz benim için. Kışın ise deri pantolon, ince bir hırka ve bot.

En riskli ama en iyi sonuç aldığınız stil denemeniz hangisiydi?

Derin V yaka bir elbise giymiştim, saçlar tamamen geriye taranmıştı. Rahat edemem diye düşünmüştüm ama kendimi çok iyi hissettim.

Kendi stil evreninizi yaratacak olsanız, başrol hangi tasarımcıda olurdu?

Lanvin; klasik Paris zarafeti.

Geçmişten ya da günümüzden bir stil ikonu ile yemeğe çıkacaksınız... Kimi seçerdiniz?

Coco Chanel!

Çok sade, duru, rafine bir görünüme sahipsiniz. Sizin için güzellik nedir?

Benim için güzellik, kendinle uyumda olmak. Abartısız, filtresiz ama kendine iyi gelen hal...

Sanat, hayatınıza nasıl, ne noktada ve hangi açılardan yansımalar yapıyor?

Sanat bana hem kaçış alanı hem de denge sunuyor. Bazen sadece izlemek bile zihnimi sakinleştiriyor.

Şu sıralar sizi en çok heyecanlandıran enerji nerde saklı?

Yılbaşı ruhu; ışıklar, "Christmas market"lar, küçük hediyeler, tarçın kokulu tatlılar... Her şeyde hafif bir umut ve yenilik hissi var, gerçekten çok seviyorum.

Malzeme seçimine mühendislikte uyguladığımız titizlikle yaklaşıyoruz. Formülasyonlarımızdaki her bileşen, saçınıza özen gösterirken kanıtlanmış performansı nedeniyle seçiliyor. Kitosan genellikle kabuklu deniz hayvanlarından elde edilir, ancak Dyson Chitosan™ saç şekillendirme ürünlerimizde onu istiridye mantarının hücre duvarlarından elde ettik. Bu bileşen, mantara kabarık, bulut benzeri şeklini, yapısını ve gücünü veriyor. Kitosan'ın bu doğal özellikleri, saçın esnek bir şekilde tutulmasını sağıyor. Dyson Omega™ besleyici saç bakım serisinde, Oli7™ karışımı en önemli bileşendir. Bu, Dyson'ın tescilli yağ karışımıdır ve Dyson Çiftliği'nden elde edilen ilk kozmetik bileşen olan Ayçiçeği tohumu yağına ek olarak Zeytinyağı, Abyssinian yağı, Mısır yağı, Avokado yağı, Susam yağı ve Macadamia yağı dahil 7 muhteşem doğal yağdan oluşuyor.

Markanızın misyonunun özellikle saç ve saç derisi sağlığına odaklandığını biliyoruz. Bu ürünlerin saç sağlığını destekleyen özellikleri nelerdir?

Saç sağlığı, misyonumuzun merkezinde yer alıyor. Formülasyonlarımızı geliştirirken, saçın yapısını aktif olarak destekleyen ve besleyen bileşenlere odaklanıyoruz. Tüm formülasyonlarımız, Dyson saç şekillendirme teknolojileriyle uyumlu çalışacak şekilde tasarlanmıştır. Akıllı ısı kontrolü veya saç derisi koruma modu gibi işlevlerle ısı hasarını en aza indiriyor ve saçın uzun vadede sağlığını iyileştiriyor. Her ürünün bakım ve hassasiyet standartlarımızı karşıladığından emin oluyoruz.

Güzelliğin geleceğini nasıl öngörüyorsunuz?

Güzellik giderek daha akıllı, kişiselleştirilmiş ve sürdürülebilir hale gelecek. Gerçek bilim yardımıyla gerçek problemleri çözerken bireysel bakış açısını da benimsemek güzelliğin geleceği olacak.

Yeni Dyson Airwrap Co-anda2x saç şekillendirme ve kurutma setinden bahsedelim. Bu ürünün önceki ürünlerinizden farkı nedir? Kullanıcılara ne gibi yeni avantajlar ve kolaylıklar sunuyor?

Bu ürüne, şimdiye kadarki en gelişmiş çok işlevli saç şekillendiricimiz diyebiliriz. 2 kat daha fazla hava basıncı ile daha hızlı kurutma ve daha hassas şekillendirme sağlıyor. Akıllı başlıkları daha önce yaptığınız ayarlarınızı hatırlıyor ve yeni motor, saç sağlığını korurken eşsiz bir performans sunuyor.

Kadınların özellikle ilgi gösterdiği bir markanın parçası olmak nasıl bir duygu?

Bu inanılmaz derecede tatmin edici bir his. Kadınlar seçici, tutkulu ve güzellik rutinlerine derinden bağlıdırlar. Yeniliklerle onların güvenini kazanan bir markanın parçası olmak benim için bir onur.

Günlük hayatınızda en sık kullandığınız ve en sevdiğiniz Dyson ürünleri hangileri?

Airwrap Co-anda2x™ benim vazgeçilmezim. Çok yönlü, güçlü ve akıllı bir ürün. Ayrıca Supersonic Nural™ saç kurutma makinesini de saç derisini koruma modu nedeniyle çok seviyorum, bu özellik gerçekten çığır açıcı.

Güzellik teknolojisi sektörü gerçekten çok büyük bir pazar. Yeni özelliklere sahip birçok ürünün hızla piyasaya sürüldüğünü görüyoruz. Markanızı diğerlerinden ayıran nedir?

Trendlerin peşinden koşmuyoruz, problemleri çözüyoruz. Ürünlerimiz pazarlama hilelerinden değil, derin araştırmalardan doğuyor. Bu yüzden insanların Dyson kullandıklarında farkı hissettiklerini düşünüyorum.

Önümüzdeki dönemde güzellik kategorisinde yeni sürprizleriniz var mı?

Her zaman yenilik peşindeyiz. Ayrıntıları açıklayamam ama, insanların evde güzelliği deneyimleme şeklini yeniden tanımlayacak teknolojiler üzerinde çalıştığımızı söyleyebilirim.

Yeni bir ürün tasarlarken ilham kaynaklarınız neler?

İnsanların gerçek hayatta yaşadıkları hayal kırıklıklarından ilham alıyoruz. Öncelikle sürece onları dinleyerek başlıyoruz: İnsanlar için işe yaramayan şey ne? Ardından zarif, etkili ve güçlendirici çözümler tasarlıyoruz.

Çevre dostu üretim veya geri dönüştürülebilir malzemeler konusunda ne gibi adımlar atıyorsunuz?

Sürdürülebilirlik, kendi malzemelerimizi üretmekten dayanıklı makineler tasarlamaya kadar tüm süreçlerimize entegre edilmiş durumda. Geri dönüştürülebilir malzemelere, enerji verimli üretime ve genel olarak atıkların azaltılmasına yatırım yapıyoruz.

Güzellik ve teknolojinin kesiştiği noktada çalışmak size kişisel olarak ne öğretti?

Yenilik, amaca yönelik olduğunda en güçlü etkisini gösteriyor. Güzellik sadece estetikle ilgili değildir, problemleri çözmek, özgüveni artırmak ve tüm bunların ardındaki bilime saygı duymakla da ilgilidir.

Teknoloji ile birleştiğinde "güzellik" kavramı sizin için ne ifade ediyor?

Bu, benim için dönüşüm anlamına geliyor. Teknoloji, güzelliğe derinlik katar, onu daha akıllı, daha güvenli ve daha kapsayıcı hale getirir. Dyson'da güzellik, mühendisliğin duyguyla buluştuğu yerdir.

Almanya'da büyüyüp Türkiye'yle güçlü bağlarını koruyan biri olarak, iki kültür arasında yetişmek size nasıl bir bakış kazandırdı? Bu çok kültürlü yapı, oyunculuk dilinize nasıl yansıyor?

İki kültürün çocuğu olmak, sanat açısından gerçekten büyük bir avantaj. Çünkü bir kültürü uzaktan izleyebilmeniz, onu daha dikkatli incelemenizi sağlıyor. İnsan, bir şeyin tam içindeyken bazı ayrıntıları göremeyebiliyor. Ama biraz uzaklaştığınızda, o an fark edilmeyen şeyleri daha net görebiliyorsunuz. Bu durum özellikle komedide çok önemli. Bir kültürün neye güldüğünü, neye üzüldüğünü daha iyi anlayabiliyorsunuz. İki kültür arasında kıyaslama yapabilme şansınız oluyor ve ben bunun büyük bir zenginlik olduğuna inanıyorum. Avantajlarından biri de şu; iki kültürden de sizi besleyen yanları alabiliyor, kendi değerlerinizi bu şekilde zenginleştirebiliyorsunuz. Yani aslında iki kültürlü olduğunuzda bir seçim hakkınız oluyor.

Oyunculuğa olan ilginiz ilk olarak ne zaman başladı?

Sanata ilgim çok erken yaşlarda başladı. Anneme sorarsanız dört yaşında hatta... Çünkü kasetler hâlâ duruyor odamda. Dört yaşındayken kasetlerde şov yapmışım; sunuculuk yapmışım, artist olarak çıkmışım, şarkılar söylemişim. Bir programım varmış gibi davranıp sürekli bu programa farklı farklı konuklar davet ediyormuşum ve o konukları da ben oynuyormuşum. Annem de bunların hepsini kasete alıyordu. Oradan itibaren çok küçük yaşta başka karakterlere girme, oyun oynama ve hayal gücü kullanma başladı. Sonra ilkokulda tiyatrodaydım. Her zaman tiyatro vardı hayatımda. Üniversiteye girdiğimde de tiyatro vardı. Sonra stand-up, ardından filmler ve böyle böyle hepsi oluştu. Ama her şeyin başlangıcı okul tiyatrosuydu diyebilirim.

İlk kez "bu benim yolum" dediğiniz bir an hatırlıyor musunuz?

Küçüklüğümü bilenler çok sanatsal bir çocuk olduğumu söylerler. Mesela resim yapmayı çok severdim ve bazen saatlerce bir resmi, bir rengi inceleyebilirdim. Sanatsal yönüm çok erken gelişti. Ama kariyerim ve yolum dediğim anı çok net hatırlıyorum. Kendim bir stand-up hazırlamıştım ve Köln'de, 250–300 kişilik küçük bir sahneye çıktım. Stand-up'ı ilk kez deneyenlerin çoğu, kimsenin gülmediği bir an yaşar ve kahrolur. Ben de bunu bekliyordum, ama aksine seyirciler çok güldü ve ortam o kadar keyifliydi ki... O gülüşleri duyduğumda ve yazdığım esprilerin gerçekten hoşlarına gittiğini hissettiğimde, içimden "bu senin yolun" dedim. İşte o andan sonra kararımı vermiş oldum.

Uzun yıllar komediyle tanındıktan sonra "Rabiye Kurnaz vs. George W. Bush" filmindeki performansınızla bambaşka bir yönünüzü ortaya koydunuz. Bu geçiş sizin için nasıl bir duygusal ve profesyonel deneyim oldu?

Ben stand-up'la başladım. Güldürmenin ve gülmenin çok önemli olduğunu düşünüyorum, âlâ da öyle. Hele ki bu zamanda, gerçekten çok kıymetli. Ama bir süre sonra sadece bunun bana yetmediğini hissettim. Çünkü bir sanatçı, hayatın her yönünü canlandırabilmeli. Hem komik hem de üzücü anları... Yani bir bütün olmalı. Ben de hep o bütünlüğü aradım. Birkaç yıl komedi yaptıktan sonra, artık işin diğer taraflarını da keşfetmem gerektiğini düşündüm. İçimde derin ve duygusal alanlara yönelme isteği vardı. "Keşke şöyle bir film teklifi gelse de o taraflara da dokunabilsem" diyordum. Ve sanki çağırmışım gibi, o hafta Rabiye Kurnaz filminin teklifi geldi. Altı aylık bir audition sürecinin ardından bu rolü oynama fırsatı buldum. O noktada her şey benim için bir bütün haline geldi. Çünkü sanatçı, gerçekten gerçekçi olmak istiyorsa, hayatın her yönünü anlayabilmeli ve onu ekrana taşıyabilmeli. Tabii ki hala stand-up yapıyorum ama sadece onu yaptığınızda sürekli şehirden şehre dolaşıyorsunuz, otellerde yalnız kalıyorsunuz... Bir noktadan sonra, "birlikten güç doğar" düşüncesiyle, bir ekip içinde, birçok insanla birlikte üretme isteği doğuyor. Film de tam olarak böyle bir şey. Bir aile kuruyorsunuz ve o aileyle birlikte güzel bir şey yaratıyorsunuz. Bu da benim içimde hep var olan bir arzuydu.

Bu film ile Berlin Film Festivali'nde kazandığınız "En İyi Başrol Performansı" (Silver Bear) ödülü, hayatınızda nasıl bir kapı araladı?

Berlin Film Festivali'nin en önemli noktası, uluslararası bir film festivali olması ve bütün dünya film sektörünün burada buluşması. Orada tanıştığınız insanlar, atmosfer ve bu uluslararası çalışma alanı bambaşka bir şey. Bana da burada uluslararası film dünyasına doğru bir kapı açıldı ve bu sektörü daha yakından tanımaya başladım. Ödül konusuna gelirsek... Bir sanatçı olarak ben yaptığım filmleri hiçbir zaman ödül için yapmıyorum. Önemli olan, onu gerçekçi bir şekilde yapmak, kendini tamamen sanata adamak ve en hakiki şekilde onun hakkını vermeye çalışmak. Bunun sonu ödül olur mu olmaz mı, bunu hiç düşünmüyorum bile. Çünkü benim için en gerçek an; o an yaptığım, o ana hazırlandığım ve oynadığım andır. Tabii ki ödül almak yaptığınız şeyin insanlara ulaşması, beğeni alması açısından çok güzel bir şey. Ama bana göre asıl önemli olan, o anın hakkını vermek ve onu olabilecek en gerçekçi şekilde oynamak istemektir. Tabii şöyle bir gerçek de var; ödül sadece işi kolaylaştırmıyor, zorlaştırıyor da. Çünkü ben zaten mükemmeliyetçi bir yapıya sahibim. Ondan sonra sanki her yaptığımın yüzde yüz olması lazım, artık hiç hata kabul edilmez gibi hissettim ve hissediyorum. Başkalarının bana karşı beklentisinin de arttığını hissediyorum. Yani ödüller aynı zamanda bir beklenti yükü de getiriyor. Ama zaman zaman bunu unutup her projeme yeniden yaklaşıp yine gerçekçi olmaya çalışıyorum.

Uluslararası arenada Türk bir kadını temsil etmek nasıl hissettirdi?

Tabii ki Türk kökenli bir kadın olarak uluslararası bir film festivalinde yer almak çok güzel bir duygu. Bir de ben her zaman şunu söylerim; bizim Türkiye'deki oyuncularımız mükemmel. Sanki oyunculuk kanımızda var gibi... O kadar iyi oyuncularımız var ki zaten birçok uluslararası film festivalinde yönetmenlerimiz ve oyuncularımız yer alıyor. Ve ben bunu dünyaya daha çok duyurmak istiyorum: "Bakın, bizim çok harika oyuncularımız var, mükemmel oyuncularımız var." Bence çok daha fazla enternasyonal film dünyasında yer almamız gerekiyor. Umarım ve eminim ki bu gittikçe daha da artacak.

Yeni filminiz Adile için neler söylemek istersiniz?

Adile Naşit filmi bana göre çok sıcak bir yapım. Film, bir karakter yolculuğunu anlatıyor ve Adile Naşit'i olduğu gibi, son derece samimi bir şekilde yansıtıyor. Ayrıca filmi geçmişte bırakmak yerine, bugüne taşımaya çalıştık; yani günümüze seslenen bir hikaye ortaya koyduk. Yaşadığı tüm acılara rağmen hala gülebilen, güldürebilen ve sahneye çıkabilen güçlü bir kadının portresi. Kendin olmanın ve sevilmenin zamanı olmadığını öğreten, zamansız bir film.

Adile Naşit, Türkiye için gerçekten çok önemli bir insan, adeta baş tacı diyebilirim. Hem bir aktris olarak olağanüstü bir yeteneğe sahip, hem de sıcaklığı, içtenliği ve samimiyetiyle küçük büyük herkesin gönlünü fethetmiş biri. Adile Naşit'i oynamak benim için çok heyecan verici ama bir o kadar da ürkütücüydü. Çünkü sonuçta bu özel insanın hakkını vermek istiyorsunuz. Bu süreçte gerçekten kendimi eve kapattım, sadece çalıştım ve onun duygularına yaklaşmaya, onu anlamaya odaklandım. Benim için asıl önemli olan, bir tipleme yaratmak ya da ona fiziksel olarak benzemek değildi, onun duygularına olabildiğince samimi bir şekilde yaklaşmak ve o duygu yolculuğunu içtenlikle yansıtabilmekti.

Bu hikâyede sizi en çok etkileyen, belki de kalbinize dokunan taraf ne oldu? Role nasıl hazırlandınız?

Öncelikle bütün arkadaşlarıma elveda dedim ve "Şimdi kapanıp Adile'yi çalışacağım?" diye düşündüm. Ardından önce çok fazla film izledim. Tüm filmlerini izlemek mümkün değil çünkü sayısız filmi var, ama çokça izledim. Sonra enerjisini anlamaya, ses tonuna yaklaşmaya çalıştım. Ardından yaklaşık iki hafta sadece gülüşüne çalıştım. Enteresan bir gülüşü vardı. Gülüşünde ne nefes alıyor ne de veriyordu. Nefesini tutup çok uzun bir süre gülebiliyordu. Sonrasında vücut dilini gözlemledim. Tabii ki, kamera önünde ve arkasında nasıldı, gençliğinde nasıl bir yürüyüşü vardı, yaşlandığında vücut dili nasıl değişmişti gibi ayrıntılara baktım. Her detaya dikkat etmeye çalıştım. Mesela gülüşü her zaman aynı değildi; duruma göre farklı tonlarda gülüyordu. Ama her zaman içtenliğini ve hakiki duygularını yansıttığını anlamaya çalıştım.

Sinema çoğu zaman belli kalıplar içinde "güzel"i tanımlar ama Adile o kalıpları kıran bir figürdü. Sizce onun hikâyesi, sektördeki bu algıları dönüştürmek için bugün de bir referans olabilir mi?

Adile Naşit hiçbir zaman o güzellik standartlarına ve kalıplarına uymamış ama onlara meydan okumuş. Ona "öteki", "farklısın", "kusurun var, bacakların kısa, kilolusun" denilen noktaların hepsini, samimiyeti ve sıcaklığıyla yok edebilmiş çünkü sanata odaklanmış. Bu standartları kuranlara resmen meydan okumuş. Ve bu film bu yüzden bugün için de geçerli, çünkü bu standartlar hâlâ var. Sanatçılar, özellikle kadınlar, hâlâ bu belirli standartlara uymaya çalışıyorlar. Oysa sanat, medya, filmler halkı temsil etmeli. Hakiki hayatı temsil etmeli. Gerçek hayatta sadece 90-60-90 yok; zayıf, uzun, kısa, kilolu... Her türlü insan var. Ve bence ne kadar renkli bir çerçeve kurabilirsek o kadar gerçekçi olur ve izleyici kendini görebilir. Böyle olursa, bu standartlara uyma fikri de azalır. Ben de bunu çok yaşadım. Türk kökenli biri olarak, Almanya'da, kilolu, kısa boylu biri olarak çok fazla "öteki" olma hissini yaşadım. Ama sanata olan sevgim ve bağımlılığım her zaman daha büyük bir hırs verdi bana: "Hayır, ben de bu sanat dünyasının eşit bir üyesiyim." Bu, tabii ki çok mücadele isteyen bir şey. Ama bunu aşmak zorundayız. Çünkü biz "farklı" tanımlananlar bu yolu çizdiğimizde, bu düşüncelerin yavaş yavaş değiştiğine inanıyorum ve çok daha gerçekçi bir tablo çizebileceğimize inanıyorum.

Adile'nin ışığı kusursuzluktan değil, samimiyetten geliyordu. Sizce bugün seyirciyle bağ kurmanın yolu hâlâ içtenlikten mi geçiyor?

Evet, Adile'nin ışığı kesinlikle samimiyetten ve sempatiden oluşan bir bağ. Ama aynı zamanda hiçbir zaman izleyiciyi küçük görmemiş, bilgisiz görmemiş; her zaman izleyiciyle kendini eşit tutmuş. Bir sanatçının kendini izleyiciyle aynı seviyede tutması çok önemli. Kendini "uzaylı" gibi görüp mesafe koymaması gerekiyor. Hakiki ve samimi olduğunuzda öyle bir yakınlık oluşuyor ki, bu yakınlık artık güzellik standartlarının ötesine geçiyor ve doğrudan izleyiciyle bağ kuruyor.

Set atmosferi nasıldı, unutamadığınız bir an var mı?

Setimiz çok sıcaktı ve şöyle diyeyim; o ortamda gerçekten çok büyük bir destek vardı. Sanki o dönemdeki dostluk, beraberlik ve kolektif ruh setimize de yansımıştı. Ama aynı zamanda çok büyük bir ciddiyet de vardı çünkü herkes rolünün hakkını vermek, iyi olmak için çok azimliydi. Bu yüzden setimize hem profesyonel hem de çok ciddi bir çalışma atmosferi hakimdi. Bu sıcaklık beni çok etkiledi, birinci olarak o... Ama tabii ki çok güzel anılar da yaşandı. Çocuklar sette olduğu zaman çok farklı bir enerji oluşuyordu. Sanki çocuklar o an Adile Naşit'i görmüş gibi farklı bir duyguya giriyorlardı ve bunu hissetmek, yaşamak gerçekten çok özeldi. Adile Naşit'in "uykudan önce programı"nda söylediği veda sözlerini çektiğimiz sahnede tüylerim diken diken olmuştu. Bir kerede çektik onu ve orada bunu o kadar yoğun hissettim ki... Zaten hep hissediyordum ama orada sanki artık yanımızda olmadığını ama ne kadar büyük bir güce sahip olduğunu çok daha farklı bir şekilde hissettim.

Oynadığınız rollerin çoğunda güçlü, kendi yolunu çizen kadınlar var. Bir oyuncu olarak bu hikâyeleri anlatmak sizin için ne ifade ediyor?

Kendi yolunu çizen, çok üzücü şeyler yaşamasına rağmen hala ayakta kalabilen, o güce sahip kadınları oynamak bizim için de bugünün dünyasında da çok önemli. Çünkü bu hikayeler umut veriyor ve buna gerçekten çok ihtiyacımız var. Yaşadığımız olumsuzlukların bizi tamamen karamsar ve pasif hale getirmemesi için umut gerekiyor; aktif kalmak, yılmamak, devam etmek için... Belki de bu tür karakterler bize tam olarak bunu öğretiyor: devam etmeyi, pes etmemeyi ve hala umut dolu olabilmeyi. Ben de böyle bir karakteri oynarken bundan çok şey öğreniyorum. Bu tür hikayeler, filmler ve karakterler çok kıymetli. Bana böyle güçlü bir karakteri oynama fırsatı sunmaları ve oyunculuğuma inanmaları beni gerçekten çok mutlu ediyor.

Bir karakteri çalışırken "duygusal bağ kurma" süreciniz nasıl? Gerçek hikâyelerle çalışmak size ekstra bir sorumluluk hissettiriyor mu?

Gerçek hikayelerle çalışmak her zaman bambaşka bir sorumluluk. Özellikle Rabiye Kurnaz filminde, onun hikayesinin içine sinmesini, filmi sevmesini çok istedim. Bana "Ben sizi değil, kendimi gördüm ekranda" dediğinde, bu beni inanılmaz mutlu etmişti. Çünkü sonuçta, böylesine yara almış bir insanı performansınızla kırmak değil, aksine yüceltmek ve onu mutlu etmek istiyorsunuz. Bu yüzden böyle projeler çok farklı bir sorumluluk taşıyor. Gerçekten samimi olmayı, içtenliği gerektiriyor. Hakkını verebilmek için sizin de kendinizi bütünüyle o yolculuğa adamanız gerekiyor.

En çok ilham aldığınız isimler kimler?

Meryl Streep, Shirley Bassey, Barbra Streisand, Bette Midler diyeyim... Bu kadınlar beni her zaman çok etkilemiştir. Çünkü sanatta bütün farklı yönleri birleştirmişler. Hem komedi, hem derin duygusal filmler, hem şan/şarkı, hem müzikal... Bütün bunları her zaman bir araya getirmişler ve sanata bütünsel bir gözle bakmışlar. "Sadece solistim, sadece komedyenim ya da sadece oyuncuyum" değil; bir sanatçının her şeyi birleştirmek zorunda olduğunu düşünmüşler. Ve hepsi çok güçlü kadınlar; duygularına hakim olan, kendi yolunu çizen kadınlar. Şimdi yurt dışına baktığımızda böyle isimler görüyoruz ama Türkiye'de de tabii ki beni çok çok etkileyen sanatçılarımız var. Almanya'da da var. Mesela beni gördüğüm an gözlerim dolup çok duygulandıran biri Şener Şen'dir. Onun o derin gözleri, bakışı... Hakkında konuştuğum zaman bile hemen duygulanırım. Çünkü o da eskilerden bugüne o sıcaklığı taşıyıp hâlâ koruyabilen oyuncularımızdan ve insanlarımızdan biri.

Bir gününüz nasıl geçiyor?

Benim bir günüm diğerine hiç benzemez. Zaten oyuncu olarak çoğu zaman farklı şehirlerde çalıştığım ve çekim yaptığım için, bazen kendimi sürekli yollarda gibi hissediyorum. Sanki evime bir türlü dönemiyormuşum gibi. Bu yüzden günlerimin nasıl geçtiğini net bir şekilde söylemem gerçekten zor. Ama şunu söyleyebilirim, aslında çok evcimen bir yapım var. Evde olduğum zaman resim çizerim, yağlı boya yaparım, yemek pişiririm, dekoratif şeylerle uğraşırım. Bu tür şeyleri gerçekten çok severim yani evde olmayı, o sakinliği de en az seyahat kadar severim.

Sizi güldüren, motive eden ya da konsantre olmanızı sağlayan küçük alışkanlıklarınız var mı?

Böyle birçok alışkanlığım var. Özellikle sette biri beni güldürdüğünde ama ciddi kalmam gerektiğinde, konsantre olabilmek için serçe parmağıma bakar, ona odaklanırım. Beni en çok güldüren ise her zaman kardeşim olmuştur. Bazen bana bir söz ya da video gönderir. Bu da hemen moralimi yükseltir. Zaten benim neye güldüğümü çok iyi bildiği için aramızda böyle bir bağ var.

Her hikaye, her karakter zaten yeni keşfedilen bir alan; her zaman yeni bir sınav gibi ve hiç bitmiyor. Biraz da kendime çok zıt olan karakterleri ya da bazen çok öfkeli bir karakteri keşfetmek isterim. Daha çok uluslararası çalışmak isterim; farklı insanlarla, farklı background'lardan gelen sanatçılarla bir araya gelip çalışmak güzel olur. Mesela biraz daha müzikali şanla, filmle bağlamak ya da komediyi filmle bağlamak gibi... Bu bağlantıları kuran dünyalara girmek iyi olabilir. Genel olarak farklı dünyaları birbirine bağlayan şeyler ilgimi çekiyor.

Kendinizi beş yıl sonra nasıl bir yerde görüyorsunuz?

Bu gerçekten zor bir soru. Şu anda daha çok "şimdi"ye odaklanmak istiyorum; bana sunulan projeleri en iyi şekilde değerlendirmek ve onların hakkını vermek istiyorum. Beş yıl sonra ne olur bilemiyorum ama tabii ki Türkiye'de daha fazla çalışmak, uluslararası projelerde yer almak ve güzel filmler yapmak isterim. Aynı zamanda sahneyi de hiçbir zaman unutmamak...

Sanatın dönüştürücü gücüne inanan biri olarak, bugün izleyiciye hangi duyguyu bırakmak istersiniz?

Umut bence en büyük en önemli duygularımızdan bir tanesi ve elbette yola devam etmek.

Oyunculuk alanında ilerlemek isteyen gençlere tavsiyeleriniz var mı?

Tabii ki var, hem de çok var. Burada da "devam etmek" diyorum çünkü biri kapıyı suratınıza kapatsa da devam etmek, bu sefer pencereden girmek... Ün, şöhret, tanınma, meşhur olma gibi bana göre önemli olmayan, yanlış olan şeylere inanmak değil de daha çok sanata yönelmek, gerçekten aşkla o işi yapmak... Bu tür şeyleri unutmak, meşhur olma gibi şeyleri hiç düşünmemek ve sadece yaptığınız işe odaklanmak. Ve iyi arkadaş seçmek... Size "yapamazsın, sende kabiliyet yok" diyenlere değil; size inanan insanlarla arkadaş çevrenizi oluşturmanız gerekiyor. Çünkü inanın "yapamazsın" diyen sanat camiasında çok insan olacak. Oysa arkadaş çevrenizin çok güçlü olması, size inanması lazım. Ya da ailenizin size inanması gerekiyor. Bu meslekte destek gerçekten çok önemli bir şey. Duygusal anlamda zor bir meslek; tam "rollercoaster" dediğimiz türden; her zaman "up & down" olan... Kendinizi bazen çok güçlü bazen çok güçsüz hissettiğiniz anlar olacak ama yılmadan devam etmek ve bu tarz duyguların da her zaman sanatın bir parçası olduğunu bilmek...

Çevremdeki insanlar genelde beni çok pozitif biri olarak algılıyor. Ama tabii ki benim de çok üzücü şeyler yaşadığım oldu ve çok derin, duygusal bir tarafım da var. Melankolik bir tarafım bulunuyor. Çocukluğumdan beri hayatın aktığını, zamanın aktığını ve güzel anıları tutamadığımızı, avucumuzdan akıp gittiğini hep hissetmişimdir. Çok mutlu ve duygusal bir an yaşadığımda bile, onun arkasından her zaman melankolik bir sızı hissederim. Çünkü güzel anları tutamadığımızı bilirim. Hayat çok kısa ve zaman çok çabuk akıp giden bir şey maalesef. Bu yüzden ne kadar pozitif olsam, güldürsem de; her zaman çok derin, melankolik bir tarafım var.

Sizce bugün, farklı ve aykırı olmak hâlâ bir yıldızın parlamasına engel mi yoksa tam tersine bir güç mü?

Bugün farklı ya da alışılmışın dışında olmak hâlâ bir risk gibi görülse de, bunun sizi parlatıp parlatmayacağı tamamen size bağlı. Siz kendinizi kabul edebiliyorsanız ve bunu hissettirebiliyorsanız çok daha otantik, çok daha sahici olursunuz ve insanlar bu yolculuğu sizinle yürür. Ama kendinizle iyi bir diyaloğunuz yoksa, kendinizi kabul etmiyorsanız; dışarıdan gelen her kötü söz, sosyal medya, yorumlar sizi kolayca pasifleştirebilir. Ama bunları duyup yine de devam edebilmek, pes etmemek ve yolunuza sanatçı olarak devam edebilmek için kendinizle barış içinde olmanız gerekir. Çünkü bu ancak o zaman mümkün.

Röportaj: Ceylan Yeniacun

Fotoğraflar: Zeynel Abidin Ağgül

Styling: Eylem Yıldız Kaya

Saç: Mehmet Türkibiş

Makyaj: Özge Taşözmen

Video: Ardan Can Güngör

Styling asistanı: Sude Atasoy

Konuşmalar kadar fuar alanındaki enerji de dikkat çekiciydi. Tadımlar, atölyeler, yeni markalar ve fikir alışverişleriyle İstanbul, iki gün boyunca gastronomi dünyasının kalbi oldu. Tema "10 yılın hikâyeleri"ydi ama gündem çok daha bugüne dairdi: sürdürülebilir üretim, gastronomide yeşil ekonomi, dijitalleşme ve yapay zekânın mutfaklara etkisi.

Dünyaca Ünlü Şeflerin Gözünden İstanbul ve Türk Mutfağı

Bir zamanlar gastronomi haritalarında küçük bir parantezle anılan İstanbul, bugün beş kıtadan şeflerin ilham aldığı bir lezzet başkentine dönüşmüş durumda. Şehrin enerjisi, sokaklarından yükselen baharat kokuları, tarihinin mutfaklara sinmiş ruhu... Artık hepsi dünyanın en büyük şeflerinin radarında.

İstanbul Gastromasa vesilesiyle yalnızca sahnede değil, perde arkasında da gastronominin kalbinin attığı bir buluşma noktası olunca, biz de bu tempolu atmosferin içinde, dünyanın en saygın şefleri ile İstanbul'u, Türk mutfağını ve buradaki gastronomi kültürünü konuştuk. Simon Rogan, Virgilio Martínez, Albert Adrià, Antonio Bachour, Endo Kazutoshi ve Ángel León... Her biri kendi mutfağının yıldızı, ama İstanbul'a duydukları merak ve saygı ortak.

Kimi lahmacunu "sihir gibi bir tat" diye anlatıyor, kimi tavukgöğsüne inanamıyor, kimiyse sokak pazarlarının kokusunda çocukluğuna dönüyor. Ortak noktaları şu: Hepsi Türkiye'nin sadece "keşfedilmeye değer" değil, artık "dünyayı besleyen" bir gastronomi merkezi olduğu konusunda hemfikir.

Virgilio Martinez

Central Restaurante - Lima, Peru

Lima doğumlu şef, Peru mutfağını modern tekniklerle dünyaya taşıyor. 2008'de açtığı Central, farklı rakımlardan gelen binlerce yerel malzemeyi menüsüne taşıyarak 2023'te "Dünyanın En İyi Restoranı" seçildi. Martínez, sürdürülebilirlik ve yerel ürünlere odaklanan projeleriyle tanınıyor.

İstanbul'u kaç kez ziyaret ettiniz? Şehrin gastronomi sahnesini nasıl buldunuz?

İstanbul her seferinde daha da iyiye gidiyor, kesinlikle. Bunu burada olduğum için söylemiyorum, gerçekten fark ediyorum. Buradaki yemek endüstrisi çok geniş ve çok güçlü. Kültürel ve gelenekler açısından olağanüstü bir zenginliğe sahipsiniz. Üstelik artık bu zenginliği çağdaş bir şekilde, gastronomi düzeyinde çok iyi bir biçimde yansıtıyorsunuz. Gastromasa'ya gelince, harika bir etkinlik olduğunu düşünüyorum. Dünyanın dört bir yanından gelen şefler için bölgenizi tanıtan muhteşem bir platform.

İstanbul deneyiminiz nasıldı?

Her seferinde olağanüstü. İstanbul çok özel bir şehir. Biz şefler olarak 25 yılı aşkın süredir pek çok festivale katıldık; çoğu zaman şehirleri gezmeye bile fırsat bulamayız. Ama bu festivalde hem çalışıp hem de şehri keşfetme imkânı bulduk. Diğer şeflerle birlikte İstanbul'u dolaşmak inanılmaz keyifliydi. Gastromasa bize hem işimizi yapma hem de şehrin tadını çıkarma fırsatı veriyor. Üç kez geldim ama mesela iş yoğunluğu sebebiyle Kapadokya'ya hiç gidememiştim. Ama orayı gören herkesin büyülendiğini duydum. Ve açıkçası şunu da fark ettim: Gastromasa davet ettiğinde, hiç kimse "hayır" diyemiyor.

Birisi İstanbul'u ilk kez ziyaret etse, üç kelimeyle nasıl tanımlardınız?

Mistik, çok kültürlü ve kokularla dolu.

İstanbul'un gastronomi kültürü sizde nasıl bir izlenim bıraktı?

Bence burada yemek, gastronomi, insanları mutlu ediyor. İnsanlar yemekleriyle çok gurur duyuyor ve bu harika bir şey. Çünkü bu, her yerde rastlanan bir durum değil.

Burada sizi en çok şaşırtan tat ne oldu?

Tatlılar! Özellikle de içinde tavuk olan tatlı. Daha önce hayatımda hiç öyle bir şey yememiştim. Tavukgöğsü! Gerçekten tavuk mu o? İnanılmaz bir şey.

Sizce Gastromasa son 10 yılda küresel gastronomi sahnesinde nasıl bir yer edindi?

Şunu söyleyebilirim ki, burası çok güçlü bir gastronomi endüstrisi tarafından destekleniyor. Tanıtım anlamında, sponsorluk açısından çok iyi bir organizasyon. Bu güçlü altyapı, festival için de büyük bir avantaj. Bazı ülkelerde bu kadar güçlü bir sektör olmadığı için, etkinlikler sürdürülebilir olmuyor. Gastromasa ise çok açık fikirli bir festival. Dünyanın her yerinden insanlara kendini ifade etme alanı sunuyor. Bu da çok kıymetli, çünkü günümüzde pek çok kişi sadece kendi kültürünü öne çıkarmaya çalışıyor. Gastromasa'nın yaptığı şey, gelecekte nasıl davranmamız gerektiğine dair örnek oluşturuyor.

Sizce Gastromasa'yı diğer gastronomi etkinliklerinden ayıran temel fark nedir?

Bence buraya çok fazla insan geliyor, özellikle de yerel halkın ilgisi çok yüksek. Bu harika bir şey, çünkü festivalin şehirde, hatta ülkede ciddi bir yankı yarattığını hissediyorsunuz. Bazı festivallerde herkes farklı diller konuşuyor ama burada insanların çoğu aynı dili konuşuyor; bu da çok hoş bir atmosfer yaratıyor. Öte yandan, her yıl daha fazla uluslararası katılımcı geldiğini de fark ediyorum.

Albert Adrià

Enigma - Barselona, İspanya

Barselona doğumlu şef, elBulli'den başlayarak Tickets, Pakta ve Hoja Santa gibi ikonik mekanların yaratılmasında öncü oldu. Londra ve Paris'te pop-up projeleri ve Enigma ile gastronomide yenilikçi deneyimler sunuyor.

İstanbul'u kaç kez ziyaret ettiniz? Şehri ve mutfağını nasıl buldunuz?

Bu İstanbul'a dördüncü gelişim, bu harika etkinliğe katılışım ise üçüncü. İstanbul ve Türkiye etkileyici, karmaşık bir kültüre sahip ve gastronomisi de öyle. Öğreneceğim daha çok şey var. Umarım çok daha fazla kez gelebilirim.

İlk defa İstanbul'a gelen biri için buranın ruhunu üç kelimeyle nasıl tarif edersiniz?

İstanbul'un ruhunu üç kelimeyle tanımlamak zor. Ama sanırım heyecan, yoğunluk ve kültür diyebilirim. Çünkü İstanbul ve Türkiye'nin binlerce yıllık, karmaşık, büyüleyici bir kültürü var. Bu yüzden her şeyi sakince, saygıyla ele alıyorum; burada geçirdiğim her dakikadan, her andan bir şeyler öğreniyorum.

Burada tattığınız ve sizi şaşırtan bir lezzet var mı?

Bilmem, doğru telaffuz edebilecek miyim ama lahmacun? Evet, lahmacun. Türk pizzası diyorsunuz, değil mi? Türk mutfağında beni şaşırtan ve hoşuma giden çok fazla yemek var. Tatlılar çok ilginç ama lahmacun büyüleyici. Bence büyük bir bilinmeyen. Çünkü tıpkı İspanya'da herkesin sadece paella ve sangría bilmesi gibi, burada da herkes kebap diyor. Oysa çok daha fazla çeşit var. Lahmacun sihir gibi bir şey. Hatta dün öyle bir lahmacun yedik ki, tekrar tekrar yemek istedim.

Gastromasa'yı diğer uluslararası gastronomi etkinliklerinden ayıran en önemli fark sizce ne?

Sanırım farkı yaratan şey, İstanbul ve Türkiye'nin bu kongreye kattığı o egzotik dokunuş. Burada konuşmacı olarak gelen bizler, neredeyse katılımcılardan daha fazla öğreniyoruz. Her geldiğimizde birçok fikirle dönüyoruz. Bu yüzden burada olmayı çok seviyoruz.

Antonio Bachour

Bachour - Miami, ABD

Porto Riko doğumlu pasta şefi, yaratıcı tatlıları ve yenilikçi yaklaşımıyla tanınıyor. Miami, Brezilya ve Meksika'daki restoranlarının yanı sıra Qatar Airways'in ekmek ve pasta programını geliştiriyor.

İstanbul'a kaçıncı gelişiniz? Şehri ve mutfağını nasıl buldunuz?

Sanırım son on yılda 20'den fazla kez İstanbul'a geldim.

Şehri ve gastronomi sahnesini nasıl buluyorsunuz?

Bence her yıl bir öncekinden daha iyi. Her yıl dört beş kez geliyorum çünkü şu anda İstanbul'da Godman'la ve başka projelerle birçok iş birliğimiz var. Şehri çok seviyorum; her geçen yıl daha fazla restoran açılıyor, daha heyecan verici bir hale geliyor, daha fazla yemek, daha fazla güzellik... Üstelik sadece şehirde değil, Antalya'ya, Kapadokya'ya ve ülkenin farklı bölgelerine de gidiyoruz, hepsine bayılıyoruz. İstanbul benim için hem yemek hem de eğlence açısından harika bir şehir.

İstanbul'un hızını nasıl tanımlarsınız?

İstanbul tam bir kaos ama güzel bir kaos. Bence bu mutlulukla karışık bir kaos; tıpkı bir evlilik gibi. Herkesin farklı bir karakteri var ama birlikte bir uyum yakalanıyor. İstanbul da tam olarak öyle. Bir kaosun içinde ama aynı zamanda sevgi dolu. Biz bu kaosu seviyoruz.

Burada sizi şaşırtan bir yemek ya da tat oldu mu?

Ben Türk mutfağının gelenekselliğini çok seviyorum. Özellikle Antep fıstığı, köfte, şavurma ve sokakta yapılan her şeyi... Ama benim için en etkileyici tat künefe. O benzersiz lezzetler gerçekten aklımı başımdan alıyor.

Gastromasa'nın küresel gastronomi sahnesindeki yerini nasıl görüyorsunuz?

Bence Gastromasa artık dünyanın en önemli gastronomi etkinliklerinden biri haline geldi. Herkes Gastromasa'ya gelmek istiyor. Şefler bu etkinliği takip ediyor, burada olmayı hedefliyor. Gastromasa artık en prestijli gastronomi kongrelerinden biri ve şefler için hem kendilerini göstermeleri hem de network kurmaları açısından çok önemli bir platform.

Son on yıla baktığınızda neler hissediyorsunuz?

Benim için bu on yıl sürekli bir evrim süreciydi. Geçtiğimiz on yılda çok değiştim; tarzım değişti, yemeklere bakışım değişti, hatta ne yemek istediğim bile değişti. Ama bence bu insan olmanın doğal bir parçası; her yıl biraz daha farklılaşıyor, biraz daha iyi bir versiyonumuza dönüşüyoruz.

Simon Rogan

L'Enclume - Cartmel, United Kingdom

İngiliz şef, L'Enclume ile Kuzey İngiltere'nin ilk üç Michelin yıldızını aldı. Kendi çiftliğiyle yerel ve sürdürülebilir ürünleri menülerine taşıyor, Umbel Restaurants ile dokuz Michelin yıldızı ve iki Michelin Yeşil Yıldızı kazandı.

İstanbul'a kaçıncı gelişiniz? Şehri ve mutfağını nasıl buldunuz?

İstanbul'u üç kez ziyaret ettim. Şehri çok heyecan verici, çok kaotik buluyorum; sürekli bir hareket, sürekli bir canlılık var. Ama enerjisi gerçekten bulaşıcı. Yemek sahnesi de tam bana göre... Tarzını, lezzetlerini çok seviyorum. Buraya gelmekten büyük keyif alıyorum. İstanbul'a sadece üç kez geldim ama Türkiye'ye sayısız kez geldim. Muhtemelen sahil boyunca aklınıza gelebilecek hemen her tatil beldesine gitmişimdir. Toplamda belki otuz kez Türkiye'ye gelmişimdir, evet.

İlk defa İstanbul'a gelen biri için buranın ruhunu üç kelimeyle nasıl tarif edersiniz?

Kaotik, enerjik ve güzel.

Burada tattığınız ve sizi şaşırtan bir lezzet var mı?

Beni şaşırtan özel bir tat olmadı ama beni geçmişe götüren çok fazla lezzet var. Çünkü ilk işim, ilginçtir ki, bir Türk restoranında çalışmaktı. O yüzden Türk

yemeklerine hep özel bir ilgim olmuştur. Buraya yeniden gelip pazarları gezmek, o kokuları, o hareketliliği hissetmek, baharatları tatmak... Gerçekten büyüleyici bir deneyim.

Gastromasa son 10 yılda küresel gastronomi sahnesinde nasıl bir yer edindi sizce?

Bence Gastromasa artık şeflerin takviminde çok önemli bir tarih haline geldi. Gastromasa'nın yaptığı gibi böylesine yıldız bir kadroyu bir araya getiren etkinlik sayısı çok az. Herkesin bir araya gelip fikirlerini paylaşması, ilham alması gerçekten çok özel bir an yaratıyor. Ayrıca İstanbul halkı için de şehirlerinde aynı anda bu kadar çok süperstar şefi ağırlamak harika bir şey. Umarım bu deneyimin keyfini çıkarıyorlardır.

Ángel León

Aponiente - El Puerto de Santa María, İspanya

"El Chef del Mar" olarak tanınan İspanyol şef, deniz ürünlerini sürdürülebilir şekilde yeniden yorumluyor. Aponiente ile üç Michelin yıldızı ve Michelin Yeşil Yıldızı aldı, deniz kaynaklarını mutfaklara kazandıran projeler yürütüyor.

İstanbul'a kaçıncı gelişiniz? Şehri ve mutfağını nasıl buldunuz?

Bu benim ikinci gelişim. İstanbul benim köyüme çok benziyor; çünkü bizde de balıkçılık çok yaygın. İnsanlar deniz ürünleri yiyor ve aynı balık türleri var. İnsanlar çok benzer; mutlu, yaşam için çok şeye ihtiyaç duymuyorlar.

İlk defa İstanbul'a gelen biri için buranın ruhunu üç kelimeyle nasıl tarif edersiniz?

Eşsiz, farklı... Ama en önemlisi "birliktelik". Farklı insanları, farklı etnik grupları bir araya getiriyor.

İstanbul mutfak kültürü sizde nasıl bir izlenim bırakıyor?

Benim için hem çok benzer hem de çok özel, çünkü burada farklı etkiler var. Akdeniz ve Asya mutfağının birleşimi, dünyada eşi olmayan bir şey.

Burada sizi gerçekten şaşırtan bir yemek veya lezzet oldu mu?

Evet, pide! Pide benim için "vay be" dedirten bir şeydi. Ekmek gibi ama inanılmaz. Belki İtalyanlar beni anlamaz ama ben pideyi çok sevdim. Hamuru çok farklı, kıtır ve özel. Ayrıca etin pişirme şekli, ateşin doğrudan teması çok hoşuma gitti. Etin içinde ateşin izini hissediyorsun, çok özel. Baharat karışımı da farklı, tam olarak ne olduğunu bilmiyorum ama çok hoşuma gitti.

Endo Kazutoshi

Endo at the Rotunda - Londra, İngiltere

İstanbul'a kaçıncı gelişiniz? Şehri ve mutfağını nasıl buldunuz?

İstanbul'la ilgili deneyimim yaklaşık 13-14 yıl önceye dayanıyor.

Birisi İstanbul'u ilk kez ziyaret edecek olsa, sokaklarını nasıl tarif edersiniz?

Japon kültürüyle Türk kültürü tamamen farklı. İlk ay benim için çok şaşırtıcıydı, hatta biraz karışıktı diyebilirim. Kahvaltı kültürüne bile alışmam zaman aldı; mesela hiç yoğurtla salatalığı birlikte yememiştim! Ama yavaş yavaş alıştım çünkü insanlar oldukça açık fikirliydi. Türk şeflerle ve insanlarla tanışmaktan gerçekten mutluluk duydum. O dönemde, yani 2010 civarında, Japon mutfağı Türkiye'de oldukça yeniydi. Herkes omakase, suşi ve Japon mutfağı hakkında bana sorular soruyordu. Bu ilgi çok pozitifti.

Gastromasa, 10 yılda gastronomi dünyasında nasıl bir yer edindi sizce?

Gastromasa'yı kendi restoranımı açmadan önce de biliyordum. Yedi yıl önce restoranımı açtım ama Gastromasa benim için zaten bir hayaldi. Bu etkinliğe katılmak, Japon kültürünü ve felsefemi tanıtmak benim için çok değerli. Kendimi Japon mutfağında, özellikle omakase alanında öncü biri olarak görüyorum. Bu yüzden Gastromasa'nın bir parçası olmak ve kültürümü paylaşmak beni gerçekten mutlu ediyor.

Maksut Aşkar

Stories of 10 Years teması size neleri çağrıştırıyor?

Biz de 11. yılımızdayız, dolayısıyla bizim de biriktirdiğimiz bir hikayemiz var bu 10 yıl içinde. Ve her gün yeni yeni hikayeler için yer açmaya çaba gösteriyoruz.

Mutfağınızda sürdürülebilirlik, Anadolu ürünleri ve geleneksel teknikler iç içe. Sizce bu yaklaşım sadece gastronomik değil toplumsal bir değer de taşıyor mu?

O kadar kadim bir toprak bütünlüğünde yaşıyoruz ki, 72 medeniyete ev sahipliği yapmış. Biz de bu toprakların şimdi ki parçalarıyız. Binlerce yıldan bahsediyoruz, binlerce yıldır süregelmiş zaten bu kültür. Bizim de görevimiz, bunun yüzlerce binlerce yıl devam etmesini sağlamak için "bugün de ne yapabiliriz?"i keşfetmek.

Michelin ve Gault Millau gibi rehberler Neolokal'in vizyonunu uluslararası plarformlarda onurlandırdı. Sizce bu tür ödüller Türk mutfağının global algısında ne gibi değişimler yaratıyor?

Derecelendirme sistemleri, restoranların incelenmesi ve teftiş edilmesi ile her biri kendi içinde oluşturulan birer takdir mekanizması. Bu takdirle beraber eğer dünya sahnesi global gastronomi buna değer veriyorsa bizim ülkemizde de bu tür derecelendirme sistemlerini takdir etmeye devam etmesi çok faydalı bir şey diye düşünüyorum.

Genç şeflere kimliklerini kaybetmeden çağdaş bir mutfak dili yaratmaları konusunda neler önerirsiniz?

Eğer genç bir şefseniz ve gelecekte iyi bir şey yapmak istiyorsanız, özgün olun! Ama özgün olayım derken aslında siz olmaktan, sizi yaratan kimlikten bahsediyorum. Beni yaratan kimliğim, doğduğum beri öğrendiğim kültür, geleneklerim ve tarihimdi. Sizi yaratacak kimliğiniz de bence bu.

Gastromasa farklı kültürleri bir araya getiren bir platform. Sizce Türk mutfağının dünyaya anlatılması gereken en özel ve güçlü yönü hangisi?

Türk mutfağının dünyaya anlatılması gereken o kadar çok yönü var ki. Hepsi güçlü bence. Gastromasa'da da bunların aslında hepsi konuşuluyor. İşin hikayesi aslında birbirimizden ne kadar ilham aldığımız ve bu ilhamı ne kadar başkalarıyla paylaştığımız. Gastromasa da buna öncülük ediyor.

Bu proje aslında uzun yıllardır içimde büyüyen bir hayalin gerçeğe dönüşmüş hali. Güney Afrika'ya ilk gittiğim yıllarda, benim için oranın sadece görsel olarak değil, duygusal olarak da çok derin bir yer olduğunu hissetmiştim. Her seyahatimde başka bir yönüne hayran kaldım; bazen doğanın vahşi güzelliğine, bazen insanlarının içtenliğine, bazen de kültürle harmanlanmış o zarif yaşam biçimine. Uzun zamandır senede iki üç sefer giderken son senelerde uzunca bir süre kalarak, değişik bir bölgesini tanımayı hedefleyerek seyahatlerimi planladım. Bernard ve Funda Arkas çok yakın dostlarım. Onlar, benim Güney Afrika ile aramdaki bu özel bağı ve bu ülkeye duyduğum tutkuyu çok iyi bilirler. Bir gün sohbet ederken, Arkas Turizm'in klasik turların ötesinde, deneyim odaklı seyahatler tasarladığını anlattılar. "Güney Afrika'yı senin gözünden sunalım" dediler. O fikir beni gerçekten çok heyecanlandırdı. Çünkü Arkas Turizm'in vizyonu, deneyimli, özenli, seçici, özgün bir deneyim sunma benim seyahat anlayışımla birebir örtüşüyordu. Afrika'yı anlatmak kolaydır ama yaşatmak bambaşka. Bu yüzden bu seyahati bir "tur" değil, bir deneyim kürasyonu olarak kurguladım. Her ayrıntı, yıllar içinde orada yaşadıklarımdan, hissettiklerimden süzüldü. Hedefim insanların Güney Afrika'yı sadece görmeleri değil, orada bir dönüşüm yaşamaları. Çünkü Afrika insana kendi aynasını tutuyor; doğanın içinde, sessizlikte, sadelikte aslında kim olduğunuzu hatırlıyorsunuz.

İlk Güney Afrika seyahatiniz ne zamandı, nelerden etkilenmiştiniz?

Yaklaşık 16 yıl önceydi. O zamanlar ilk kez Kruger Milli Parkı'na gitmiştim. Gün henüz ağarmamıştı, sessizlik hakimdi. Aniden uzaktan bir aslan kükremesi geldi (film seti gibi) o sesi asla unutamam. O anda doğanın ritmine karışıyorsunuz; hiçbir şey yapmadan sadece var oluyorsunuz. Sonrasında Cape Town'a geçtim ve bambaşka bir dünya karşıladı beni. Orada hayat hem zarif hem özgür. Sabah Masa Dağı'nın eteklerinde veya okyanus kenarında yürüyüş, öğlen bir şarap bağı gezisi, akşam deniz kenarında fine dining bir restoranda gerçek anlamda tarladan veya denizden sofraya doğal bir Güney Afrika veya dünya mutfağı... Bu kadar farklı kültürün bir arada bu kadar uyumlu yaşaması beni büyüledi. O zaman anladım: Güney Afrika sadece bir ülke değil, bir kontrastlar şiiri. Vahşi doğa ile şehir yaşamı, kadim kültür ile çağdaş sanat aynı nefeste buluşuyor.

Bu yolculuğa çıkacakları neler bekliyor?

Niyetimiz iyi planlanmış ama aynı zamanda ruhu olan bir deneyim olması ve yerlilerinin yaşadığı Cape Town'u gösterebilmek Johannesburg'da ülkenin kalbini hissediyoruz: Mandela'nın Soweto'daki evi, Apartheid Müzesi, yerel sanatçılar, çağdaş galeriler... Gerçek hikâyelerle başlıyor yolculuk. Sonra Kruger'e geçiyoruz: tabii ki gün doğumu ve gün batımı safarileri, vahşi doğanın parçası olduğumuzu deneyimlemek, "hayvanlar alemini" gerçek anlamda doğanın sesini dinleyerek geçirilen sabahlar, lodge'larda konforlu ama sade konaklamalar... Ateş başında yıldızların altında edilen sohbetler orada zamanı yavaşlatmanın lüksünü yaşayacağız. Ve finalde Cape Town... İki yıldır üst üste dünyanın en iyi şehri seçilen bu yer, zaten enerjisiyle büyüleyici bir özelliği var. Peninsula turu, Masa Dağı'ndan gün batımı, Bo-Kaap'ın renkli sokakları, galeriler, Franschhoek ve Stellenbosch bağlarında şarap tadımları, Babylonstoren bahçelerinde yürüyüşler... Her şey gözünüzü ve ruhunuzu doyuracak şekilde seçildi.

Lüks, doğa ve gastronominin bir arada olduğu bu seyahatte sizin olmazsa olmazlarınız neler?

Benim için lüks, görüntü değil, anlamlı ve yerinde detay demek. Sabah size sade ama özenli bir kahvaltı hazırlanması ya da lodge'un doğayla kurduğu sessiz denge... Bunlar bana göre gerçek lüks. Doğanın içinde hiçbir şey yapmadan sadece izlemek de büyük bir ayrıcalık. Şehirde sürekli bir koşu halindeyiz, oysa orada zaman sizi içine alıyor. Gastronomi ise bu turun ruhlarından biri. Güney Afrika'da yemek kültürü çok zengin. Baharatlarla deniz ürünlerinin birleşimi, yerel şarapların olağanüstü kalitesi... Franschhoek ve Stellenbosch'ta yaptığımız tadımlar, fine dining restoranlarda şeflerin anlatımları her biri bir hikâye gibi. Lezzetle kültürün birleştiği o anları yaşamak bambaşka.

Güney Afrika sonrası devamında yeni rotalar da olacak mı ve kaç kişi ile düşünüyorsunuz?

Kesinlikle olacak. Arkas Turizm'in operasyonel gücü, vizyonu ve ekip ruhu bu iş birliğini çok güçlü kıldı. Periyodik olarak düzenlenecek Güney Afrika turları dışında, aynı deneyim yaklaşımıyla yeni destinasyonlar da planlıyoruz. Her biri yine sınırlı sayıda katılımcıyla, detaylara özenle tasarlanmış, kişisel dokunuşu olan rotalar olacak. Yani bu aslında sadece bir başlangıç. Kişi sayısında limit olması da çok önemli. Kitle turizminin dışında herkesle tek tek ilgilenilebilecek, hareket kabiliyeti yüksek ve birbirine yakın profilde insanların seyahat etmesi gerçek deneyim yaşamak için çok önemli. Ayrıca belirli kişi sayısı ile, gruba özel turlarımız da olabiliyor.

Güney Afrika'ya gittiğinizde "yapmadan dönmeyin" dediğiniz neler var?

Table Mountain'a mutlaka çıkın, ama sadece manzara için değil, oradaki sessizlik için. Yukarıda rüzgâr bile farklı esiyor. Franschhoek'ta bir şarap bağında gün batımına kalın; toprağın, şarabın ve ışığın birlikte değiştiği o an büyüleyici. Bir sabah muhakkak "Promenade" da yürüyün, orada Cape Town'u ve yaşam anlayışlarını çok iyi anlıyorsunuz. Bo-Kaap sokaklarında yürüyün; o renkli evlerin ardında samimi bir hayat, içten bir kültür var. Kruger'de doğayı dinleyip, izleyin bazen sadece dinlemek yetiyor.

Bu turda en dikkat çeken detaylardan biri de safari. İlk kez deneyimleyecekleri neler bekliyor?

Safari, bana göre insanın doğayla yeniden tanışması. Hayvanları görmek elbette büyüleyici ama esas sihir beklemede, farkındalıkta gizli. Gün doğumunda sisin içinden yürüyen filleri görmek, bir leoparın izini sürerken rehberin sessizliğini dinlemek... O anlarda zaman duruyor. Ayrıca tabii ki amaç "büyük beşli"yi görebilmek... Filmlerde görüp tanıdığımız hayvanları yanı başınızda görmek, hatta göz göze gelebilmek çok etkileyici. Bu turda lodge'lar bu deneyime göre seçildi; doğayla iç içe, konforlu ama doğanın ruhuna saygılı yerler. Sabah erken ve akşamüzeri safari, gün içinde dinlenme, akşam ise ateş başında Afrika gökyüzünün altında akşam yemeği... Ben bu yolculuğu hep şöyle tanımlıyorum: Bu bir seyahat değil, bir farkındalık deneyimi. Güney Afrika'da sadece dünyayı değil, kendinizi de yeniden görüyorsunuz.

Öncelikle, <FFFFIRE> sergisinin çıkış hikâyesinden bahseder misiniz? Bu proje nasıl doğdu?

2021'den bu yana her yıl bir araya gelerek deneysel sergiler üreten yaklaşık 10 sanatçıyla birlikte çalışıyorum. 2023 projemizi hazırlarken, 14. Gwangju Bienali'nin "Soft and Weak like Water" temasından yola çıktık. Bu tema, Tao Te Ching'deki "En yüce iyilik su gibidir" ifadesine dayanıyordu. Hemen sonrasında aklımda şu soru belirdi "Bienal suyu araştırıyorsa, biz neden onun karşısındaki ögeyi yani ateşi araştırmayalım?" Ateş, insan uygarlığının en güçlü sembollerinden biri. Fakat biz burada Batı'nın bakış açısındansa Doğu düşüncesinin içinden okumak istedik bu sembolü. Bunun için Lotos Sutrası'ndaki Yanan Ev hikâyesi bizim için çok anlamlı bir referans oldu, ayrıca yine sergi mekânı da gerçek bir evdi. Bu hikâyede, çocuklar yanan evin içinde oyun oynamaya devam eder, tehlikenin farkında değildirler. Bu, bugün gezegenimizin içinde bulunduğu krize karşı insanlığın kayıtsızlığını anlatan sarsıcı bir metafor. Evin planı da bu fikri destekliyordu; yukarıda dört, aşağıda dört odalı simetrik bir yapı, yani Çince "ateş" (火) karakterinin dört kez tekrarlandığı "燚" biçimini andırıyordu. Böylece serginin adı da doğmuş oldu: FFFFIRE. İstanbul'daki versiyon ise Gwangju'daki serginin bir tekrarı değil adeta yeniden alevlenmesi. Bu, ateş üzerine bir sergi değil, ateşin içinden doğan bir sergi.

Ateş kavramı serginin merkezinde yer alıyor. Bu sembol sizin için neyi ifade ediyor?

Ateş asla durmaz, daimi bir hareket hâlindedir ve her yere ulaşabilir. Dönüşüm, yeniden doğuş, hakikat, akıl, enerji, yaşam gücü, arınma, fedakârlık, kutsallık, emek, tutku, yıkım ve tehlike, tüm bu anlamlar ateşin çok farklı yönleri aslında. İlk versiyonda sergiyi dört eksen etrafında kurgulamıştım; Güneş gibi devasa ateş toplarından görünmez iç ısıya; ilkel çağların ilk kıvılcımından Antroposen'in termodinamik hızına; toplu ateşlerden felakete; görsel ateşten işitsel ateşe, ardından geride bıraktığı izlere kadar... İnsanlık tarihini, aslında giderek artan bir ısının tarihi olarak da okuyabiliriz: Neolitik dönemin ilk ateşinden bilimsel, endüstriyel ve atomik devrimlere kadar, hepsi termodinamiğin devrimleri. Ne var ki "ateşle yaşayan, ateşle yok olur" denir. Bugün insanlık, bu aşırı ısının sonuçlarıyla yüzleşiyor. Küresel ısınma, orman yangınları, iklim krizi. Belki de artık bu çağda ateşin anlamı üzerine yeniden düşünme zamanıdır.

<FFFFIRE>'ın kökeninin Gwangju Bienali bağlamında olduğunu biliyoruz. Bienal, "Soft and Weak like Water" teması üzerine odaklanmıştı, su, akış, dönüşüm gibi kavramlar ön plandaydı. Buradaki su teması ile <FFFFIRE> "ateş/yanma" yapısı arasında nasıl bir karşıtlık ya da tamamlayıcılık kurdunuz?

Ateş üzerine bir sergiyi, su temasına karşıt olarak değil, onunla tamamlayıcı bir ilişki içinde düşündük. Bienal suyun akışkan gücünü öne çıkarırken, biz ateşin çok katmanlı doğasına odaklandık. Sergi gezici bir yapıya dönüştükçe, eserlerin taşınma süreciyle ateşin dönüştürücü gücü iç içe geçti. İstanbul edisyonunda Gwangju'daki işleri olduğu gibi taşımadık, her işin ateş tarafından fiziksel ya da kavramsal olarak dönüştürülmesine izin verdik. Yani ateş, bitmiş işlerde değil, serginin hazırlık sürecinin içerisinde belirdi. İstanbul versiyonu bir tür palimpsest yani önceki katmanın üzerinde yeniden yazılmış, yeni anlamlarla yanmış bir yüzey konumunda.

Serginizde "ateş" kavramı merkezde yer alıyor. Dünyada son yıllarda orman yangınları gibi büyük çevresel felaketler yaşanıyor. Bu küresel fenomenleri, serginizin teması ve sanatçılarınızın üretimleriyle nasıl ilişkilendiriyorsunuz?

Aslında sanatçılarımız çalışmalarıyla doğrudan ekolojik krize yanıt veriyor diyebilirim. Junho Hong'un fotoğraf diptiğinde, Lotos Sutrası'ndaki Yanan Ev hikâyesinden alınan baykuş, yılan, kertenkele, tilki ve karga gibi bedenleri kömürleşmiş, kül olmaya yüz tutmuş hayvanlar görülüyor, Bu görüntüler, "eğer bu alevi beslemeye devam edersek, geriye sadece anılar kalacak" duygusu hakim. Hyeyoung Ku'nun resimleri kapitalizmin sönmeyen ateşlerine odaklanıyor, şehirlerin parlayan ışıkları, tüketim coşkusu, dijital atıklar ve aşırı üretim içinde acı çeken hayvanlar... Fredric Jameson ve Mark Fisher'ın da dediği gibi, kapitalizm belki de insanlıktan daha uzun yaşayacak. Rae Koo'nun ses yerleştirmesi, küresel ısı endeksleri, enerji akışları, afet bölgeleri ve iklim değişikliğiyle bağlantılı ruh hâli verilerini sese ve görsel ritimlere dönüştürüyor, görünmeyen krizleri duyulur kılıyor. Bu eserler, insanlığın ateşi ölçüsüzce kullanmasına karşı birer uyarı gibi.

<FFFFIRE>'ı ve serginin kavramsal yaklaşımını izleyiciye aktarırken, ateşin hem yıkıcı hem dönüştürücü doğasını nasıl vurguluyorsunuz?

<FFFFIRE> ateş üzerine değil, ateş tarafından şekillenen bir sergi. Sanatçılardan ateşi bir sembol olarak değil, dönüştürücü bir kuvvet olarak ele almalarını istedim. Önemli olan, ateşin neyi temsil ettiği değil, neyi yaptığıydı. İstanbul edisyonu ise küllerden yeniden doğma fikriyle kuruldu, yani bir tür yeniden yanma süreci de diyebiliriz. Örneğin Beophyun Seo, önceki sergisinde ziyaretçilerin dileklerini yazdığı döner bir Yunjangdae heykelini yaktı; böylece dileklerin de ateşle dönüşüp küle karışmasına izin verdi. Kim Jihee, Gwangju'daki sergisinde yer alan Dört Cennet Kralı'nın devasa başlarını söküp parçalarını Avalokiteśvara ve dört bodhisattvanın çevresinde yeniden birleştirdi böylece yıkımın içinden şefkat doğdu. Jihoo Lee, yanmış aile evinin kalıntılarını altınla kapladı; İstanbul'da ise bu parçaları iplikle sardı. Bu, hem koruma hem yenilenme hem de bırakma eylemiydi çünkü o altın kaplamayı da kaybetmeyi göze aldı. Her birinde hem yıkım hem yeniden doğuş var, tıpkı ateşin doğasında olduğu gibi.

Sergide yer alan üretimler <FFFFIRE>'a özel olarak mı hazırlandı, yoksa önceki çalışmaların yeni bir bağlamda sunumu mu söz konusu?

Bu versiyondaki tüm işler <FFFFIRE> için üretildi. Her sanatçı kavramsal çerçeveye kendi yöntemleri ve malzemeleriyle yanıt verdi. Süreçte elbette fikir alışverişi yaptık ama üretimler tamamen bireysel olarak gerçekleşti. Yine de sergi bir bütün olarak ortak bir üretim gibi işledi, ateşin çevresinde birbirine bağlanan bir sanatçılar ağı olarak tanımlayabiliriz bu durumu.

Sanatçılarınızın üretim pratikleri oldukça farklı disiplinlerden geliyor. Sanatçılar üretimlerinde "yanmak" ve "dönüşüm" kavramlarını nasıl deneyimledi? Öne çıkan bir örnek verebilir misiniz?

Youngnam Kim, Seonamsa ile Songgwangsa tapınakları arasında 7,8 kilometrelik bir yolu, üç adımda bir secde ederek yürüdü, "inancın bin yıllık yolu" olarak bilinen bu ritüel, alevler içindeki bir dünyada sanatçının ne yapabileceğini sorguluyor. Seokjun Ha'nın VR işi, izleyiciyi kendi kremasyon törenine davet ediyor. Sanatçının annesinin cenazesinden ilhamla, izleyici anneyle, anne ise izleyiciyle yer değiştiriyor, böylelikle ben ile öteki, yaşam ile ölüm arasındaki sınırlar bulanıklaşıyor. Jayi Kim'in iki kanallı ses yerleştirmesi, ateşin yanma ve sönme seslerini İstanbul ve Gwangju'dan toplanan şehir sesleriyle iç içe geçiriyor, yaşam ve ölüm arasındaki eşiğe odaklanıyor. Eunsol Cho'nun katılımcı yerleştirmesinde ise ziyaretçiler, Kore kozmolojisindeki obangsaek renklerini temsil eden tozlarla küçük küreler oluşturuyor. Bu küreler, zamanla birbirine temas ettikçe eziliyor, biçim değiştiriyor ama içinde hâlâ yaşam olasılıklarını saklıyor.

İstanbul'daki mekân olan İMÇ, eski bir işhanı modelinden dönüştürülmüş. Bu mekânın karakteri sergiye nasıl bir etki sağladı?

İMÇ, simgesel bir mekân, sanat ile ticaretin, geçmiş ile bugünün, yıkım ile yeniden doğuşun kesiştiği bir yer. Bir zamanlar ilerlemenin ve modernleşmenin alevlerini temsil ederken, bugün o ateşin külleriyle yeniden doğuyor. İMALAT-HANE İMÇ Proje Alanı, SAHA, YÜZONBİR, 5533 ve Non.Sight gibi mekânlarla birlikte yeniden yanmaya başlayan canlı bir sanat merkezi hâline geldi. Bu anlamda İMÇ, serginin felsefi temellerinin maddi karşılığı gibi.

İzleyici deneyimi açısından İstanbul'da izleyiciyle kurmayı hedeflediğiniz etki, önceki sergi duraklarından nasıl farklı?

İstanbul'daki izleyiciyle kurulan ilişki daha bedensel, daha katmanlı. İMÇ'nin taşıdığı tarih, geçmişin küllerini bugünün sanatına dönüştürüyor. İzleyici, sadece işlere değil, mekânın kendi hafızasına da dokunuyor. Bu anlamda <FFFFIRE> burada bir mekân sergisi değil, bir yeniden yanma ritüeli.

<FFFFIRE> gezici bir sergi, İstanbul'dan sonra sergiyi başka hangi şehirlerde görmek mümkün olacak?

<FFFFIRE> ilk kez Gwangju'da gösterildi, İstanbul ise ikinci durak. 2026'da Jakarta ve Yeni Delhi'ye doğru yola çıkacak. Ateşin dili, coğrafyalar değişse de, her yerde başka biçimde yanacak. Ama şunu unutmamak gerekir ki aynı ateş iki kere yanmaz.

Önümüzdeki dönemde izleyicilerle buluşturmayı planladığınız yeni sergiler veya üretimler neler?

İstanbul'da geçirdiğim süre boyunca insanların ve hayvanların birlikte yaşama biçimleri beni çok etkiledi. Sokaklarda ve hatta bazen restoranlarda bile kedi ve köpeklerin özgürce var olabildiklerini gördüm, adeta yaşamın doğal bir parçası gibiler burada. Son zamanlarda Bruno Latour'un Aktör-Ağ Teorisi ve sosyal ontoloji kavramlarıyla ilgileniyorum. Gelecekteki projelerimde, sanatın insan merkezli bakışının ötesine geçip, tüm varlıkların birbiriyle olan bağlarını görünür kılacak işlere yönelmek istiyorum. Çünkü belki de hep hayalini kurduğumuz birlikte yaşama idealinin yolu buradan geçiyordur.

Menüsünde Akdeniz dokusunu Fransız teknikleriyle harmanlayan Bardot, rafine ama ulaşılabilir bir lezzet dili sunuyor. Hafta sonu brunch'ları, imza kokteylleri ve akşam servisinde sunulan paylaşım tabaklarıyla, Bardot; İstanbul'un kozmopolit ruhunu zarafetle buluşturan bir yaşam alanı olmayı sürdürüyor.

Birinci yılı geride bırakan Bardot, ikinci yılına da aynı ilhamla iyi yemek, iyi müzik ve iyi sohbetin buluştuğu o özgün atmosferle adım atıyor.

Gecede, Beymen CEO'su Elif Çapçı, Hasan Arat, Rüya Büyüktetik Cansağlar, Güzide Duran, Tuba Ünsal, Memet Özer ve Oğul Türkkan gibi isimler Bardot'nun ilk yılını kutlayan isimler arasındaydı. Davet boyunca restoranın sofistike atmosferi, canlı müzik performansları ve mevsimsel lezzetlerle hazırlanan özel seçkilerle birleşti.

Hız tutkusu babandan geliyor ama onun dışında seni bu alana sıkı sıkı bağlayan başka neler var?

Rallilere ilgim babam sayesinde başladı ama beni bu işe asıl bağlayan şey sporun içerisindeki rekabet duygusu. Ralli olmasaydı başka bir sporda yine başarılı olacağımı düşünüyorum çünkü rekabeti seviyorum, bir amaç uğruna mücadele etmeyi ve yaptığım sporun en iyilerinden birisi olmayı istiyorum. Beni ralliye bunlar bağlıyor.

Kaç yaşında başladı içindeki kıpırtılar?

Sanırım dört yaşındayken babamla bir ralliye gitmiştik, o sezon kendisi yarışmıyordu, sadece izliyorduk. Etabın birinde önümüzde bir araç takla attığında bir şeyler hissetmeye başladım. O zamanki hisler çocukçaydı ama ilk defa ralli aracına oturduğumda bu sporu yapmak istediğime karar vermiştim.

2024 yılının zirvesine adını kazıdığında, o an içinden geçen duygular bir kelimeye sığsaydı, ne olurdu? Geçen senenin şampiyonu olmak sana tam olarak nasıl hissettirdi?

Özgüven diyebilirim. Türkiye'de yarışmaya ilk başladığımda beni tanımayan çoğu kişi Kazaz soy ismimden ötürü büyük beklenti ile takip ediyorlardı. Rakiplerime oranla bu yarışların neredeyse hepsini ilk defa yapıyor olmamdan dolayı deneyimsizdim ama özgüvenimi sağlam tutarak sezonu şampiyonlukla tamamladım. Zor anlarda karar vermek hiç de kolay değildi ama bunları genç yaşımda deneyimleyerek kendi özgüvenimin temelini oluşturdum. Kendime güvendikten sonra tek odağım sürüşüm oldu. Bu da beni çok geliştirdi.

Genç yaşta kazandığın ödüller sonucu geldiğin noktada başarı sana göre nedir? Eline aldığın bir kupadan öte ne hissettiriyor içten içe?

Kupa somut bir şey olduğu için baktığınız zaman sizi hem gururlandırıyor hem de mutlu ediyor. Ama benim için başarının tanımı, kazandığım kupa ve yarış sayısından öte kendimi tatmin etmemle alakalı. Bir yarışı kazanamasam da performansımın tamamını gösterebildiysem ve kendimden eminsem bu benim için bir başarıdır. Anlık başarıdan çok gelişmeye yönelik başarıyı hedefliyorum, bu beni ekstra motive ediyor.

Her ne kadar babandan alışık olsalar da ailen bu tutkuna başlangıçta destek mi oldu yoksa içten içe istemediler mi?

Ailem ilk günden itibaren hep beni destekledi, zaten babam gibi bir figürün önümde olması benim yolumu çok kolaylaştırdı. Benim bu başarıları kazanmamın en büyük sebebi onların her zaman, en kötü günümde bile yanımda olmaları.

Seni en çok ne motive ediyor?

Kazanmak ve başarılı olduğumu hissetmek.

Yarış çizgisine geldiğinde aklından ilk ne geçiyor?

Bir hafta boyunca tüm takımın verdiği emeklerin sonunda yarışı eğer güzel bir sonuç ile bitirebildiysem kendimle gurur duyuyorum. Takımda birçok kişi kazanmak için çalışıyor, eğer takımın pilotu olarak bunu yerine getirebilirsem kendimle gurur duyuyorum.

Sence hayatta genel anlamda rekabet mi başarıyı getiriyor, yoksa iş birliği mi? Peki dişini sıktığın bir rekabet mi, yoksa el ele vererek inşa ettiğin yolculuk mu sana ilham veriyor?

Bu soru benim kariyerimin gidişatı açısından çok önemli. Benim spora karşı olan sevgim rekabete olan bağlılığımdan dolayı oluştu ama bir iş birliği ve sizi destekleyen güçlü bir takım olmazsa rekabet duygusu ile bir yere kadar gidebiliyorsunuz. Benim arkamda da Team Petrol Ofisi gibi güçlü bir takım olduğundan dolayı başarıya ulaşmak daha kolay oluyor. Petrol Ofisi ile inşa ettiğimiz birliktelik bu yolculuğun en önemli parçası.

Senin yarışın tam olarak neyle?

Zaman ile. Formula 1 veya diğer motor sporları serilerinde olduğu gibi rakiplerim ile aynı anda yarışmıyorum. Herkes kendi başına etabı tamamladığı için de sıralamayı kendi zamanınız belirliyor.

Şansı hayatta nereye koyuyorsun?

Şansa inandığımı pek söyleyemem, eğer ralli öncesinde etaplara ve koşullara çalışmadan direkt yarışıyor olsak şans bir etmen olabilirdi ama ralli öncesinde bir hazırlık dönemi olduğu için başımıza gelebilecek birçok şeye karşı çalışmamız gerekiyor. Neticede hiçbir şey rastlantı veya şans olmuyor. Başıma gelen kötü bir duruma karşı şanssızlık diyerek bahane bulmak yerine "bu duruma hazır olmalıydım" diyerek sonraki yarışlarda o duruma dikkat ediyorum.

Rekabetin ruhunu yaşamakla, onun seni yönetmesine izin vermek arasındaki ince çizgiyi nasıl koruyorsun?

Zaten bu duyguya yön verebilen sporcular gerçek anlamda başarılı oluyorlar. Anlık hırslara veya anlık düşüşlere izin vermeden mentalimi her zaman stabil şekilde korumaya çalışıyorum. Her zaman iyi günümüzde olamayız ama başımıza kötü bir durum geldiğinde yarışı bırakıp eve dönemeyiz. Bundan dolayı her zaman savaşmaya devam etmek gerekli.

Gelecek hedeflerin için şu anda hangi kısa mesajları kendine iletiyorsun?

Hedeflerim için çalışıyorum, günden güne de geliştiğimin farkındayım. Ne zaman olur bilemem ama ileride hedeflerime ulaşacağım

KISA KISA

Hız mı, denge mi?

Denge.

İçgüdü mü, strateji mi?

Strateji.

Kendini aşmak mı, kendini bulmak mı?

Kendi sınırlarımı bulmak.

İlk virajın heyecanı mı, son düzlüğün sessizliği mi?

İlk viraj öncesi heyecan.

Kaza yapıp öğrenmek mi, hiç riske girmemek mi?

Hata yapmadan öğrenemeyiz, risk alıp öğrenmek.

Tarihe geçmek mi, birine ilham olmak mı?

Birisine ilham olmak.

Görülmek mi, anlaşılmak mı?

Anlaşılmak.

Kendi rekorunu kırmak mı, başka birini geçmek mi?

Önce başkasının rekorunu kırmak, ardından kendi rekorumu geliştirme

Tabii ki, çok heyecanlandırdı. Aslında heyecanım Berfin'den; cast direktörümüzden audition geldiğini öğrendiğim anda başladı. Hemen akabinde Berna'nın sahnelerini okuyunca daha da arttı, sonrasında hikaye, senarist, yapım, platform, yönetmen ve diğer oyuncu kadrosunu öğrenince katlanarak büyüdü diyebilirim. Sete çıktığımızda kamera önü ve arkasındaki her bir kişiyle de artmaya devam ederek bugüne kadar geldik.

Hayata şanslı doğmak diye bir şey olduğunu düşünüyor musun yoksa şans yaratmak mı var sence?

"Şans" kelimesi herkes için farklı bir şey ifade edebilir gibime geliyor açıkçası. Ben daha çok kalbimizi iyi tutmakla ilgilenelim tarafındayım, herkesin hayat tecrübesi kendine.

Oyunculuk kariyerine nasıl başlamaya karar verdin bize anlatır mısın?

Aslında çocukluk hayalimdi, üniversiteden sonra Tamer Abi'nin yanından bir moda dergisine geçiş yaptım. Girdikten bir hafta sonra geleceğimi moda dünyasında görmediğime emin oldum ve 6 ay sonra da cesaretimi toplayıp sil baştan yapmaya karar vererek oyunculuk derslerine başladım.

Oyunculuk öncesinde Tamer Yılmaz ile çalıştığın süreçte bizim sektörün 'Tamer Abi'sinden sen neler öğrendin?

Ah o kadar çok şey öğrendim ki canım Tamer Abim, bence en önemlileri sete her zaman vaktinde gitmek ve çözüm odaklı, neşeli, nazik olmak. Herkes iş yapıyor ve işi gereksiz veya kişisel sebeplerle mutsuzlaştırmaya da gerek yok.

İstanbul'la ilişkim son yıllarda çok değişti, bazen kaos ve çok yorucu koşarak evime dönmek istiyorum bazense çok huzurlu keyifli ve güzel bir günbatımı.

Olmaz mı, bir sürü var küçük büyük. En önemlilerinden birinin sil baştan yapmaya cesaret edip "Studio Oyuncuları"na yazılmam olduğunu düşünüyorum. Hem hayat yolumda hem kendimi tanıma yolumda bu seçimimin rolü büyük.

Çekimde normal halinden bambaşka bir ruha büründün Hakan'ın styling'i ile. Normalde hep rahat olmayı mı seversin?

Evet gerçekten Hakan'ın styling'i prenses gibi hissettirdi bana. Şimdilik kendi hayatımda minimal ve rahat olmayı daha fazla tercih ediyorum.

Yaşamının vazgeçilmezleri neler?

İyilik, nezaket ve sevgi.

Kısa Kısa

Hız mı yoksa sindirerek yaşamak mı?

Sindirerek, bazen de hız sonra sindirme.

Anda kalmak mı planlı adımlar mı?

İkisinin dengesi

Güç mü uyum sağlamak mı?

Kendine özgü olmak

Son izlediğiniz TV dizisi?

Wayward

Son izlediğiniz film?

Eddington

Son okuduğunuz kitap?

Miras – Vigdis Hjorth

En son nereye tatile gittiniz?

Göcek

Sizin için "dinlenmenin" anlamı?

Doğada olmak, olamasan bile bir gökyüzüne bakmak, kuş seslerini duymak...

Bu sene Emmy'yi The Pitt kucakladı. Siz Emmy'yi kime verirdiniz?

Unutulmaz dediğiniz izlediğiniz tiyatro oyunu? Aklıma ilk "Canavar" oyunu geldi, uzun süre üzerimde etkisi sürmüştü.

Kitap listenizdeki ilk üçünüz?

İnsan Olmak - Engin Geçtan Yaratıcı Eylem – Rick Rubin On ne voyait que le bonheur (Görünen sadece mutluluktu) - Grégoire Delacourt

Dicitencello vuje – Renzo Arbore

Onsuz olmaz dediğiniz şey?

Uzak gözlüğüm

Sedef Avcı

Enfes Bir Akşam senaryosu geldiğinde seni en çok etkileyen neydi?

Senaryo tabii ki başta çok hoşuma gitti ve İstanbul'u başka bir açıdan görmek.

Çok güçlü bir dostluk bağının ortasındaki güçsün dizide, kişisel yaşamında da dostlukların bu kadar uzun soluklu mudur?

Kesinlikle! Sonradan edindiğim arkadaşlarım da var ama tüm ilişkilerim uzun solukludur.

Elite Model Look seçildiğin günkü Sedef'le zaman zaman konuşuyor musun?

Ah, o çok küçüktü. Neredeyse çocuğum yaşında. Unuttum o halimi, üstünden 27 sene geçti.

İyi ki yapmışım dediklerin, keşke olmasaydı dediklerin var mı?

Hayatımın geldiği noktadan memnunum, emin adımlarla ilerlediğim için mutluyum. Keşke olmasaydı dediğim bir şey yok.

Benim için oyunculuk yaşam kaynağı, uzun bir yolculuk ve hep heyecan veren bir şey.

Üniversite yaşamı, modellik ve ardından oyunculuk. Bu yolculuğundaki dönüm noktalarını paylaşır mısın?

Çok uzun bir süreç. Üniversitedeyken de hep çalıştım. Modellik dönemim de çok keyifliydi. Ama asıl keyif aldığım süreç sanırım oyunculuk, büyük deneyimler, bol hatıra dolu.

Sektörün zorluklarını ve çalışma saatlerinizin uzunluğunu artık biliyoruz. Eşin Kıvanç Kasabalı ile nasıl bir denge oluşturuyorsunuz bir de çocuk büyütürken?

Biz o dengeyi hep koruduk. Can'dan önce ikimiz de çok yoğun çalışıyorduk, ama Can doğduktan sonra düzenimiz biraz değişti. Birimiz yoğun bir dönemden geçiyorsa, diğeri daha çok Can'la vakit geçirerek dengeyi sağladı. Şimdi Can büyüdü, o da bizim tempomuza alıştı.

Sen çocukken hayalleri kiminle paylaşırdın? Oğlunuzun hayalleri ve ilerideki yaşamı düşündükçe eminim heyecan vericidir. Nasıl bakıyorsun onun büyümesini nasıl izliyorsun?

Ben hayallerimi kendimle paylaşırdım, hep çok hayal kurardım. Şimdi Can'ın da hayalleri var, iyi bir basketçi olmak istiyor. Biz de onu elimizden geldiğince destekliyoruz. Küçük yaşta ne istediğini bilmek çok kıymetli. Can bu konuda çok net bir çocuk.

Bugüne kadar hem beyaz perdede hem de TV ekranlarında sayısız başarılı işe imza atmış başarılı bir oyuncu olarak, sen dijitalde iş üretmenin duygusunu bize nasıl tarif edersin?

Dijitalde iş yapmak tabii ki daha konforlu. Çünkü elinizde çekeceğiniz işe dair tüm bilgiler önceden var, ne kadar süreceğine, senaryonun tümüne hakimsiniz. Dolayısıyla bu işe olan hakimiyetinizi de arttırıyor.

Bir rolü kabul ederken senin için önemli unsur ne oluyor?

Hem işin bütünü hem de benim o hikayenin neresinde durduğum benim için önemli. Özellikle her seferinde farklı bir karaktere can vermek çok kıymetli.

Kısa Kısa

Hız mı yoksa sindirerek yaşamak mı?

Sindirerek

Anda kalmak mı planlı adımlar mı?

Planlı adımlar

Güç mü uyum sağlamak mı?

Uyum sağlamak

Son izlediğiniz TV dizisi?

The Studio

Son izlediğiniz film?

Balkondaki Kadınlar

Son okuduğunuz kitap?

Hamnet

En son nereye tatile gittiniz?

Yunanistan

Sizin için "dinlenmenin" anlamı?

Evimde kitap okumak

Bu sene Emmy'yi The Pitt kucakladı. Siz Emmy'yi kime verirdiniz?

Ben de The Pitt'e verirdim.

Antabus

İlk 3 listenizden bir kitap?

Otopsi

Sezen şarkıları

Onsuz olmaz dediğiniz şey?

Oğlum

Serkan Altunorak

Enfes Bir Akşam'dan bahsederek başlamak isterim. Senaryo size ilk geldiğinde 'Engin' karakteri sizi nasıl etkiledi ve kabul etmeye nasıl karar verdiniz?

Kadroya en son ben dahil oldum aslında. Daha önce çekilmesi planlanıyordu ve ben o sırada başka bir işte çalışıyordum derken şartlar değişti ve ekibe dahil oldum. Senaryoyu okuduğumda bir oturuşta 8 bölümü okudum ve yine imkansız bir aşka tamam derken buldum kendimi. Son zamanlarda yaptığım işlerde arka arkaya sevdiği kadın için her şeyi göze alan adamları oynuyor gibi görünsem de kendi adıma hepsinde farklı bir motivasyon yakalayıp, heyecanlanıyorum ve bu hisler Engin için de geçerliydi.

Karakterinizin tutkuyla içten içe inandığı bir aşk var dizide bu tutku sizi etkiledi mi?

Zaman zaman hepimiz gerçek hayatta da kendimizi bu durumların içinde bulmuyor muyuz? Oynadığım rolleri gerçek hayattan, duygulardan, zaaflardan, durumlardan ayrı tutup yüceltmemeye özen gösteriyorum. Her oynadığım karakterin kendimle ortak bir özelliği olmaması zaten bu mesleğin en güzel tarafı. O savaşı daha doğrusu rolle yaptığım mücadeleyi çok seviyorum. Sonunda benim haklı çıkmam ya da çıkmamam bir şey ifade etmiyor.

Ankara yıllarınıza dönmek isterim, çocukken TV izlerken bir gün dublaj konusunu öğrendiğinizi dinledim röportajlarınızda. Çocukken başlayan bir tutku muydu sizin için TV ekranı?

Çocuk yaşlarda dublaja başlamam başlangıçta bir rastlantıymış gibi görünse de o yaşlarda sanat çevresinin içine girmemin, hayatımı yönlendirmemde katkısı olmadı desem haksızlık etmiş olurum. Zaman içinde kendimi bulduğum, hayal ettiğim ve istediğim işi yapabilmenin verdiği mutlulukla devam ediyorum diyebilirim. Her insanın kendi şansını yine kendisi yarattığına inananlardanım.

New York... Sanırım eğitim için gitmeniz, orada hem çalışıp hem okumanız biraz bu süreci dinlemek isteriz sizden?

Şimdi dönüp bakınca gerçekten bir delilikti ama iyi ki yapmışım, yaşamışım dediğim hayatımın en güzel dönemlerinden biriydi. O yaşlarda New York gibi bir yerde ayakta kalmaya çalışmak, oyunculuğun peşinden koşmak paha biçilmez bir deneyimdi. Oyunculuk dışında en çok hayatta kalma başarısını, mücadele etmeyi bana öğrettiği için New York'a ve o yollara hep bir minnet duygum vardır.

Genç yaşta konfor alanından çıkmayı deneyimlemek oldukça zor bir karar bu nasıl oldu?

20'li yaşlar bunları çok hesapladığınız bir dönem değil. Bugünden bakıp cevap verdiğimde iyi ki çıkmışım, iyi ki kimseyi dinlememişim ve bütün o riskleri alıp bunları gerçekleştirmişim. Şu anki hayatımın bu şekilde dizayn edilmesinde payı çok büyüktür.

Oyunculuk kariyerinizi nasıl etkiledi bu süreç?

O zamanlar başka bir kariyer planım vardı kafamda şimdi bambaşka. Öğrendiğim tek şey istediğiniz planları yapın, elinizden ne geliyorsa yapın hayat bildiğini okuyor ve ne yazık ki müdahale şansınız nerdeyse hiç yok. Şu anki halimden çok memnunum, tabi ki yapmak istediğim çok fazla şey var ama her ne olursa olsun tam zamanlı bir aktör olup, geçimimi sağlamak için başka işler yapmak zorunda kalmadan hayatımı mesleğimden kazanıp, devam edebiliyorsam bunun o dönemlerde edindiğim tecrübelerin katkısı çok büyüktür.

Dizide İstanbul, başrolde. Sizin yaşamınızda, New York'un, Ankara'nın izinden sonra İstanbul nasıl bir anlam ifade ediyor?

İstanbul çok zor bir şehir. Kaos, kalabalık, yoğunluk severim ama özellikle son yıllarda İstanbul birçok insan gibi beni de çok zorluyor. 25 sene oldu İstanbul'a geleli ve bu zaman dilimi içinde dönüştüğü hal beni de çok şaşırtıyor. Çareyi işim olmadığı zamanlarda İstanbul dışında vakit geçirmeye, gezmeye ayırıyorum. Birbirimizi özleyince daha iyi anlaştığımızı fark ettim.

Sizin serüveninizde 'Kürklü Merkür' tiyatro oyunun bir dönüm noktası olduğunu biliyoruz. Bu önemli dönümün sebebi nedir?

Kürklü Merkür ilk profesyonel tiyatro oyunumdu. Bu özelliği bile hayatımda çok büyük yeri olmasına bir sebep ama bunun dışında çok şey öğrendiğim, çok severek çalıştığım, kendimi çok şanslı hissettiğim, her zaman da güzel duygularla hatırladığım bir dönemdi.

Kürklü Merkür sonrasında da sayısız şahane işe imza attınız tiyatro sahnesinde, farklı alanlarda iş üretmek nasıl bir duygu?

Tiyatro hiç bırakmadığım ve kendimi en çok zorladığım, disiplinimi korumama yardım eden, her yeni oyunda bana sayısız tecrübe katan, yapmaktan hep çok zevk aldığım bir alan. Tiyatronun özgürlüğüne, sesine, duruşuna, estetiğine, gerçekliğine her zaman hayran oldum. Ayakta durabildiğim sürece de asla bırakmayacağım ve oynamaya devam edeceğim öyle de bir tutku.

Dijital yapımlar artık izleyicinin tüm dünyada vazgeçilmezi. Oyunun diğer tarafında olan sizler için üretim sürecinde ve çıkan yapımda farklı duygular taşıyor mu?

Yaptığım işleri kategorize etmeyi sevmiyorum sonuçta oyuncuyum ve ben oynayacağım role bakarım. Tabi ki dijital yapımların kendi içinde bazı avantajları var başı sonu olan bir senaryoyu okuyup, ona çalışmak bile başlı başına büyük bir lüks. Her birim kendi içinde bütünlüğü olan, başı sonu belli olan bir işte daha konsantre ve detaylı çalışma şansı yakalayabiliyor.

İzlediğim en iyi işlerden biridir gerçekten büyük bir hayranlığım olduğunu söyleyebilirim. Bu ara "The Studio"yu izledim bitirdim ve çok etkilendim.

Kısa Kısa

Hız mı yoksa sindirerek yaşamak mı?

Yaşadığım, hissetiğim şeye göre değişir. İkisini de severim.

Anda kalmak mı planlı adımlar mı?

Çok planlıyımdır ama elimden geldiğince anın tadını kaçırmasına izin vermem.

Güç mü uyum sağlamak mı?

Uyum sağlamak doğamda yok.

Son izlediğiniz TV dizisi?

The Studio, Ed Gein "Monster" ve The Morning Show 4. Sezon

Son izlediğiniz film?

Weapons / Silahlar

Son okuduğunuz kitap?

Oruç Aruoba - Yürüme

En son nereye tatile gittiniz?

Amalfi, İtalya

Sizin için "dinlenmenin" anlamı?

Evimde koltuğumda yatmak

Bu sene Emmy'yi The Pitt kucakladı. Siz Emmy'yi kime verirdiniz?

Ödüllerle ilişkimi keseli çok uzun zaman oldu. Hiç ilgilenmiyorum.

"The Rent" Broadway müzikali 99 senesinde izlemiştim ve hala unutamam.

Bu benim için çok zor bir soru. Radiohead "Ok Computer" albümü.

Onsuz olmaz dediğiniz şey?

Köpeklerim Ralph ve Mario

Taro Emir Tekin

Enfes Bir Akşam senaryosu geldiğinde seni en çok etkileyen neydi? Ve seni tanıyınca daha çok merak ettim; Arda karakterinde senin de bakış açınla bir katkın oldu mu?

Arda'nın geçmişindeki travmalarını, onu en tanımlayan durum olarak okumamış oluşu ve kendisiyle barışık bir adama dönüşmüş olması bana çok yüksek bir oyun zevki verdi. Birkaç sene üst üste oynadığım duygusal yükü yüksek dramalardan sonra daha hafif ve daha impülsif bir karakter oynama fikri lezzetliydi sanırım benim için.

Küçük yaşta buradaki tanınmışlığın ardından konfor alanından çıkıp, Londra'da okumak istemenin sebebi neydi ve asıl önemlisi buna cesaret etmek nasıldı senin için?

Ben dürüst olmak gerekirse tanınırlığa pek bir anlam atfetmiyorum. İngiltere mesleğimi derinlemesine öğrenebileceğim kaynaklarla doluydu, ben de orada okumak gibi bir fırsat çıkınca karşıma bunu değerlendirmek istedim.

Londra'dan Türkiye'ye dönme kararın, buradaki kariyer yolculuğun ama en önemlisi de yaşamın, nasıl İstanbul?

Ben göçebe gibi yaşamayı seven bir yapıdayım. Aynı yerde uzun süre durmak pek bana göre değil sanırım. Bir ayağım hala İngiltere'de, dostlarım ve sosyal çevrem genelde hala oradaki bağlantılarımdan oluşuyor. Ana dilimde oynamayı tecrübe etmek, kariyerimin altyapısını Türkiye'de inşa etmemi teşvik etti sanırım. İyi ki de öyle karar vermişim diyorum. İstanbul'a gelecek olursak, ben bu şehre de ülkeye de aşığım. Kültürümüzün zenginliği benim için dünyada karşılığı olmayacak bir değerde. Bize ait kodları güncel bir şekilde yorumlamak ve buranın hikayelerini anlatmak beni çok tatmin ediyor.

Enfes Bir Akşam'da İstanbul başrolde. Sanki bazen hırçın bazen de çok güzel bir kadın gibi resmediliyor. Senin gözünden İstanbul'u dinlemek isterim.

Her köşesi sürprizlerle dolu bir şehir İstanbul. O tahmin edilemezlik beni besliyor. Her kültürden insanla temas edebilmek, bizim insanımızın içtenliği ile birleşince iyi ki buradayım dedirtiyor bana. Şehrin estetik güzelliği zaten açıklama gerektirmeyecek kadar muhteşem, boğazımız, çay bahçelerimiz, lokantalarımız...

Çekim boyunca Fırat Koçak ile de sohbetinden gördüğüm kadarıyla ve fotoğrafın özel ilgi alanı olduğunu biliyoruz elbette. Bir hobi düzeyinde mi yoksa özel olarak vaktini ayırıyor musun?

Ben dönemsel olarak farklı ilgi alanlarına adarım kendimi. 10 sene kadar evvel ilgi alanlarımdan birisi oldu fotoğrafçılık ve benimle birlikte yıllandı. Cambridge'deki ilk senemde fotoğrafçılık okuma şansım oldu ve bu sanat dalı bende daha derin bir anlam kazandı yıllar içerisinde. Hobi ya da profesyonel benim için doğru bir ayrım değil. Öncelikle çok keyif alıyorum fotoğraf çekmekten, sonuçta çıkan fotoğraflardan daha önemlisi çekme eylemi benim için.

Söz konusu Taro Emir olunca stilinden bahsetmemek olmaz. Bazı oyuncular vardır ki tarzları onları yansıtır. Kıyafetlerini kendin tasarlıyorsun, ne zamandır böyle ve bu da hobi mi yoksa senin için ilerde bir iş alanı olabilir mi? Türkiye'de stil sahibi erkeklere daha çok ihtiyacımız olduğunu düşünürsek...

Teşekkür ederim bu ince iltifatınız için. Ben insanın stilini oluştururken toplumsal bir norma uymaktansa içine, kalbine sadık kalması gerektiğini düşünüyorum. Dolayısıyla bizimle birlikte stilimiz de değişiyor ve yeni formlara bürünüyor. Şimdilik bunun maddi bir karşılığı olması gibi bir hedefim yok.

Objektifin arkasında olmayı seven biri olarak, bir yandan da kameraların karşısında olmak nasıl bir duygu?

Ben kameranın önünü, arkasını, arkasındakileri ve önündekileri, haraketli ya da sabit görseli, hikaye anlatıcılığını çok seviyorum. Bunlar kafamda ayrıştırdığım olgulardan ziyade beni tamamlayan şeyler.

Sosyal medya ile ilişkini nasıl kurguluyorsun?

Pek iyi bir ilişkimiz yok diyebilirim. Hayatı deneyimlerken pek aklıma gelmiyor bunu sosyal medyada paylaşmak, ama son dönemde biraz daha emek harcamaya çalışıyorum çünkü günümüzde çok ciddi bir karşılığı olduğunu gözlemliyorum. Zaman zaman ilham almak için iyi bir araç olduğunu düşünüyorum. Sosyolojik olarak sıkıntılı durumlarla karşı karşıya da getirebiliyor insanları. Kıyaslama yapmak gibi bir tuzağa düşebiliyor insan sosyal medya vesilesiyle. Dolayısıyla her şeyde olduğu gibi dengeli, dozunda kullanılmasını doğru buluyorum.

Kısa Kısa

Hız mı yoksa sindirerek yaşamak mı?

Hızlıca sindirmek

Anda kalmak mı planlı adımlar mı?

Planlı bir şekilde anda kalmak.

Güç mü uyum sağlamak mı?

Uyum sağlamak çok ciddi güç gerektirir bence.

Son izlediğiniz TV dizisi?

Hatırlamıyorum

Son izlediğiniz film?

Casablanca'yı izledim tekrardan.

Son okuduğunuz kitap?

Annie Ernaux - Yalın Tutku

En son nereye tatile gittiniz?

Los Angeles

Sizin için "dinlenmenin" anlamı?

Değişiyor

Bu sene Emmy'yi The Pitt kucakladı. Siz Emmy'yi kime verirdiniz?

Takip etmiyorum

Unutulmaz dediğiniz izlediğiniz tiyatro oyunu?

Cyrano de Bergerac'ın James McAvoy tarafından bir yorumunu izledim birkaç sene evvel, bende çok güzel bir tat bıraktı.

Röportaj: Gözde Yörükoğlu Ersu

Fotoğraf: Fırat Koçak

Styling: Hakan Öztürk

Saç: İbrahim Zengin

Makyaj: Gamze Tekin Alp

Video: Fevzi Ondu

Styling Asistanları: Pınar Akar, Fırat Gençdoğan

Fotoğraf Asistanları: Furkan Kumaş, Arda Çiçek

Saç Asistanı: Merve Rüzgar

Makyaj asistanı: Nilay Baş

Mekan için Çırağan Sarayı'na teşekkür ederiz.

"Kül" serginizde estetikle duygusallığın iç içe geçtiği sahneler yaratıyorsunuz. Bu görsel dünyanın oluşum süreci sizin için nasıl başladı?

Aslında bu görsel dünya, yıllar içinde biriktirdiğim anılardan ve duygulardan doğdu. "Kül" benim için hem bitişi hem de yeniden doğuşu simgeliyor. Bu yüzden sergideki sahneler, estetik bir arayıştan çok içsel bir ihtiyaç olarak kendiliğinden ortaya çıktı. Üstelik bir tablonun kompozisyonunu düşünmek ve yapım süreci bazen aylarımı alıyor; bu uzun süreç de her işin duygusal yoğunluğunu artırıyor.

Çocukluk imgeleri ve narin figürler; derin ve kimi zaman hüzünlü bir anlatıyla iç içe. Kendi çocukluk anılarınızdan ne kadar besleniyorsunuz?

Bilinçaltımın beni yönlendirdiğini düşünüyorum. Çünkü eserlerime baktıkça, zamanla unutulmuş çocukluk anılarımın yavaş yavaş geri geldiğini hissediyorum.

Hamburg'dan İstanbul'a uzanan yaşamınızın iki farklı kültürel boyutu var. Bu iki şehir sanatsal bakış açınızı nasıl etkiledi sizce?

Kültür farkını derinden hissediyorum; fakat iki kültüre de ait olduğum için aslında onların birleşimini yaşıyorum. Sanatımda da bu iki kültürden beslendiğimi ve izlerini taşıdığımı görmek mümkün.

Seyahatlerinizin bu sergide izleri olduğunu belirtiyorsunuz. Hangi şehirler size en çok ilham verdi?

Beni en çok etkileyen yer Japonya oldu. Zaten Japon kültürü her zaman beni kendine çekiyor; estetik anlayışlarını, sadeliğin ve zarafetin iç içe geçtiği yaşam biçimlerini çok etkileyici buluyorum. Oradaki mimari, doğayla kurdukları ilişki ve gündelik hayata yansıyan o incelikli estetik bakış, çalışmalarımda da iz bıraktı.

Studio Karaköy'de bu sergiyi açmak nasıl bir deneyim? Mekânın ruhu ve eserlerin diyalogu hakkında ne düşünüyorsunuz?

Studio Karaköy'ün çok güzel bir mekân olduğunu düşünüyorum; minimal yapısı ve hissettirdiği İskandinav havası beni çok etkiliyor. Bağımsız bir sanatçı olarak mekân arayışımda oldukça zorlandım ama sonunda tam da hayal ettiğim yeri bulduğum için mutluyum. İşlerimi bu mekâna yerleştirmek benim için büyük bir heyecan kaynağı.

Kültür, sanat, sosyal sorumluluk, seyahat, yaşam alanları... Hayatı nitelikli kılan her yerde bir yansımanız var. Peki, temelinde -Japonların ikigai kavramı gibi- sizi her sabah yataktan kaldıran temel nedeniniz nedir?

Pervin Ersoy: Hayatımı değerli kılan şeyler gerçekten hem yaptığım işim hem de seyahat. Ayrıca sanatla da yakından ilgiliyim. Birçok sanatçı dostum var ve dünya çapında da sanata çok büyük ilgi duymaktayım.

Yaz sezonu bitince sizi mevsimle senkronize eden şehre dönüş ritüelleriniz arasında neler var?

Pervin Ersoy: İstanbul'da yaşıyorum, yazları da Bodrum'da geçiriyorum. Okullar açıldığı için genellikle gündemimiz okul oluyor. Çocukların okulu olmasa çok daha uzun süreli Bodrum'da yaşamayı tercih ederim.

Bu yazı Caja by Maxx Royal'de geçirdiniz değil mi? Caja villalara mimari dokunuşlarınızın yanında sanat ve peyzaj konusunda da katkılarınız olduğunu biliyoruz. Projeyi sizden dinleyebilir miyiz?

Pervin Ersoy: Caja by Maxx Royal villaları gerçekten yaşam alanı olarak insanlara çok büyük konfor sağlayan, kendilerini çok huzurlu rahat ve müthiş konforlu hissettikleri bir mekân oldu. Caja by Maxx Royal villalarının birçoğunda, kendi villasının içinde insanların çok keyifli zaman geçirebilecekleri ve kendilerine göre dizayn ettiklerinde, orayı bir nefes alma, terapi yeri olarak kullanacakları kocaman avlular var. Ve bu avlular eskiden kalma bütün evlerde gördüğümüz, hatta Osmanlı döneminden beri avlusu olan evler. Bunlar, her zaman ailenin bir araya toplandığı, keyifli vakit geçirme ve birlikteliği destekleyen alanlardır. Caja by Maxx Royal'de de kişinin kendi isteği ve dizaynına göre olması, çok daha konforlu, çok daha keyifli bir hâle getirdi mekânı. Ayrıca evin yazın hem klimatize olması, kışın da yerden ısıtmalı olması çok büyük fayda, çünkü kışın da Bodrum'daki evinize geldiğinizde sıcacık bir ev sizi bekliyor, sizi karşılıyor olacak. Tüm evler, akıllı ev sistemi ile yapıldı. Bu sistem artık tüm dünyada geçerli ve bizler de bu sistemi çok rahat kullanıyoruz. Tüm mobilyalarda ve evin tüm kullanılan altyapısında, demirbaşlarında dünya çapında markalar var. Dada Mutfak'tan İnalco seramiğe kadar, Leicht mutfaktan evin içerisinde kullanılan parkeye, duvar boyasına kadar her şey en yüksek, en üst kalitede düşünüldü.

Dekorasyonuyla da ayrı bir çizgisi var villaların. Sizin için bir yaşam alanını nitelikli kılan nedir?

Pervin Ersoy: Benim için yaşam alanını nitelikli kılan en önemli faktörler kesinlikle rahatlık ve konfor.

Betül Boy Zafer: Benim için bir yaşam alanını nitelikli kılan şey, işlevsellik ile estetiğin dengeli bir şekilde bir araya gelmesidir. Destek verdiğim Caja projesinde bu çok net görünüyor: sanat ve mimarinin birlikteliği, heykel ve peyzajın iç mekânla bütünleşmesi, mekânı sadece yaşanacak bir yer olmaktan çıkarıp aynı zamanda bir deneyime dönüştürüyor. Özellikle ortada yer alan açık avlu ve büyük kayar cam kapılar sayesinde iç ve dış mekânın birbirine akışı, doğayla bağ kurma imkânı sunuyor. Benim için gün ışığının bolca içeri girmesi, yapay aydınlatmanın yalnızca tamamlayıcı olması da çok değerli; çünkü bu, mekânı daha doğal, huzurlu ve yaşanabilir kılıyor.

Lüks artık özgün bir deneyim diyoruz. Caja nasıl bir deneyimin kapılarını aralıyor?

Pervin Ersoy: Evet, lüks artık gerçekten özgün bir deneyim ve Caja da işte bu özgün deneyimde lüksün kapılarını aralıyor. Çünkü geldiğiniz zaman Caja'da her türlü lüksü ve konforu bulabilmeniz mümkün.

Son dönemde "Home is the new fashion" deniyor. Artık moda sadece kıyafetten ibaret değil, ev de bir moda alanı. Sizin bu projede favori stil parçalarınız neler?

Betül Boy Zafer: Benim için bir tutku olan özellikle "Home is the new fashion" kavramı, Caja'da çok karşılık buluyor, çünkü her mekân aslında bir stil ifadesine dönüşüyor. En sevdiğim parçalardan biri, çalışma odasında yer alan Knoll Wassily Chair; hem modern tasarımın bir klasiği hem de mekâna karakter kazandıran bir ikon. Avluda kullandığımız Paola Lenti Ombra Parasol ise doğayla kurduğumuz ilişkiyi zarif bir şekilde tamamlıyor. Yemek alanında yer alan Saarinen Oval Table ise zamansız formuyla mekânın merkezinde heykelsi bir etki yaratıyor. Tüm bu ve benzer seçimler, mekânları sadece işlevsel kılmakla kalmıyor, aynı anda özgün bir ruh ve kimlik katıyor.

Tasarımı, mimarisi, dekorasyonu ile en beğendiğiniz dünyadan rotalar arasında nereler var?

Pervin Ersoy: Benim tasarım, mimari, dekorasyon, her anlamda dünyada en beğendiğim rota İtalya. İtalya'nın gerçekten her alandan tasarım konusunda bana çok hitap ettiğini düşünüyorum.

Betül Boy Zafer: Dünyada ilham aldığım rotalar arasında; Yunan Adaları'nın yalın beyazlığı, Bali'nin doğayla iç içe tropikal mimarisi ve Japonya'nın dengeli Zen estetiği var. Caja'da da özellikle bu farklı yaklaşımları bir araya getirerek zamansız, çağdaş ve karakter sahibi bir atmosfer yaratmaya odaklandık.

Sanat yolculuğunuzun başlangıç noktasına dönersek, hikayenizin ne zaman ve nasıl yazılmaya başladığını söylersiniz?

Sanat, ruhumda hep vardı. Hep birbirinden farklı kavramları sanatla bir araya getirmekle ilgilendim. Mutfağı nörolojiye, müziği mimariye, biyolojiyi enstalasyonlara gibi... Ama dönüm noktam staj için MIT'ye kabul almamdı. Profesörüm bana MIT'nin düzenlediği "KI Image Awards"dan bahsetti; benim için ileri derece olan karmaşık bir bilimsel datayı/araştırmayı enstalasyona dönüştürmem gerekiyordu. "Ben bunu yaparım" dedim. Ardından yarışmayı kazandım ve benimle çalışmak istediler. Şu an MIT'de altıncı yılım.

Sanata olan ilginiz nereden geliyor?

Sanatın içine doğduğumu söyleyebilirim. Cıvıl cıvıl, yaratıcı bir ortamda, özellikle kadınların ağırlıkta olduğu anne tarafımdan sanatın estetik ve duygusal yanını; adrenalin tutkunu ve tasarımda yetenekli erkeklerin çoğunlukta olduğu baba tarafımdan ise teknik becerilerimi ve sanata olan cesaretimi aldığımı düşünüyorum. Hep çok düşünen, sorgulayan ve bunu en iyi sanatla ifade eden biri oldum. Ailem, bu yolculuğumda bana hem çok değerli şeyler öğretti hem de her zaman destek oldu.

Görsel tasarım ve enstalasyon sanatıyla ilgileniyor olmanın hayatınızın bütününe neler kattığını düşünüyorsunuz? Bu alanda çalışmıyor olsaydınız, sizce hayatınızda ne eksik olurdu?

Hayal edemiyorum bile. Günlük hayatta gördüğüm şeylerden kendime sürekli malzeme çıkarıyorum. Bu yüzden de gezmeyi, yeni insanlar tanımayı ve yeni tatlar denemeyi çok seviyorum. Enstalasyon sanatında karşı tarafın duyu ve duygularını harekete geçirmeyi hedef alırsınız ama öncesinde bu süreçten kendiniz geçersiniz. Olabildiğince hareketli ve renkli bir hayat yaşayıp duygu ve duyularımı besliyorum. Bazen uykumdan uyanıp fikir not ettiğim oluyor. Sürekli üretim halindeyim. Bunu benden çıkardığımızda geriye ne kalır bilemiyorum.

Bilim ve sanat arasındaki ilişkinin dinamikleri işinize nasıl yansımalar yapıyor? Bu iki alanı bir araya getirmek size ne ifade ediyor?

Bilim ve sanat benim için tek hikâyenin iki farklı dili. Bilim, bana dünyayı ölçmenin ve anlamlandırmanın yöntemlerini sunuyor; sanat ise bu verileri insanın duygusal hafızasına işleyebileceğim bir alan açıyor. Herhangi bir veriye baktığımda, onun sadece rakamlar olmadığını, geçmişin ve geleceğin aynı anda okunabileceği bir görsel koreografi olabileceğini görüyorum. Benim için bu ikisini bir araya getirmek, görünmeyeni görünür kılmak, hatta hiç var olmamış deneyimleri insanlara yaşatabiliyor olmak demek.

Kamu sanatına veri ve bilimi entegre etmek nasıl bir deneyim?

Kamu sanatına veri ve bilimi katmak, işleri sadece görsel bir şölene dönüştürmekten çok daha fazlası. Bu, hikayeyi anlatmak, kültürü şekillendirmek ve izleyiciyi düşünmeye davet etmekle ilgili. Verilerle oynamak, onları şekillendirmek, onlara karakter kazandırmak bana bir tasarımcı olarak inanılmaz bir özgürlük ve güç veriyor. Büyük ölçekli çalışmalarda bu enerjiyi yakalamak, kamuya açık alanlarda bana sanatın nabzını tuttuğumu hissettiriyor.

Bugün uluslararası bir çizgide yürüyor olmanın, hayalleriniz noktasında nasıl bir anlamı var?

Uluslararası ölçekte çalışmak, yalnızca coğrafya değil, düşünce sınırlarını da genişletiyor. MIT ve Harvard gibi kurumlarda üretmek bana "yerelden evrensele" giden yolu gösterdi. Bu, sadece bir prestij meselesi değil; farklı kültürlerle etkileşim sanatın ne kadar evrensel ve aynı anda ne kadar yerel olabileceğini anlamamı sağladı. Bununla birlikte hayalim olan dış temsil gücümü arttırmanın ve MIT'nin belgeselini yayınladığı ilk Türk tasarımcı olmanın da gururunu yaşıyorum tabii.

"Göremediğimiz, hatırlayamadığımız veya anlayamadığımız şeyleri görsel olarak nasıl hayal ederiz?" sorusunu düşündürten çalışmalarınızın, sanata katkı boyutunu nasıl ifade edersiniz?

Çalışmalarımın genel gövdesine bakacak olursak, vermek istediğim tek mesaj bu. 2011'de abimi kaybettikten sonra zaman içinde hatırlayamadığım şeyler oldu. Hatırlayamadığım görsel, işitsel anılarımı zaman içinde kaybetmeye başladım. Abim fotoğraf çektirmeyi çok sevmediği için elimizde son yıllara ait çok az fotoğraf vardı. Bu refleksle tasarladığımı yeni yeni fark ediyorum. Bir süredir tasarladığım projelerin açık bir şekilde ortak bir amacı ve mesajı var; göremediğimiz, hissedemediğimiz ve anlayamadığımız şeyleri somut olarak ortaya koymak, onlara dönüp tekrar bakabilmek. İnsan hafızası önce dokunma ve koku gibi anıları, sonra işitsel ve görsel anıları, en son da duygusal anıları unutuyor. Bu süreç herkes için farklı ilerleyebiliyor; ama fotoğraflar, videolar gibi hatırlatıcılar, anılarımızı canlı tutmaya yardım ediyor. Yaşadığımız, deneyimlediğimiz anları kaybetmeme ve somutlaştırma için tasarlamaya, projeler geliştirmeye başladım. Biyoloji ile ilgili çalışmalarım da yine gözle göremediğimiz ve gözümüzde canlandıramadığımız senaryolar üzerineydi. Bu da sanata, "bilinmeyeni deneyimletme" gibi nadir bir katkı sunuyor.

Çok disiplinli çalışıyorsunuz; dijital sanat, heykel, resim, fotoğraf ve video... Yaptığınız işi siz nasıl tanımlıyor, bu işe nasıl bir anlam yüklüyorsunuz?

Benim için sanat, tek bir malzemeye veya tekniğe sadık kalmaktan ziyade, doğru fikri ve mesajı en iyi hangi medyumun anlatacağını seçmek. Bazen bu bir heykel oluyor, bazen interaktif bir dijital proje. Her proje, malzemesini kendisi belirliyor.

Sanat ve teknoloji arasındaki sınırların bulanıklaştığı günümüzde, gelecekte sanatın nasıl bir evrim geçireceğini düşünüyorsunuz?

Teknoloji, sanatın sadece üretim araçlarını değil, anlam katmanlarını da değiştiriyor. Yapay zekâ, biyoteknoloji, veri sanatı... Bunlar sadece araç değil, aynı zamanda konu. Gelecekte sanatçının rolü, teknolojiye yön vermek kadar onun etik ve insani boyutlarını tartışmaya açmak da olacak bence.

Gençlerin sanatla olan bağı hakkında nasıl gözlemleriniz var?

Yeni nesil, sanatın tüketicisi değil üreticisi olmayı daha çok istiyor. Sosyal medya, gençleri sadece izleyici olmaktan çıkarıp doğrudan üretici pozisyonuna getiriyor. Bu harika ama aynı zamanda "derinleşme" meselesini daha da önemli kılıyor.

Dünyada en sevdiğiniz sanat rotaları hangileri?

New York'taki The Met, Londra'daki Tate Modern ve Venedik Bienali... Ama en ilham aldığım yerler genelde büyük müzeler değil; küçük bağımsız galeriler ve kamusal alanlarda denk geldiğim deneysel işler.

Son dönemde keşfettiğiniz, genç sanatçılar arasında takip ettiğiniz isimler kimler?

Büyük bir Brian Donnelly (KAWS) hayranıyım. Ryoichi Kurokawa, Carsten Höller, Chiharu Shiota yakından takip ettiklerimden. Türkiye'de genç kuşaktan Ertuğrul Güngör, Faruk Ertekin ve Metin Alper Kurt'un işleri ilham verici. Ayrıca biyosanat alanında çalışan Joe Davis'in genç asistanlarının üretimlerini de ilgiyle takip ediyorum.

Sonbahar sanat gündeminiz belli mi, programınızda neler var?

İstanbul'da kurmayı planladığım tasarım stüdyosunun hazırlık sürecindeyim. Ayrıca hem Türkiye hem Amerika'da birkaç kamusal alan projesi için enstalasyon tasarımları geliştiriyorum. Bu sonbahar, yeni projelerim için hem atölye hem de saha çalışmalarıyla oldukça yoğun geçecek. Aslında bilimle yolum tamamen tesadüfen kesişti. Ama moda ve eğlence her zaman benim alanımdı. Bilimsel altyapımla o alanda enstalasyonlar yapmaya devam edeceğim.

Kariyerinizin en başına dönüp baktığınızda sizi Paris Haute Couture sahnesine taşıyan en belirleyici dönüm noktası neydi?

Aslında benim dönüm noktam, tüm zorluklara rağmen üretmeye devam etmeyi seçmekti. Hatta oturma odam zamanla bir atölyeye dönüştü diyebilirim, çünkü durmayı hiç hayal edemedim. Kısacası Beyrut'ta o dönemdeki kaosun ortasında bile odağımı kaybetmemek, beni Paris'e ve haute couture dünyasına taşıyan en önemli şey oldu.

Yolculuğunuz aynı zamanda savaşın gölgesinde başlamış. Peki kişisel zorluklar ve toplumsal krizler, yaratıcılığınızı ve sanatsal direncinizi nasıl şekillendirdi?

Savaşın içinden geçmek insana hayatta kalmayı, uyum sağlamayı ve gerçekten önemli olana tutunmayı öğretir. Benim için o dönemde bu, hayal gücümü kullanarak güzelliğe tutunmak demekti. O deneyim hiç terk etmiyor insanı; özellikle de son altı yıldır Lübnan'da yaşadığımız her şeyle birlikte. Bugün hâlâ işlerime yaklaşımımı derinden şekillendirmeye devam ediyor.

Hem bir illüstratör hem de ressam olarak disiplinler arası bir bakış açısına sahipsiniz. Bu sanatsal pratikler couture estetiğinizi nasıl etkiliyor ve zenginleştiriyor?

Çizim ve resim bana orantıyı, dengeyi ve detayların önemini öğretti. Bu dersler, silüetin çizgisinde, drapelerde ya da işlemelerde oldukça doğal bir şekilde couture'a yansıyor.

Sırt detaylarının tasarımlarınızda en güçlü imzalarınızdan biri haline geldiğini biliyoruz. Peki bedenin farklı bölgelerini güç metaforu olarak kullanma fikri, tasarım felsefenizde nasıl gelişti?

Sırt beni her zaman büyüler. Bir kadın yürüyüp uzaklaştığında, ileriye doğru adım attığında görülen şey odur. O bölgedeki detayları tasarlamak, sessiz bir özgüven ifadesi gibi; gücün görünür olması somut varlığına gerek olmadığını söylemenin etkili bir yolu.

2009'da "Edition by Georges Chakra" ile couture estetiğini hazır giyime taşıdınız. Bugün yaratıcılığınızda couture ile hazır giyim arasındaki dengeyi nasıl tanımlarsınız?

Couture her zaman yaptığım işin kalbinde oldu. Orada, yaratıcılığı ve ustalığı hiçbir sınır olmadan ifade edebiliyorum. Hazır giyim farklı; o, daha çok kadınların günlük hayatlarına ulaşmakla ilgili. Zorluk, couture ruhunun bir kısmını daha kolay giyilebilen parçalara aktarmakta. Ama couture daima işimin en saf, en özgür hali olarak kalıyor.

"Zamansızlık" kavramı modada sıkça dile getiriliyor. Sizin için zamansızlık nasıl bir sentezin eseri?

Benim için zamansızlık hem görünümün formunda hem de verdiği duygudadır. Kusursuz bir çizgi önemli; ama bir parçayı genellikle bir sezonun ötesine taşıyan şey, ardındaki duygudur.

Marina Rinaldi ile yaptığınız kapsül koleksiyon, 1920'lerin özgür ruhundan ve Antik Yunan ile Roma'nın zamansız silüetlerinden ilham alıyor. Bu tarihi referansları günümüz kadınının gardırobuna taşımakta sizi en çok heyecanlandıran şey neydi?

En çok hoşuma giden şey, zaman dönemleri arasındaki kontrast oldu. 1920'ler özgürlük ve hareket demekti, Yunan ve Roma ise zamansız çizgiler ve güçtü. İkisini modern bir gardıroba taşımak koleksiyona bambaşka bir enerji kattı.

Sizce moda, kadınların kendi hikâyelerini yazabilmeleri için nasıl gerçek bir araca dönüştürülebilir?

Moda her zaman kumaştan, kesimden ve işlemelerden daha fazlası oldu; başlı başına bir dil. Stil, renkler ve farklı silüetlerle kişiliği ve ruh halini yansıtabilir. Moda, giyenin kendine ait hissettiği, otantik bir hikâye anlatır.

Peki Marina Rinaldi'nin de sizin de benimsediğiniz kapsayıcı moda ilkesinde, beden ölçülerinin ötesine geçerek farklı kültürleri ve kimlikleri nasıl kucaklamalı?

Kapsayıcılık yalnızca beden ölçüleriyle ilgili değil. Farklı geçmişlerden, kültürlerden ve hikâyelerden gelen kadınların kendini görülmüş hissetmesiyle ilgili. Moda, kimseyi bu konuşmanın dışında bırakmamalı.

Koleksiyonun Dubai'de tanıtılmasının üzerine, son zamanlarda yükselen Orta Doğu estetiğinin küresel moda sahnesini nasıl şekillendirdiğini merak ediyoruz. Bu kültürel etki tasarımlarınıza nasıl yansıyor?

Orta Doğu'nun uzun bir detay, ustalık ve güzellik sevgisi geleneği var. Bugün bu ruh, küresel moda sahnesine yön veriyor. Burada büyümüş olmak ve atölyemi Beyrut'ta var etmek, bu etkiyi tasarımlarıma çok doğal bir şekilde taşımama neden oluyor.

Couture defilelerinizi ya da bir podyum sunumunu hikâye anlatımına dönüştürme sürecinizi bize kısaca nasıl anlatırsınız?

Bir şov, izleyicilerin koleksiyonun tasarımcının zihninde canlandığı şekilde hissetmesini ve deneyimlemesini sağlamalıdır. Bu sadece elbiselerden ibaret değil; ışıkların, müziğin, modellerin hareketin ve tüm atmosferin birleşimidir. İzleyicilerin salondan, koleksiyonun verdiği hissin hafızasıyla ayrılmalarını isterim.

Peki hayatta sırt çevirdiğiniz ama değerini sonradan anlayıp size ders veren anılarınız var mı?

Bir dönem doğru hissettirmeyen birçok proje ya da fırsata "hayır" dedim. Geriye dönüp baktığımda, çoğu karar vizyonumu korumama yardımcı oldu. Bazen, inanılmaz derecede zor olsa bile, uzaklaştığınız şey en az yöneldiğiniz şey kadar önemli.

Dünyayı tasarım gayesiyle gözlemlerken bazen sadece durup, dinginlik aradığınız anlar oluyor mu?

Evet, elbette oluyor. Bazen her şey fazlasıyla gürültülü hale geliyor. Ara vermeden yaratım mümkün değil. O sessiz anlar bana yeniden başlama, zihnimi sıfırlama ve tekrar hayal kurma alanı veriyor.

Birlikte aynı projede yer almak size ne hissettirdi? Gerçek bir takımsınız diyebilir miyiz?

Evet, artık ikinci filmle birlikte gerçek bir takım olduğumuzu kanıtladığımızı düşünüyorum.

Çekim sırasında yaşadığınız en komik an hangisiydi?

Güldüğümüz o kadar çok an var ki... Şu anda spesifik olarak bir şey hatırlayamadım ama birinci filmde Şebnem'in masayı kırdığı ve gerçekten yere düştüğü an çok komikti. İkinci filmde de tren sahnesi, "çuf çuf". Bunu, izleyince anlayacaksınız.

Sosyal medyada takipçileriniz, sizin hakkınızda en çok neyi merak ediyor?

Sürekli koşturma halindeyim ama her şeyi dengeli bir şekilde yaparak aileme de vakit ayırıyorum. O anları nasıl yaşadığımı merak ediyorlar bence.

Bir düğün hikayesinin parçası olmak aslında biraz da hayatın dönüm noktalarını hatırlatıyor. Sizin kendi hayatınızda dönüm kırılma noktası olarak gördüğünüz anlar neler?

Hayatımdaki dönüm noktam herhalde Ali'yle tanışıp evlenmem diyebilirim. Gerçekten hayatımın dönüm noktasıydı ve hayatın güzel bir yönüne doğru yol almamı sağladı.

Sizin için sahnede ya da sette olmanın en büyülü tarafı ne?

En büyülü tarafının, çekim sırasındaki mücadele ve sonrasında yaptığımız işleri izleme kısmı olduğunu söyleyebilirim. Projeyi kabul etme, karakteri çıkarma, ezberleme, prova yapma... Bunların hepsi, bütününde insana yaşadığını hissettiren şeyler. Sette olmak insanı disipline ediyor bence.

Sahnede ya da sette hangi anlarda "iyi ki bu işi seçmişim" diyorsunuz?

Ben bir kere kesinlikle bu işi yapmak için doğduğumu hissediyorum. Kalbim ve ruhum beni nereye sürüklediyse ben de o tarafa gitmek için mücadele ettim.

Çekirdek ailemde, küçük arkadaş çevremde mutlu olmak, hayatın içinde olmak, onlarla vakit geçirmek... Özel hayatımda beni bunlar besliyor ve kendimi çok iyi hissettiriyor. Bir de topraklandığımı hissediyorum. Böyle aklı başında olmamın sebebi bunlar; aile hayatım.

Sabahları güne genellikle nasıl başlarsınız?

Güne kızlarımın 05.30'da uyanmasıyla başlıyorum. Çoğunlukla da sabahları "lütfen biraz daha uyuyayım" diye dua ettiğim anlar oluyor. Çocuklarla vakit geçirmek istiyorum ama bir şekilde uykuya da ihtiyacım oluyor. Sabahları güne çığlık sesleri ve mutluluklarla uyanıyorum ama bir taraftan da uyumaya çalışıyorum.

"Şöyle bir yeteneğim olsa" dediğiniz bir şey var mı?

Keşke bir enstrüman çalabilseydim, çok isterdim.

Hayatınızda sizi en mutlu eden rutinler neler?

Çocuklarla, ailemle vakit geçirmek.

Çektiğim işlerin izleyiciyle buluşacak olması beni çok heyecanlandırıyor.

Oyunculuk kadar tutkuyla yapacağınızı düşündüğünüz başka bir meslek var mı?

Başka bir meslek hayal edemiyorum.

Yazmayı artık telefon üstünden yapıyoruz. Bir kâğıt kalemi dahi çok zor tutuyoruz. Senaryo çalışırken işler değişiyor. Konuşmak ve ezberlemek, ikisi de hayatımın ortasına yerleşiyor.

Dördünüz tatile gidecek olsanız neresi olurdu, kızlarla nereye gitmeyi isterdiniz?

Zaten dördümüz tatildeymişiz gibi bir film çektiğimiz için, gerçekten yakın arkadaşlarımla tatile çıkmış gibi hissediyorum.

Sizi en çok kim güldürür?

Beni en çok eşim Ali güldürüyor. Güldürüyor, sonra da öldürüyor.

Bir şekilde kuruyorum. Allah yardım ediyor. Eşim çok yardımcı. Onunla birlikte kuruyoruz aslında.

Huzurlu bir anı tanımlar mısınız?

Çalıştıktan sonra eve gelip yatağıma girdiğim ve sabah yatağımda uyandığım anlar, benim en huzurlu anlarım.

Kendinizle ilgili duyduğunuz en ilginç dedikodu?

Jennifer Lopez'le fotoğraf çektirmek için bir milyon TL vermişim. Tabii ki yok böyle bir şey.

Hayatınızda aldığınız en büyük risk neydi?

Hayatımda aldığım en büyük risk, Gebze'deki aile hayatımdan çıkıp hayallerimin peşinden gitmek. Ama tabii ki bunu hiç kimseyi kırmadan, incitmeden yapmak. Yani hem annemi babamı üzmedim hem de bir bilinmezliğe doğru yürümeye başladım. Bugünlere gelmek için DJ'lik ve VJ'lik yaptım. Çalışıp aynı günün akşamı eve dönerdim. Sonra paramı kazanmaya başladım, kendime ev tuttum. Olmadı, evimi kapattım, ev arkadaşı buldum. Yine denedim, hiç pes etmedim, çalıştım. İşte bunlar, benim aldığım büyük risklerdi.

Seyahate çıkarken size kim eşlik etsin istersiniz? Hayal kurmak serbest.

Seyahate çıkarken ailemle olmayı tercih ediyorum. Eskiden daha kalabalık seyahatlere çıkıyorduk ama ortak programda buluşmak artık çocuklarla zor olabiliyor. Biz de o yüzden kendi çekirdek ailemizle hareket etmeyi öğrendik.

Şebnem Bozoklu

Birlikte aynı projede yer almak size ne hissettirdi? Gerçek bir takımsınız diyebilir miyiz?

İkinci filmin ardından artık kesinlikle bir takım olduk diyebilirim. İlk film, hepimiz için bir tanışma, bir araya gelme ve birbirimizi öğrenme filmiydi. İkinci filmde gerçek bir takıma dönüştük. Birbirinden çok farklı üç meslektaşımla çalışmak, birlikte gülmek, birlikte yorulmak, birlikte toparlanmak harikaydı.

Çekim sırasında yaşadığınız en komik an hangisiydi?

Benim için kesinlikle tren sahnesiydi. Termometrenin yaklaşık 40°C'yi gösterdiği bir günde, küçücük bir vagonda 20 cm topuklularımızla şarkı söyleyip yarınlar yokmuşçasına dans ettiğimiz o şahane günü asla unutamam.

Sosyal medyada takipçileriniz sizin hakkınızda en çok neyi merak ediyor?

Çeşitli sosyal mecralarda farklı yaş grupları tarafından takip ediliyorum. Aldığım eğitimden seyahat tavsiyelerine, makyaj önerilerinden çanta ayakkabı fikirlerine kadar geniş bir soru yelpazesi ile karşılaşıyorum.

Bir düğün hikayesinin parçası olmak aslında biraz da hayatın dönüm noktalarını hatırlatıyor. Sizin kendi hayatınızda dönüm noktası olarak gördüğünüz anlar neler?

Benim için dönüm noktası, istediğim, hayalini kurduğum, üzerine çalıştığım ve uğraştığım şeylerin gerçekleştiğini görmek.

Hayatta kendimi en şanslı bulduğum şey istediğim mesleği yapabiliyor olmam. Bu sebeple profesyonel bir oyuncu olarak çalışmaya başladığım ilk günden beri, çok sevdiğim mesleğimin tadını çıkarıyorum. Oyunculuk başlı başına büyülü bir şey.

Sahnede ya da sette daha çok hangi anlarda "iyi ki bu işi seçmişim" diyorsunuz?

Her an. Üniversitede oyunculuk okumaya başladığım ilk günden beri, her an. Bir de üzerine özenerek ve düşünerek oynadığım bir karakterin seyircide gerçek bir karşılık bulduğunu hissettim mi, benden mutlusu yoktur.

Uzun yıllardır ekranda görmeye alıştığımız bir isim olarak oyunculuk dışındaki hayatınızda sizi en çok besleyen şeyler neler?

Kesinlikle seyahat. Kendimi bildim bileli en büyük motivasyon kaynağım seyahat olmuştur. Buna ek olarak; filmler, şarkılar, kitaplar, sofralar, arkadaşlar...

Sabahları güne genellikle nasıl başlarsınız?

Sabahları güne eşim Kanat'ın beni uyandırması ile başlıyorum genellikle. Benden erken uyanır ve her sabah uyanmam gereken saatte beni uyandırır. Mutlaka her sabah birlikte sabah kahvemizi içer, o günü konuşuruz. Kendimi sabah insanı olarak tanımlayabilirim.

Zaman yolculuğu yeteneği hiç fena olmazdı.

Hayatınızda sizi en mutlu eden rutinler neler?

Ev ve evle ilgili her rutin beni mutlu eder ve sakinleştirir. Sabah kahvesi, birlikte hazırlanan kahvaltılar, gündelik işler ve uyku öncesi kendime ayırdığım cilt bakımı rutinim.

Hem "Gelin Takımı 2"nin vizyona girecek olması hem de Kasım'da başlayacak yeni dizim, beni çok heyecanlandırıyor.

En güçlü ve en zayıf yanlarınız?

Güçlü tarafım, özgüvenli yetiştirilmiş olmam ve gülmeyi hiç bırakmamam. Zayıf tarafımsa dünyada baş döndürücü, hızla çoğalan kötülüğe karşı çok çaresiz hissetmem.

Yeme-içme sektöründe iyi bir kariyer, hiç fena olmazdı.

Yazmak mı, konuşmak mı? Hangisi tercihiniz?

Hem konuşup hem yazmak.

Dördünüz tatile gidecek olsanız bu neresi olurdu?

İlk filmi Bodrum'da, ikinci filmi Fethiye'de çektik. Bu sayede hem tatil yaptık hem çalıştık diyebilirim. Üçüncü film Dubai'de çekilecek diye bir dedikodu duydum. Kızlar, bavulları hazırlayın.

Sizi en çok kim güldürür?

Tabii ki annem.

İnsan yeter ki bir konuda dengeyi tutturmak istesin... Ne kadar uzun ve düzensiz saatlerde çalışırsam çalışayım eşime, anneme, yakın arkadaşlarıma zaman ayırmaya çalışıyorum. Dar alanda ve zamanda paslaşmayı öğrendim.

Huzurlu bir anı bize nasıl tanımlarsınız?

Sessizlik. Benim için huzur kesinlikle sessizlik ve sakinlikle mümkün.

Kendinizle ilgili duyduğunuz en ilginç dedikodu?

Vampir olduğum.

Hayatınızda aldığınız en büyük risk neydi?

Kendim kalmak.

Seyahate çıkarken size kim eşlik etsin istersiniz? Hayal kurmak serbest.

Yanında nefes alabildiğim ve ağırlık yüklemeyen tatlı insanlar olsun.

Ecem Erkek

Birlikte aynı projede yer almak size ne hissettirdi? Gerçek bir takımsınız diyebilir miyiz?

Birbirimizin kayıp lise arkadaşları gibi olduk. Sanki lisede çok sıkı arkadaşmışız da bir şekilde hayat bizi başka yerlere savurmuş, yıllar sonra da bir araya getirmiş gibi. Hiç yabancılık çekmedik. İyi bir takımız, evet.

Çekim sırasında yaşadığınız en komik an hangisiydi?

Çok spesifik bir örneğim yok ama dil sürçmelerine çok gülerim. Öyle saatlerce güldüğüm bir anımız olmuştu.

Bana sürekli "Nasıl zayıfladınız?" sorusu soruluyor bu ara.

Dönüm noktam, Bursa'da tiyatrodan istifa edip İstanbul'a gelmem oldu.

Sizin için sahnede ya da sette olmanın en büyülü tarafı ne?

En büyülü an sanırım herkesin gözünün sizin üzerinizde olması. Normal hayatta bundan çok rahatsız olurken, sahnede bundan asla rahatsız olmayışım benim için oldukça büyülü.

Uzun yıllardır ekranda görmeye alıştığımız bir isim olarak oyunculuk dışındaki hayatınızda sizi en çok besleyen şeyler arasında neler var?

Müzik dinlemeye bayılıyorum, yeni müzikler keşfetmeyi ise çok seviyorum. Her telden müzik dinlerim. Hatta sabah müzikle uyanır, gece müzikle uyurum.

Sabahları güne genellikle nasıl başlarsınız?

Mantra dinler, başarabilirsem 10 dakika meditasyon yaparım. Sonra rutinlerim devreye girer: Loli'yi besle, dışarı çıkar, antrenmanını yap. Sonra iş...

Kesinlikle profesyonel sporcu olmak isterdim. Yüzme ya da jimnastik alanında milli bir sporcu olabilirmişim.

Hayatınızda sizi en mutlu eden rutinler neler?

Sabah kahvesi ve öğle yemeği sonrası Türk kahvesi. O kahve anlarında sanki tüm dertlerim, sıkıntılarım uçup gidiyor.

Kariyerinizde şu sıralar sizi en çok ne heyecanlandırıyor?

Sürpriz! Beni uzun zamandır heyecandan titreten bir şey var ama söyleyip büyüsünü bozmayacağım. Zamanı gelince çığlık atarım.

En güçlü ve en zayıf yanlarınız neler?

En güçlü yanım da en zayıf yanım da anaçlığım.

Oyunculuk kadar tutkuyla yapacağınızı düşündüğünüz başka bir meslek var mı?

Yok, biliyor musunuz?

Yazmak mı, konuşmak mı, tercihiniz hangisi?

Konuşmak, konuşmak, konuşmak... Çünkü yazışırken arada verdiğiniz nefesi, iç çekişleri ya da esleri yazamıyorsunuz. Yazarken kişiyle göz göze dahi gelemiyorsunuz. O sebeple konuşmak, elbette.

Bu takımla beraber her yere gidilir ama ben onlarla Amerika'ya gitmek isterdim. Mesela New York'a...

Sizi en çok kim güldürür?

Beni en çok, hayatımda en çok sevdiğim insan güldürür.

Kendiliğinden kuruluyor sanırım. Bunun için ekstra bir çaba göstermiyorum. Belki nerede ne konuşacağımı biliyorumdur.

Huzurlu bir anı bize nasıl tanımlarsınız?

Sabah saatleri... Loli'm kucağımda, bir elimde kahve, dışarıda yağmur, arkada sakin bir müzik. Kocaman ormana açılan kocaman pencereler...

Kendinizle ilgili duyduğunuz en ilginç dedikodu nedir?

Ben duymadım, duyduysanız siz söyleyin bana.

Hayatınızda aldığınız en büyük risk neydi?

Risk almayı pek sevmem.

Seyahate çıkarken size kim eşlik etsin istersiniz? Hayal kurmak serbest.

Nereye gidersem gideyim, oranın dilini, kültürünü, gezilecek en özel yerlerini bilen bir arkadaş isterim yanımda.

Nilperi Şahinkaya

Kesinlikle, her biriyle ayrı eğleniyorum. Her birinin espri yeteneği bir diğerinden farklı ve bu bana kendimi iyi hissettiriyor. Gülmek dışında dertleştiğimiz de oldu, hep de anlaşıldığımı hissettim. Sette, aralarda, karavanda toplanıp sohbet etmek, sabahları aynı makyaj karavanında hazırlanmak en büyük motivasyonumdu. Bu durum, oynarken doğru paslaşmamızı da sağladı.

Çekim sırasında yaşadığınız en komik an hangisiydi?

Bir tanesi, Seda'yla yürürken düşmemeye çalıştığımız için şelaleye el ele girdiğimiz anlardı. Gülmemek için kendimi zor tuttum. Diğeri de korsan gemisinde rol gereği Şebnem'in Emrah'la bir atışmasıydı. Yine kendimi çok zor tuttum gülmemek için.

Sosyal medyada takipçileriniz sizin hakkınızda en çok neyi merak ediyor?

Şu sıralar, bu iş bazında gerçekten iyi anlaşıp anlaşmadığımızı çok merak ediyorlar.

Bir düğün hikâyesinin parçası olmak aslında biraz da hayatın dönüm noktalarını hatırlatıyor. Sizin kendi hayatınızda dönüm noktası olarak gördüğünüz anlar neler?

Küçüklüğümden beri ülke değiştirerek zaten dönüm noktaları yaşıyordum. Çevre değişimi insan hayatının en büyük dönüm noktası oluyor. Sonrasında İstanbul'a taşınmam, kendi evime geçip kendi hayatımı şekillendirmeye başlamam benim için ciddi bir dönüm noktasıydı. İlk yıllar çok zor geldi, uzun süre çalışmama rağmen boşa kürek çekiyormuşum gibi hissettim. Emeklerimin meyvesini almam çok uzun zaman aldı fakat o eşiği geçince her şey hızla kolaylaşıp güzelleşti. Şimdi annemi kaybetmek de yeni bir dönüm noktası oldu. Onun desteği olmadan yaşamayı öğrenmem gerekecek. İnşa ettiğim başarı, daha çok onunla paylaşmak içindi. Artık merkezime sadece kendimi koyup, her şeyi sadece kendim için inşa etmeyi öğrenmem gerekiyor. Kendi kendime anne olmayı öğrenmek belki de...

Sahnede veya sette oynamaya başladığınız anda bir yaratım süreci başlıyor. O an değişik bir hal, bir transa geçiş hali gibi. Hem o anda tüm duyularınızla var olmanız hem de kendinizi o rolde kaybetmeniz gerekiyor. Bu, harika bir his.

Sahnede ya da sette hangi anlarda "iyi ki bu işi seçmişim" diyorsunuz?

İş bittiğinde, sahnelerimi izlediğim anda veya sahnede alkış başladığında...

Uzun yıllardır ekranda görmeye alıştığımız bir isim olarak oyunculuk dışındaki hayatınızda sizi en çok besleyen şeyler neler?

Olayları karşılarken kendimi, daha doğrusu seçimlerimi ve nedenlerini analiz etmek. Yedi yıl psikanalize gitmiş biri olarak, belki de en çok bunun beslediğini söyleyebilirim. Kişi kendini keşfetmeyi öğrenirken, aynı zamanda karakter yaratmayı öğreniyor. Doğru soruları sormayı, değişik perspektiflerden bakmayı öğreniyorsunuz. Bilinçdışı, lebiderya bir alan ve keşfi, yaratımda birçok kapı açıyor.

Sabahları güne genellikle nasıl başlarsınız?

Kahvemi içerim, aklımda bir tek o vardır. O sırada mesajlarımı ve maillerimi kontrol ederim.

"Şöyle bir yeteneğim olsa" dediğiniz bir şey var mı?

Bir yetenek sayılmasa da sabahları erkenden uyanıp güne zımba gibi başlayabilmek isterdim.

Hayatınızda sizi en mutlu eden rutinler neler?

YouTube'da gezmek, sosyal mecralarda reels izlemek, müzik dinlemek, peş peşe film/dizi izlemek. Evde tek başıma yaptığım tüm boş aktiviteler...

Kariyerinizde şu sıralar sizi en çok ne heyecanlandırıyor?

Bir süredir içime çok sinen, çok heyecanlandıran işler geliyor. Bazıları oluyor, bazıları olmuyor fakat gelen teklifler epey çoğaldı ve güzelleşti.

En güçlü ve en zayıf yanlarınız olarak neyi söylersiniz?

Atom karınca gibi çalışırım, hiç yorulmam. Durmadan 12 saat boyunca çalışabilirim. Zayıf yönüm ise beklemek; çok zor geliyor. Eylemsizlik beni çok zorluyor.

Psikolog olabilirdim, zaten yaptıkları iş bizden çok farklı değil. Biz, bir karakterin yapısını çözüyoruz; onlar ise danışanlarının.

Yazmak, çünkü kendimi yazılı daha iyi ifade ediyorum. Konuşurken dikkatim çok dağılıyor.

Dördünüz tatile gidecek olsanız bu neresi olurdu?

Dubai.

Sizi en çok kim güldürür?

Seda.

Kurmuyorum. İş varsa, sadece iş var. Gerisi evde tek kalmak isteyerek geçiyor.

Huzurlu bir anı bize nasıl tanımlarsınız?

Evde tek başıma, televizyon karşısında, dışarıda yağmur, kedilerim kucağımda...

Kendinizle ilgili duyduğunuz en ilginç dedikodu neydi?

Burada söyleyemiyorum, çünkü biraz canımı sıktı.

Hayatınızda aldığınız en büyük risk neydi?

Oyuncu olmak.

Seyahate çıkarken size kim eşlik etsin istersiniz? Hayal kurmak serbest.

Hiç uçuk hayallere gerek yok; bizim kızlar ve senaristimiz Ayşe Balıbey.

Röportaj: Ceylan Yeniacun

Fotoğraf: Burcum Baygut

Styling: Zilan Bülbül

Saç: İbrahim Zengin

Makyaj: Gamze Tekin Alp

Video: Ardan Can Güngör, Demirhan Argun, Mustafa Furat

Prodüksiyon: Zeynep Kılıç

Fotoğraf Asistanı: Selim Kılıç

Styling Asistanları: Buse Kömcü, Melisa Bülbül

Saç Asistanı: Merve Rüzgar

Makyaj Asistanı: Nilay Baş

Mekan için Mavi At Binicilik'e teşekkür ederiz.

Oyunculuk hangi yönüyle seni kendine çekti? Neydi senin için cazibesi?

Kendimi bildim bileli oyuncu olmayı istiyordum. Çocukken oynadığımız evcilik oyunu hiç bitmemiş gibi hissediyorum. Cazibesi, sürekli beni diri ve çocuk tutuyor olması.

Sete ilk adımını attığında içinde yankılanan o sesi hatırlıyor musun?

İçimde büyük bir endişe vardı. Büyük bir kalabalığın içinde ne yapacağını bilmeyen bir kız çocuğu gibiydim. Tiyatro eğitimi alıyordum bir yandan ama okulda öğretildiği gibi değildi hiçbir şey... Set ortamı daha farklı ve çok büyük bir okul.

Takım: Sandro

Takılar: Good Things Atelier

Başkalarının yorum yapması bir yana, sen ekranda kendini izlerken neler hissediyorsun?

Çok kalabalıkla izlerken geriliyorum. Yalnız veya çok yakınlarımla izlemek daha rahat geliyor. Yaptığım iyi veya kötü şeyleri izleyip görmem gerekir. Yeri geldiğinde hem kendimi takdir edebilmeliyim hem de hatalarımı görüp ders çıkarabilmeliyim.

Her yaşam öyküsü kendine özel; çocukluğundan bu yana Sera'yı düşündüğünde özellikle neleri başarmış olmakla gurur duyuyorsun?

Hayallerimin peşinden gittim ve günün sonunda mutlu olduğum bir mesleğe sahibim. İşe giderken işe gidiyormuş gibi hissetmemek, büyük bir lüks ve bunu kendime tanıdığım için öyle hissediyorum.

Hangi hayalini gerçek kıldın, hangisini hâlâ cebinde taşıyorsun?

Tam bir hayalperestim, biri biter hemen yerine yenisi eklenir. Bu doyumsuz bir iç savaş gibi değil ama düş dünyasında gezinmeyi seviyorum. Zaten işimiz de biraz bu...

Sana hayatta en çok keyif veren şeyler neler?

Aileyle vakit geçirmek denebilir... Çok kalabalık bir aile ortamında büyüdüm; kuzenler, teyzeler, halalar... İstanbul'da bizimkilerden biraz uzağım, çalışırken sürekli görüşemiyoruz. Yazın daha çok birlikteyiz, o yüzden yaz aylarını çok seviyorum... Aile ortamı hem çok güvende hem de en iyi hissettiğim bir yer.

Gömlek, etek: Naia

Moda senin için bir ifade biçimi mi, yoksa kendini anlatmanın bir yolu mu?

Modayı çok takip etmiyorum, bu konu hakkında çok bilgi sahibi değilim sadece zamansız ve kendime yakıştırdığım parçaları almaya özen gösteriyorum.

Seyahat senin için bir kaçış mı, yoksa daha çok kendine dönüş mü? Hangi tarz seyahati seversin; dinlenmeyi mi, inzivayı mı, kültür sanat etkinlikleriyle kendini geliştirmeyi mi?

Kesinlikle dinlenmek ve eğlence... Set koşullarını biliyorsunuz, çoğu zaman konfor alanımızdan çıkıyoruz, o yüzden tatillerde dinginlik ve konfor ararım.

Özgürlük senin için nedir?

Özgürlük benim için insanın her şekilde kendi olmasıdır; istekleriyle özgür olmak değil de kalbiyle özgür olmalıdır insanlar. En önemlisi de bence "hayır" diyebilmek..

Sana bir duygu armağan eden izlediğin son film, dizi, kitap neydi?

"Gece Yarısı Kütüphanesi." Çok sevdim. Sonsuz ihtimallerin göreceliliğini çok romantik bir dilde anlatmış.

Üst: Nu

Yüzükler: Urart 1972

Zamanı tamamen kendine ayırabildiğin anlarda, hangi ritüellerin devreye girer?

Sabahları mutlaka meditasyon yaparım, ibadet ederim... Onun dışında kendimle kalmayı çok severim. "Me time" yaratamadığım zamanlarda gergin oluyorum, buna kendimi çok alıştırmışım. Bazen resim yapmak, bazen yazı yazmak, bazen sadece hayal kurmak...

Aşk, oynadığın karakterlerde çoğu zaman fırtınalı bir deniz gibi... Peki, gerçek hayatta aşkı nasıl yaşıyorsun?

Kendi rutinlerim çok bellidir. Kendine sadık, keyfine düşkün bir insanım... Sanırım önceliğimi karşı tarafa vermek olabilir, onun önceliklerini de önceliklendirmek.

Seni en çok ne gülümsetir? Akşam yattığında "bugün güzel bir gündü" dedirten ne oluyor?

Yattığımda uyumadan önce o günün yaşanmış üç güzel olayını kendi kendime hatırlatıp şükrediyorum. En az üç maddelik şükür listesi... Aldığım bir iltifat, uzun zamandır yemek istediğim bir tatlıyı yemiş olmak, kendime bir şey ısmarlamak veya güzel bir iş teklifi... Hepsini sıralarım... Sıraladıkça hem hayata bakışı değişiyor insanın hem de bu maddeler artıyor. Sihir gibi.

Elbise: Victoria Beckham/V2K

Mücevher: Urart 1972

Şu sıralar hayatın hangi durağındasın?

Eskiden mesleğime karşı çok toksiktim. Oyunculuk hayatımın merkezindeydi, sadece o alanda keyif alabileceğime ve o işi yapabileceğime inanıyordum. Daha fazla duvarlarım vardı. Sanatın her alanında bir o kadar keyif alabileceğimin farkındayım, hatta sanatsal bir alan olmasına gerek yok bile. Hayata daha bir bütün olarak bakıyorum. Kendimi daha özgür ve yeniliklere açık bırakıyorum diyebilirim.

Röportaj: Filiz ŞEREF KULU

Fotoğraf: Sinem YAZICI

Styling: Zilan BÜLBÜL

Saç: Erdem GÜL

Makyaj: Yiğit İZGİ / Gucci Beauty Ürünleri ile

Video: Ardan GÜNGÖR

Mekan için Swissotel The Bosphorus, Istanbul'a teşekkür ederiz.

Moda dünyası her ne kadar benzer imajlar yaratıyor gibi görünse de kadınlar için özgün bir hikaye yazmaya, kişiselleştirilmiş stile anahtar parçalar sunmaya, özgünleşmeye alan açıyor. Stil ise bu özgünlüğün en güçlü dili olarak sizin için ne ifade ediyor?

Stil, benim için kendini ifade etmenin en zarif ve en sessiz yolu. Bir kıyafetten çok daha fazlasını anlatır; bakışta, duruşta, yürüyüşte kendini belli eder. Modaya uymak mümkün ama stil, insanın kendini tanımasıyla başlar. Bana yakışanı seçmek, fazlalıklardan uzak durarak bir imza bırakmak... Benim için stil tam olarak bu.

Stil yolculuğunuzu düşündüğünüzde, sizi bugünkü duruşunuza taşıyan başlıca duraklar ve iz bırakan adımlar nelerdi?

New York'ta doğup Miami'de büyümek bana iki farklı dünyanın ritmini kattı. Bir yanda metropolün sofistike gücü, diğer yanda güneşin ve denizin özgürleştiren hafifliği... Türkiye'ye taşındıktan sonra stilim daha da katmanlandı. Minimalist çizgiden uzaklaşıp, feminenliğe ve daha cesur parçalara alan açtım. Bugün geldiğim noktada stilimi tanımlayan şey, sadeliği zaman zaman güçlü detaylarla buluşturan, dengeli ama kendine özgü bir ifade.

Stilim, kendime verdiğim sözlerden oluşuyor. Moda değişse de sadelik, duruş ve kendine sadakat benim için sabit kalan değerler. Kendimi olduğum gibi sevmek, bana yakışanı bilmek ve başkalarına benzemeye çalışmadan kendi yolumu çizmek bu anlatının temelini oluşturuyor. Her parça bir tavır taşıyor; stilim de o tavrı en doğal haliyle yansıtıyor. Göstermek için değil, hissettirmek için var.

Modayı sanat yapan şey sizce nedir?

Moda, bir parçanın üzerinizde estetikten fazlasını hissettirdiği anda sanat olur. Sizi büyütüyorsa, ruhunuza dokunuyorsa, artık yalnızca bir kıyafet değildir.

Mutlaka bir takı ya da tatlı bir aksesuarla kendi imzamı atarım. Sadeliği seviyorum, ama mutlaka modern bir dokunuşla tamamlamayı tercih ediyorum. Saçlarımın doğal dalgalarının ya da kendinden emin yürüyüşümün küçük de olsa detay olarak fark yarattığını düşünüyorum. Bu nüanslar, stilime kişisel bir derinlik katıyor.

Evde kimse yok, yalnızsınız, yine de bakımlı ve şık mısınız?

Kesinlikle evet. Şıklık sadece dışarıya gösterilen bir şey değil; insanın kendine duyduğu saygının da bir parçası.

Efsanevi "little black dress", sizin stil dünyanızda hangi parçayla güncellenir? Yoksa sizin de onun yerine koyabileceğiniz parça yok mu?

Benim için "little black dress" yerinde beyaz elbise var. Tazeliği, zarafeti ve ışığıyla kendimi en çok beyazda buluyorum.

İpek bluz, beyaz pantolon ve basic tişört, zarif bir elbise ve sandaletlerim. Gittiğim yere uygun parfüm seçimim. Bunlarla dünyanın neresinde olursam olayım kendimi tam hissederim.

Kimi parçalar yüksek volümlü değildir; ama giyildiği anda hikâyeyi tamamlar. Sizin hikâye yazan aksesuarlarınız hangileri?

Genelde çok konuşmayan ama ruhu olan parçalarım. Birini New York'tan, birini Paris'ten, birini annemin çekmecesinden, birini unuttuğum ama hissettiğim bir yerden almış gibiyim. Gösterişli olmalarına gerek yok; yerlerini hep bilirler.

Asla dönmesin istediğiniz trend?

Logomania erasının dönmesini hiç istemem,

Evet, mimarlık okuduğum yıllar... Yoğunluktan bakımsız olduğum bir dönem vardı. Fotoğraflara bakınca kendimi gerçekten tanıyamıyorum.

Gardırobumu zamansız parçalarla kuruyorum. Daha az ama daha kaliteli almak benim sürdürülebilirlik anlayışım. Kapsül gardırop yöntemiyle aynı parçaları birbirleri ile farklı farklı giyebiliyorum.

Özellikle aile yadigârı mücevherler ve annemin kürkleri... Onlar, gardırobumun ruhunu tamamlıyor.

Moda bir sahne, siz de başrolsünüz. Stilinize yön veren, zihninizde yer etmiş moda yönetmenleri kimler?

The Row'un sadeliği, Carolyn Bessette'in zamansız seçimleri ve Rosie Huntington- Whiteley'nin modern ama arada tatlı sürprizlerle dolu stili bana ilham veriyor.

Bir film ya da dizinin içine ışınlanacak olsanız hangisi olurdu? Modasıyla sizi etkileyen bir yapım var mı?

Belki "The White Lotus"un yaz ışığı, belki "Mamma Mia"nın özgürlüğü. İkisi de sevdiğim yapımlar...

Krem bir bluz, fresh makyaj, dalgalı saç ve tek renk bir kombin. Monokromun gücüne inanıyorum.

Sosyal medyanın stilinize yansımaları oluyor mu?

Sosyal medya bana ilham veriyor ama asla stilimi dikte etmiyor. Benim için referans noktası değil, ufuk açıcı bir alan. Bununla birlikte arada renkli ve neşeli olmam gerektiğini hatırlatıyor. Bazen de influencer gibi giyinip eğleniyorum. Mesela bu yaz Pucci koleksiyonuna tekrardan tamamen tav oldum.

En riskli ama en iyi sonuç aldığınız stil denemeniz hangisiydi?

Maskülen bir takımı feminen aksesuarlarla yorumladığım bir kombinim vardı. Riskliydi ama sonuçta çok güçlü hissettirdi.

Phoebe Philo. Onun zamansız, güçlü ama kadınsı çizgileri bana hep ilham veriyor. Ve babaannem... Zamanında New York güzeli seçilmiş. Onun zarafeti, kendinden emin duruşu benim için her zaman başrolde.

Geçmişten ya da günümüzden bir stil ikonu ile gardıropları bir günlüğüne değiştirecek olsanız kimi seçerdiniz?

Kelly Rutherford. Zamansız ve zarif tarzı, benim stil anlayışıma çok uyuyor. Nötr tonlardaki şıklığı ve sade ama etkili aksesuar kullanımı ilham verici. Hem ünlü markalara önem veriyor, hem de bilinmeyen lokal markalardan da giyiniyor.

Bugün giydiğiniz look'ları sizin için öne çıkaran ne oldu?

Doğal kumaşlar, zarif kesimler ve renklerin dinginliği. Çekim günü benim için taze, özgür ve akışkan hislerle geçti.

Stil anlayışınıza en yakın şehir hangisi?

Milano. Gösterişsiz ama iddialı. Şıklığın abartısız ama net hali orada çok doğal.

Stilinizin bir parçası olarak saç ve makyaj rutininizden de bahseder misiniz?

Her zaman doğal. Saçlarımda hafif dalgalar ya da sıkı bir topuz, makyajdaysa parlak bir cilt ve nude tonlar.

2025-26 Sonbahar/Kış koleksiyonlarından alınacaklar listenize eklenenler ya da aklınızda yer edinenler neler oldu?

Toprak tonları kabanlar, kaşmir trikolar ve nötr tonlarda uzun çizmeler. Moda değil ama, listemde bir de bol seyahat var.

CI'ın her yıl yeni bir dinamiği olduğunu düşünüyorum, tek bir an söyleyemeyeceğim.

Sizce fuar, İstanbul'un kültür ve sanat ekosistemini 20 yılda nasıl değiştirdi?

İstanbul'da sanatın daha çok kişiye ulaşmasını sağladığını düşünüyorum.

İlk kez katıldığınız CI deneyimi ile bugünü kıyasladığınızda en büyük fark nedir?

Geçen yıllarla birlikte CI her yıl daha da gelişti, özellikle konuşmalar ve yan etkinlikler alanında.

20 yıl önceki sanat dünyasıyla bugünün sanat ortamını karşılaştırırsanız, en büyük dönüşüm sizce nerede?

Daha çok kişinin sanat alması, yatırım ya da tutku amaçlı da olsa. Daha önce piyasada olmayan aktörlerin oyuna girmesi diyebilirim.

Contemporary Istanbul'un sizin kişisel yolculuğunuzda en büyük katkısı ne oldu?

Sonbaharın heyecanla beklediğim bir zamanı CI zamanı.

İstanbul'un ruhu fuarda nasıl hissediliyor sizce?

Yeni yerinde İstanbul ile daha da çok bütünleştiğini düşünüyorum.

20 yılın ardından geriye dönüp baktığınızda "iyi ki" dediğiniz bir an veya seçim var mı?

Konuşmacı olarak katıldığım seneler benim için çok keyifliydi.

Sizce CI, önümüzdeki 20 yılda nasıl bir vizyonla ilerlemeli?

Yurt dışı galerilerin katılımının artması ve fuarın global alanda daha da büyümesi dileğim.

Bu uzun yolculuğun pek çoğunda yer aldım. Fuar etkinlik olarak kısa süreli fakat çok yoğun bir organizasyon. Dolayısıyla bu yoğun etkinlik esnasında pek çok ziyaretçi ağırlıyoruz. Ve bu ziyaretler esnasında yıllar içinde pek çok dostluğumuz oluştu. Fuarın vesile olduğu bu dostluklar ve sanat birliktelikleri benim unutulmazlarım oldu.

Sizce fuar, İstanbul'un kültür ve sanat ekosistemini 20 yılda nasıl değiştirdi?

Şüphesiz fuar büyük bir dinamik. Bu dinamik beraberinde büyük bir etkinlik enerjisi yaratıyor. Beş gün içinde bulunduğu sanat sezonunun ön fragmanı gibi sanat sezonunun startını veriyor adeta. Bu sürede fark ettiğim en büyük değişim neredeyse tüm galerici ve sanatçıların fuarı her yıl yeni sanat sezonunun başlangıcı olarak kabul edip programlarını ona göre oluşturması oldu.

İlk kez katıldığınız CI deneyimi ile bugünü kıyasladığınızda en büyük fark nedir?

Benim için en büyük fark aslında heyecanımın her yıl daha da artması oluyor. Yenilikleri hedefleyen CI her yıl daha büyük bir beklenti be heyecan oluşturuyor. Bunun dışında da tabii ki fuarın fiziksel değişimi daha da profesyonelleşmesi ve daha çok yabancı galeri katılımı gözle görünür bir gerçek.

20 yıl önceki sanat dünyasıyla bugünün sanat ortamını karşılaştırırsanız, en büyük dönüşüm sizce nerede?

Sanatçıların izleyiciler ile buluşmasını sağlayacak daha çok imkanvar. Bizden önce ki büyük kuşak çok kıymetli sanatçılarımız bunun zorluğunu fazlasıyla yaşamışlar. Mesela büyük ustalarımızdan rahmetli Burhan Doğançay 2004 yılındaki bir sohbetimizde söylemişti, "Ben senin yaşındayken İstanbul'da bir tane galeri vardı" diye. Düşünün şimdi ise pek çok galeri ve CI gibi önemli bir fuar sayesinde sanatçılar izleyicilere daha kolay ulaşabiliyor. Bu 20 yıl içinde daha da arttı.

Contemporary Istanbul'un sizin kişisel yolculuğunuzda en büyük katkısı ne oldu?

Ben bir röportajımda daha söylemiştim CI gibi büyük fuarlar adeta sanatçılar için bir gladyatör arenası gibidir. Heyecanla en iyi şekilde hazırlanırsınız ve fuarın o dinamik hızlı sunumunda izleyicide etki bırakmayı hedeflersiniz. Benim için her yıl böyle oldu, yeni ve heyecanla hazırladığım eserlerimi sunmak, bunun için çabalamak enerjimi her yıl daha da ileriye taşıdı.

İstanbul'un ruhu fuarda nasıl hissediliyor sizce?

Fuarın son yıllarda Tersane İstanbul'da yer alması İstanbul'un karakteristik özelliklerinden biri olan boğaz ve deniz kültürünü daha da ortaya çıkarıyor. Tarihi Haliç kenarında yer alan lokasyon, hem İstanbul'un geçmişine göz kırpıyor, hem de sunulan yeni modern eserler İstanbul'un geleceğini selamlıyor.

20 yılın ardından geriye dönüp baktığınızda "iyi ki" dediğiniz bir an veya seçim var mı?

Gerçekten pek çok kıymetli anım var. Geçmiş CI fuarlarının sanırım 17 tanesinde yer aldım. Ama ilk aklıma gelenlerden biri yine yıllar önce ALEM ile gerçekleştirdiğimiz koleksiyoner sanatçı birlikteliğini yansıtan ve mükemmel bir sergiye dönüşen "WhatCollectors Collect" isimli projeydi. O projede ben kıymetli dostum Hacı Sabancı ile yer almıştım. Gerçekten fuarın o dinamik enerjisine uyum sağlayan harika bir projeydi. Ayrıca ilk fotoğraf çekimi de bizimle yapılmıştı, manevi olarak benim için çok özel bir anıdır.

Sizce CI, önümüzdeki 20 yılda nasıl bir vizyonla ilerlemeli?

Heyecan fuarın en büyük enerjisi bence. Bu heyecan duygusu önümüzdeki yıllarda da katlanarak büyüyecektir bence. Belki CI temsil eden ufak mini bir yurtdışı fuarı da olabilir. Bu hem İstanbul'un tanıtımı hem de ülkemizin çağdaş sanatının temsiliyeti açısından kıymetli olacaktır.

Haliç kıyısına yerleştirdiğim heykelim, tarihi yarımadanın kadim silüetiyle buluştuğunda belleğime kazınan bir an doğdu. O anın titreşimi hâlâ içimde yaşıyor.

Sizce fuar, İstanbul'un kültür ve sanat ekosistemini 20 yılda nasıl değiştirdi?

Uluslararası ile yereli aynı nabızda buluştururken şehre yeni bir soluk ve görünürlük kazandırdı.

İlk kez katıldığınız CI deneyimi ile bugünü kıyasladığınızda en büyük fark nedir?

İlk yıllar keşifti, bugünse daha çok diyaloğa ve deneyime açılıyor. Yaşayan bir ekosistem duygusu veriyor.

20 yıl önceki sanat dünyasıyla bugünün sanat ortamını karşılaştırırsanız, en büyük dönüşüm sizce nerede?

Eskiden sanat daha çok izlenirdi; bugünse kamusal ve kolektif bir deneyime dönüştü. Yaşanıyor, paylaşılıyor, ortak belleğe karışıyor.

Contemporary Istanbul'un sizin kişisel yolculuğunuzda en büyük katkısı ne oldu?

Her yıl, sanat pratiğimdeki yolculuğumun farklı bir evresini İstanbul'un akışına ekledi.

İstanbul'un ruhu fuarda nasıl hissediliyor sizce?

İstanbul'un ruhu fuarda bir sergi gibi değil, bir karşılaşma gibi yaşanıyor.

20 yılın ardından geriye dönüp baktığınızda "iyi ki" dediğiniz bir an veya seçim var mı?

İyi ki ticari olana değil, karşılaşmaların şiirine odaklanmışım.

Sizce CI, önümüzdeki 20 yılda nasıl bir vizyonla ilerlemeli?

CI, yıllar içinde katlanarak gelişti; bundan sonrasında da İstanbul'un çok katmanlı ruhuna yaraşır biçimde daha derin ve diyalog dolu bir yolculuk kurmalı.

Bu yolculuğa çıkma kararı verildiği an bence geriye dönüp baktığımızda en önemli andır.

Sizce fuar, İstanbul'un kültür ve sanat ekosistemini 20 yılda nasıl değiştirdi?

Sadece CI fuarı değil ama hem fuar hem İstanbul Bienali hem de 2004 yılından itibaren açılan özel müzeler hem sanat seyircisinin hem de sanata ilginin artmasın da büyük katkısı oldu.

İlk kez katıldığınız CI deneyimi ile bugünü kıyasladığınızda en büyük fark nedir?

20 yıl önce katılığımız ilk CI fuarının heyecanını asla unutamam.

20 yıl önceki sanat dünyasıyla bugünün sanat ortamını karşılaştırırsanız, en büyük dönüşüm sizce nerede?

En büyük fark sanata olan ilgi ile sanat seyircisi sayısındaki büyük artış en önemli dönüşümdür.

Contemporary Istanbul'un sizin kişisel yolculuğunuzda en büyük katkısı ne oldu?

CI fuarı galerimizin daha geniş çevrelerce görünür, bilinir olmasında katkısı oldu.

İstanbul'un ruhu fuarda nasıl hissediliyor sizce?

CI fuarının İstanbul'un dünya sanat haritasındaki konumuna katkısı çok önemli.

20 yılın ardından geriye dönüp baktığınızda "iyi ki" dediğiniz bir an veya seçim var mı?

İyi ki CI fuarı devamlılığın, ısrarın, sabrın çok rastlanmadığı ülkemizde inatla hayatını sürdürmeye devam ediyor.

Sizce CI, önümüzdeki 20 yılda nasıl bir vizyonla ilerlemeli?

Yerel görünümden çıkıp uluslararası karaktere sahip olması en önemli vizyonu olmalıdır.

Sanırım bazı kişisel özelliklerim beni dinamik kılıyor. Yenilik ve değişikliklere açık bir yapım var. Çok yolculuk etme fırsatı bulduğum için her an yeni bir ilgi alanı, yeni bir malzeme keşfedebiliyorum. Üzerinde çalıştığım medyumdan ya da içerikten sıkıldığım anda; fotoğraf, yerleştirme ya da Video Art gibi başka bir medyuma atlayıp kaçma fırsatım var. Yani sözünü ettiğiniz kıvılcım her an her yerde çakabiliyor. O noktada elimdeki iş, şekil değiştirmeye başlarken ben de konuyla ilgili malzeme toplamaya, düşünmeye ve araştırmaya başlıyorum.

"Sound of Silence" sergisi sessizlik, doğa ve kadın arasında kırılgan ama güçlü bir bağ kuruyor. Sessizlik sizin için nasıl bir ifade alanı yaratıyor?

Çocukluklarından itibaren kadınlara; sessiz olmaları, duygularını paylaşmamaları, kısacası görünmez olmaları öğretilen ve dayatılan bir ülkede yaşıyoruz. Kadına yönelik şiddet giderek artıyor ve sessiz çığlıklar görmezden geliniyorken, bu konuya değinmemek mümkün değildi sanki; işlerim doğal akışı içinde bu yola girdi. Kadın olarak, eşitsizliği hissederek yaşamak, dünyanın her yerinde zor bence.

Çalışmalarınızda sıkça rastladığımız kadın figürü, hem kişisel hem de kolektif belleğin taşıyıcısı gibi görünüyor. Sizce bugün Türkiye'de kadın olmak, sanatınızda nasıl bir yankı buluyor?

Evet her ikisi de! Kendimi ve hemcinslerimi iyi ve kötü yanlarımızla iyi tanıyıp yorumladığımı düşünüyorum. Aslında hepimiz temelde aynı sıkıntılı ortamı paylaşıyoruz ama sıkıntı yaşadığının farkında olmadan uyum sağlayan, boyun eğen ya da sıkıntı yaratan da çok kadın var. Bu sergide; sesini duyurmanın farklı yolları da olduğunu; işaret diliyle yazdığım, yardım isteyen simgesel kelimeler ve şiirsel alıntılarla vurgulamak istedim. Resimde yazının gücünü de kullanmayı seviyorum. Sanırım grafik eğitimi almamdan kaynaklanan bir getiri bu.

Resimlerinizde doğa ile kadın arasında kurulan ilişki, eko-feminist bir söylemi de çağrıştırıyor. Doğa sizin için yalnızca bir metafor mu, yoksa kişisel bir deneyimin uzantısı mı?

Ekofeminizm teorisi; doğanın tahrip edilmesiyle, kadınlar üzerindeki toplumsal baskının, orantılı ve bağlantılı olduğunu savunurken, kadın ve doğayı ayrılmaz bir bütün olarak görüyor. Aslında daha çok metafor ama doğru. Okudukça ben de kadın ve doğanın ezilmesi arasında küçümsenmeyecek bir ilişki olduğunu gördüm. Ataerkil düzen; doğaya da kadına davrandıkları gibi davranmış, çağlar boyunca onu fethetmeye, kontrol altına almaya çalışmış. Ben de bu teori üzerine yeni bir seri üretmeye odaklandım.

Siyah-beyazın keskinliğini yalnızca seçili renklerle kırmanız, izleyicide güçlü bir duyusal etki bırakıyor. Renk kullanımını nasıl bir strateji olarak belirlediniz?

Bir boyama kitabı içerisinde gezinircesine süregelen, kontrollü, dışarıdan müdahalelere açık bir yaşamı anlatmak istedim. Bu resimlerimde; çevreden müdahale edilerek yönlendirilen, siyah beyaz bırakılan, istenilen renklerle renklendirilen veya boş bırakılan ya da yok sayılan yaşamlar var. En özgür figür olarak da kuşları seçtim. Fonda yer alan ses enstalasyonu da sergiyi tamamlayan bir öge oluyor.

MERKUR'deki bu yeni sergiyle birlikte izleyicinizden nasıl bir karşılık, nasıl bir yankı bekliyorsunuz? Sessizliğinizin nasıl duyulmasını isterdiniz?

Halen süregelen "Kezban'ın Nadire Kabinesi" adlı sergimde, izleyicinin dört aydır, eksiltmeden gösterdiği ilginin, sesimin duyulduğu anlamına geldiğini düşünüyorum. Aynı ilginin, MERKUR'de de süreceğini umuyor ve bekliyorum. Sergilerimin birbirini takip eden söylemleri var çünkü. Bu kez resim tekniği tamamen farklı olsa da bir öncekinin anlamını bütünleyecek yaklaşımı izleyicinin ayırt edebileceğine eminim. Ayrıca MERKUR'ün sergi alanını, farklı bir kurulumla bölüp, yine farklı bir aydınlatma ve ses enstalasyonuyla bu sergiye özgü bir atmosfer yaratacağım için heyecanlıyım.

Serginizde ağız, saç, megafon gibi tekrar eden semboller dikkat çekiyor. Bu imgeler sizin için bireysel mi, yoksa kolektif bir dilin parçaları mı?

Bence bireysel başladı ama çok tekrar ettiğim için zaman içerisinde bana özel bir lisana da dönüştü sanırım. "Saç"; güçlü bir kadın simgesi olarak resimlerimde her zaman vardı. Bu saçların renkleri veya formlarıyla oynayarak kadınlarımın kimliklerini güçlendirdiğimi ve kompozisyonlarda kendime özel bir dil oluşturduğumu düşünüyorum. Genelde kendi gözlerimin görsellerini kullandığım "Göz-Korku" kolajları, ara ara farklı serilerde gerektikçe ortaya çıkarlar. "Nadire Kabinesi"ndeki enstalasyonumda ilk kez kullanmaya başladığım "Ağız-Çığlık" kolajları, içerik gereği bu sergide yoğunlaştı ve tabii "Megafon" tümüyle bu sergiye özgü bir simge olarak alfabeme girdi.

Eşinizle birlikte sanat koleksiyonu dışında farklı koleksiyonlarınız da var, içerikleri hakkında bilgi alabilir miyiz?

Evet eşimle toplamayı seviyoruz. Yolculuk tarihlerimizi genellikle gittiğimiz şehirlerdeki antika ve bitpazarlarının açılış günlerini denk getirecek şekilde planlarız. Aileden kalan ya da daha önce edinilmiş nesnelerin benzerlerinin bulunup alınmasıyla başlayan birikimler zamanla koleksiyona dönüşüyorlar. Sanat dışında yaklaşık 14 farklı koleksiyonumuz var.

Uzun sanat yolculuğunuzda sizi derinden etkilemiş ya da bugün hâlâ dönüp baktığınız bir sanatçı, yazar ya da düşünür var mı?

Olmaz mı, saymakla bitmez! Aslında o kadar çok ki müzelere her gittiğimde yeni sergilerin yanı sıra eski koleksiyonlara da tekrar tekrar bakmaktan büyük keyif alıyorum. Van Gogh'a, Magritte'e ve Frida'ya bayılırdım, çok geç bir tarih belki ama 80'li yıllarda Warhol'u, Lichtenstein ve Rauschenberg'i tanıdım, Sevgi Soysal (Tante Rosa), Sevim Burak (Yanık Saraylar) gençlik yıllarımda beni çok etkilemişlerdi. İkisi de kadın olarak Türkiye'de yetişmiş çok özel yazarlardır. Hepsi ve daha birçoğu için duygularım asla değişmez. Ama yeni sanatçılardan da sevdiğim çok isim var.

Kendi pratiğinizden yola çıkarak, sanatın hem kişisel hem de toplumsal düzeyde dönüştürücü gücünü nasıl tanımlarsınız?

Ben gerçek sanatçıları samimiyetleriyle değerlendirme taraftarıyım. Kişi neyse, ortaya çıkardığı işin de kendisinin, düşüncelerinin, yaşamının bir devamı, yansıması olması gerektiğine inanıyorum. Alıcının beğenileri, ticari yaklaşımlar ya da dönemsel politik akımlara yönelik iş üretmeyi samimiyetsiz buluyorum. Benim ürettiğim işler; çevremin, toplumun, evimin, yaşam biçimimin ve hayata bakış açımın bir yansımasıdır. Dolayısıyla eğer sanatçı olarak bir gücüm varsa, bunu ancak samimiyetimle açıklayabilirim.

Yeni serginizde teknoloji ve doğa arasındaki gerilim de görünür hale geliyor. Siz teknolojiyle bireysel olarak nasıl bir ilişki kuruyorsunuz?

Teknolojik gelişmelere açığım ama teslim olma taraftarı değilim. Yeri geldikçe seve seve kullanıyorum. Örneğin 2021'deki sergim için hologram kullanmıştım. Fotoğraf ve Video Art zaten teknoloji desteği gerektiren mecralar. NFT de yaptım. Yalnız AI (yapay zeka) olayının abartılmış halini sevmiyorum. Onlar bence sabun köpüğü gibi, Instagram ortamında zevkle izleyip, arkadaşlarımıza gönderdiğimiz, ama hiçbir zaman sanat eserleri kategorisine giremeyecek geçici işler. Nerede duracağını bilememiş, AI kullanmalara doyamamış işlerden oluşan sergilere girmiyoruz bile artık.

Her zamanki gibi planlarım var tabii, ama bunlar gerçekleşmeden söz etmeyi doğru bulmuyorum. "Sound of Silence" Kasım ayına kadar sürecek. Sonra biraz yolculuğa çıkar ve ardından her zamanki gibi çalışmaya devam ederim.

Dünyayı algılayışımızı ters yüz etmek... Sanatın sürekli değişen manzarasında konumumuzu sorgulamak ve bilinmeze cesaretle yaklaşmak. Sınırları sorgulamaya davet eden, bizi alışılmışın dışına çıkaran bir yaklaşım.

Pierre Sigg ile Dijital Sanatın Geleceği Üzerine

Bugün sanatı en çok etkileyen sosyal ya da teknolojik dönüşümler sizce neler?

Sosyal açıdan bakıldığında kapsayıcılık, yeni sesleri ve bakış açılarını daha görünür kılıyor. Teknolojik tarafta ise yapay zekâ, blockchain ve metaverse; sanatın yaratılma, sahiplenilme ve paylaşılma biçimlerini kökten değiştiriyor. Bu sayede sanat daha erişilebilir hale geliyor ama aynı zamanda katmanlı ve karmaşık bir yapı kazanıyor.

Dijital sanatın yükselişi koleksiyonerlik pratiklerini nasıl dönüştürüyor?

Dijital sanat, değer kavramını tamamen yeniden tanımlıyor. NFT'ler ve sanal eserler, fiziksel varlıktan çok özgünlük ve deneyimi öne çıkarıyor. Bu da koleksiyonerler için cesur, yeni bir dönemin kapılarını aralıyor.

İstanbul'un Doğu ile Batı arasındaki konumunu sanat perspektifinden nasıl görüyorsunuz?

İstanbul canlı ve dinamik bir kavşak noktası. Doğu'nun köklü mirasını Batı'nın yenilikçi vizyonuyla harmanlıyor. Sanat sahnesi de bu harmanla birlikte iki dünyayı birbirine bağlayan güçlü diyaloglar yaratıyor.

Guggenheim deneyiminizden bugüne taşıdığınız en önemli ders sizce nedir?

Sanat; kültürleri, fikirleri ve insanları birbirine bağladığında yaşam bulur. Yaklaşık 20 yıl boyunca Guggenheim Yönetim Kurulu'nda yer aldım; başta beni çeken şey kurumun küresel vizyonuydu. Bugün hâlâ hayatımı ve işlerimi bu öğreti yönlendiriyor.

Bu yıl CIF Dialogues'a katılma motivasyonunuz neydi?

Sanatın dünyadaki sarsıcı değişimleri nasıl yansıttığını sorgulamak istedim. Batı'daki merkezlerden Asya ve Orta Doğu'daki yükselen kültürel güçlere uzanan bu büyük sorulara derinlemesine girmek için buradayım. CIF Dialogues, filtresiz, cesur tartışmalar için eşsiz bir alan sunuyor.

Contemporary Istanbul'un 20'nci yıl dönümünde burada olmak sizin için ne ifade ediyor?

Bu, dayanıklılığın ve vizyonun kutlanması demek. Bu özel dönüm noktasını kutlamak, sanatın durdurulamaz, kalıcı ruhunu onurlandırmak gibi.

Her daim dönemin ruhunu yakalamak... Bundan 20 yıl önce Guggenheim Abu Dhabi'yi desteklemek, Suudi Arabistan'ın Vision 2030 kültür ve sanat vizyonunun erken savunucularından olmak ya da dijital platformlara, metaverse ve yapay zekâya öncülük etmek. Her bir adım, sanatı dünyanın nabzıyla yeniden buluşturmayı başardı.

Genç koleksiyonerlere vermek isteyeceğiniz önemli tavsiyeler neler olur?

Geçici trendlere değil, sezgilerinize güvenin. Galeri ve müze duvarlarının ötesine geçen, dünyanın hikâyelerine dokunan eserleri arayın. Sizi gerçekten etkileyen sanat eserleri zamanla değerini her daim korur.

Geleceği kestirmek zor, ancak özgünlük, kültürel yankı ve sürdürülebilirlik öne çıkacak diyebilirim. Güçlü hikâyeler anlatan, etik değerler taşıyan ve aynı zamanda görsel açıdan etkileyici sanat eserleri koleksiyonerlerin odağına girecek.

Sürdürülebilirlik yükselen bir değer. Çevresel ve sosyal sorumlulukla doğrudan bağlantılı. Yeni temalar ortaya çıkacak olsa da koleksiyonerler her geçen gün daha fazla, sürdürülebilir ve kapsayıcı bir geleceği savunan sanat eserlerine yöneliyor.

Benim için en unutulmaz an, özellikle 2015–2017 yılları arasında program direktörlüğü yaptığım dönemdi. O dönemde hayata geçirdiğimiz "The 90 Minute Shows" ve "Collector Stories" projeleri aklımda kaldı. "The 90 Minute Shows" projesinde her 90 dakikada bir mekânda solo bir sergi kürate etmek hem heyecan verici hem de deneysel bir deneyimdi. "Collector Stories" ise Türkiye'nin önde gelen 60 koleksiyonerinden bir seçkiyi bir araya getirerek adeta bir müze sergisi kurmak gibiydi ve fuar sırasında o sergiye uzanan uzun kuyrukları hâlâ hatırlıyorum. Ve tabii ki, her yıl fuarda yaptığım turlar da benim için unutulmaz. Bu turlar, farklı kuşaklardan sanatseverlerle sanat arasında köprü kurduğum ve fuarın canlı diyalog ortamını en iyi hissettiğim anlar oldu.

Sizce fuar, İstanbul'un kültür ve sanat ekosistemini 20 yılda nasıl değiştirdi?

Contemporary Istanbul, İstanbul'u global sanat haritasında daha görünür kılarken, burada bir sanat ekosistemi oluşturdu. Sadece koleksiyonerleri değil, genç sanatçıları, galerileri ve geniş bir sanat izleyicisini bir araya getirdi. İstanbul Bienali, Türkiye'de çağdaş sanatın üretimi ve paylaşımı açısından ne kadar önemliyse, Contemporary Istanbul da çağdaş sanatın koleksiyonculuğu ve sanat piyasasının genişlemesi ve gelişmesi için o kadar önemli bir rol oynadı.

İlk kez katıldığınız CI deneyimi ile bugünü kıyasladığınızda en büyük fark nedir?

İlk yıllarda daha çok yeni bir girişimin heyecanı ve keşif ruhu hakimdi. Bugün ise CI, kurumsal yapısı, profesyonel standartları ve uluslararası bağlantılarıyla güçlü bir marka haline geldi. Artık sadece bir fuar değil, bir kültürel platform.

20 yıl önceki sanat dünyasıyla bugünün sanat ortamını karşılaştırırsanız, en büyük dönüşüm sizce nerede?

En büyük dönüşüm kesinlikle dijitalleşmede ve sanatın daha kapsayıcı hale gelmesinde oldu. 20 yıl önce sanat dünyası daha çok fiziksel mekânlarla sınırlıyken, günümüzde sanat çevrimiçi platformlarda da güçlü bir varlık gösteriyor. Ayrıca çağdaş sanat dünyamız ve bu bağlamda sergiler ve fuarlar artık çok daha küresel odaklı ve uluslararası bir sanat piyasasından söz ediyoruz. Son 20 yılda hem dünyada hem de Türkiye'de çağdaş sanatın sanat piyasasındaki payı giderek arttı. 20 yıl önce çağdaş sanat daha küçük bir paya sahipken, günümüzde global piyasada yaklaşık yüzde 15-20 civarında bir etkiye sahip. Bu da çağdaş ve genç sanatın rolünü çok daha görünür hale getiriyor.

Contemporary Istanbul'un sizin kişisel yolculuğunuzda en büyük katkısı ne oldu?

CI, bana hem küratöryel hem de akademik anlamda geniş bir perspektif kazandırdı. Uluslararası sanat dünyasını İstanbul bağlamında deneyimlemek, hem öğretimime hem de yazılarıma doğrudan yansıdı. Ayrıca, Contemporary Istanbul'daki görevlerim sayesinde galerilerle çok daha yakın bir temas kurarak birçok yeni meslektaş ve arkadaş kazandım. Bunun yanı sıra, CI deneyimlerimi ve fuarcılık ile sanat piyasasından edindiğim bilgileri üniversitedeki derslerime birebir aktarma şansım oldu. Böylece birçok öğrencim de Contemporary Istanbul'da çalışma fırsatı buldu ve bu platformdan doğrudan faydalandı.

İstanbul'un ruhu fuarda nasıl hissediliyor sizce?

İstanbul'un çok katmanlı kimliği, fuarda her zaman hissedilir. Doğu ile Batı'nın buluştuğu, tarih ile güncelin iç içe geçtiği bir kent olan İstanbul, fuara da bu dinamizmini taşır. CI'ın enerjisinde şehrin kaotik ama yaratıcı ruhu çok net görülür.

20 yılın ardından geriye dönüp baktığınızda "iyi ki" dediğiniz bir an veya seçim var mı?

Evet, 2015'te fuarın program direktörlüğünü üstlenmek benim için önemliydi. O kararı verdiğim için çok mutluyum. Ayrıca her yıl fuarda sanatseverlere turlar düzenlemek de "iyi ki" dediğim anlar arasında; çünkü sanatla insanlar arasında köprü kurabilmek paha biçilmez. Ayrıca her fuarda yeni sanatçılar ve eserleri keşfetmek harika.

Sizce CI, önümüzdeki 20 yılda nasıl bir vizyonla ilerlemeli?

Bence CI'ın önümüzdeki yıllarda sürdürülebilirlik, dijitalleşme ve kapsayıcılık ekseninde ilerlemesi çok önemli. Özellikle yurt dışındaki önde gelen büyük galerileri İstanbul'a çekerek uluslararası sanatçıları ve eserleri Türkiye'deki sanatseverlerle buluşturmak, CI'nin küresel bir platform olarak rolünü güçlendirecektir. Aynı zamanda genç sanatçılar ve Türkiye'deki sanat aktörleri, galeriler ve sanatçılar da unutulmamalı. CI, Türkiye'deki önde gelen galeriler için güçlü bir platform olmaya devam etmeli ve böylece hem global hem de yerel sanat ortamı arasında bir buluşma alanı olarak işlev görmeli.

Benim için unutulmaz olan, fuarda kendi işimle yer aldığım dönemler değil aslında. Daha çok fuarı gezerken hiç beklemediğim bir anda karşıma çıkan işler, tesadüfi karşılaşmalar. O küçük anlar, bana sanatın fuar dışında da var olduğunu hatırlattı.

Sizce fuar, İstanbul'un kültür ve sanat ekosistemini 20 yılda nasıl değiştirdi?

CI, sanat dünyasını merkezden çıkarıp daha görünür kıldı. İstanbul'un kültürel haritasında büyük bir işaret koydu diyebilirim. Bu yıl işimle orada olmasam da, fuarın bu kente kattığı uluslararası nefesi yadsımak mümkün değil.

İlk kez katıldığınız CI deneyimi ile bugünü kıyasladığınızda en büyük fark nedir?

İlk deneyimde, daha çok "büyük resim" karşısında şaşkınlık vardı. Bugün ise gözüm artık ayrıntılarda: kürasyon tercihlerinde, izleyiciyle iş arasındaki ilişkide. Katılsam da katılmasam da, CI'ye bakışım giderek daha eleştirel ama aynı zamanda daha sakin bir noktaya geldi.

20 yıl önceki sanat dünyasıyla bugünün sanat ortamını karşılaştırırsanız, en büyük dönüşüm sizce nerede?

Sanat dünyası daha şeffaf ve daha çok sesli hale geldi. Dijital mecralar, alternatif sergi alanları, bağımsız inisiyatifler... Artık tek merkezden değil, çok merkezden akan bir sanat ortamı var. Bu yıl CI dışında olmayı seçmek de, bu çoğulluğun bir parçası.

Contemporary Istanbul'un sizin kişisel yolculuğunuzda en büyük katkısı ne oldu?

CI bana, sanatın yalnızca üretim değil, aynı zamanda karşılaşma alanı olduğunu öğretti. Orada işim olsun ya da olmasın, tanıştığım insanlar, gördüğüm işler ve kurduğum bağlar kişisel yolculuğumda çok şey kattı.

İstanbul'un ruhu fuarda nasıl hissediliyor sizce?

İstanbul'un kaosu, çeşitliliği ve sürprizi CI'ın damarlarında akıyor. Hatta işimle orada olmadığım zamanlarda bile şehrin kendisini fuarda görüp duyuyorum: kalabalığın uğultusunda, bir standın köşesinde durup izleyen tek kişide.

20 yılın ardından geriye dönüp baktığınızda "iyi ki" dediğiniz bir an veya seçim var mı?

"İyi ki"lerim, hep kendi yolumdan sapmamakla ilgili oldu. Bazı yıllar fuarda işim vardı, bazı yıllar yoktu. Ama her ikisi de bana başka şeyler kattı. Geriye dönüp bakınca, seçmediğim anların da aslında seçim olduğunu fark ediyorum.

Sizce CI, önümüzdeki 20 yılda nasıl bir vizyonla ilerlemeli?

Daha çok risk almalı. İstanbul'un ruhunu gerçekten yansıtacak olan şey, güvenli alanlar değil; sürpriz, deney, kırılganlık. CI'ın önümüzdeki yıllarda sadece vitrini değil, laboratuvarı da olmasını diliyorum.

2016'da yaptığım MY HEART performansım... Çok kısa bir zamanda hazırlamıştım. 2010 Mardin' de "Evli Üç Erkekle" performansımı ilk kez izleyicinin karşısına çıkardığım zamanı da unutamam.

Sizce fuar, İstanbul'un kültür ve sanat ekosistemini 20 yılda nasıl değiştirdi?

Uluslararası kimlik kazandırdı.

İlk kez katıldığınız CI deneyimi ile bugünü kıyasladığınızda en büyük fark nedir?

Giderek daha geniş kitleleri kucaklaması.

20 yıl önceki sanat dünyasıyla bugünün sanat ortamını karşılaştırırsanız, en büyük dönüşüm sizce nerede?

20 yıl önce daha az sansür vardı bugün sanat ortamı korku içinde auto sansürle yaşıyor. Ortaya çıkan işler heyecanını yitirdi.

İstanbul'un ruhu fuarda nasıl hissediliyor sizce?

İstanbulluların sanat vesilesi ile bir araya gelmeleri çok hoş.

20 yılın ardından geriye dönüp baktığınızda "iyi ki" dediğiniz bir an veya seçim var mı?

İyi ki dediğim şey; iyi ki kendime sansür uygulamadım baskılara aldırış etmedim.

Sizce CI, önümüzdeki 20 yılda nasıl bir vizyonla ilerlemeli?

CI sansüre aldırış etmeden yoluna devam etmeli ama bütün dünyada da sanat fuarları ticaridir.

Dijital sanat, sanat dünyasının sınırlarını yeniden tanımlayarak geleneksel mecraların yanında güçlü bir sütun haline geliyor. Erişilebilirliği, interaktif yapısı ve teknolojinin gelişimiyle paralel evrilmesi, onu dinamik bir güç kılıyor. Yaratım ve tüketim süreçlerini demokratikleştirerek sanatçılara küresel ölçekte bir erişim olanağı sağlıyor; koleksiyonerlere ise farklı, yenilikçi, sürükleyici deneyimler sunuyor. Gelecekte dijital sanat, niş bir alan olmaktan çıkıp ana akım bir mecra haline gelecek; ifade biçimlerini çeşitlendirerek sahiplik ve değer kavramlarını yeniden tartışmaya açacak.

Yapay zekâ, sanat üretimini ve koleksiyonerliği nasıl dönüştürüyor?

Yapay zekâ, sanat üretiminde sanatçıların hayal gücünü sınırların ötesine taşımasına olanak tanıyor; yepyeni görsel, işitsel ve kavramsal dünyalar yaratmalarına aracılık ediyor. Koleksiyonerlik tarafında ise trend analizlerinden eserlerin doğrulanmasına ve kişiselleştirilmiş koleksiyonların küratörlüğüne kadar geniş bir alanı dönüştürüyor. Algoritmalarla üretilen eserler, klasik sanatçı imzası anlayışını sorgulatırken, insan dokunuşunun yeri hâlâ eşsiz. Yapay zekâ bir ikame değil, bir ortak: yaratıcılığı büyüten, koleksiyonerin bakış açısını zenginleştiren bir araç.

Geleneksel koleksiyonerlikten dijital koleksiyonerliğe geçişi nasıl değerlendiriyorsunuz?

Bu geçiş, teknolojinin günlük yaşama nüfuz etmesiyle doğal bir evrim olarak okunabilir. Geleneksel koleksiyonculuk, fiziksel varlık ve kıtlık üzerine kuruluyken; dijital koleksiyonculuk erişilebilirliği, yenilikçiliği ve topluluk katılımını öne çıkarıyor. NFT'ler gibi araçlarla şekillenen bu dönüşüm, koleksiyonların değer ve özgünlüğünü koruma sorumluluğunu da beraberinde getiriyor. Özetle; somut miras ile dijital akışkanlığın buluştuğu son derece yeni bir paradigmaya doğru ilerliyoruz.

Günümüzün genç koleksiyonerleri, sanat eserlerinde en çok hangi kriterlere önem veriyor?

Genç koleksiyonerler için otantiklik, kültürel bağlam ve sanatçının hikâyesi belirleyici. Sürdürülebilirlik, kimlik ve teknoloji gibi çağın meselelerine dokunan eserler onları cezbediyor. Dijital formatlara ve blockchain tabanlı doğrulamalara açıklar. Sanatçının çevrim içi varlığı, toplulukla kurduğu bağ ya da sosyal etkisi de seçimlerinde rol oynuyor. Yatırım değeri elbette göz ardı edilmese de, onlar için öncelikli olan duygusal bağ ve kültürel diyalog.

İstanbul'un tarihsel mirası, dijital sanat için büyüleyici bir fon oluşturuyor. Müzeler ve galeriler fiziksel eserlerle dijital çalışmaları harmanlayan sergilere ev sahipliği yapabilir; kamusal alanlarda, örneğin Taksim Meydanı ya da Boğaz kıyısında büyük ölçekli dijital yerleştirmeler görülebilir. Üniversiteler, sanat kolektifleri ve teknoloji platformlarıyla iş birlikleri, festival ve atölyelerle desteklenebilir. İstanbul'un Doğu ile Batı'yı buluşturan kimliği, kenti dijital sanat için küresel bir diyalog merkezi haline getirebilir.

Doğu ile Batı'yı birleştiren İstanbul'un dijital sanat ekosistemine katkısı sizce ne olabilir?

Kültürel kavşak rolüyle İstanbul, dijital sanat için eşsiz bir laboratuvar. Doğu'nun anlatı gelenekleriyle Batı'nın teknolojik yeniliklerini harmanlayarak özgün bir dijital sanat dili yaratabilir. Bienallerden sanatçı rezidanslarına, blockchain tabanlı şeffaf sanat işlemlerine kadar birçok alanda öncü olabilir. Genç nüfusunun dinamizmi ve şehrin tarihi katmanları, disiplinler arası üretimlere zemin hazırlıyor. Bu süreçte kamu ve özel sektörün destekleyici rolü kritik; Contemporary Istanbul gibi platformlar katalizör işlevi görebilir.

Sigg Art Foundation'ın kuruluş noktasında sizi harekete geçiren motivasyon ne oldu? Vakfın ayırt edici özelliği nedir?

Sigg Art Foundation, sanatın dijital çağda geçirdiği evrimi yakalamak arzusuyla doğdu. Sınırları zorlayan, özellikle dijital ve yeni medya alanında çalışan sanatçılara destek verme fikriyle yola çıktım. Bugün vakfın en belirgin özelliği, yenilikçiliği desteklerken sanatın duygusal ve entelektüel derinliğini de korumaya verdiği önem. Biz sadece eser toplamıyoruz; sanatçılar, teknoloji uzmanları ve koleksiyonerlerden oluşan bir ekosistem inşa ediyoruz.

Vizyon, özgünlük ve etki en temel kriterlerimiz. Proje, teknolojiyi yenilikçi bir biçimde kullanmalı ve izleyiciyi duygusal ya da düşünsel anlamda harekete geçirmeli. Eserin teknolojik ve kültürel sürdürülebilirliği de önemli. Ayrıca disiplinlerarası ve topluluklar arası köprü kuran iş birliklerine öncelik veriyoruz. Böylece sanatın dönüşen manzarasına anlamlı katkılar sunmayı hedefliyoruz.

Önümüzdeki 10 yılda dijital sanat dünyasında en büyük kırılma noktası ne olacak?

Artırılmış gerçeklik (AR), sanal gerçeklik (VR) ve ileri yapay zekâ gibi sürükleyici teknolojilerin entegrasyonu, sanat deneyimini kökten değiştirecek. Sanatçı, eser ve izleyici arasındaki sınırlar bulanıklaşacak; birlikte üretim ve dinamik sahiplik modelleri öne çıkacak. Blockchain'in evrimi, şeffaflık ve erişilebilirliği güvence altına alarak dijital sanatı evrensel bir dil haline getirecek. Bu dönüşüm, sanatın algılanma, toplanma ve deneyimlenme biçimini daha katılımcı ve kapsayıcı kılacak.

Contemporary Istanbul bu yıl 20'nci yaşını kutluyor. Bu özel dönüm noktası için neler söylemek istersiniz?

Contemporary Istanbul'un 20'nci yılı kutlu olsun! Bu platform, İstanbul'un küresel bir sanat merkezi olarak konumunu güçlendirmede kritik bir rol oynadı; Doğu ile Batı'dan pek çok farklı sesi bir araya getirdi. Güncel ve dijital sanata verdiği destek, sanatçı ve koleksiyonerlere ilham kaynağı oldu. Bizim Sigg Art Foundation'daki çalışmalarımıza da yol gösteren bu vizyonun önümüzdeki yıllarda da yenilikçi bir şekilde devam etmesini arzu ediyorum. Sanatın birleştirici ve dönüştürücü gücünü kutlamaya devam edelim.

Benim için en unutulmaz an, eserimin ilk kez uluslararası bir koleksiyona satıldığı andı. Çünkü o an, sadece kişisel bir başarı değil, aynı zamanda Türk bir sanatçının dünyanın farklı ülkelerine ulaşabileceğinin somut kanıtıydı.

Sizce fuar, İstanbul'un kültür ve sanat ekosistemini 20 yılda nasıl değiştirdi?

CI, İstanbul'u bir buluşma noktası yaptı. Yerel sanatçılarla uluslararası sanat dünyası arasında bir köprü kurdu. Bence bu, sadece sanat için değil, İstanbul'un global kimliği için de çok dönüştürücü oldu.

İlk kez katıldığınız CI deneyimi ile bugünü kıyasladığınızda en büyük fark nedir?

İlk yıllarda fuarda görünürlüğün önemli olduğunu düşünüyordum, şimdi görünürlüğün zaten işin gücünden geldiğini biliyorum.

20 yıl önceki sanat dünyasıyla bugünün sanat ortamını karşılaştırırsanız, en büyük dönüşüm sizce nerede?

Kesinlikle dijitalleşmede. Sosyal medya, sanatın erişimini inanılmaz hızlandırdı. Bir eser artık sadece galeride değil, saniyeler içinde dünyanın öbür ucunda görülebiliyor. Bu hız hem avantaj hem de bazen dezavantaj; ama kesinlikle dönüşümün en güçlü noktası.

Contemporary Istanbul'un sizin kişisel yolculuğunuzda en büyük katkısı ne oldu?

Benim için en büyük katkısı, İstanbul'da üretilen işlerin dünyaya açılabileceğini göstermek oldu. Fuar, eserlerime uluslararası bir görünürlük sağladı. Bu hem motivasyon hem de sanat pratiğimde cesaret anlamına geliyor.

İstanbul'un ruhu fuarda nasıl hissediliyor sizce?

İstanbul, tam da fuar gibi: çok katmanlı, kaotik ama bir o kadar büyüleyici. CI'ın koridorlarında gezerken bu şehre ait çok sesliliği hissediyorsunuz. Hem Doğu'ya hem Batı'ya bakan bir enerji var.

20 yılın ardından geriye dönüp baktığınızda "iyi ki" dediğiniz bir an veya seçim var mı?

"İyi ki pes etmemişim" derim. Çünkü yol bazen çok zorlayıcı olabiliyor. Ama dönüp baktığımda, çalışkanlığım ve kararlılığımın en büyük seçimim olduğunu görüyorum.

Sizce CI, önümüzdeki 20 yılda nasıl bir vizyonla ilerlemeli?

Daha kapsayıcı, uluslararası görünürlüğü daha çok ve genç bir vizyonla... Genç koleksiyonerlere, galerilere ve sanatçılara daha fazla alan açmalı, İstanbul'u daha çok içselleştirmeli. İstanbul'un özgün ruhunu kaybetmeden ilerlemeli. Çünkü CI'ı özel kılan şey, tam da bu ruh.

İlk ziyaretimde hissettiğim o "keşif duygusu"nu unutmuyorum. İstanbul'un bir gün küresel sanat haritasında güçlü bir yer edineceğini sezmiştim. O heyecan hâlâ canlı; her yıl fuara girerken o ilk anı hatırlıyorum.

Sizce fuar, İstanbul'un kültür ve sanat ekosistemini 20 yılda nasıl değiştirdi?

CI, İstanbul'u bir sergi şehrinden çok bir buluşma şehrine dönüştürdü. Yalnızca sanatseverleri değil, iş dünyasından akademiye kadar farklı kesimleri bir araya getirdi. Şehrin DNA'sına işleyen bir kültürel dinamizm yarattı.

İlk kez katıldığınız CI deneyimi ile bugünü kıyasladığınızda en büyük fark nedir?

İlk yıllarda daha çok merak duygusu hâkimdi. Bugün ise sanat piyasasının dili, koleksiyonerliğin bilinci ve sanatçıların özgüveni çok daha olgun. İstanbul'da sanat konuşmak artık çok daha rafine bir mesele.

20 yıl önceki sanat dünyasıyla bugünün sanat ortamını karşılaştırırsanız, en büyük dönüşüm sizce nerede?

20 yıl önce sanat daha çok "nesne" üzerinden tartışılıyordu; bir tablo, bir heykel, bir obje... Bugün ise sanat, yalnızca bir estetik deneyim değil, aynı zamanda bir düşünce pratiği ve sosyolojik bir alan. Gilles Deleuze'ün dediği gibi sanat, artık "duyumsamanın düşünceye dönüştüğü" bir noktada. Bir sergiye gittiğinizde yalnızca görmüyor, aynı zamanda tartışıyor, konumlanıyor, hatta politikleşiyorsunuz. Bu dönüşümün en çarpıcı yanı, sanatın toplumsal hafızaya ve gündelik hayata nüfuz edişi. 20 yıl önce sanat, belli çevrelere hitap eden seçkin bir alan gibiydi; bugün ise bir yaşam biçimi, hatta kolektif bir dil.

Contemporary Istanbul'un sizin kişisel yolculuğunuzda en büyük katkısı ne oldu?

CI bana, İstanbul'da sanatın her zaman yeniden keşfedilebileceğini öğretti. Koleksiyonculuk serüvenimde de hep bu bakış açısıyla ilerledim: sürekli yeniyi aramak, sürekli şaşırmaya açık olmak.

İstanbul'un ruhu fuarda nasıl hissediliyor sizce?

Şehrin ruhu fuarın bütününde gizli: Doğu ile Batı'nın aynı anda çatışıp uzlaştığı, kaotik ama büyüleyici bir enerji. İstanbul'un ta kendisi aslında.

20 yılın ardından geriye dönüp baktığınızda "iyi ki" dediğiniz bir an veya seçim var mı?

İyi ki bu yolculuğun en başından itibaren içinde olmuşum. Çünkü Contemporary Istanbul, yalnızca bir sanat fuarı değil, aslında İstanbul'un kültürel hafızasını kaydeden bir zaman kapsülü. Her yıl yeni sanatçılar, yeni koleksiyonerler, yeni tartışmalar ekleniyor; ama geriye dönüp baktığınızda bir bütünlük görüyorsunuz. Bu bütünlük, şehrin sanat tarihinin son 20 yılını adeta canlı bir arşiv gibi önünüze seriyor. Kendi adıma "iyi ki" dediğim şey, yalnızca gördüğüm eserler değil; fuarda tanıştığım insanlar, bazen hiç planlamadan girilen sohbetler... Hatta ilk yıllardan birinde, sanırım fuarın ikinci yılıydı , tesadüfen karşılaştığım genç bir sanatçının küçük bir eserini almıştım. Bugün o sanatçı uluslararası ölçekte tanınıyor. O deneyim bana şunu hatırlattı: Sanatta en değerli şey çoğu zaman o anlık sezgidir. İyi ki o sezgiye güvenmişim. Yani aslında "iyi ki" dediğim şey, fuarın kendisi; çünkü bana yalnızca eserler değil, bakış açısı kazandırdı.

Sizce CI, önümüzdeki 20 yılda nasıl bir vizyonla ilerlemeli?

Sanatın geleceği yalnızca estetik arayışlarla değil, teknoloji, kültürel kimlik ve hafıza arasındaki ilişkilerle belirlenecek. Yapay zekâ, dijital üretim ve yeni medya, sanatın araçlarını dönüştürürken; İstanbul gibi şehirler, sanatın "nereden konuştuğu" sorusunu gündeme getiriyor. Walter Benjamin'in "auranın kaybı" dediği şey belki de bugün yeniden tanımlanıyor: bir yapay zekâ eseri de aura taşıyabilir mi? Edward Said'in "coğrafyanın belleği" dediği olgu, İstanbul'un çok katmanlı kültürel yapısında hâlâ canlı. CI'nin önümüzdeki 20 yıldaki en büyük vizyonu, bu iki hattı "teknolojik yenilik ve kültürel hafıza" bir arada taşıyabilmek olmalı. Yani yalnızca küresel sanat piyasasına eklemlenen bir fuar değil, aynı zamanda İstanbul'un kendi özgün sesini dünyaya açan bir entelektüel platform.

Geliştirdi, sürdürülebileceğini ispat etti. Yaygınlaştırdı, dünyada hatırı sayılır ve köklü sanat evleriyle lokal Türk galerilerini ve sanat meraklılarını buluşturdu. Çocuklarla kaynaştırdı, şehrin sözü oldu.Fuarlar, sanat piyasasının bir kısmının vitrini. Piyasanın, iştahın görülebilir anlarıyla karşılaşabilirsiniz fuarlarda. Sirkülasyon, alım gücü, nabız ölçmekte iyi ve doğruya yakın veriler okuyabilirsiniz. Fuarın iyi geçmesi için en başta galerilerin ve sanatçıların kuvvetine ihtiyaç var. Sonra, koleksiyoner ve para geliyor. Sosyolojik izlerle de karşılaşabilirsiniz dikkatinizi verirseniz, işe yeni başlayan sanat eseri toplama kararı alanlar popüler rağbet gören galerilerden ve hatta genellikle kırmızı noktaların revaçta olduğu duvarlara çekilirler. Verifiye olmuş yerlerde bulunmak güven verir. Kimse görmeden görmek isteyen, kimse dokunmadan sahip olmak isteyen koleksiyoner ruhu da fuarların koridorlarında esintisini çoğu zaman bırakmış olur.

İlk kez katıldığınız CI deneyimi ile bugünü kıyasladığınızda en büyük fark nedir?

O gün için muhakkak ilericiydi, (ülkemizin, dünyanın o günkü şartlarını göz önünde bulunarak) , sahip çıkma isteği uyandırıyordu, dünyaya Türk çağdaş sanatını anlatacaktı. Büyük bir sorumluluk.

20 yıl önceki sanat dünyasıyla bugünün sanat ortamını karşılaştırırsanız, en büyük dönüşüm sizce nerede?

Ekonomik krizler, ağır eleştiriler, yaptığına sahip çıkma becerisi. Bunlar hepimizi ileriye götürüyor. Zorlanıyoruz ama güçleniyoruz.

Genellikle ışık sekanslarım aracılığıyla. Bu süreci, mekânda fiziksel olarak var olana kadar tamamlamıyorum. Ortamı hissetmem, eserin mekânda nasıl nefes aldığını görmem gerekir. Ancak o zaman besteleme sürecine başlarım. Işığın her saniyesini, tıpkı nota nota yazılmış bir müzik gibi programlıyorum. Bu süreç tamamen sezgisel; ritim, sessizlik, duraklama ve enerjiden oluşuyor. Işıklar ilk kez yanıp eser hayat bulduğunda hissettiğim heyecan bambaşka oluyor. O anda artık bir eskiz ya da fikir olmaktan çıkıyor, izleyiciyle paylaşılacak bir deneyime dönüşüyor.

Sizin için ışık yalnızca bir araç değil, aynı zamanda bir dil. Sizce bu dil en güçlü anlarını ne zaman buluyor?

Hepimiz çok meşgulüz, sürekli hareket halindeyiz. Ancak ışığın bizi durdurmak gibi olağanüstü bir gücü var. Bizi içine çekiyor, yoğun tempomuzdan uzaklaştırıyor ve sadece bir anlığına bile olsa düşünmeye, hissetmeye ve o ışığın bize aslında ne ifade ettiğini keşfetmeye davet ediyor.

Rabia Güreli İle İstanbul'u Dünyayla Buluşturan Bir Sanat Yolculuğu

Peru'nun kültürel mirası işime derin bir şekilde etki ediyor; özellikle de ışık ve mekânı heykelsi formlar aracılığıyla keşfetme biçimimde. Örneğin "UROS HOUSE" eserim, Titicaca Gölü'nde totora kamışlarından yapılmış yüzen adalarda yaşayan Uros halkından ilham alıyor. Onların doğayla kurduğu bu özgün ilişki, malzemelere yaklaşımımı ve ışıkla yaratma sürecimi şekillendiriyor. Peru'nun ruhu, manzaraları, gelenekleri ve yenilenme döngüleri yaratıcı süreçlerimin merkezinde yer alıyor. Eserlerim, Peru kültürünün direncini tarih ve maneviyatı bir araya getirerek bugüne taşıyor. Heykellerimle kültür ve ışığın buluştuğu anlamlı mekânlar yaratmaya çalışıyorum. New York ise bambaşka bir ilham kaynağı. Sürekli hareket ve yoğunluk içinde, tutkuyla, azimle ve kararlılıkla hayallerin gerçeğe dönüşebileceğini öğretti bana. Yolum kolay değildi; özellikle sanat eğitimi almadığım için. Ancak New York bana inatçılığı, enerjiyi ve kendi yolumu çizme cesaretini verdi. Şehrin farklı mimari stilleri ve cesur bireyselliği de perspektifimi şekillendirdi. Bugün hâlâ hem Peru hem de New York, sanatımı besleyen iki büyük ilham kaynağı.

Sanatınızda su, hareket ve geçiş gibi evrensel temalar öne çıkıyor. Sizce bu temalar farklı coğrafyalarda izleyicilerde aynı duyguyu mu uyandırıyor, yoksa kültüre göre değişiyor mu?

Bence sanat deneyimi kişisel bir yolculuk. Kimileri eserlerimdeki mühendisliğe hayran kalıyor, kimileri kavramsal boyutuna bağlanıyor, kimileri de ardındaki niyet üzerine düşünmeyi seviyor. Kültür elbette algıyı şekillendirebilir, ama sanat aynı zamanda bireysel olduğu kadar toplulukla paylaşılan bir deneyimdir.

Işık sanatının geleceğini nasıl görüyorsunuz?

Her seferinde tek bir eserle de olsa dünyayı aydınlatmaya devam eden, büyüyen bir ifade alanı olarak.

Babamın bana söylediği gibi: "Grimanesa, çık dışarı ve bunu sen gerçekleştir." Eğer bir hayalin ya da vizyonun varsa, bunu kendin için hayata geçir. Zekân, iraden ve kararlılığınla, tabii ki sayısız çalışma saatini de ekleyerek, o hayali gerçeğe dönüştürebilirsin. Biz kendi olasılıklarımızı ve yollarımızı kendimiz yaratıyoruz.

İstanbul'daki serginizden sonra izleyicilerin zihinlerinde nasıl bir iz bırakmak istersiniz?

Benim için tüm işlerimde en önemli unsur, izleyiciyi düşündürmek. Işığın insanlar, mimari, çevre ve hatta kendileri arasında nasıl bağlar kurabileceğini araştırıyorum. Işık geçici bir şey; sevdiğim tarafı da sahip olunamaması. Ama insanları bir araya getirme gücüne sahip. Her ışık sekansı, her heykel; izleyici, mekân ve eser arasında bir denge yaratarak tek bir bütün haline geliyor.

Kezban Arca Batıbeki ile Sanatın ve Belleğin İzinde

Contemporary Istanbul'un 20'nci yılında burada olmak sizin için ne ifade ediyor?

Son 20 yılda bu fuar, Doğu ile Batı arasında kültürel bir köprü kurarak İstanbul'u çağdaş sanatın küresel bir merkezi haline getirdi. Benim için İstanbul, her zaman kültürlerin, tarihlerin ve fikirlerin buluştuğu ilham verici bir şehir oldu. Bu yönü, ışığı, teknolojiyi ve kültürel hafızayı bir araya getiren işlerimle de örtüşüyor. Bu özel yılda burada olmak yalnızca ışık heykellerimi sergilemek değil, aynı zamanda sanatın insanları buluşturan ve anlamlı diyaloglar başlatan gücünü kutlamak demek. 20'nci yıl, geleceğe bakmak için de bir fırsat. Bu proje, fuarın dönüşüm ve keşif geleneğini devam ettirirken, izleyicilere hem kişisel hem de kolektif düzeyde yankı uyandıracak güzel bir deneyim sunuyor.

Dijital Çağda Koleksiyonerlik: Jennifer Stockman'ın Sanat Vizyonu

Contemporary Istanbul'un 20'nci yılında neler hissediyorsunuz?

İlk başladığımızda sanat piyasası henüz emekleme dönemindeydi ve altyapı yetersizdi. Türkiye'de bir fuarı 20 yıl boyunca sürdürebilmek kolay değil. Bu süreçte birçok zorluk, anı ve başarıyı birlikte yaşadık. Biz, Contemporary Istanbul'u her zaman farklı projelerle büyütmek ve uluslararası alanda sesini duyurmak istedik. İlk başladığımız dönemlerde Türkiye'de çağdaş sanat henüz geniş kitlelere ulaşmamış, uluslararası bağlantılar ise oldukça zayıftı ancak biz; İstanbul'un kültürel derinliğine ve yaratıcı enerjisine güvenerek bu yola çıktık. Amacımız, sanat aracılığıyla İstanbul'u dünyayla buluşturacak bir platform oluşturmaktı. Bugün geldiğimiz noktadan gurur duyuyoruz; ne kadar cesur bir adım attığımızı şimdi daha net görebiliyoruz. Sanatı, toplum ile buluşturabilmekten dolayı oldukça mutluluk duyuyoruz.

Bu yıl fuarda bizleri neler bekliyor?

Bu yıl, CI'ın 20'nci yılına yakışır nitelikte bir program düzenledik. Focus America bölümünde, Amerika'nın dinamik güncel sanat ortamının bir kesitini izleyicilerle buluşturuyoruz. CIF Dialogues kapsamında ise akademisyenler, koleksiyonerler ve sanatçıların bir araya geldiği, sanat ortamı, üretim ve yaratıcılık üzerine odaklanan farklı ve ilham verici bir program sunuyoruz. Diğer yandan, Contemporary Istanbul'un 20'nci edisyonunda öne çıkan bir diğer unsur da uluslararası kurumlarla kurulan iş birlikleri. Asia Society ve Sigg Art Foundation gibi prestijli kurumlarla yürütülen ortak projeler, fuarın yalnızca bir sergi alanı olmanın ötesine geçerek, kültürel üretimin ve düşünsel paylaşımın merkezi haline geldiğini ortaya koyuyor. Bu değerli projelere ek, Contemporary Istanbul'un 20 yıldır ana partneri olan Akbank, küratörlüğünü Hasan Bülent Kahraman'ın üstlendiği ve Jannis Kounellis'in yağlı boya eserlerinden oluşan özel bir seçki ile ortak bir projeye imza atıyor. Venedik Mimarlık Bienali, Sundance Film Festivali ve Coachella gibi uluslararası etkinliklerde yer alan Güvenç Özel'in "Neuroflux" çalışması İstanbul'da ilk kez Trendyol Sanat iş birliği ve GLOBART küratörlüğünde sunuluyor. BMW Art Koleksiyonu'nun 50'nci yılı anısına Alexander Calder'in 1975 tarihli efsanevi Art Car'ı ve Julie Mehretu'nun tasarladığı bir yaşındaki son aracın fuarda ilk kez birlikte sergilenmesi çağdaş sanat ve hareketlilik arasındaki uzun süredir devam eden hikâyeyi vurguluyor. Bu tür iş birlikleri İstanbul'u, sanatın sadece izlenip tüketildiği bir şehir olmaktan çıkarıp yaratıcı süreçlerin ve küratoryal deneyimlerin paylaşıldığı bir laboratuvara dönüştürüyor. Örneğin Sigg Art Foundation'ın dijital sanat ve yeni medya odaklı seçkisi ya da BMW Art Car koleksiyonunun Türkiye'de ilk kez yan yana sergilenmesi İstanbul'un uluslararası sanat sahnesinde oldukça özgün bir pozisyon edinmesini sağlıyor.

Birçok müze gruplarının da yer alacağı Focus America bölümünde sanat tutkunlarını neler bekliyor?

Focus America programını, Contemporary Istanbul'un 20'nci yılı için özenle hazırladık. Focus America bölümü, fuarın uluslararası vizyonunu pekiştiren stratejik bir seçim. Her yıl bir ülkeye ya da bölgeye odaklanarak bölgelerin sanat üretimini İstanbul'a taşıyoruz. Bu artık bizim için bir gelenek ve kültürel etkileşim alanları yaratmanın fırsatı haline geldi. Bu edisyonda odak ülkemiz ise Amerika. Çünkü Amerika Birleşik Devletleri, çağdaş sanatın hem üretim hem de entelektüel yönünü şekillendiren küresel bir merkez. Özellikle New York ve Los Angeles gibi şehirler, sanat dünyasında hem kurumsal hem bağımsız yapılarla belirleyici rol oynuyor. Bu kapsam özelinde, bizim de Contemporary Istanbul'da dünyanın en prestijli müzelerinin temsilcilerini ağırlamak hedefimizdi. Brooklyn Müzesi Direktörü Anne Pasternak ve Guggenheim Müzesi'nin eski başkanı Jennifer Stockman gibi değerli isimlerin katılımı, fuarın uluslararası alandaki prestijini daha da güçlendiriyor. Aynı zamanda Amerika'nın farklı seslerini temsil eden galeriler; Amanita, Revolver Galería, Leila Heller Gallery gibi çeşitli disiplinlerden örneklerle bu seçkiyi zenginleştiriyor. Focus America'nın temel amacı; İstanbul'un kültürel diplomasi gücünü vurgulamaktır ki bu şehir tarih boyunca Doğu ile Batı arasında bir geçiş noktası oldu.

Genç sanatçılara destek olmak en önem verdiğiniz konuların başında geliyor. Bu seneki gelişmeler neler?

Contemporary Istanbul, açıldığı ilk günden bu yana Türk sanatçılar ve galeriler için bir sıçrama tahtası işlevi gördü. Genç sanatçıların görünürlük kazanmasına, yurt dışında ve uluslararası alanda isimlerini duyurmasına katkı sağladı; üretimlerini destekleyerek bu platformda yer almaları için çaba gösterdi. Birçok sanatçı, bu sayede dünya çapındaki fuarlarda yer alma ve görünürlük kazanma fırsatı yakaladı. İstanbul'da, kendi şehirlerinde böyle bir deneyimi yaşamak, onlar için global sanat dünyasına açılan güçlü bir alan sundu. Öte yandan CI Bloom da bu desteği pekiştirerek sanatçılara yeni bir alan ve görünürlük sağlayan önemli bir platform haline geldi.

Işıkla Kurulan Bağlar: Grimanesa Amorós Contemporary Istanbul'da

CIF Dialogues Konferans Programı'nda bu seneki konuşmacıların odak noktaları, ilham veren hikayeleri neler?

Her zaman olduğu gibi, CIF Dialogues bu yıl da sanatın yalnızca görsel değil, entelektüel boyutlarını da tartışmaya açıyor. Bu kapsamda, şu sorular etrafında derin bir sorgulama yürütüyoruz: "Kültürel, kurumsal ya da coğrafi koordinatlar bozulduğunda ne olur?", "İstanbul, özgün bir model sunabilir mi?", "Dijital sanat, önümüzdeki 20 yıla sanat ve kültür alanında yön verebilir mi?" Tüm bu sorular üzerinden, yerel ve küresel ölçekte önümüzdeki 20 yılın sanatsal pratiğinin nasıl şekillenebileceğine dair kapsamlı bir düşünsel zemin oluşturmayı amaçlıyoruz. Programda Guggenheim Müzesi'nden Jennifer Stockman, Brooklyn Müzesi'nden Anne Pasternak gibi önemli isimler yer alacak. Panelde dijital sanat, koleksiyoner pratikleri, mimari, kültürel hafıza ve şehirlerin sanatsal-toplumsal ihtiyaçları masaya yatırılacak. Diğer yandan, ikinci panelde Marina Abramović, TAEX direktörü Stefanie de Regel ile söyleşecek. Bu, online bir söyleşi olacak. Koleksiyoner ve Sigg Sanat Vakfı kurucusu, koleksiyoner Pierre- Christian Brochet ile söyleşisini de dinlemek mümkün. Bunun dışında iki gün sürecek olan söyleşilerde akademisyenler, koleksiyonerler ve Amerika'dan sanat kurumları yöneticileri de söyleşiler gerçekleştirecek.

Gençlerin gözünden bakarsak onları nasıl bir fuar bekliyor? Sizce en çok neler hoşlarına gider?

Contemporary Istanbul'un dijitalleşme, koleksiyonerlik, kent kültürü gibi konuları da ele alan bir yapısı var ve gençlerin, öğrencilerin bu düşünsel altyapıdan etkileneceklerini ve yeni yaratıcılık alanları bulabileceklerini düşünüyorum.

Fuarı ilk kez ziyaret edeceklere neler önerirsiniz?

Herkese, fuarın tüm alanlarını keşfetmelerini ve sanatla iç içe bir gün geçirmelerini öneriyorum. Öte yandan, fuar kapsamında yalnızca galeri ve iç mekânları değil dış alanda sergilenen birçok heykel ve sanat eserini de görme şansları olacak.

Sanata destek Akbank'ın DNA'sında var. Bu iş birliğini artık sadece bir sponsorluk olarak görmüyoruz. Bu vizyon, birliğimizin de bir yansıması. Hepimiz yola Türkiye'yi çağdaş sanat üzerinden tanıtmak hayaliyle çıktık. Bugün bu hayalin gerçeğe dönüştüğünü görmek mutluluk verici.

Kuruluşundan bu yana Contemporary Istanbul'un danışma kurulundasınız. Hem içeriden hem dışarıdan bu organizasyonu yıllardır takip eden biri olarak, bu süreçteki gelişimi kendi perspektifinizden nasıl değerlendiriyorsunuz?

Contemporary Istanbul'un gelişimi olağanüstü oldu. Her sene katılımcı galeri ve koleksiyoner sayısı arttı. Yurt içi ve yurt dışından fuar günlerine katılım ve ilgi güç kazanarak yükseldi. Hem kaliteli hem renkli hem de yoğun ilgi gören güçlü bir kültürel aktivite haline geldi. CI, İstanbul için "signature event" oldu.

Son 20 yılda Türkiye'de çağdaş sanat sahnesi oldukça dinamik bir dönüşüm geçirdi. Siz bu sürecin hem tanığı hem de aktif bir aktörü olarak, bu dönüşüm hakkında neler düşünüyorsunuz? Türkiye çağdaş sanatının uluslararası sahnede yer bulmasında CI'ın rolünü nasıl görüyorsunuz?

Türkiye çok dinamik, genç nüfuslu bir ülke. Öte yandan, bu toprakların tarihiyle sanat tarihi zaten iç içe geçmiş durumda. Çağdaş sanatın böyle bir ortamda gelişmesi hiç şaşırtıcı değil. Burada Contemporary Istanbul kolaylaştırıcı bir rol oynuyor. Özellikle sanatçılarımızın uluslararası sahnede görünürlük kazanmasında fuarımızın çok etkisi olduğunu düşünüyorum.

Bugün pek çok Türk sanatçının eserleri dünya çapındaki önemli koleksiyonlarda yer alıyor. Ergin İnan, Mehmet Güleryüz, Burhan Doğançay, Selma Gürbüz gibi değerli isimlerin eserleri sizin koleksiyonunuzda da mevcut. Bu yolculuğu bir koleksiyoner gözüyle nasıl değerlendiriyorsunuz?

Türk sanatçılarımızın eserlerinin dünyanın en önemli koleksiyonlarında yer alması hepimiz için büyük bir gurur. Bence zaten bir sanat koleksiyonunda Türk bir sanatçının eserinin olmaması düşünülemez. Ben de her geçen gün Türk sanatçıların eserlerini hiç beklemediğim yerlerde görüyorum, mutlu oluyorum. Sanatta çok büyük bir potansiyelimiz var, harika bir ivme yakaladık.

Koleksiyonerliğe adım atma hikayenizi bizimle paylaşır mısınız? İlk aldığınız eseri hatırlıyor musunuz?

İlk aldığım eser Erol Akyavaş. Rahmetli Hamit Belli o zaman Akbank genel müdürüydü. Sanata düşkündü. Bana muhakkak genç bir Türk olarak Türk çağdaş sanatıyla ilgilenmelisin, desteklemelisin demişti. Birlikte Erol Akyavaş'ın Bağdat Caddesi'ndeki evine gitmiştik, çok hoş, renkli bir kişiydi Erol Bey. Onun bir eserini almıştım.

Peki, koleksiyonunuza en son dahil ettiğiniz eser hangisi oldu?

En son olarak Gülay Semercioğlu'nun bir eserini aldım.

Sanat eseri seçerken sizi etkileyen unsurlar neler oluyor? Daha çok soyut işler mi ilginizi çekiyor, yoksa kavramsal ya da hikayesi güçlü eserleri mi tercih ediyorsunuz?

Ben daha çok soyut eserleri seviyorum.

20 yıl içinde sanat anlayışınızda ya da koleksiyonerlik bakış açınızda nasıl bir dönüşüm yaşandı? Koleksiyonunuza yön veren temel bir felsefe var mı?

Ben genelde Türk çağdaş sanatçılarını destekliyorum, onların eserlerini alıyorum ve bu eserleri sergilemekten zevk duyuyorum.

Evinizde, ofisinizde ya da diğer yaşam alanlarınızda koleksiyonunuzun enstelasyonunu değiştirir misiniz? Bu süreçte bir küratörle ya da sanat danışmanıyla çalışıyor musunuz, yoksa seçimleri bizzat kendiniz mi yapmayı tercih ediyorsunuz?

Koleksiyonumla bire bir ilişki kurmayı seviyorum. Evimde ve ofisimde eserlerin yerlerini zaman zaman moduma göre değiştiriyorum. Bu da hayata bakış açımı sürekli yeniliyor. Küratör veya danışman kullanmıyorum, seçimleri ben yapıyorum. Bu süreci kişisel bir keşif olarak görüyorum.

Pandemiyle birlikte hız kazanan online müzayedeler günümüzde sanat dünyasının ayrılmaz bir parçası. Siz de hem yurt içi hem de yurt dışındaki müzayedeleri takip ediyor musunuz?

Bir koleksiyoner olarak müzayedelerde ne ilgi çekiyor diye bakmaktan hoşlanırım ama nadiren katılırım. Ancak bu platformları, sanatın daha geniş kitlelere yayılmasını sağladıkları için çok önemli buluyorum. Türk sanatçılarının eserlerinin bu kanallarda yoğun ilgi görmesinden de ayrıca mutlu oluyorum.

Türkiye'nin sanat alanındaki en köklü kurumsal destekçilerinden biri olan Akbank Sanat ile 20 yılı aşan bir birlikteliğiniz var. Bu iş birliğinin sanatın gelişimine katkılarını nasıl değerlendiriyorsunuz?

Akbank Sanat, Türkiye'nin kültür-sanat hayatına kesintisiz destek veren en köklü kurumlarından biri. 1993 yılından beri hayatımızda. Bugün İstanbul'un çağdaş sanatla anılıyor olmasında elbette Contemporary Istanbul kadar Akbank Sanat'ın da etkisi vardır.

Dünyada mutlaka takip ettiğiniz, ilham aldığınız bienal ve sanat fuarları hangileri? Sizin için kaçırılmaması gereken sanat etkinlikleri neler?

Art Basel Miami'ye her yıl giderim. Frieze London'a da aynı şekilde. Venedik Bienali'ni de kaçırmam. Bu üçü bence olmazsa olmaz. Aynı zamanda Serpentine Galeri'nin Hamiler Konseyi'nin bir üyesi olarak buradaki sergileri de yakından takip ediyorum. Yine sanat çevremden davetler ve tavsiyeler geldiğinde de önerilen yerlere mutlaka giderim.

Sanatın bir diğer güçlü kolu olan müzikle de yakından ilgilisiniz. Hatta DJ'lik yaptığınızı da biliyoruz. Müzik sizin için ne ifade ediyor?

Ben müziği insanları bütünleştiren, hayatı paylaştıran, duygularını ifade etmelerini sağlayan çok önemli bir güç olarak görüyorum. Spor yaparken, gün içinde, çalışırken hep müzik dinliyorum. Yani hayatımda hep vardır müzik. Farklı müzikleri keşfetmekten büyük zevk alıyorum. Bu bağlamda Spotify gerçekten hayatımıza büyük zenginlik kattı.

Amerikan Türk Cemiyeti, iki ülke arasında köprüler kurmayı amaçlayan çok kıymetli bir kurum. Ekim ayındaki galalarımız New York'un en seçkin, en önemli partilerinden biri oldu ve şehrin sosyal takvimine girdi. Artık katılanların neredeyse yüzde 70'ini ABD'den gelenler oluşturuyor. Her yıl farklı bir temamız var. Bu yıl odağımız eğitim. Geçen sene Film, Televizyon ve Yeni Medya Fonu kurduk, epey bağış topladık. Bu sene de yine hem müzayede hem de bağışlarla öğrencilerimize burs vermeyi sürdüreceğiz.

Dünya üzerinde favori tatil destinasyonlarınız nereler?

St. Moritz, Saint-Tropez ve Marakeş.

Son zamanlarda severek okuduğunuz bir kitap, izlediğiniz bir film veya dizi var mı, bizimle paylaşır mısınız?

Dizi olarak Succession'ı çok sevmiştim. The Brutalist filmini de çok beğendim. En son dostum, Deutsche Bank'ın eski CEO'su Josef Ackermann'ın "My Journey" adlı kitabını zevkle okudum.

Kendi stilinizi nasıl tanımlarsınız? İş yaşamınızdaki stiliniz ile özel hayatınızdaki tarzınız arasında çok fark var mı?

Benim stilim daha çok street-smart. Şehir hayatını seven, şehirde yaşayan biri olarak iş ve sosyal hayatı birlikte götüreceğim kıyafetleri, yani spor-şık dediğimiz tarzı tercih ediyorum.

Fotoğraflar: Mehmet ERZİNCAN

Gerçek İtalyan gelatosunu İstanbul'a taşıma fikri nasıl ortaya çıktı? Bu dönüşüm sizin için bir tesadüf müydü yoksa uzun süredir zihninizde olgunlaşan bir hayal miydi?

Benim için güzel tatlar her zaman hayatımın merkezinde. Sadece bir restoran deneyimleyebilmek için yaptığım seyahatler oluyor. İtalya, en sevdiğim ve en sık ziyaret ettiğim ülkelerden. Her gittiğimde küçücük kasabalardaki lokal dondurmacılardan, büyük kentlerin popüler adreslerine kadar bulabildiğim tüm dondurmaları tadıyordum. Dondurma benim çok sevdiğim bir yiyecek ve sonsuz çeşitte üretilebiliyor. Kişisel zevkimin yanı sıra yeme-içme, iş hayatımda da fazlasıyla gündemimde olan bir konu. Uzun zamandır da bu sektörle ilgili bir şey yapmak istiyordum. Pandemi döneminde evde otururken birden bu fikir aklıma geldi. Amerika kapılarını ilk kez açtığında iki arkadaşımla aşı olma bahanesiyle koşarak New York'a gitmiştik. Arkadaşlarımı çok sevdiğim bir "mochi" mağazasına götürdüm ve seyahat boyunca her gün oraya gitmek istediler. Arkadaşlarımdan biri yaşının ilerlediğini ama bizden birinin mutlaka böyle bir şey yapması gerektiğini söyledi. Sanırım çok içten bir dilekti, gerçek oldu. Yine aynı seyahatten hediye olarak aldığım Aime Leon Dore bir şapkanın yeşil tonu, Lillo'nun rengi oldu. İlk olarak Bağdat Caddesi'nde tam hayallerimdeki gibi bir mağazayla başladık, şu an Zorlu Center'la birlikte altıncı şubemize ulaştık. Yaz boyunca da Bodrum Mesa'da dondurma severlerle buluşmanın heyecanını yaşadık.

Bu seyahatinizde gördüğünüz, tattığınız ya da hissettiğiniz hangi detayların markanın ruhunu şekillendirdiğini söylersiniz?

İtalya'da keyif aldığım mekanlar, "gelato" üretme fikrini bana verdi. Ben İtalyan dondurmasını diğer dondurma türlerine göre daha fazla seviyorum. Artizanal olması, slow-food akımını da hayatımıza sokan ve yiyeceklerin natürelliği konusunda büyük hassasiyet gösteren İtalyanların dondurmalarını doğal ürünlerle yapmayı tercih etmesi seçimimde çok etkili oldu. Yaz kış demeden dondurma yiyen ve günün her saatinde bu lezzeti hayatlarının içine katan bir millet. İtalya'da o kadar unutulmaz dondurmalar yedim ki, şu an konuşurken bile bu tatlar gözlerimin parlamasına neden oluyor. Yıllar evvel yediğim incir-ricottalı bir dondurmayı hala unutamıyorum. Tam incir mevsimiydi ve sanırım dünyanın en lezzetli incirlerini kullanmışlardı.

Lüks moda markalarının Türkiye'deki iletişimini üstlenmiş biri olarak, yıllar içinde estetik algınızın dönüşümünü nasıl gözlemlediniz? Bu dönüşüm Lillo Gelato'nun tat ve tasarım anlayışına nasıl yansıyor?

Benim ana işim her zaman iletişim, 25 yıldır dünyanın ve ülkemizin çok önemli markalarının iletişim danışmanlığını yapıyorum. Çok şanslıyım ki bugüne kadar hep modanın içinde oldum ve dünyada estetik seviyesi en yüksekte olan, global trendleri belirleyen markalarla çalışma fırsatım oldu. Balık burcuyum, ailemizdeki kadınların çoğu da balık burcu. Hepimiz belli bir estetik zevke sahibiz. Kendimi bildim bileli güzele olan tutkum sonsuz. Hayatta her şeyin güzelinin peşinden koşarım, her anda keyfi ararım. Bütün bu güzellikler de işimin bir parçası olduğu için aslında attığım her adım birbirinin tamamlayıcısı. Bugün Lillo mağazalarına girdiğiniz zaman bu estetik ruhu görebiliyorsunuz. Tabii ki Lillo bir dondurma markası olduğu için tasarımlarda öncelikli olarak sıcaklığı, herkese hitap edecek bir bakış açısını oturtmayı önemsedik. Tatlarda da yine en güzelleri yakalayana kadar gerçekten büyük emek verdik.

Kendi iş dinamiğinizde de seyahatlerinizden ilham alır mısınız? Bunun için sizde en kalıcı izler bırakan rota neresiydi?

Seyahat, benim hayatımın vazgeçilmezi ve en büyük ilham kaynağım. Fırsat bulduğum her an sevdiklerimle bir yerlere gitmeye gayret ediyorum. Farklı ülkelerin kültürleri, yaptığım tüm işlerde bana yol gösterici oluyor. Bugüne kadar en keyif aldığım yerlerden biri kesinlikle Meksika. Çok uzun zamandır gitmek istediğim bir ülkeydi, geçtiğimiz yıl kısmet oldu. Renkleri, tarihi, kültürü beni çok etkiledi. Önümüzdeki kış tekrar gitmeyi planlıyorum.

Markalarla kurduğunuz iletişimde biliyoruz ki daima "hikâye anlatıcılığı" önemli bir rol oynuyor. Kişisel hayatınızı ve aynı zamanda markanızı biçimlendirirken hikayeleri nasıl kullanmayı seviyorsunuz?

Tüm projelerimi bir yolculuk olarak ele alırım ve A'dan Z'ye tüm aşamalarını hayal ederim. Birlikte çalıştığım kişilerin çoğu bilir ki bana fikirler adım adım yolculuk süresince ama en çok da projenin başlamasından kısa bir süre önce gelir. Bir anda herkesi yepyeni fikirlerle bombardımana tutabilirim. Ancak hem iletişim tarafında hem de etkinlik ve düğün tarafında yaptığımız tüm projelerde en küçük detaylar dahi birbirine bağlantılı şekilde düşünülmüştür. Çalıştığım markaların bana ilham vermesi büyük önem taşıyor. Sadece gerçekten inandığım ve kendimi ait hissettiğim markalarla çalışabiliyorum. Bu markaların yolculuğuna dahil olup bu yolculuğu da en tutkulu ve güçlü şekilde hedef kitleleriyle buluşturabilmek için gerçekten büyük bir keyifle çalışıyorum.

Menü seçimlerinizde klasik tatlarla yenilikçi lezzetleri buluşturuyorsunuz. Bu dengeyi kurarken estetik ve damak tadı açısından nasıl bir deneme-yanılma süreci yaşadınız?

Benim kendi damak tadım çok yenilikçi. Lillo için aklımda sonsuz lezzet kombinleri var. Ancak Türkiye'de dondurma konusunun bu kadar yaygınlaşması ve hayatın içine girmesi daha çok yeni. O nedenle genellikle klasik tatlar tercih ediliyor. Farklı lezzetlere ilk adımda temkinli yaklaşılabiliyor. Biz de bu dengeyi en doğru şekilde oturtup müşterilerimizi mutlu etmeye çalışıyoruz. Mutfak ekibimiz müthiş bir özveriyle çalışıyor. En kaliteli içerikler en doğal meyvelerle doğru lezzeti tutturana kadar çok ciddi bir çaba sarf ediliyor.

Peki artizanal üretim sürecinden geçmiş başka lezzetler arasında favorileriniz neler?

Geleneksel yöntemlerle hazırlanan, katkı maddesi bulunmayan tüm yiyecekler başımın tacı. Ata tohumuyla hazırlanmış, odun fırınından çıkmış sıcacık bir ekmeğin lezzetini hiçbir şeye değişmem.

Türkiye'nin farklı bölgelerinden seçilen meyvelerle hazırladığınız sorbeler, yerel ile evrensel arasında bir köprü kuruyor. Sizce bu yaklaşım, Lillo'yu bir dondurmacıdan öte kültürel bir deneyim noktası haline getiriyor mu?

Böyle bir söylem çok iddialı olabilir. Ancak artizanal gelato yaparken bizim en büyük önceliğimiz tamamen doğal içerikler ve bunların da en yüksek kalitede olanlarını kullanabilmek. Bu nedenle Anadolu'nun pek çok farklı şehrinden farklı üreticilerle çalışıyoruz. Üretimlerimiz de tabii ki günlük olarak yapılıyor.

Mekân tasarımlarında seçilen tonlarla, renk psikolojisi ile tatların dünyası arasında sizce nasıl bir paralellik kurulabilir? Evinizde veya ofisinizde de renkleri anlamlarıyla kullanmayı seviyor musunuz?

Benim stilim bir taraftan çok sade bir taraftan çok iddialı görülebilir. Kendi ofisimde de çok çarpıcı renkleri bir araya getirdim ancak yine de sade bir havası var. Gözün gelişmiş olması çok önemli. Küçük dokunuşlarla bambaşka bir hava yaratılabiliyor. Lillo'da da tatlı bir yeşil ve beyaz üzerinden gittim. Mağazalarımıza gelen herkes renkleri ne kadar beğendiğinden ve iç açıcı olduğundan bahsediyor. Caddebostan mağazasında Marakeş'ten getirdiğim Yves Saint Laurent'in rengarenk çizimleri bulunuyor. Zorlu'da ise Kopenhag'dan gelirken elimde taşımayı başardığım rengarenk resimler var. Bu küçük renk dokunuşları bir anda mekanların mood'unu bambaşka bir yere taşıyor.

Önümüzdeki yıllarda Lillo'yu tatların ötesinde farklı etkinlikler, iş birlikleri ya da sanatsal projelerle de görmeyi hayal ediyor musunuz? Markanız için şu sıralar nasıl bir gelecek planlıyorsunuz?

Geçtiğimiz dönemde Lillo, Mavi ve Mango'nun etkinliklerinde, Robert College'in festivallerinde ve Contemporary İstanbul'un yeme-içme bölümünde yer aldı. Lillo, moda ve sanatın içinde olduğu farklı etkinliklerde yer almakla kalmayıp aklımda olan bazı tatlı projeleri de umarım en güzel şekilde hayata geçireceğiz. Tüm bunların yanı sıra Zorlu Center'daki mağazamızın çok tatlı çocuk doğum günlerine de ev sahipliği yapmasını istiyorum. Önümüzde yer alan parkla birlikte müthiş keyifli bir atmosfer sunuyor.

Fotoğraflar: Ertan Demirbilek

Çiftin nişan törenine Dila Tarkan, Sima Tarkan, Sibil Çetinkaya, Derev Clara Kösedağ, Ecem Oltulu, Elif Engin Ahlatçı, Benan Terzioğlu gibi pek çok tanınmış isim katılarak mutluluklarına ortak oldular. Tarihi Taşkızak Tersanesi'nin ihtişamından ilham alınarak dekore edilen, modern şıklığın zarafetini yansıtan samimi bir atmosferde; evliliğe giden yolda ilk adımı atan çift, mutluluklarını dostlarıyla paylaştı.

Sibil Çetinkaya, Ela Şener, Dila Tarkan, Elif Anav, Ecem Oltulu, Sima Tarkan, Derev Clara Kösedağ

Gecede konukların zarif yaz şıklıklarıyla moda şöleni yaşanırken, tarihi tersanenin ambiyansı da bu zarafeti tamamlıyordu. Mekanın açıkta kalan taş duvarları rustik ve tarihi bir atmosfer yaratırken, ahşap kirişli yüksek tavanlar ihtişam ve ferahlık katıyordu; metal raf ünitelerin içinde sergilenen mumlar ise, ışıltı ve romantizmi arttırıyordu.

Gecenin ilerleyen saatlerinde sahne alan Mert Demir ise konuklara eğlenceli, müzik dolu saatler yaşattı. İsteme merasimi ve nişan töreninin organizasyonunu Insıde Events üstlenirken, gecede mutluluk kareleri click34photo tarafından çekildi; nişan pastası ise Cutie Cake Patisserie tarafından hazırlandı.

Nasıl tanıştınız?

Çok tesadüfi bir anda yollarımız kesişti diyebilirim; tanışmamız, bir ortak arkadaşımız sayesinde oldu. Hiç beklemediğimiz bir zamanda tanıştık ve kısa sürede birbirimizin hayatında ne kadar özel bir yere sahip olduğumuzu fark ettik.

Elif Anav, İpek Alp Sever, Ela Şener, Talya Sever, Nalan Aras, Zeynep Dilara Gül, Merve Güna

Senin için nasıl bir süreçti, neler hissettin?

Hazırlık süreci benim için hem çok heyecanlı hem de duygu doluydu. Detaylarla uğraşmayı çok seviyorum ama bu sefer kendi gecem olunca her şey daha da anlam kazandı. Bazen stresli anlar oldu ama ailem, Kadir ve Inside ekibi sayesinde sonunda hayalimdeki gibi geçtiği için de çok mutluyum.

Nişan partinizi özetlemenizi istesek?

Bizim için tam bir rüya gibiydi... Ailelerimizin, sevdiklerimizin bir arada olduğu, çok sıcak ve samimi bir gece oldu. En önemlisi, Kadir ile olan enerjimizdi; bu enerji hem geceye hem de misafirlerimize yansıdı. Tabii ki mekan, müzik, eğlence çok önemli ama ev sahibinin enerjisi yüksek değilse hiçbir şeyin anlamı olmuyor. Bizim gecemizde de bu uyum ve mutluluk herkese geçti.

Mert Demir, Talya Sever-Kadir Aycan

Gecenin en özel anı hangisiydi?

Her detayı güzeldi fakat Mert Demir'in sahneye çıkışı ve performansı inanılmazdı. Hem Kadir'le aramızdaki enerjiye hem de gelen misafirlerimize yansıdı, gerçekten unutulmaz bir andı.

Zeki Sever, İpek Alp Sever, Lokman Sever, Talya Sever, Kadir Aycan, Belkıs Gümüş

Yaz nasıl geçti, neler yaptınız?

Yaz mevsimi, zaten iş temposunun azalması, okulların kapanması, tatil programları, seyahat planları ve dostlarla geçirilen zamanlar demek. Bizim için ayrıca, özellikle özlenen sporlarla buluştuğumuz mevsim oluyor. Yaz programımızda genellikle yoğun bir kış sezonu sonrası özellikle ekip arkadaşlarımızı da dinlendirmek adına perşembeden pazara uzanan uzun hafta sonu tatilleri olur.

Sonbahar hepimizin kendine döndüğü bir dönem. Siz şu sıralar kendiniz için neler yapıyorsunuz?

Sonbaharda evler kışa hazırlanıyor, çocuklar okula, iş dünyası ise yeni bir döneme başlıyor. Estetik cerrahi adına da yaz öncesi ve yaz bitişi dönemleri uygulamaların en yoğun yapıldığı zamanlar oluyor. Biz de bu dönemde, plastik cerrahi alanında neler yapacağımıza ve hangi yeni uygulamalara yer vereceğimize karar verirken; kendi yaşantımız için de beslenmeden dinlenmeye kadar birçok başlık altında bazı yeni kararlar alıyoruz. Örneğin; bu yıl eşim Dilek'le akşam yemeklerini mecbur olmadıkça erkene çekip geç saatlere bırakmama kararını aldık. Ben onu atraksiyonlu sporlara ikna edemesem de o beni pilatese başlattı. Zaten doğayla iç içe yaşamayı sevdiğimiz için yine bu yıl da doğayla olmaya devam edeceğiz.

Sonbahar bakımları da oldukça popüler. Klinikte yenilikler neler, en çok hangi bakımlara rağbet gösteriliyor?

Bu yıl özellikle cerrahide ve medikal uygulamaların temelinde doğalı yakalama ve hızlı iyileşme, hatta hızla hayata geri dönme planları yapılıyor. Klinik medikal uygulamaların temelinde, nedenin ortadan kaldırılması ve geleceğe iyi bir yatırım yapılabilmesi vardır. Örneğin; başınız ağrıyor ve bir ağrı kesici içiyorsunuz, buna tıbbi olarak semptomatik tedavi diyoruz. Bizim hedefimizse baş ağrısına neyin sebep olduğunu bulmak ve onu tedavi etmek. Bizim kliniğimiz cerrahi temeller üzerine kurulmuş, iki plastik cerrahın tecrübelerini paylaştığı bir klinik. Bu nedenle medikal uygulamaların temel prensibi, hastalarımızın cilt ve cilt altı kalitesini artırıp bunu da uzun yılar korumalarını sağlamak üzerine kurulu. Örneğin; bir yüz germe ameliyatı yaptığımızda, sadece yüz cildini iyileştirmeyi planlamayız. Aynı zamanda hastanın vücut şekillendirmesini, yemesini, içmesini de plana alarak, vücudu bir bütün olarak görüp, en temel taşı olan hücreden itibaren iyileştirme protokolleri uygularız.

Hücresel bakım çok merak edilen uygulamalar arasında. Bununla ilgili neler söylemek istersiniz?

Hücreyi koruyabilir ve hücrenin yaşlanmasına izin vermezsek yaşlanmayı da durdurabilir hatta birçok hastalığın önüne geçebiliriz. Tıp teknolojisi, artık hasarlı hücreleri onarıp hücre kalitesini artırma yönünde çalışmalara ağırlık veriyor. Klinikte ve çeşitli ameliyatlarda hastalarımıza uyguladığımız tedavilerde de artık hedefimiz, dışarıdan yapay maddeleri vücuda enjekte etmek yerine kişiyi kendi dokusu ile dışarıdan eklenen biyostümülöterlerle (hücre uyarıcılarla) ve eksozomlarla destekleyerek tekrar eski sağlığına ve gençliğine kavuşturmak, genç bir görünüm sağlamak. Bu nedenle hücre ve hücreler arasındaki dokunun eksiklerini yerine koymak, kolajenin boyunu kısa tutmak için yapılan hücresel tedavilerde sandviç model uygulamaları etkili sonuçların alınmasını sağlıyor. Radyo frekans uygulamaları cilt altı kolajeni harekete geçirip boyunu kısaltıyor, cilt seviyesinde derin orta ve yüzeysel yapılan multi vitamin enjeksiyonları ve kişinin kendi yağından elde edilen yağ kök hücresi uygulaması ile boşluklar dolmuş, cilt gerginleşmiş, cildin ince kırışıklıkları açılmış oluyor. Hücresel uygulamalar kişinin ihtiyacına ve yaşına göre içerikleri sıklıkları değiştirilerek yapılıyor.

Bir gününüz nasıl geçiyor?

Mümkün olduğu kadar sabah erken kalkar minik bir esneme egzersizi, ardından kahvaltı, sonrasında da hastaneye gideriz. Hastanede bir gün önce ameliyat yaptığımız hasta vizitini bitirir, ardından o gün ameliyat edeceğimiz hastamıza geçeriz. Estetik amaçlı dahi olsa bir ailenin ameliyata çocuğunu uğurlaması, eşinin elini tutan bir genç kadını görmek ya da yalnız ameliyata gelmiş bir hastaya moral olan ekip arkadaşlarımı izlemek, benim için çok özel anlardır ve şükür sebebimdir. Böyle güzel insanlara dokunabilmek, onların ameliyatını yapıyor olabilmek, kendimi iyi hissetmeyi ve büyük bir sorumluluk almayı sağlıyor. Günün ilerleyen saatlerinde ise klinik ve hasta görüşmeleri, kontrolleri derken hastaneye tekrar uğramak ve dönüşle sonuçlanıyor. Eve dönüşte yorgun olsak da Dilek'le gece sahilde yürüyüş bize çok iyi geliyor. Yürüyüşte arkadaşlarımıza denk gelmek de oldukça keyifli oluyor. Hafta sonları ise kışın snowboard, baharda golf, yazın kite için mutlaka şehir dışına çıkmayı seviyoruz.

Sporu seven bir ailesiniz. Özellikle kite sporuna başlamak isteyenlere ne gibi tavsiyelerde bulunmak istersiniz?

Kesinlikle acele etmesinler. Karada kondisyonlarını artırsınlar. Bu işe gönül vermiş iyi hocalarla çalışsınlar ve sabırla güzel tekrarlar yaparak en iyiye ulaşacaklarını bilsinler. Bu sporlara başlamak için bir yaş sınırının olmadığının da bilinmesini isterim.

Eşiniz Dilek Avşar ile birlikte çalışmak nasıl?

Hem işte hem evde beraber olmak keyifli olduğu kadar riskli de olabiliyor. 7/24 bir arada olursanız, sıkıcı olabilir belki ama biz gün içinde, birbirimizi o kadar göremiyoruz ki; bazen Dilek'i "sohbet edelim, eve birlikte gidelim" diye arabama davet ediyorum. Fakat her seferinde, araç kullanma tarzımdan dolayı fırçasını yiyorum.

Instagram'da iş anlamında oldukça aktifsiniz. Takipçileriniz en çok neleri merak ediyor?

Instagram buz dağının görünen yüzü; orası çok ayrı bir dünya. Aslında bizim oldukça eksik olduğumuz bir alan. Çünkü işimizi layıkıyla yapmak, diğer yandan etik kurallara uymak istiyoruz, fakat aynı zamanda oraya geniş bir zaman ayırmanız da gerekiyor. Bunların hepsi aynı anda mümkün olamadığı için de biraz ağır ilerliyor bizde. Buna rağmen Instagram ve sosyal medya dünyası birçok şeye yön veriyor. En çok merak edilen konuların başında ameliyat öncesi ve sonrası hasta fotoğraflarını görmek geliyor, fakat hasta mahremiyeti adına biraz kısıtlı kalıyoruz. Bir diğer soru da "Nasıl genç kalabiliriz?" oluyor.

Son yıllarda çok konuşulan Longevity için neler söylemek istersiniz? Hem sizin hem Dilek Hoca'nın bu konudaki yaklaşımını merak ediyoruz.

Longevity aslında şu an dünyada her şeyin amacı diyebiliriz. Tıp teknolojisi bu konu üzerinde çok yoğun bir şekilde çalışmalarına devam ederken biz de heyecanla yeni çıkan çalışmaları uygulamaya çalışıyoruz. Ancak bazı uygulamalarda acele etmiyoruz; çünkü "her yeni çıkan uygulama şahanedir" diye bir kanı ne yazık ki doğru olmuyor. Önce belli bir sayı ve yıl içinde denenmiş ve bilimsel kanıtlara ulaşılmış olması gerekiyor. İnsan ömrünün uzaması, yaş kavramının kalmayacak olması, son derece keyifli gözüküyor.

Longevity kavramını kendi bakış açınızla nasıl tanımlıyorsunuz?

Sağlıklı, keyifli, üretken ve hareketli olmak, uzun ömrün sırrı diyebiliriz. Longevity kavramı, estetikte çok yeri olan bir alan. İnsan ömrü uzadıkça beklentiler de artacak ve kişi yıllar içinde kaybedeceği fiziksel özelliklerini korumak için medikal ve cerrahi destekler alacaktır. Yalnız Longevity'de unutulmaması gereken en önemli konu, ruhsal sağlığı, gelişen teknoloji ve rekabet dünyası içinde korumak olmalı. Longevity'nin görünen yüzünü de estetikle desteklemek tam iyilik hali sağlayacaktır.

Longevity için günlük yaşamda yapılabilecek en basit ama etkili alışkanlıklar neler size?

En etkili, en basit alışkanlık; Akdeniz insanı olabilmek. Dünyada uzun ömürlü insanlara bakıldığında genellikle Akdeniz insanları oldukları dikkat çekiyor. Bunun sebebi de ruhsal yapılarının rahat olması; zeytinyağı, bol yeşillikli ve balık ağırlıklı bir mutfağa sahip olmaları. Tüm bu faktörler uzun yaşantıyı destekliyor. En basit anlamıyla Longevity yaşamı; Akdeniz diyeti, Akdeniz felsefesine ek olarak da hareketli olmak diyebiliriz.

Longevity kavramını kendi bakış açınızla nasıl tanımlıyorsunuz?

"Beklenen mucize" diye tanımlıyorum çünkü gerçekten hayat güzellikleri yaşamak ve hedeflere ulaşabilmek için bazen kısa kalabiliyor. Bu süreyi uzatmanın da biraz kişinin kendi elinde olduğuna inanıyorum. Yaşamdan kopmadan güzel bir hayatı hedefleyen kişiler, erken yaşlarda ruhsal yapılanmalarını, sporlarını ve yeme alışkanlıklarını, ona göre şekillendiriyor. Bu nedenle kişiler, aile hayatı ile arkadaş dost çevresine önem verip, gerekli tıbbi yardımı da kendilerinden esirgemezlerse Longevity'i başarıyla uygulamış oluyor.

Longevity için günlük yaşamda yapılabilecek en basit ama etkili alışkanlıklar neler?

Erken güne başlayıp, akşamları erken yatmak belki de en önemli Longevity alışkanlığı olmalı. Günün doğuşunu izleyip, güzel bir enerji ile güne başlamış olan, uyandıktan en erken bir iki saat sonra kahvaltısını yapıp akşam yemeğini gün batımı öncesi tamamlayıp akşama sadece suyun serbest olduğu gece orucuna geçebilen kişi, Longevity'nin sırrını çözmüştür. Longevity'de en önemli unsurlardan biri kendinizi sevmek, bedeninize ve ruhunuza iyi bakmaktır. Etrafınızda sohbetinden keyif aldığınız dostlarınız olacak ve hayatın seyri içinde bir su gibi akışkan olup değişkenliklere uyum sağlayabileceksiniz. Hepimizin hayatında zaman zaman zor süreçler oluyor; böyle durumlarda olaya devam ederek, onlarla savaşmadan, onları yumuşak atlatmaya çalışarak anı yaşayabilmek, uzun ve sağlıklı ömrün sırrı olsa gerek.

Longevity alanında yükselen trendler arasında neler var?

Tıbbi alanda öncelikle tam teşekküllü bir hastanede yapılan check-up sonrası vücuttaki eksiğin yerine konması, kronik hastalıkların kontrol altına alınıp tedavisinin yapılması, hatta erken başlayıp kronik hastalıkların engellenmesi, vücudun durmadan uyarılması ve şaşırtılması (uzun açlık, spor, masaj) damar yolundan ve ağızdan gerekli tedavilerin yapılmasıdır. En önemli iki Longevity trendi, kişinin kendi yağından elde edilen kök hücre ile gençleşmesi ve hücreler arası haberleşmeyi sağlayan eksozom tedavilerinin uygulanmasıdır diyebilirim.

Kendi hayatınızda en büyük Longevity keşfiniz ne oldu?

Gece açlıkları ve sporun insana çok iyi geldiğini görmek ve yağ kök hücresini eksozomla kombine yaptığımız tedavilerin cildi ve kişiyi nasıl gençleştirdiği görmek, Longevity keşfi oldu.

2025-26 güzellik trendlerinde son gelişmeler neler?

Günümüzde özellikle temporal lift dediğimiz kaş kaldırma ve alt yüz-boyun germe ameliyatları ile erken yaşlarda yüz gençleştirme işlemleri çok tercih ediliyor oldu. Temporal lift operasyonu, kişinin bakışlarını canlandırırken güzelliğin ortaya çıkmasında çok etkili bir operasyon haline geldi. Endoskopik cerrahi ile yapıldığında yani saç içinde bir iki noktadan girildiğinde, sonucun kalıcı olması nedeniyle erken dönemlerde daha çok tercih ediliyor. Boyun germe operasyonları ise gençliği kalıcı kılmak için yaptığımız, yılların meydana getirdiği sarkmaları silmek için tercih edilen bir operasyon. Ki son yıllarda kişinin kendi yağı ile de kombine edilerek, her iki operasyon da yükselen bir trendle devam ediyor.

Sizce sağlıklı ve uzun yaşamın sırrı nedir, nasıl bir yol izlemeli?

Uzun ve sağlıklı bir yaşam kişiye bahsedilmiş en güzel armağandır. Genetiğin yanında epidemiyolojik dediğimiz kişisel ve çevresel birçok etkenin de yaşam süresini ve kalitesini etkilediğini biliyoruz. Bu nedenle kişinin kontrollerinin düzenli yaptırılması, sağlıklı beslenme, uygun hareket ve bir uzman hekim gözetimi altında sürecek bir yaşam şekli, kişiye olumlu, pozitif, güzel ve estetik bir hayat sunacaktır.

Yıllardır yüzlerce kişiye şehirleri, yapıları, hikâyeleri anlattınız. Peki kendi hayat hikâyenizi ilk kez biri size sorsaydı, nereden başlardınız?

Kendi hikayemi anlatmaya, adımın birlikte anılmasından gurur duyduğum İstanbul'la ilk tanışmamın gerçekleştiği Kandilli'den başlamam gerekir. 1974'te, yedi yaşındayken taşındığımız Kandilli sırtlarından Boğaz'ı izlerken İstanbul aşkı kalbime düştü bence. Rum bir doktora ait olağanüstü manzaralı eski konak yıkılmış, bol daireli, sıradan bir apartman inşa edilmişti. Arkada ise dört buçuk dönümlük bir koru vardı. 70'ler Boğaz'ın çoğu yerinin betona teslim olmaya başladığı yıllar olmasına rağmen, Kandilli'nin tek şansı iki sarayın koruları arasındaki vadiye yayılmasıydı. Böylece talandan minimum hasarla kurtulmuştu. Annem hala o evde yaşıyor. Bağlarımı koparmadığım gibi hala beni beslemeye devam ediyor. Çünkü işimi aşkla, severek yapmak en kıymetlisi benim için. Bugünün çocuklarıyla kıyaslandığında fazla oyuncağım olmadı. Oyuncağım yoktu ama özgürlüğüm vardı. Mahalle arkadaşlarımızla enerjimizi sokaklarda koşarak boşaltırdık. Bu yüzden de çok güzel bir çocukluk geçirdim. İlkokulum evin karşısındaydı, zil çaldığında evden çıkardım. Belki ben biraz avantajlıydım, sakin bir Boğaz köyünde görece romantik bir çocukluk geçirebildiğim için. Ne mutlu ki, İstanbul beni en güzel yüzlerinden biriyle karşılamış. Şehri gezip keşfettikçe de hep büyüdü bu sevgi. Ortaokulu Ortaköy'deki Gazi Osman Paşa'da okudum, eski Fehime Sultan Yalısı'ydı, Tanrı'nın bana bir başka lütfu. Şişli Terakki Lisesi'ne giderken hiç servis kullanmadım. Kandilli'den çıkıp yolda İstanbul'u seyrederek okula gitmek en büyük zevkimdi. Bugünkü gibi steril ve izole değildi o zamanın çocukluğu; cam kavanozdan seyretmedim dışarıdaki dünyayı, içine girdim hayatın; soludum her şeyi, hissettim. Sonra Boğaziçi Üniversitesi'nde Turizm ve Otel Yöneticiliği eğitimi alırken bu sefer başka bir gözle gördüm bu şehri. Benim için yolların başlangıcı Kandilli'dir diyebilirim.

Her şeyin yanı sıra bir rehber ve bir hikâye anlatıcısı olarak sahada olmanın sizin için en büyük tatmini ne oluyor?

Bir rehber olarak bilgilerimi her zaman güncel tutmak, mesleğime ve gezdirdiğim misafirlerime karşı en büyük sorumluluğum. Hele ki İstanbul söz konusu olduğunda, her daim bilgiye açık olmak gerek. Şehirde yapılan bazı uygulamalar beni üzse de bazı yeniliklere çok seviniyorum. Zaten sevgi de böyle bir şey değil mi? Her şeye rağmen, olduğu gibi kabul etmek... Hep daha iyi olsun istemek... Eksikleri de olsa vazgeçememek... Ben bu sevgi ile görünenin ötesindeki tarihi ve hikayeyi insanlara anlatmak için çıktım yola. Bu sebeple bana söylenmesinden en mutlu olduğum ve kendime çok yakıştırdığım tanımlardan biri; hikaye anlatıcısı. Kimileri tarihi bu kadar hikayeleştirerek anlatmaya karşı. Benim görüşüme göre insanların merakını uyandırmak için hikayeler kolay bir yol. Tarihi o kadar çok kişiye bu hikayeler sayesinde sevdirdiğimi gördüm ki... Evet içi boşaltılmış, bilimsellikten uzak sadece hikayelere indirgenmiş bir tarih anlatısını benim de desteklemem mümkün değil. Ama olayları kavramak, kavratmak ve tarihi insanların ilgisini çekecek bir alan haline getirmek, o herkesin kaçtığı "sıkıcılık" kılıfından kurtarmak için hikayelerden yardım alabiliriz; neden almayalım?

Peki kariyeriniz boyunca yaşadığınız en büyük kırılma anı neydi ve sizi nasıl dönüştürdü?

Gezmeyi küçüklüğümden beri severim. Ailece ülkeyi karış karış gezdik diyebilirim. Bu tutkum babamdan bana miras. Andersen'in çok sevdiğim bir lafı vardır; gezmek yaşamaktır! Ayrıca Balık burcuyum ve özgür ruhlu biriyim! Beni akvaryuma kapatamazsın, engin okyanusların insanıyım. Fakat en büyük kırılmayı da yine babamla yaşadım. Babam ticaretle uğraşıyordu, benim de aile işinin bir parçası olmamı istiyordu. Ama ben ne ticaretle uğraşacak ne de takım elbisesini giyip sabah-akşam plazaya kapanacak bir tipim. Dönemin eğitim modası Boğaziçi Üniversitesi'nin İşletme Bölümü'ydü. Ben de gençliğin kararsızlığıyla, gönlümden geçen turizm bölümünü bir süre içimde tutup 1983 senesinde puanımın yettiği, Boğaziçi Üniversitesi Psikoloji Bölümü'ne girdim. Sonradan bu seçimimin çok da faydasını gördüm. İki yıl sonra aynı üniversitenin turizm bölümüne geçtim. Ardından siyaset bilimi ve uluslararası ilişkiler bölümünü de tamamladım. İlk rehberlik tecrübemi de bu dönemde yaşadım. Hem seyahat edip hem de para kazanayım diye düşünerek başvurduğum bir acentenin yanında "apranti rehber" oldum. Klasik bir "İstanbul'a ilk gelenler turu"yla başladım. Gezdirirken anlatmak, bildiklerimi paylaşmak çok hoşuma gitti. Ardından 1989 yılında, Anadolu turları başladı. İki sene sonra profesyonel rehber kokartımı aldım. Yurt dışının da eklenmesiyle mesleğe giriş yaptım. Bu sırada Viyana Üniversitesi'nde iki yıl doktora yapmaya gittim. Bu süre zarfında rehberlikten uzak kaldım. Dönüşte babamın yanında hazır olan işime başladım ama rehberlik bir kere kanıma girmişti. İyi para kazanıyordum ama iki yıl zor dayandım. Oradan çıkınca belki aile işi bana uygun değildir diyerek bir tekstil şirketine "satın alma uzmanı" olarak işe başladım. Ama yine mutlu değildim. Bu arayış içindeyken bir arkadaşım arayıp Alman bir turist grubu için mavi yolculuk rehberliği teklif etti. Şirketten bir hafta izin alıp tura katıldım. Hem çok eğlenip hem de bir hafta gezi sonunda bir aylık maaşım kadar para alınca "Oğlum sen ne yapıyorsun! Neyin kariyeri!" dedim ve koşarak rehberliğe geri döndüm! Yeniden başladım, çok çalıştım, düştüm, yine kalktım. Ama sonunda meslek hayatımda 38 yılı geride bıraktım. 100'e yakın dünyaca ünlü ve etkili isme İstanbul'u gezdirdim. Türkiye'nin ilk sesli online tur uygulaması Piri'nin ilk rehberi oldum. Türkiye'nin ve dünyanın dört bir yanından binlerce önerinin yer aldığı SET akıllı telefon uygulamasını 2021 yılında kullanıma sundum. 36 kitap yazdım, 40'tan fazla ödül aldım. 2004 yılından beri gazete ve dergilere yazılar yazıyorum. Profesyonel konuşmacı olarak davetlere katılıyorum. Doğru yolda olduğum için işimle büyüyorum ve bundan çok mutluyum. İyi ki o kırılma yaşanmış hayatımda.

JOMO (Joy of Missing Out) bu yılın seyahat trendi olarak huzur odağına alınmış tatil ihtiyacımızı karşılamak için mükemmel bir seçenekken, sizin bu doğrultuda önerebileceğiniz spesifik bir destinasyon ve lokasyona dair tavsiyeleriniz var mı?

Benim aklıma ilk olarak; Maldivler'deki Soneva geldi. 1995'te sahipleri Sonu ve Eva'nın kendi lüks anlayışlarını yansıttıkları bir proje. Bu otele konuşmacı olarak gittim. "Akıllı lüks" adıyla tanımladıkları bu felsefede misafirlerine otantik bir tecrübe sunuyorlar. En beğendiğim uygulama girişte verilen bez torbalara ayakkabılarınızı koymanızı istemeleri. Böylece bütün etiketleri geride bırakarak doğayla bir arada bir deneyim yaşayabiliyorsunuz. Tesis içinde size ait bisikletlerle bir yerden bir yere gidiyorsunuz. Sürdürülebilir-lokal-organik- sağlıklı yaşam terimlerinin İngilizce ilk harflerinden oluşan SLOW Life yani "Yavaş Yaşam" kavramını merkeze koymuşlar. Adeta koşturan dünyaya inat bir cennet yaratmak ister gibi... Otelde geri dönüşümle dekoratif eşya üreten bir cam atölyesi, ünlü bir kitap dükkânı ve yüksek teknolojili gözetleme kuleleri gibi farklı etkinlik alanları da bulunuyor. Soneva Jani Lagoon, Soneva Secret ve Koh Kood Adası'ndaki Soneva Kiri de bu zincirin Tayland'daki şubeleri. Dünyayı geride bıraktığım bu özel deneyimi asla unutamam.

Peki bu yaz hem doğayla temas ettiğiniz hem de kültürel bir tatmin yaşadığınız etkileyici bir seyahat rotanız oldu mu?

Bu yaz, uzun zaman sonra bir Tanzanya, Zanzibar turu yaptık. Bu coğrafyayı yeniden hem doğası hem de kültürüyle deneyimlemek beni çok etkiledi. Bulunan en eski kafatasının Tanzanya'da bulunduğunu biliyor musunuz? Yani insanlığın kökenine bir yolculuk bu. Yöre halkı Masaileri tanımak, Afrika'nın en yüksek noktası olan Kilimanjaro'yu görmek, safaride Afrika'nın beş büyüklerini (aslan, leopar, gergedan, fil ve bufalo) doğal ortamında gözlemlemek, Büyük Göç'e tanık olmak hepimiz için unutulmaz anılar oldu. Safaride oldukça şanslıydık. Neredeyse tüm hayvanları görme şansımız oldu. Kaldığımız Four Seasons Safari Lodge Serengeti, milli parkın içinde yer alıyordu. Otelde kalırken bile doğayla iç içe olmanın keyfine vardık. Büyük Göç mayıs ve ekim arasında gerçekleşiyor. Ülkeyi ziyaret etmek için bu dönemi tercih ederseniz görsel bir şölene denk gelmeniz mümkün.

Şehir sezonu açılırken rutin hayatının yorgunluğunu atmak isteyen birine mutlaka denenmesi gereken bir spa veya wellness için öneriniz olur mu?

Büyükada'da denize sıfır konumlanan "Princes' Palace Resort" yeni favorilerimden. Adaya gitmek bence İstanbul'dan en hızlı kaçış yolu. Otel, "Anim Wellbeing Center" ile size tam bir rahatlama vadediyor. Eğer yaz aylarında gittiyseniz sonsuzluk havuzunun büyüleyici manzarasının tadını çıkarmayı ihmal etmeyin. İstanbul'un yanı başında, doğanın içinde keyifli vakit geçirmek için en iyi adreslerden biri bence Sapanca. Bazen yoğun iş tempomdan kısacık bir vakit ayırıp kaçtığım yer ise "NG Sapanca Enjoy". Sapanca Gölü'nün dinginliği ve otelin hemen arkasına uzanan korusunda tazelendiğimi hissediyorum. Otelin bünyesindeki "Aliva Spa" benim favorilerimden. Biraz daha uzağa gidebilirim derseniz, Odunpazarı'nda yer alan "Tasigo Eskişehir" de çok sevdiğim bir tesis. "Aden Spa"da otantik hamam keyfinin yanı sıra Eskişehir'in termal sularından beslenen bir havuz, termal jakuzi, açık-kapalı havuzlar da bulunuyor.

"Keşke herkes en az bir kez oraya gitse" dediğiniz, dönüştürücü etkisi olan bir yer var mı?

Benim için her kültür çok özel. Dünyanın neresine gitsem mutlaka yeni bir şeyler öğreniyorum, yeni birileriyle tanışıyorum. Şimdiye kadar 150'ye yakın ülkeye seyahat ettim; 1.400'den fazla şehir gördüm. Bence hepsinden az veya çok izler taşıyorum ruhumda. Çünkü bence her yol, sadece fiziksel olarak değil ruhsal olarak da bir değişimi beraberinde getiriyor. İlla bir yer söylemem gerekirse, en etkilendiklerim muhtemelen Antarktika ve Butan oldu diyebilirim. Yıllar önce gittiğim Antarktika'ya 2026'nın Ocak ayında yeniden bir tur yapacağım. Dünyanın sonu diyebileceğim bir coğrafya. Sanki aynı dünyada yaşamıyormuşuz gibi hissetmiştim kendimi. Butan ise geçmişin izlerini en iyi yansıtan, dünyada gördüğüm en sade ama mutlu ülkeydi. Zaten bu konu onlar için o kadar önemli ki "Gayri safi milli mutluluk" ile ilgilenen bir bakanlıkları da bulunuyor. Bu iki rotadan sonra hayata bakış açım yeniden şekillendi diyebilirim. Son yıllarda favorim olan Güney Afrika ve baharda sakura zamanı mutlaka tur düzenlediğim Japonya da listeme girer.

Peki modern dünyada ve özellikle son birkaç yılda seyahat etmenin temeli, deneyim odağında mı yoksa salt tüketime mi evrildi? Siz bu noktada turlarınızda hangi güncel değişimleri tasarlıyorsunuz?

Günümüzde tüketim dünyasında yaşıyoruz. Bu su götürmez bir bilgi. Fakat bence son dönemde algımızı çok değiştiren bir olay yaşadık. Hem de tüm dünya aynı anda. Pandemi sürecinde özellikle sosyal hayat kuralları yeniden yazıldı. "Farklı bir hayat mümkün"ü, nelerin öncelikli olduğunu daha iyi anladık. Turizm açısından da bu bakış açısı deneyime dayanan turların ön plana çıkmasını sağladı. Artık sadece bir listeyi doldurmaktan öte, gidilen yer ile özdeşleşecek, anı oluşturacak bir detay arayışı yükselişte. Biz de turlarımızı buna göre şekillendirmeye başladık. Haziran ayında Berlin turumuzda Tarkan konserine katıldık. Yaz sonu da Londra'da, son yıllarda turnesi yok satan Coldplay konserine gideceğiz. Gündüz şehri keşfedip akşamı bir konserle taçlandırmak hem benim hem de misafirlerim için unutulmaz bir deneyim oluyor. Gece turlarını da çok seviyorum. Bu konuda ilklere imza attım diyebilirim. Gündüzün kalabalıkları dağılıp da o alanlar bize kalınca bence ortam daha büyüleyici oluyor. Gece turlarıma ilk olarak Boğaz'da Dolunay gezileriyle başlamıştım. Hala Yerebatan turlarım devam ediyor. Geçen sene Topkapı Sarayı'nı ve Efes Antik Kenti'ni de gece turlarında misafirlerimize gezdirdik. Mayıs ayında düzenlediğimiz Paris turumuzda, Versailles Sarayı'nı misafirlerimiz için gece açtırdık. O kadar keyifli oldu ki 2026 için tur tarihimizi ayarladık bile. Sonbaharda da St. Petersburg turum olacak. O zaman da Hermitage Müzesi'ni gece gezme şansımız olacak. Yeni yıl için düzenlediğimiz turda Kahire'de Büyük Mısır Müzesi'ni de gece gezeceğiz.

"Cittaslow (yavaş şehir)" kavramı giderek daha çok ilgi görüyor. 2025'te bu anlayışı en iyi yansıtan destinasyon sizce neresi? Ve oraya giden biri neyi mutlaka deneyimlemeli?

"Cittaslow" kavramı dünyada oldukça yaygın. Ülkemizde de yavaş yavaş bahsedilmeye başlandı. Yurt dışında bu tarz özellikleri korumak için çok sıkı kurallar konuluyor. Ülkemizde Cittaslow Ağı'nın 26 üyesi var. Biz de bir yer tanındıkça kalabalıklaşıyor ve büyük şehir insanı kendi temposunu da oraya taşıyor diye düşünüyorum. Yine de böyle oluşumların varlığı, denetimler ve standartlarıyla ülke turizmine büyük katkı sağlıyor. Ülkemizde o yavaş halini en güzel koruyan yerlerden biri bence Gökçeada. Çanakkale'den feribotla uzaklaştıkça ve kara silikleşip ada daha görünür oldukça zaten yavaşlamaya başlıyorsunuz. Sonra terk edilmiş köylerde gezdikçe, sahillerinden uzaklarda görünen diğer yerleşimlere selam verirken temponuz düşüyor ve adanın ritmine bırakıyorsunuz kendinizi.

Yeni rotalar keşfetmek isteyen ama klasik turistik yerlerden uzak durmak isteyen biri için Türkiye'de hâlâ "el değmemiş" diyebileceğiniz hangi bölgeler var?

Ben her zaman şunu derim: "Önce 81 ili gezin, ondan sonra yurt dışını görün". Tarih ve coğrafya eğitimi ne yazık ki çok kitabî ve yine ne yazık ki çok yetersiz kalıyor bizim ülkemizde. Bireysel ilginiz yoksa bu ülkedeki muhteşem tarihi ve coğrafyayı keşfetmenin peşine düşmüyorsunuz. Çocukluktan itibaren ülke sevgisi ve onu tanıma isteği mutlaka aşılanmalı. Bizim ülkede bir âdet vardır, herkes birbirine memleketini sorar. Söylenen yerler hakkında kaçının bilgisi vardır veya kaç kişi köklerinin geldiği o yeri ziyaret etmiştir sizce? Ben daha önce "Ayrıcalıklı Rotalar" televizyon programımda ve YouTube kanalım için çektiğimiz Antalya bölümünde şöyle bir kıyaslama yapmıştım; çok şaşırtıcı gelmişti insanlar: Peru'daki Machu Picchu'yu görmeye akın akın insan gider. Bizim ülkemizde bile Machu Picchu'ya çıkma hayaliyle yaşayan öyle çok insan var ki... Ama hem ülkemizden hem dünyadan Antalya'daki Termessos antik kentini bilen kaç kişi var diye sorsam ya da buraya gitmeyi idealize eden, mutlaka görmeliyim diyen kaç kişi var? Machu Picchu kentini günümüzden yaklaşık 500 yıl kadar önce 2430 metreye inşa etmişler. Termessos'u beş bin yıl önce kurmuşlar ve tarihe Büyük İskender'in fethedemediği kent olarak geçmiş. Ben her ikisini gördüm ve içtenlikle söyleyebilirim ki Termessos'u çok daha etkileyici buldum. Bunun gibi öyle çok örnek sıralayabilirim ki... Dünyayı gezmek, farklı coğrafyaları ve kültürleri tanımak çok önemli. Sağladığı vizyon ve kültür tartışılmaz. Ama bunu bir yapboz kabul edersek, o yapbozun kalbine kendi ülkemizi koymak gerek çünkü kendi topraklarımızı, kültürümüzü ve bizi besleyen kökleri keşfetmeden dünyayı keşfetmeye çalışmak bana biraz anlamsız geliyor. Pamukkale'nin, Kapadokya'nın karşısına ne koyabilirsiniz? O sebeple özel olarak bir bölge demem zor ama gittiğiniz yeri bir dahaki sefere başka bir gözle yeniden görmenizi önerebilirim. O zaman kimsenin fark etmediği ne çok değer keşfettiğinize siz de şaşıracaksınız.

Zamanda yolculuk yapma şansınız olsaydı, hangi medeniyeti ya da tarihi dönemi bizzat deneyimlemek isterdiniz?

Bu soruya cevabım yine İstanbul üzerinden olabilir. İstanbul'u farklı zamanlarda görmek isterdim. Konstantin zamanındaki halini görmek, Justinianus zamanında Ayasofya'nın açılışına şahit olmak, Bizans döneminde kıyasıya rekabet halindeki Maviler ve Yeşiller'in hipodromdaki araba yarışlarını izlemek, İstanbul'un fethedildiği ilk dönemde şehri görmek, karadan yürütülen gemilere şahit olmak, Mimar Sinan'ın o inanılmaz eserlerinin yapıldığı yılları görmek, Boğaz'ın incisi yalıların o şaşalı zamanını yaşamak, aklıma ilk gelenler. Bir de Boğaz demişken, sanırım 1950'lerdeki o bakir halini de görmek isterdim. Erguvan zamanı bir tepeden bakıp hayran kalırdım o haline herhalde.

Dünyayı dolaştıktan sonra Türkiye'ye döndüğünüzde en çok neyle karşılaşmak sizi mutlu ediyor?

Dünyada nereye gidersem gideyim, hatta bazı şehirler bana kendimi evimde gibi hissettirse bile seyahatlerimin sonunda İstanbul'a kavuşmak yolculukların hep en güzel kısmı oldu. Ev yaşantısını çok sevmesem de hem Hisarüstü'ndeki evim hem de annemin yaşadığı Kandilli'deki eve dönünce kendimi güvenli bir limana gelmiş gibi hissediyorum. Boğaz'da veya Atatürk Kent Ormanı'nda yürüyüş yapmak, sevdiğim arkadaşlarımla güzel sofralarda buluşmak beni birkaç günde şarj ediyor. Sonrasında yeniden yollar beni çağırıyor.

Fotoğraflar: Ertan Demirbilek

Boucheron'un hangi değerlerini kendinize yakın buluyorsun?

Boucheron'da beni en çok etkileyen güçlü bir mirası sınırsız bir yaratıcılıkla birleştirmesi. Hem modern ve zamansız, hem de insani ve ulaşılabilir bir mücevher evi. Bu eşsiz dinamiğe yön veren iki olağanüstü kadın Boucheron CEO'su Hélène Poulit-Duquesne ve markanın kreatif direktörü Claire Choisne da bana ilham veriyor.

Mücevherlerle ilişkin nasıl? Bizimle paylaşmak istediğin bir anın var mı?

Mücevherlerin benim için her zaman özel bir anlamı oldu. Çocukken annemin mücevher kutularını karıştırmaya bayılırdım. Her tasarımın kendi hikayesi ve sırrı vardı. Bunun gerçekten sihirli bir tarafı olduğunu düşünüyorum. Benim gözümde kural yok, herkesin mücevherlerini kendi kişisel tarzına göre kullanma şekli var.

Claire Choisne'ın tasarımlarında seni en çok etkileyen nedir?

Claire'in tasarımları o kadar şiirsel ki... Boynunda gökyüzünden bir parça taşıyormuş izlenimi veren aerojel kolye ya da gerçek yapraklardan yapılmış Fleur Eternelles yüzükler geliyor aklıma. Bana göre bunlar çarpıcı bir güzelliğe sahip gerçek sanat eserleri.

En sevdiğin koleksiyon hangisi?

Animaux koleksiyonuna, özellikle de Wladimir'e bayılıyorum. Bu hayvanlar o kadar gerçekçi ki. Onların oyuncu taraflarını ve aynı zamanda tasarımların zarafetini seviyorum.

Hangi parçaya sahip olmayı hayal ediyorsun?

Hiç tereddütsüz yüksek mücevher koleksiyonu Carte Blanche'tan Impermanence. Bu parçalarda inanılmaz bir yaratıcılık var. Doğadaki gerçek hazineleri topluyormuş gibi hissediyorsunuz.

Senin için olmazsa olmaz üç mücevheri sorsak?

Halka küpeler, güzel gösterişli bir yüzük ve klipsli küpeler. Bunlar her şeyle uyum sağlayan çok yönlü parçalar.

Hangi taşı kendine yakın buluyorsun?

Zümrüt benim doğum taşın ve bir mücevherdeki yeşilin parlaklığı beni her zaman etkilemiştir. Ama aynı zamanda pembe rengi de çok seviyorum; ister safir, ister turmalin, morganit, gül kuvarsı ya da granat... Yeter ki pembe olsun!

Hep taktığın bir mücevher var mı?

Boucheron Quatre halka küpeler, sade ve zarifler. Her gün takıyorum.

Doğa Boucheron'un tekrar eden temalarından biri. Hélène Poulit-Duquesne ve Claire Choisne, doğayı altın ve pırlantalar kadar değerli bir hazine olarak kutluyor. Bu sende neler uyandırıyor?

Doğada ve onun saklı büyüsünde her zaman güzellik ve ilham bulmuşumdur. Claire ve Hélène'in bunu hem zarif hem de duygu yüklü tasarımlara yansıtmalarına hayranım. Kişisel olarak bana hitap eden parçalar, bu da onları benim için daha da değerli kılıyor.

Fotoğraflar: Boucheron

Charles Haden-Savage, Steve Martin'in incelikli komedisiyle hayatbulan, geçmişteki televizyon şöhretinin gölgesinde yaşayan, yalnızlığına alışmaya çalışırken bir yandan da yeni dostluklarla hayata tutunan bir karakter. Onun gri tonlarda, biraz daha klasik ve geleneksel kıyafetleri, aslında hayatına sinmiş temkinliliği yansıtıyor. Oliver Putnam ise Martin Short'un teatral enerjisiyle abartılı, renkli ve kimi zaman bencil bir figür. Onun sahnede olma isteği, her daim dikkat çekme arzusu, kıyafet seçimlerine de yansıyor: cüretkâr desenler, iddialı aksesuarlar ve bolca teatral jest. Ve sonra tabii ki Mabel Mora var. Genç, öfkeli, huzursuz ama bir o kadar da kararlı. Fakat itiraf edelim; bu halleriyle dizide dikkatleri üzerine oldukça çeken bir karakter.

Dünden Bugüne

Çocuk yaşta Disney kanalının yıldızlarından biri olan Gomez, kariyerinin ilk günlerinden bu yana kırmızı halıda daima belirli bir çizgide ilerledi. Işıltılarla dolu parçaları konforlu bir zarafetle buluşturmayı bilen, maksimalist olmadan dikkat çekebilen bir stil onunki. Bugünlerde düğün hazırlıklarıyla gündemde olan Gomez, hayatının bu özel döneminde kişisel stilinde de incelikli bir dönüşüm yaşıyor. Gösterişli ama aynı zamanda güven veren, yıldız statüsünü hatırlatan ama günlük hayatın sadeliğini de dışlamayan seçimler yapıyor. Mabel Mora'nın dizideki kıyafetleriyle benzerlik burada devreye giriyor. İki kadın da, farklı evrenlerde olsa bile, cesaretle zarafeti, nostaljiyle modernliği, konforla çekiciliği aynı potada eritiyor.

Laxmi Interiors'ın projelerinde en önemli ortak dil her ev sahibinin kendi dünyasını yansıtan, fonksiyonel, yaşanmışlık hissini kaybetmeden yenilikçi bir tasarım dili yaratmaktır. Bu sebepten her projenin kendi bir dili vardır; o da ev sahibinin hayal dünyasıdır. Bizim görevimiz ise bizden hayal dünyalarını gerçekleştirmemizi isteyen kişilerin, kendi hayat hikayelerini gerçeğe dönüştürmek. Bu dünyalarındaki hayalleri bir araya getirirken uyumu, doğru malzemeleri, doğru kodlamaları yapmak. Biz, projelerimizde her mekanın kendi hikayesini yaratmayı hedefliyoruz. Tasarım çizgimiz ise bu anlamda mekanların hepsinin özgün hikayelerinin olmasıyla birleşiyor. Kullanılan malzemeler, mekanın hangi şehirde olduğuna, hangi hissi ortaya çıkartmaya çalıştığımıza göre çok değişiklik gösteriyor. Asıl hedefimiz her zaman hikayeleri orada yaşayacak kişilere göre yazmak. Ve hayal dünyalarına bir kalem olmak. Bu ev, Kemer Country evlerinde, bahçeli bir villa. Göktürk Eyüpsultan'da yer alıyor. Yaklaşık 1000 m2 iç alana sahip. Arsa payı yaklaşık iki dönüm. Üç kattan oluşuyor, artı bir ara kat oda var. Giriş katında salon, servis mutfağı, ana mutfak, yemek bölümü ve misafir tuvaleti bulunuyor. Merdivenlerden yukarı çıktığımızda bir ara kat mevcut. Orada büyük çocuk odası ve banyosu var. Tekrar yukarı çıktığımızda ise ebeveyn odası, giyinme odası ve banyosu ile küçük çocuk odası ve banyosu bulunuyor. Bodrum katında, iki oyun-çalışma odası, personel odası + çamaşırhane, misafir odası ve banyosu, spor alanı, oturma odası, kapalı havuz ve kitchenette mevcut. Totalde, iki salon, üç mutfak, sekiz oda, spor salonu ve kapalı havuzdan oluşuyor. Ayrıca dışarıda bir çalışma odası olarak konumlandırdığımız bir kış bahçesi, oyun bölümü ve sinema alanı var. İçinde yaşadığı ev, insanın mizacını ve ilişki biçimlerini sadece yansıtmaz aynı zamanda da belirler. Bizim ilkemiz birlikte üretmek. Yani biz kürate etme sürecinin "ev sahibinin" kendisini "evin sakini" gibi yani "yuva"sında hissedeceği, içinde kendini keşfedeceği ve hatta yeniden yaratacağı bir "yerleşme" deneyimi olmasını önemsiyoruz. Vitrinlerde yaşayan insanların mutsuzluğunu yerleşen insanların sağduyulu özgüveni ile değiştirmek istiyoruz. İç mimari tasarım sürecimiz ilk önce proje sahibini çok yakından tanımak ile başlıyor. Onların dünyasını, nasıl bir alanda yaşamak istediklerini öğreniyoruz. Bunu hazırladığımız soru-cevap formumuzla başlatarak, onların hayatının içine dahil olmakla yol alıyoruz. Bu tasarım sürecinde mükemmel bir fikir diye bir şey oluşmuyor. Bu fikirler kişiye, zamana ve mekana göre değişiyor. Kişiye göre uygun olan fikir oluşuyor. İnsanların ihtiyaçlarına ve dünya ile bağ kurma biçimlerine göre de olgunlaşıyor.

Öne çıkan detaylar neler?

Bu projeye başlarken aklımda tek bir şey vardı: Doğayla iç içe, sade ama etkileyici bir yaşam alanı yaratmak. Kemer Country'nin doğası o kadar etkileyici ki, bu güzelliğe eşlik edecek yapının onu gölgelememesi, tam tersine tamamlaması gerektiğini düşündüm. Mimariyi mümkün olduğunca yalın tutmaya çalıştık. Fazlalıklardan arındırılmış ama detaylarında incelik barındıran bir tasarım anlayışı benimsedik. Malzemelerle hem doğaya saygılı bir duruş sergilemeyi hem de mekâna sıcaklık katmayı hedefledik. Modern çizgilerle geleneksel dokuyu harmanlayarak, sade ama zamansız bir estetik yakalamak en büyük hedefimizdi. Geniş cam yüzeyler tasarlarken amacımız sadece içeri ışık almak değildi. Evin her noktasında çevredeki doğanın bir parçası hissedilmesini istedik. İç mekânla dış mekân arasında neredeyse görünmez bir sınır olsun, insanlar içerideyken bile dışarıyla bağlantı kurabilsin diye açık plan ve geçişli alanlar yarattık. Bahçe kısmı bizim için çok özel. Orada otururken zamanın yavaşladığını hissedebiliyorsunuz. Doğanın sesine kulak verip, dinginliği hissetmek mümkün. Bu ev, sadece yaşanacak bir yer değil; içinde durup nefes alınacak bir alan, hayatı biraz daha yavaşlatacak bir durak. Bu projeyle hem kendi tasarım dilimizi yansıttığımızı hem de kullanıcıya gerçekten iyi gelecek bir yaşam alanı sunduğumuzu düşünüyoruz. Yaşam alanının olmazsa olmazı en başta o alanı kullanacak kişinin ihtiyaçlarıdır. Fonksiyonellik çok önemlidir. Betonarme alanlar arasında nefes olacak mekanlar tasarlamanın çok önemli olduğunu düşünüyorum. Bu açıdan da projelerimizde mutlaka peyzaja, iç mekan bitkilere, doğal malzemelere ve sadeliğe önem veriyoruz. Sanata değer veren, yaşayan alanları yaratmak en büyük isteğimiz. Evin dekorasyon stilinde birçok farklılık görebiliyoruz. Öncelikle bu evde çocuk odalarını çocukların kendileriyle tasarladık. Çok yaratıcı, sanatsever, kendi fikirleri olan bu iki kız çocuğun dünyasını hayata geçirmeye çalıştık. Büyük kızın sanata ilgisi onun odasında sıra dışılığı getirdi. Renklerin ve düzensizliğin güzelliğinin ortaya çıktığı; sıra dışı, alışık olunmayan bir oda ve banyo tasarlandı. Aslında kendi ruhunun canlılığını ve heyecanını yansıtan; banyoda disko topundan vitray duşakabin camından oluşan; tavanı yeşile boyanmış, kendisinin rengarenk ruhunu yansıtan bir oda stili oluşturuldu. Küçük kızın odası ise onun hayal dünyasından yansıyan daha sade, daha bohem bir stile sahip. Cibinlik yatağı, orman temalı duvar kağıdı, keten dokulu kumaşları ve doğal malzemelerden oluşan sıcak dekorasyonu olan bir dünya tasarlandı. Evin ana stilinde, ferahlık ve sadelik temel maddelerimizdi. Hedefimiz; evin bütününde fonksiyonelliğin ön planda tutulduğu modern, sade, şık, aydınlık bir ev yaratmaktı.

Ev sahipleriyle bir araya geldikten sonra gelişen tasarım sürecini bizimle paylaşır mısınız?

Biz fikirlerimizi evin içinde yaşayacak kişilerle birlikte geliştirmeyi önemsiyoruz. Hazır fikirlerden yola çıkmaktan ziyade onlarla birlikte, onlara iyi gelecek mekansallığı açığa çıkarıyoruz. Birlikte keşfettiğimiz duyguları somutlaştırmak konusunda deneyim ve bilgimizi kullanıyoruz. Ev sahibinin beğeni ve zevkleri evin dekorasyonunda büyük bir rol oynar. Ev sahiplerinin hayalinde çok yönlü yaşam alanları vardı. Öncelikle çocuklarının gelişimi, yaratıcılık yönlerini geliştirebilmeleri için alanların yaratılması, çocuklarının kendi bireysel özgür alanlarının oluşturulması, ev sahiplerinin kalabalık davetlerde ağırlayabileceği alanlar yaratılması, evin içerisindeyken hem sporunu yapabileceği hem home-office çalışmalarına devam edebilmesi için çözümler yaratmak istedik. Yaz–kış yüzmeyi seven aile için, ısıtmalı, üzeri açılıp kapanan bir sistemi olan yüzme havuzu tasarladık. Mevcut yüzme havuzu sadece kapalı bir alandan oluşuyordu. Bu kısma jakuzi entegre ettik. Yan odasına da pilates, boks, kinesis ve çeşitli spor malzemelerinden oluşan bir spor salonu yarattık. Çocuklarının vazgeçilmezi olan trambolin ve salıncaklı oyun evini bahçeye konumlandırdık.

Sizce bir evin olmazsa olmazları neler?

Evlerde doğal ışık, mimari tasarımın ayrılmaz bir parçasıdır. Mekânın doğal ritmiyle uyumlu aydınlatma çözümleri, dramatik gölgeler ve sıcak ışık efektleri ile desteklenir. Geniş cephe açıklıkları gün ışığını maksimize eden bu tasarımlar, yapının iç-dış uyumunu güçlendirir, büyük ölçekli avizeler, doğal taş ve ahşapla dengeli bir kontrast oluşturur. Doğal ışık, mekânın ferah ve geniş algılanmasında kritik bir rol oynar. Hafif ve açık renkli perdeler kullanarak gün ışığının içeri girmesi teşvik edilebilir. Ayrıca, geniş pencere alanları ışığın mekânda serbestçe yayılmasına yardımcı olur. Bu evde doğal ışığı maksimumda evin içerisine almak için çalışmalar yaptık. Bir mekanın aydınlatma tasarımında, sanatçı gibi düşünmek gerekiyor. Aydınlık ve karanlık dengesini kurmak, loş alanlar bırakmak... Aslında yine insan bedenine dönüyoruz ve onun ihtiyaçlarına bakmamız gerekiyor. Bir yemek alanında ne kadar aydınlık bir alana ihtiyacımız var ise bir spa alanında da o kadar loş bir alana ihtiyacımız oluyor. Bu konuda tamamen bedenin fiziksel ihtiyaçlarına göre bir sanatçı dokunuşuyla ışığı dağıtıyoruz. Mimari bir yapının içerisinde, kullanıcı ihtiyaçlarına göre yaşam alanlarının oluşturulması iç mimari çalışmadır. İnsan–kültür–mekan arasındaki temel verileri ele alarak, günümüz ve gelecek kaygısı ile biçimlendirmek ve ölçülendirmektir. Tasarımda en önemli ölçek insan bedeni ve insanlar arasındaki iletişim ihtiyaçları. İç mekan tasarımcısı, insanlar arasındaki mesafeyi tasarlar. Bir koreograf gibi aynı zamanda insan hareketlerini de tasarlar. Bir insanın uyanmasından yatmasına kadar hareket alanlarını, hobilerini hangi alanlarda nasıl yapacağını ergonomik olarak düşünmesi gerekir. İçinde yaşadığı ev, insanın mizacını ve ilişki biçimlerini sadece yansıtmaz aynı zamanda da belirler. Bizim ilkemiz birlikte üretmek. Yani biz kürate etme sürecinin "ev sahibinin" kendisini "evin sakini" gibi yani "yuva"sında hissedeceği, içinde kendini keşfedeceği ve hatta yeniden yaratacağı bir "yerleşme" deneyimi olmasını önemsiyoruz. Vitrinlerde yaşayan insanların mutsuzluğunu, yerleşen insanların sağduyulu özgüveni ile değiştirmek istiyoruz.

Restoran, otel, ev gibi birçok projede imzanız var. İçlerinden birini seçmeniz gerekse favoriniz hangisi olur?

İnsan ile doğayı tekrardan bir araya getirebildiğim tasarımlar beni çok heyecanlandırıyor. Yani, insanlar arasındaki iletişimi kuvvetlendiren, insanları canlı hissettiren, hikayesi olan ve nesilden nesile aktarılabilecek mekanlar tasarlamayı hedefliyorum. Bu bir ev de olabilir, otel de olabilir, restoran veya ofis de olabilir. Buradaki en önemli kaygımız insan ile dünya arasındaki bağı kuvvetlendirecek dokunuşlar yaparken, insanların ihtiyaçlarını karşılayabilecek tasarımlar yaratmak. Bunu yaparken de en önem verdiğim nokta, geçmişe ve geleceğe saygı duyarak dünya kaynaklarını tüketerek değil koruyarak adımlarımızı atmak. Bir mekanı tasarlarken, öncelikle o mekanda hayata geçirmek istediğimiz deneyimi tanımlıyoruz. O deneyim bizi hangi yöne götürüyorsa ona göre şekilleniyor süreç. Bu bazen bir sanat akımı, bazen doğanın mucizevi dokusu, bazen ise malzemeler ve formlar oluyor. Aslında ilham aldığımız nokta her zaman hayatın kendisi ve hikayeleri. Mesela Isla Alaçatı projemizde empresyonizm akımından esinleniyoruz. Pandemi döneminde daha çok farkına vardığımız bir noktayı öne çıkarmak hedefimiz. Bu da doğaya kaçma, betonarmeleşmiş bir dünyada hayata nefes katma üzerine yoğunlaşıyor. Sanskrit kültürüne göre nefes sembolü, nefesin yaradılıştan doğal olarak bize sunulmuş olduğunu hatırlatıyor. Dünyaya geldiğimizde ilk yaptığımız şeyin "nefes almak" , dünyadan ayrılırken en son yaptığımız şeyin ise "nefes vermek" olduğunu ifade ediyor. Aslında bu; hayatımızda farkında olmadan yaptığımız bir ihtiyaç, olmazsa olmazımız. Bunun için de oksijene, ağaçlara, doğaya ihtiyacımız var. Biz de Isla'da sürekli ağaçları katlettigimiz bir dünyada Alaçatı'ya nefes olmak istedik. Bu sebeple nefes sembolünden yola çıkarak mekanı oluşturduk. 284 yeni ağaç ve farklı boylarda 70'e yakın tropik çalı türleri diktik. Biz hikayesi olan mekanlar yaratıyoruz. İlhamı sanatta, edebiyatta, tabiatın dokusunda, tarihte, yani bizzat yaşamın içinde buluyoruz.

Sürdürülebilirlik adına neler yapıyorsunuz?

Sürdürülebilirlik, artık sadece bir trend değil; tasarımın ve yaşamın ayrılmaz bir parçası. Biz de projelerimizde bu bilinci merkeze alıyoruz. Malzeme seçiminden başlayarak geri dönüştürülebilir, çevreye duyarlı ve uzun ömürlü ürünleri tercih ediyoruz. Aynı zamanda yerel üreticilerle çalışmayı arttırarak hem karbOn ayak izimizi azaltıyor hem de yerel ekonomiye katkı sağlıyoruz. Mekânların enerji verimliliğini artırmak için doğal ışık kullanımı, doğru yalıtım çözümleri ve akıllı teknolojilerden de faydalanıyoruz. Tasarım sürecimizin her aşamasında "daha azla daha çok" üretmeyi ve doğaya saygılı çözümler geliştirmeyi önceliklendiriyoruz.

Dünya çapında tasarımıyla sizi büyüleyen yapılar hangileri?

Tasarımcı olarak birçok yapıya hayranlıkla bakıyorum ama bazıları gerçekten ilham verici. Örneğin, Tadao Ando'nun "Church of the Light" yapısı sade ama etkileyici diliyle beni derinden etkiliyor. Zaha Hadid'in "MAXXI Müzesi" ise akışkan formları ve mekânla kurduğu güçlü bağ ile her ziyaretimde yeni bir detay keşfetmeme sebep oluyor. Ayrıca Danimarka'daki "8 House" projesi, hem mimari estetiği hem de sosyal sürdürülebilirliği bir araya getirmesi açısından çok kıymetli. Bu tür yapılar, sadece estetik değil; aynı zamanda kullanıcı deneyimi ve bağlamla kurdukları ilişki açısından da büyüleyici.

Yakın zamanda Vera Bitez projesine imza attınız. Proje nasıl doğdu?

Proje, Bodrum'un büyüleyici atmosferi ile Bitez'in huzurlu doğasını bir araya getirme fikriyle doğdu. Projeyi hayata geçirirken Hasanoğlu Şirketler Grubu ile iş birliği yaptık. Amacımız, yalnızca estetik açıdan etkileyici bir yapı ortaya koymak değil; sakinlerine hem fonksiyonel hem de lüks bir yaşam deneyimi sunmaktı. Proje, yaşayan ve hissettiren bir deneyim yolculuğu oldu.

Farklı yaşam tarzlarına hitap eden projenizde, bu çeşitliliği tasarlarken nelere dikkat ettiniz?

İkiz villalar, müstakil villalar, bahçe dubleksler ve flat daireler, her biri farklı kullanıcı ihtiyaçlarına cevap verecek şekilde tasarlandı. Her bir konut tipinde ferahlık, ışık kullanımı, özel yaşam alanları ve sosyal alanlarla dengeyi gözeterek, sakinlerin günlük yaşamlarını kolaylaştıracak çözümler geliştirdik. Aynı zamanda, tüm konutların estetik bütünlüğünü koruyarak projeye özgü bir karakter kazandırdık.

Yılın 12 ayı aktif yaşam imkanı sunmak için bu proje özelinde hangi tasarım çözümlerine başvurdunuz?

Yılın 12 ayı aktif yaşamı desteklemek için tasarım sürecinde sosyal ve sportif alanları ön plana çıkardık. Vera Bitez, Bodrum'un kültür, sanat ve Michelin Yıldızı adayı gastronomi duraklarına sadece bir adım mesafede yer alıyor. Aynı zamanda 16 ayrıcalıklı villanın içleri her mevsim kullanılabilecek ayrıntılarla tasarlandı. Yapıları basketbol ve tenis sahaları, açık ve kapalı yüzme havuzları, fitness salonu, sauna, hamam ve buhar odası gibi donatılarla zenginleştirdik. Açık alanların yönlendirilmesi, peyzaj ve hava koşullarına uygun malzeme seçimlerimiz sayesinde, spor yapma ve doğayla iç içe aktif bir yaşam sürdürme avantajına sahip.

Vera Bitez gibi büyük ve prestijli projelerde, tasarım sürecinizi şekillendiren en önemli kriterler öncelikle neler oluyor?

En önemli kriterlerden biri, projenin fonksiyonellik ile lüksü dengeli bir şekilde sunması. Aynı yaklaşımı, Vera Alaçatı Otel'de de benimsedik. Her iki projede de estetik bütünlük, sürdürülebilirlik ve kullanıcı deneyimi, tasarımın merkezinde yer aldı. Estetik bütünlük, sürdürülebilirlik ve kullanıcı deneyimi zaten her aşamada önceliğim oluyor. Hasanoğlu Şirketler Grubu ile yürüttüğümüz iş birliği de, bu kriterleri hayata geçirmemizde kritik bir rol oynadı.

Celebration Vibes fikri nasıl doğdu? İlk kıvılcımı hatırlıyor musunuz?

Celebration Vibes, yalnızca bir marka değil, bir yaşam tarzı manifestosu aslında. İnsanların bir araya gelmeye, hayatı kutlamaya olan ihtiyacını hissettiğimizde bu fikrin ilk kıvılcımı yandı. Yıllardır düzenlediğimiz etkinliklerde fark ettik ki asıl büyü, mükemmel bir planlamanın ötesinde, o anın enerjisinde, detayların uyumunda ve yarattığı duyguda saklı. Celebration Vibes, zamansız bir estetik ve ince bir zarafetle, her anı özel kılma arzusunun vücut bulmuş hali.

Hayatta kutlamalar ve özel anlar sizin için ne ifade ediyor?

Kutlamalar ve özel anlar, bizim için sadece takvimde işaretli günler değil, hayatın akışı içinde durup şükrettiğimiz, paylaştığımız, bağ kurduğumuz zaman dilimleri. Kutlama dediğimiz şey, aslında bir teşekkür etme biçimi... Hayata, sevdiklerimize, kendimize. O yüzden her etkinlikte amacımız; yalnızca görsel olarak etkileyici bir atmosfer yaratmak değil, insanların o anı hafızalarına 85 kazıyacak bir duygu bırakmak. Çünkü günün sonunda detaylar unutulur, ama his asla.

İlk organizasyon süreciniz nasıl geçti, hangi duygularla yola çıktınız?

İlk organizasyon sürecimiz, heyecanla tecrübenin, hayal ile gerçeğin iç içe geçtiği bir yolculuktu. Her detayı düşünürken, bir yandan da "ilk" olmanın getirdiği tatlı bir adrenalin vardı. Amacımız, sadece kusursuz bir etkinlik yapmak değil, katılan herkesin "iyi ki buradayım" diyeceği bir atmosfer yaratmaktı. Süreç boyunca çok çalıştık, yorulduk ama her şey misafirlerin yüzündeki gülümsemede anlam buldu. O gün anladım ki, bu iş benim için bir meslek değil, hayatı kutlama biçimim.

Tasarım süreciniz nasıl işliyor? İlham kaynaklarınız neler?

Tasarım sürecimiz, önce hikayeyi anlamakla başlıyor. Her etkinliğin bir ruhu, bir dili ve anlatmak istediği vardır. Önce bunu keşfediyoruz; kimi zaman bir şehrin ışıkları, kimi zaman bir melodi, kimi zaman da doğanın kendi renk paleti bize ilham veriyor. Ardından, bu duyguyu mekana, dekorasyona, müziğe ve hatta menüye kadar yansıtacak detayları kurguluyoruz. İlham kaynaklarımız çok çeşitli; seyahatlerimiz, farklı kültürler, sanat sergileri, mimari dokular... Ama en önemlisi, insanların bir araya geldiğinde ortaya çıkan o sıcak enerji. Çünkü ne kadar estetik ve kusursuz olursa olsun, bir etkinlik asıl ruhunu, içinde yaşanan anlardan alıyor.

Renkler, desenler, malzemeler... Celebration Vibes'ın imza dokunuşlarını nasıl tanımlarsınız?

Celebration Vibes'ın imza dokunuşları, zamansız bir şıklıkla enerjiyi bir araya getirmesinde saklı. Renklerde genellikle yalın ama güçlü tonlar kullanıyoruz; nude, beyaz, altın dokunuşlar ve bazen de tüm konsepti canlandıracak cesur bir vurgu rengi. Desenlerde sadelikten yanayız, çünkü detayların nefes almasına izin vermek istiyoruz genellikle. Malzeme seçiminde de kriterlerimiz var. Dokuyu hissettiren, kaliteli ve doğal materyaller tercih ediyoruz; ahşabın sıcaklığı, camın berraklığı, çiçeklerin tazeliği... Her şey, mekana girdiğiniz anda şaşırtıcı bir uyum içinde olmalı.

Sizce Türkiye'de kutlama, düğün ve davet kültürü son yıllarda ne yönde değişim gösterdi?

Türkiye'de bu kültür son yıllarda çok hızlı bir dönüşüm geçirdi. Eskiden daha geleneksel kalıplar içinde ilerleyen organizasyonlar, artık kişiselleştirilmiş, hikayesi olan, deneyim odaklı konseptlere evrildi. İnsanlar artık sadece güzel bir mekanda şık bir davet istemiyor; kendi kimliklerini, zevklerini ve yaşam tarzlarını yansıtan, misafirlerine unutulmaz bir deneyim sunan etkinlikler talep ediyor. Uluslararası trendler, sosyal medyanın etkisi ve seyahatlerle birlikte, estetik anlayışımız da çok gelişti. Artık güzel olan yetmiyor; duygusu olan, anlam taşıyan ve fark yaratan kutlamalar öne çıkıyor.

Sizin için "kutlama" kelimesi neyi ifade ediyor?

Kutlama, benim için hayatın güzelliklerine teşekkür etmenin en zarif yolu. Büyük ya da küçük fark etmez; önemli olan o anı fark etmek, ona değer vermek ve paylaşmak. Çünkü bence hayat, kutladığımız anların toplamıdır.

Günlük hayatınızda kendi özel anlarınızı nasıl kutlarsınız?

Günlük hayatımda özel anlarımı büyük gösterişlerle değil, küçük ve samimi dokunuşlarla kutlamayı seviyorum. Güzel hazırlanmış bir yemek masası, özenle seçilmiş tabaklar, taze çiçekler ve sevdiklerimle paylaştığım sohbetler... Bazen sadece iyi bir kahve eşliğinde kendime ayırdığım birkaç dakika bile benim için bir kutlama. Çünkü bana göre asıl değer, anın içindeki samimiyette ve özenli detaylarda saklı.

Yoğun iş temposunda ilhamınızı ve enerjinizi nasıl koruyorsunuz?

Yoğun iş temposunda ilhamımı ve enerjimi, kendime küçük kaçış alanları yaratarak koruyorum. Seyahat etmek, yeni tatlar denemek, sanat ve tasarım dünyasından beslenmek, seramik yapmak bana her zaman taze bir bakış açısı kazandırıyor. Bir de doğada vakit geçirmek; deniz kenarında yürümek ya da sessiz bir bahçede oturmak, zihnimi boşaltıp yeniden yaratıcı düşüncelere alan açıyor.

"Bir gün mutlaka" dediğiniz bir hayal projeniz var mı?

Bir gün mutlaka hayata geçirmek istediğimiz hayal projem, Celebration Vibes'ın ruhunu ve estetiğini bir kitapta toplamak. Sadece görsel anlamda ilham veren masa düzenleri, renk paletleri ve konseptler değil; aynı zamanda bu tasarımların arkasındaki hikayeleri, hisler ve ilham kaynaklarımızı, amatör heyecanlarımıza profesyonel yaklaşımlarımızı da paylaşmak istiyoruz aslında. Hem sektör profesyonelleri hem de kendi hayatına zarif dokunuşlar katmak isteyen herkesin elinin altında olacak, zamansız bir tasarım kitabı...

Hayatında kutlamalara daha çok yer açmak isteyenlere neler önerirsiniz?

Kutlamalara daha çok yer açmak isteyenlere en büyük önerim, büyük anları beklememeleri. Hayatın içindeki küçük başarıları, güzel haberleri, hatta sıradan görünen ama size iyi hissettiren anları bile kutlayın. Bu bir akşam yemeğinde masaya taze çiçek koymak da olabilir, sevdiğiniz bir şarkıda dans etmek de... Önemli olan o anı fark etmek ve ona özen göstermek. Kutlamanın bir lüks değil, hayatı güzelleştirmenin en keyifli yollarından biri olduğunu hatırlamak gerek.

Bee Goddess bu yıl global çapta çok özel bir büyüme ve dönüşüm süreci yaşıyor. Bu gelişmelerin hem sektör hem de sizin kişisel yolculuğunuz açısından nasıl bir anlamı var?

Bee Goddess bu yıl global ölçekte olağanüstü bir büyüme ve dönüşüm sürecinden geçiyor. Londra'nın kalbi Sloane Street'te açtığımız ikinci butik, PORTRE 68 Paris'in ikonik Printemps mağazasında high jewellery katında yer alacak yeni butik, Ağustos ayında açılacak olan Atina'daki One&Only'deki özel destinasyon butiğimiz ve Mykonos Nammos Village monobrand butiğimiz ile birlikte; Mykonos Scorpios ve St. Tropez Loulou's Beach gibi ikonik noktalarda yer alan ilk ve tek Türk mücevher markası olmanın gururunu yaşıyoruz. Bee Goddess her geçen gün zirvesini yeniden tanımlıyor. Bu yeni adımlarla birlikte 20 butiğe ulaşırken, Saks Fifth Avenue, Neiman Marcus ve Harrods gibi dünya çapında 50'yi aşkın prestijli noktada yer alarak Türkiye'nin en büyük lüks mücevher markası konumuna ulaştık. Bu başarı yolculuğu dışarıdan bakıldığında bir iş büyümesi gibi görünse de benim için çok daha derin ve ruhsal bir anlam taşıyor. Her yeni butik, her yeni ülke; içsel ışığımı izleme cesaretimin, özüme sadık kalma gücümün, çalışkanlığımın ve kalpten yaratmanın bir yansıması. Bee Goddess'ın Paris'ten Londra'ya, Bodrum'dan New York'a uzanan yolculuğu sadece fiziksel bir yayılım değil; aynı zamanda kolektif kadın bilincinin uyanışı, ruhların birbirini tanıması ve ışığını dünyayla paylaşma çağrısı. Bugün markanın evrimi, her kadının içindeki tanrıçayı hatırlama ve ışığını sahiplenme sürecini temsil ediyor. Bu yolculukta ben yalnızca markanın kurucusu değil; kendi içsel ışığını izleyen, öğrenmeye ve dönüşmeye açık bir ruhum. Bee Goddess'ın büyümesi, yalnızca bir markanın değil; kadınların gücüne, ışığına ve potansiyeline yazılmış yeni bir sayfadır.

Zamansızlık, Bee Goddess koleksiyonlarının ortak ruhu gibi görünüyor. Sizce bir tasarımı "zamansız" yapan şey nedir? Modanın geçiciliğiyle, simgelerin sonsuzluğu nasıl yan yana gelebiliyor?

Zamansızlık, Bee Goddess markasının ve tasarımlarının DNA'sında var. Bizim tasarımlarımızı "zamansız" kılan şey ruhla, bilinçle, kolektif hafızayla kurduğu derin bağ. Gerçek anlamda zamansız olan, yüzeyde değil özde var olur. Arketipsel semboller, insanlığın evrensel dili... Bir yıldız, bir hilal, bir gül figürü... Yalnızca bir form değil; binlerce yıl öncesinden bugüne aktarılan birer içsel pusula. Onlar her çağda, her kültürde, her ruhta yeni anlamlarla yeniden doğar. İşte bu nedenle Bee Goddess tasarımları trendlerin ötesinde zamansızlığı ve ebediyeti vurgular; çünkü manayı öne çıkarır. Modanın gelip geçen dalgaları arasında, Bee Goddess zamanın ötesinde duran bir ışık... Bizim tasarımlarımız, kadının özündeki ilahi ışıltıyı açığa çıkaran semboller. Onlar, geçmişle geleceği birleştiren, kalpten kalbe akan köprüler. Her Bee Goddess mücevheri, sadece kadim bilgeliğe, içsel güce ve sonsuz potansiyele dokunan bir anahtar. Bu yüzden zamansızlık, bizim için; bir niyet, bir vizyon, bir çağrıdır.

Her tasarımın bir anlam taşıdığı, her anlamın yolculuğa çağırdığı bir marka yarattınız. Peki sizin kendi kişisel yolculuğunuzda, Bee Goddess size en çok neyi öğretti?

Çok severek ve inanarak başladığım bu yolculukta, hayallerimin ötesine geçen bir başarıya ulaşmak; bana bir insan olarak kendimi gerçekleştirme hazzını, derin bir tatmini, içten gelen bir özgüveni ve sevgiyi deneyimleme ayrıcalığını yaşattı. Bee Goddess bana, emek ve çalışkanlık sevgiyle ve hizmet etme arzusu ile birleştiğinde gerçek bir mucizeye dönüştüğünü öğretti. Her bir sembol, içsel dünyamdaki başka bir yönümü bana hatırlattı; her koleksiyon, ruhumun başka bir parçasını aydınlattı. Dışarıdan bir mücevher markası gibi görünse de Bee Goddess benim için içsel bir dönüşüm yolculuğunun haritası. Bana gösterdi ki; cesaret, ışık ve ilham önce insanın kendi içinde doğmalı ki dünyaya yansıyabilsin. Ve belki de en kıymetlisi... Her kadının kendi kutsal ışığını hatırlamasına rehberlik etmenin sadece bir iş değil, ruhsal bir hizmet olduğunu da öğretti bana.

Sloane Street'te ikinci butiğin yer aldığı lokasyonun enerjisi sizin için ne ifade ediyor?

Yeni Sloane Street Bee Goddess, Londra'nın kalbinde; Cartier, Tiffany, Chanel, Hermès ve Dior gibi ikonik markaların yanında yer alıyor. Bu lokasyon yalnızca ticari değil, aynı zamanda çok güçlü bir sembolik değer taşıyor. Sloane Street, Londra'nın en prestijli alışveriş caddelerinden biri; zarafet, güç ve yüksek modanın kalbinin attığı yer. Bu cadde, Knightsbridge ve Chelsea'yi birbirine bağlarken Belgravia'nın kalbinden geçiyor. Belgravia ise İngiliz aristokrasisi, kraliyet ailesine yakın isimler, Körfez ülkelerinden şeyhler, uluslararası elitler ve sanat koleksiyoncuları gibi dünyanın en seçkin isimlerine ev sahipliği yapıyor. Bölge, Londra'nın en değerli ve güvenli emlaklarının bulunduğu, sakin ama etkileyici bir zarafeti temsil ediyor. İşte bu seçkin atmosferde, Bee Goddess'ın ikinci Londra butiğini açması; markamızın sadece lüks segmentteki yerini değil, aynı zamanda ruhu olan mücevher vizyonumuzu da küresel düzeyde taçlandırıyor. Bu butik, yalnızca bir mağaza değil; Bee Goddess'ın ışığını dünyayla paylaşan bir mabed. Kadınların kendi ışıklarıyla buluşacakları, anlam ve zarafetin kesiştiği bir alan. Sloane Street'te var olmak, Bee Goddess için çok özel.

Paris'teki ikonik Printemps mağazasında yer alacak olmak Bee Goddess için estetik ve kültürel açıdan nasıl bir dönüm noktası? Bu adım, markanızın Fransız zarafetiyle kurduğu bağı nasıl dönüştürüyor?

Paris'te olmak, Bee Goddess'ın, Avrupa'nın kalbine, lüksün zirvesine taşınması demek. Modanın başkenti, aynı zamanda zarafetin, estetiğin ve kültürel derinliğin de başkentidir. Ve biz, bu başkentin kalbinde, ikonlaşmış Printemps Haussmann'da yerimizi alıyoruz. Printemps, yalnızca bir mağaza değil; bir moda ve yüksek mücevherat dünyası. Burada, dünyaca ünlü high jewellery markalarıyla baş başa olmak, Bee Goddess'ın uluslararası prestijini bir üst seviyeye taşıyor. Bu adım, Bee Goddess için hem bir onur nişanı hem de yeni bir başlangıcın işaretidir: Paris'te, ışığımızı dünyanın en seçkin vitrinlerinden biriyle paylaşıyoruz.

Harrods, Saks Fifth Avenue, Neiman Marcus ve Bergdorf Goodman gibi dünyaca ünlü perakende noktalarında yer almak, bir ticari başarının yanı sıra kültürel bir kabul gibi de yorumlanabilir mi?

Bee Goddess olarak biz sadece mücevher değil, anlam ve ışık sunuyoruz. Biz yeni bir lüks akımının öncüleriyiz. Kişinin öz değerini vurgulayan marka mesajımız, özgün tasarımlarımız ve eşsiz kalitemiz çok kısa zamanda bizi zirveye taşıdı. Bu vizyon, dünyanın en prestijli mağazalarında yer almamızı sağladı. Stratejimiz özgünlük, yüksek zanaatkârlık, ruhu olan tasarımlar ve evrensel semboller üzerine kurulu. Tüm bu süreçte, markamızı doğru anlatan, tılsımlarımızın enerjisini taşıyan noktalarla ilerlemeyi tercih ettik. Bu butiklerde yer almak, Bee Goddess'ın global ışığını pekiştirdi.

"Golden Opulence" koleksiyonunuz büyük ilgi gördü. Işıltının ötesinde, bu koleksiyonun arkasındaki yaratıcı süreç nasıldı?

"Golden Opulence" koleksiyonu, ışıltının çok ötesinde bir anlam taşıyor. Beymen'in 50'nci yılına özel hazırlanan bu koleksiyonda yer alan Kibele gerdanlıkları, Anadolu'nun üç büyük tanrıçası olan Artemis, Arinna ve Kibele'yi ilk kez aynı anda bir araya getiriyor. Bu buluşma, yalnızca estetik bir yaratım değil; dişil bilgeliğin, yaratıcı gücün ve ilahi kadın enerjisinin kadim bir senfonisi. Koleksiyonun yaratım süreci benim için adeta bir ritüel gibiydi. Her parça; ışığın, sezginin, gücün ve koruyuculuğun farklı bir yüzünü yansıtıyor. Artemis bağımsızlığı ve doğayla bir olmayı, Arinna güneşin aydınlatıcı bilincini, Kibele ise bereketin ve yaşamın yaratıcı kaynağını temsil ediyor. Üçünün enerjisini birleştiren bu 69 koleksiyon, ilahi kadın enerjisinin birliğini kutlayan simgesel bir anlatı sunuyor. Golden Opulence, Anadolu kültürünün içindeki ışığı sadece geçmişe ait bir miras olarak değil, geleceğe yön veren evrensel bir bilgelik olarak taşıyor. Etnik esintilerin çok ötesine geçen, zamansız ve ihtişamlı bir duruşla kadim sembolleri günümüz kadınıyla buluşturuyor. Bu koleksiyonu taşıyan kadınlar, yalnızca bir mücevher değil, bir vizyon, bir mana, bir ışık taşıyor. Şıklıkla ruhsal derinliği bir araya getiren bu yaratım; kraliyet ailesinden dünya yıldızlarına kadar uzanan bir müşteri kitlesiyle Bee Goddess'ı global sahnede bir kez daha zirveye taşıdı. Golden Opulence, yalnızca bir koleksiyon değil; kadim olanla çağdaş olanın, maddeyle ruhun, parıltıyla anlamın bir araya geldiği kutsal bir bütün.

"Emily in Paris" gibi global ölçekte ses getiren bir yapımda yer almak, Bee Goddess'ın Fransa'daki algısını nasıl etkiledi? Popüler kültürle kurulan bu bağın, markanın spiritüel kimliğiyle sizce nasıl bir dengesi var?

"Emily in Paris" gibi global ölçekte ses getiren bir yapımda yer almak, Bee Goddess için yalnızca görünürlük değil, aynı zamanda kültürel etki alanını genişletmek anlamına geldi. Bu dizi, modanın ve yaşam stilinin cazibesiyle dünyanın dört bir yanındaki izleyicilere ilham veriyor. Bee Goddess'ın burada yer alması, Fransa'daki algımızı güçlendirmekle kalmadı; markamızı, Paris şıklığıyla buluşturdu, birleştirdi. Popüler kültürle kurduğumuz bu bağ, bizim spiritüel kimliğimizle çelişmiyor; aksine onu daha geniş bir kitleye, daha doğal ve yaşayan bir dille ulaştırmamıza olanak tanıyor. Bee Goddess'ın amacı, ilahi olanı gündelik hayata taşımak, mana ile maddeyi buluşturmak. Işığını arayan veya ifade eden kadına hem stil hem anlam sunuyoruz. "Emily in Paris" gibi yapımlar ise tam da bunu yapabileceğimiz büyülü sahneler sunuyor; spiritüel değerleri estetikle, içsel gücü zarafetle buluşturduğumuz anlar. Bu birliktelik, Bee Goddess'ın evrensel bir dil konuştuğunu ve zamanın ruhuyla uyum içinde parladığını gösteriyor. Bu bağ, Bee Goddess'ın görünürlüğünü katladı ama bundan öte, ruhunu da yansıttı. Dizi, kendi ışığını takip eden kadınları konu alıyor, tıpkı Bee Goddess gibi. Bizim tılsımlarımız, karakterlerin cesur, özgün ve güçlü yönleriyle buluştu.

Tüm bu global yolculuk boyunca sizi en çok motive eden, ruhunuzu besleyen şey nedir?

Sevgi, güzellik ve başarı. Ruhun ışığını hatırlamak ve onu paylaşmak. Bee Goddess'ı yaratırken tek amacım, insanlara kendi ışıklarını keşfetme cesareti vermekti. Dünyanın farklı köşelerinden gelen ilham verici geri dönüşler, ruhumu besleyen en büyük kaynak. Her kadının kendi hikâyesini yazmasına ışık tutmak, beni her sabah yeniden yaratmaya teşvik ediyor.

High jewellery alanında Bee Goddess nasıl bir evrim geçiriyor? Lüksün sadece elmaslarla değil, anlamla da şekillendiği bu yeni dönemde sizin için "lüks mücevher" ne ifade ediyor?

Bee Goddess en başından beri, mücevheri yalnızca bir süs değil, bir anlam taşıyıcısı olarak gördü. Bizim için "high jewellery" kavramı, yalnızca teknik ustalıkla ve değerli taşlarla değil; ışık, hikâye ve ruhla şekillenen bir sanat formu. Bee Goddess'ın doğasında var olan bu anlam yolculuğu, yıllar geçtikçe daha da derinleşiyor. Her koleksiyon, kişinin ruhunun farklı bir kapısını aralıyor; her sembol, bir içsel uyanışa davet sunuyor. Bu süreçte bizimle aynı frekansta olan, altın kovanımıza katılan marka dostlarımızla birlikte bu ışık bağı büyüyor. Bee Goddess, yalnızca takan kişinin tarzını değil, içsel yolculuğunu da yansıtan bir ayna. Çünkü gerçek lüks, kişinin kendi ışığını hatırlaması ve dünyaya o ışığını yayabilmesi. Benim için lüks, insanın varlığına güzellik katan, ruhunu yükselten her şeydir. Bu bir elmasın parıltısı da olabilir, bir arketipsel sembolün taşıdığı kutsal bilgi de... Ama her şey özünde kişiyle başlar ve onunla biter. Marka değil, insan merkezlidir bu bakış açısı. Lüksü tanımlayan şey etiket değil; bireyin kendi içsel değeri. Bee Goddess bu yüzden bir ruh hali, bir farkındalık biçimi. High jewellery alanında attığımız her adım, bu felsefenin daha da rafine bir ifadesi oluyor. Lüks artık sadece sahip olmak değil; hissedebilmek, anlam kurmak ve o anlamı kendi hayatına işleyebilmek.

Resort dünyasında hızlı bir yükseliş içindesiniz. Yalıkavak Marina'dan Scorpios Mykonos'a, One&Only Atina'dan Mandarin Oriental Bodrum'a uzanan bu yolculukta, Bee Goddess'ın yaşam tarzı markasına dönüşme süreci ne şekilde ilerliyor?

Bee Goddess'ın resort dünyasındaki yükselişi, aslında markamızın doğasında var olan "ışıkla yaşamak" felsefesinin doğal bir yansıması. Yalıkavak Marina'dan Scorpios Mykonos'a, Nammos Village, One&Only Atina'dan Mandarin Oriental Bodrum'a uzanan bu yolculuk, Bee Goddess'ın yalnızca bir mücevher markası değil, bir yaşam tarzı ve bilinç hali sunduğunu gösteriyor. Her yeni destinasyon, Bee Goddess kadınının ışığını taşıdığı, kendi zarafetini ve gücünü yansıttığı bir sahne. Bu seçkin mekanlarda yer almak, bizim için bir frekans paylaşımı. Bee Goddess kadını nerede olursa olsun içsel ışıltısını taşıyan, güzelliği sadece dışarıda değil içinde de arayan bir yolcu. Onunla birlikte markamız da ruhu besleyen, ilham veren, yüksek frekanslı bir yaşam tarzına evriliyor. Biz, her koleksiyonla bir enerji, bir niyet, bir ruh hali sunuyoruz. Resort dünyası da bu yüksek bilinci ve zamansız zarafeti en iyi taşıyan platformlardan biri oluyor.

Bee Goddess'ın en dikkat çekici yanlarından biri sürekli evrilme kapasitesi. Zamana, coğrafyaya ve kadının değişen hikâyesine, özüne sadık kalacak şekilde nasıl uyum sağlıyorsunuz?

Bee Goddess'ın özü ebedi ve evrensel sembollerle örülü. Bu da ona sonsuz bir esneklik kazandırıyor. Değişen dünya dinamiklerini içsel bilgelikle buluşturduğunuzda, her döneme dokunabilen bir marka doğuyor. Kadının hikâyesi değişse de özündeki ışık aynı kalıyor. Biz de bu ışığı farklı dönemlerde farklı yollarla yansıtıyoruz ama hep aynı niyetle; ilham vermek ve güçlendirmek.

Tüm bu heyecan verici adımların ardından, ufukta yine sizi çok heyecanlandıran yeni planlarınız var mı?

Bee Goddess için ufukta beliren yeni faz, markamızın içsel derinliğini ve küresel etkisini daha da büyütecek bir dönüşümün habercisi. Londra'da açılan ikinci butik ve Harrods ile kurduğumuz sağlam iş birliği, bizi İngiltere'de lüks mücevher dünyasında kalıcı bir güç haline getiriyor. Paris'teki Printemps lansmanımızla Avrupa'da high jewellery sahnesine gerçek bir imza attık. Ayrıca "Emily in Paris" için hazırladığımız yepyeni koleksiyonlarla popüler kültürle olan bağımızı yeniden tanımladık. Aynı anda Amerika ve Orta Doğu açılımlarımız, markamızı yeni kıtalara taşıyor. Yunanistan'da eş zamanlı gelişen pazar ise Akdeniz ruhumuzun yeni bir durağı oluyor. Ancak beni en çok heyecanlandıran adım, Bee Goddess'ın sıradaki fazı; eril enerjiye açılan bir kapı. Yeni erkek koleksiyonumuz, eril arketipleri onurlandıran; cesareti, vizyonu ve içsel gücü sembollerle ifade eden tılsımsal tasarımlardan oluşuyor. Modern erkeğe yalnızca estetik değil, anlam da sunuyoruz, tıpkı Bee Goddess kadınına sunduğumuz gibi. Bununla birlikte markamız bir mücevher markasının ötesine geçiyor; kişisel anlam haritaları, içsel güç sembolleri ve spiritüel rehberlik ile Bee Goddess, bir yaşam vizyonuna dönüşüyor. Işığını arayan kadın ve erkeklere sadece takı değil, yön, niyet ve ruhsal eşlik sunuyoruz. Geleceğin Bee Goddess'ı daha güçlü, daha görkemli, daha da cazibeli, daha şifalı, daha dönüştürücü... Gerçek anlamda içsel gücüyle parlayan bir ışık kaynağı olacak.

Fotoğraflar: Mustafa Solak

Spor geçmişin, Miss World yarışmasındaki başarını nasıl etkiledi?

Mayıs ayında Hindistan'da gerçekleşen ve bir ay süren Miss World yarışmasına, 109 ülkeden genç kadın temsilciler olarak katıldık. Bu süreç boyunca yalnızca fiziksel görünüm değil; duruş, iletişim, bilgi, yetenek ve çok yönlü becerilerimiz değerlendirildi. Miss World, biz kadın katılımcıları bir bütün olarak ele alan çok yönlü bir platform. Yarışmanın bir ayağı da spor müsabakasıydı. İlk etapta hepimiz bir koşuya katıldık (beep test) ve sonuna kadar devam edebilen sekiz yarışmacı bir üst tura geçti. Kıtaları temsilen seçilen 32 kişi arasında yer aldım. Ancak bu yarışma benim için yalnızca fiziksel bir deneyim değildi. Spor burada bir araçtı; asıl öğrettiği şey, sosyal bağ kurma gücü ve birlikte kazanmanın değeri oldu. Yarışma sürecinde katıldığım bir diğer önemli etap da Head to Head Challenge idi. Bu iki gün süren bölümde, dünya gündemiyle ilgili sorularla sahnede bire bir müzakere ve yorum yapmamız beklendi. İlk gün 109 yarışmacıdan 20 kişi seçildi; ikinci gün bu 20 kişi arasında tekrar yarıştık. Bu bölümde Asya kıtasının birincisi seçildim: "Head to Head Challenge Winner of Asia" ünvanını aldım. Bu başarıyı da yine sporun bana kazandırdığı reflekslere bağlıyorum. Stres altında hızlı ve net karar verebilmek, zamanı doğru kullanmak, odaklanmak ve duygusal kontrolü elden bırakmamak; tüm bunlar spor geçmişimden edindiğim yetkinliklerdi. Bugün geriye dönüp baktığımda görüyorum ki; spor yalnızca fiziksel değil, zihinsel, sosyal ve duygusal gelişim için de güçlü bir araç. Miss Turkey ve Miss World'de kazandığım deneyimlerin temelinde de spor disiplinim yatıyor.

Pek çok spor dalını denedin. Yapmaktan en çok zevk aldığın spor dalı hangisi?

Üniversiteye kadar, uzun yıllar boyunca hem voleybol hem de 100 metre sprint ve cross country koşu takımlarındaydım. Ve bu spor geçmişimden dolayı, fitness da hayatımın rutin bir parçası haline geldi. Spor olarak artık fonksiyonel fitness yapıyorum; ya evde ya da gym'de çalışıyorum. Genellikle hafif ağırlıklarla çalışmayı tercih ediyorum, çünkü vücut yapım için daha uygun olduğunu hissediyorum. Fitness antrenmanlarımı çeşitlendiriyorum; hareketleri farklı şekillerde birleştirerek kas gruplarını etkili çalıştırmaya özen gösteriyorum.

Haftada kaç gün spor yapıyorsun?

Haftada beş gün mutlaka spor yaparım, ancak her gün aynı şekilde çalışmam. Bazı günler sadece vücut ağırlığımla, bazı günlerse gym'e gidip ağırlıkla lower body (alt vücut) ya da upper body (üst vücut) çalışırım. Haftada iki kez de HIIT (yüksek yoğunluklu aralıklı antrenman) tarzında full body antrenman yaparım. Zıplamalı, koşmalı ve çok kısa molalarla vücudu sağlıklı ve güvenilir bir şekilde sınırlarına kadar zorlayan bu tarz antrenmanları çok seviyorum. Bazen de daha sakin bir tempoda, yoga gibi çalışmalara yöneliyorum.

Spora uygun bir beslenme rutini uyguluyor musun?

Kendime özel bir diyet uygulamıyorum; hatta hayatımda hiç diyet yapmadım. Ancak her zaman sağlıklı ve dengeli beslenmeye özen gösterdim. Ama tabii ki "cheat days" de yapıyorum. Sabahları genellikle 3-4 yumurtalı bir omlet ve besleyici bir smoothie ile güne başlıyorum. Kahvaltı rutinim çoğu zaman aynı ve birkaç saat tok kalmamı sağlıyor. Gün içinde, protein içeriği yüksek bir salata tercih ediyorum; içinde avokado ve çeşitli tohumlar olmasına dikkat ediyorum çünkü mikro besinler ve sağlıklı yağlarla beslenmek çok önemli. Akşam saat altı gibi ana öğünümü yiyorum, genellikle protein ağırlıklı oluyor. Beyaz karbonhidrat hiç tüketmem; makarna, pilav ya da ekmek gibi yiyecekler yerine, zeytinyağlılar ve farklı sebze çeşitlerini tercih ediyorum.

Sporda çalışmayı en çok sevdiğin alan hangisi?

Core (karın) kası çalışmaya bayılıyorum. Abs rutinimi çok seviyorum ve farklı hareketleri birleştirerek, sürekli değiştirip keyifli bir antrenman haline getiriyorum. Bir kadının güçlü karnı olması bence hem çok zarif hem de duruş ve sırt için de çok önemli diye düşünüyorum.

Deneyimlemek istediğin ekstrem bir spor var mı?

"Wakeboarding" yapmayı çok istiyorum. Takip ettiğim birkaç Amerikalı sporcu var, gerçekten yaptıkları hareketler inanılmaz.

2025 İlkbahar/Yaz koleksiyonunuzu yaratırken sizi neler yönlendirdi?

Beni genelde her koleksiyon döneminde kumaşlar yönlendiriyor. Yeni kumaşları araştırmak, sürdürülebilir dünyanın içerisinde kalarak iplerin kumaşa verdiği hazzı görmek, koleksiyonu oluşturmak için fazlasıyla bir ilham aslında. Ortaya çıkan renkler ve dokular da modellerin kesimlerini belirlememize yardımcı oluyor. Modeller ortaya çıktığı zaman aksesuarlama kısmı başlıyor; ben makyaj diyorum buna. Bütün bu halkalar birleşince koleksiyon kendini belirlemiş oluyor, sonrasında hikayesi için ekibimle bir araya gelerek duyguları birleştiriyoruz. Herkes bir modelin kendisinde yarattığı hissi anlatıyor. Tamamen Eclectic yani... Her his ve her zevkin bir arada olduğu...

Markanın bohem bir ruhu var. Bu sezonun ruhunu hangi üç duyguyla tarif edersiniz?

Eclectic aslında hiç bohem olan bir marka olmadı ama yıllarca hem bulunduğumuz lokasyonlar, hem de dönemin trendi olan bohem adı verilen konsept, bizi bohem algısına sürükledi. Bundan şikayetçi değilim elbette ancak bohem algısı bu kadar değişen bir şey değildir. Normalde biz sürekli değişen, büyüme projeleri olan ve bu projelerde farklı tarzlar kullanan bir markayız. Biraz da sanırım kumaşların renk kartelasıyla mağazalarımızın ahenk birleşimi bizi tamamladı ve bohem gibi göründük. Ama bu sezonun ruhunda daha renkli bir dünya var. Daha güçlü renkler, daha güçlü kesimler... Bu modeller kadın ve erkek olarak çok uzun süren hazırlanma süreçlerini kısaltan modeller olacak. Zorlanmayan bir tarzı var bu sezonun. Tek parça giysilerle ipek dokusunda olan modal kumaşların kadınlara ve erkeklere kendilerini çok iyi, çok şık hissettireceklerini düşünüyorum.

Koleksiyonda öne çıkan kumaş türleri hangileri?

Bu sezon koleksiyonun çok fazla parçasını modal kumaşlardan hazırladık. Modalın da birçok varyantlarını kullandık. Hem gramaj alternatifleri hem doku alternatifleri vererek tamamı pamuk iplerle hazırlanan kumaşları hazırladık.

Bu sezonun sizi en heyecanlandıran parçası hangisi?

Bu sezonda kadında kullandığımız renkli zikzak desenleri olan bir elbise var. O aşırı heyecanlandırıyor beni. Hem mavi rengi hem fuşya rengi olan bir elbise var, ona da hayli yükseğim. Bir de kahverengi ve siyah rengi olan kordon detayları ile hazırladığımız mini bir elbise var; o tek kelimeyle sezonun yıldızı olacak. Erkek kreasyonunda ise modal taşlanmış kahverengi kumaş palazzo pantolon ve derin v yaka bir tişört var, o favori parçam oldu.

Koleksiyonun hazırlık sürecinde sizi en çok motive eden şey neydi?

Bu süreçteki en büyük motivasyon, öncelikle modelleri insanların yaz aylarında üstlerinde hayal etmek oluyor benim için. Gerçek bir canlandırma uzmanıyım bu konuda. Ama sürecin en büyük motivasyonu, kesinlikle kumaşların hazırlık aşamasındaki fabrika zamanları. O makinaların sesi beni gerçekten aşırı motive ediyor. Kendi mağazamın arka odası da atölye, kendi dikimimizi yapan bir markayız. Mağazada da dikiş makinasının sesini duymak gerçekten bana bir ritim veriyor ki zaman zaman bunu sosyal medya hesabımda da değişik formlarda paylaşıyorum takipçilerimle.

2025 İlkbahar/Yaz trendlerinde bohem stilin yükselişini nasıl yorumluyorsunuz?

Bohem stil artık yükselişte değil bence. Çünkü fast fashion akımında maalesef gerçekten bohem çalışan marka sahipleri çok zarar gördü. Herkes tarafından yıllarca ilham kaynağı olan bir markanın yüksek fiyatlı olan bu markanın, iç piyasada o kadar aynıları yapıldı ve fason atölyelerde çoğaltıldı ki bu durum, o markanın maalesef sonunu getirdi. Bir tarz çok beğenildiği zaman muhakkak birçok muadili çıkıyor. Fast fashion diyorlar bu akıma ama bence tamamen etik olmayan değerlerle insanların kendi üreticisine zarar vermesinden başka bir şey değil. O nedenle bohem tarz da çok kalmadı; bugün İstanbul'un çeşitli semtlerinde herhangi bir butik mağazaya girdiğinizde gördüğünüz elbiseyi birçok Instagram butiğinde, Alaçatı pazarında ve Çeşme sokak butiklerinde görebiliyorsunuz. Mekanlarda da bu böyle oldu. Bohem tarz diye bir şey çıktığından beri birçok mekan sanki başka hiçbir tarz yokmuşçasına bu renkleri bu dekorasyonu sahiplenmeye çalıştı. Şu an popüler olan ve yükselen stili olan şey daha renkli koleksiyonlar, renkli ürün seçkileri, pastel tonların içerisinde bulunduğu desenler ve renkler.

Genel olarak tüm dünyada 2025 İlkbahar/Yaz sezonunun ruhu size göre nasıl şekilleniyor?

Dünyada herkesin takip ettiği öncü markaların koleksiyonları ve moda haftaları tarafından şekilleniyor bence. Moda dünyasının canlılık, yenilik ve doğallık arayışının öne çıktığı bir dönem olarak şekillendiğini düşünüyorum. Pandemi sonrası yıllarda ortaya çıkan içsel dönüşüm ve sürdürülebilirlik bilinci bu sezonun ruhunu belirleyen ana unsurlar arasında yer alıyor. İnsanlar artık giydikleriyle güzel görünmek değil ama giydikleriyle hikayelerini anlatmak ve kendilerini bu şekilde ifade etmek istiyorlar. Bu nedenle cesur renk paletleri, desenlerin özgün kombinasyonları ve dokusal çeşitlilik dikkat çekiyor. Minimalizm ve doğallık da büyük bir ilham kaynağı. Teknolojinin de artık işin içinde çok fazla rolü var. Dijital baskılar, akıllı kumaşlar modern dünyaya ayak uydurmanın yanı sıra bireysel estetiği de kişiselleştiriyor. Sonuç olarak 2025 yaz sezonu bu manifestoları içerisinde bulundurarak karşımıza çıkıyor. Kıyafetler artık sadece giysi değil, kişilerin kimliklerini ve yaşam felsefelerini ifade etme şeklini alıyor.

Sizce moda artık kimin hikâyesini anlatıyor? Tasarımcının mı, giyenin mi?

Eskiden moda daha çok tasarımcının vizyonunu yansıtırken, günümüzde giyen kişinin ruhuyla buluştuğunda anlam kazanıyor. Tabii ki tasarımcıların rolü yine çok önemli. Tasarımcılar, giyen kişiler için ilham veren bir temel sunuyorlar. İyi bir tasarım, hem yaratıcının bakış açısını yansıtır hem de giyenin kendi hikayesini katmasına olanak tanır.

Dilara Suvay

Aslında yüksek mimarsınız, uzmanlık alanınınız da kültürel miraslar üzerine. Paddleboard hayatınızda yepyeni bir sayfa açmadan önce neler yapıyordunuz?

Eğitim hayatım hep Eskişehir'de geçti, bir yıl Roma La Sapienza Üniversitesi'nde mimarlık eğitimi aldım. Çocukluğumdan bu yana maceracı bir ruhum var; deniz, doğa ve keşif hep hayatımın merkezinde oldu. Paddleboard, sörf, efoil, serbest dalış gibi su sporlarına duyduğum tutku, benim maceracı ruhumla birleşince zamanla sosyal medyada bir yolculuğa dönüştü. Yaklaşık dört yıldır profesyonel olarak seyahat influencer'ı olarak içerikler üretiyor, Türkiye'den Avrupa'ya ve şimdi de Uzak Doğu'ya kadar deneyimlerimi paylaşıyorum. Tayland'da bir evim var ve dünyanın birçok yerinde, Instagram fenomeni Adam Axoi ile birlikte macera konseptli turlar organize ediyoruz. Gezdirmenin yanı sıra, sıra dışı deneyimlere ağırlık veren bir konseptimiz var; kimi zaman yunuslarla yüzüyor, kimi zaman gece turunda paddleboard'larla planktonları izliyoruz. Mesleğimde edindiğim tasarım ve organizasyon becerilerini, bugün maceracı ruhumla birleştirip insanların hayatlarına unutulmaz deneyimler katmak benim için hem bir iş hem de bir yaşam biçimine dönüştü.

Paddleboard ile ilk tanıştığınız anı ve bu spordaki rolünüzü nasıl anlatırsınız?

Roma'da okuduğum yıllarda sık sık Avrupa'yı geziyordum. İtalya'nın meşhur sahil kasabası Cinque Terre'de bir falezden manzarayı izlerken, deniz mağarasına doğru paddleboard üzerinde kürek çeken dört kadın gördüm. O özgür ruhlu görüntü beni derinden etkiledi. Çünkü çocukluğumda yaşadığım ciddi bir boğulma deneyiminden sonra ayağımın değmediği denizlerde hep tedirginlik yaşamıştım. İçimde bir savaş vardı ve o manzara bana umut gibi geldi. Aslında hikâyem 10 yıl önce, böyle bir imrenmeyle başladı. Çünkü vazgeçilmez özgürlük tutkumu korku durdurmamalıydı. İlk o zamanlar denedim, paddleboard sayesinde tüm korkularımı yendim ve bu spor hayatımın tutkusuna dönüştü. O zamanlar bizim ülkemizde hiç yaygın değildi, hatta ismini bile bilen yoktu. Bu tutkuyu ülkeme tanıtmak için bir proje tasarladım yaklaşık beş yıl önce. Turizmde simgesel olan, denizle bütünleşmiş yapıları paddleboard ile buluşturup kusursuz kadrajlar ve videolarla tanıtmaya başladım. Mesela Dalyan'daki kral mezarları ya da Kaleköy'de suyun içindeki lahit... Zamanla sadece denizle sınırlı kalmayıp İç Anadolu'dan Karadeniz'e kadar göl, akarsu, kanyon gibi farklı coğrafyalarda suya çıkarak bunu bir serüvene dönüştürdüm. Paylaşımlarım çok viral oldu; "Gotürkiye" gibi sayfalar, tanıtım sayfaları hep paylaştılar. Ve hızla yayılmaya başladı. Hatta 2024 yılında dünyada paddleboard sporunu influence edenler arasında birinci sıradaydım. Tutkum sadece Türkiye'de değil dünyada bir iz bıraktı. Dünyadan birçok marka paddleboard ve ilgili aksesuarlar gönderdi, birlikte iş birliği yaptık. Sonrasında "Paddle Weekend" adını verdiğim bir oluşum başlatarak her ay farklı bir bölgede 100-150 kişiyi paddleboard ile tanıştırdım. Bilmeyenlere eğitim verdik, bilenlere öncülük yaptım. Çıktığımız sularda liderlik yaparken, aynı zamanda sporun o bölgenin turizmine katkısını vurgulamak için ciddi bir performans sergiliyordum. Yıllar önce çektiğimiz, bu sporu tanıtan bir belgeselim var; o gün de dediğim gibi bu spor için sadece deniz kenarında yaşamaya gerek yok, bizim ülkemiz su cenneti her köşesi değerlendirilebilir. Ta ki şu an Kayseri'de, Kapadokya'da, Antep'te her yerde yayıldı. Mutluluğumu tarif bile edemem.

Paddleboard tam olarak nasıl bir spor?

Paddleboard, kürek sörfü olarak biliniyor; aslında büyük bir sörf tahtasının üzerinde ayakta durarak kürekle yapılan bir spor. Dünyada SUP (Stand Up Paddle) ismiyle de çok biliniyor. İlk fark ettiğiniz şey, tüm bedenin aynı anda çalışması: kollar, bacaklar, karın ve kalça kasları... Yani sadece suyun üzerinde dengede süzülmek değil, aynı zamanda müthiş bir egzersiz. Hatta son yıllarda paddleboard üzerinde yoga ayrı bir kategori olarak gelişti ve ciddi bir kitleye ulaştı.

Paddleboard sporunu herkes yapabilir mi?

Yapmanız için çok neden var, yapmamanız içinse aslında neredeyse hiçbir sebep yok. Yaş veya kondisyon fark etmeksizin hemen herkes deneyebilir; yeter ki temel yüzme bilgisi olsun. Benim turlarımda 7'den 70'e katılan oluyor. Kimler yapamaz kısmına gelince; yüzme bilmeyenler (can yeleği takılsa bile panik riski yüksek olur), ciddi denge sorunları olanlar (örneğin iç kulak problemleri, sık baş dönmesi yaşayanlar), bel, diz veya ayak bileği sakatlığı olanlar, kontrolsüz epilepsi ya da bayılma geçmişi olanlar, özellikle denge ve kalp rahatsızlığı bulunan kişiler yapmamalı. Ama genel olarak öğrenmesi çok kolay ve ulaşılabilir bir spor. Uygun ekipman (can yeleği, güvenlik ipi), doğru alan (sakin göl, korunaklı koy gibi), temel eğitim ve kontrollü şekilde yapıldığında birçok kişi güvenle paddleboard deneyimi yaşayabilir.

Su üzerindeki bu deneyiminizde hangi duygu ve düşünceler ön plana çıkıyor?

Benim için sporun çok ötesinde bir yolculuk bu. O board'un üzerinde denge kurmaktan çok doğayla denge kurmayı seviyorum; uyumlanmayı... Paddleboard yaparken rüzgârı, dalgayı, suyun sesini ve bedenimin hareketlerini aynı anda hissediyorum. Bu, sadece bir spor değil; anda kalmayı, dengede durmayı ve doğayla bütünleşmeyi öğreten bir yolculuk. Her kürekte biraz daha kendimi keşfediyor, biraz daha özgürleşiyorum. Maceracı ruhum bana cesaret veriyor; bazen tek başıma saatlerce kürek çekip koca bir adayı dolaştığım oluyor. Bu deneyimler bana korkularımın sınırlarını zorlamayı öğretiyor. Çünkü öyle bir dünyada yaşıyoruz ki, hep görünmez sınırlarla çevriliyiz. Korkuların temeli de bu yüzden... Ben bu sınırları aşmayı, engelleri kırmayı seviyorum. Kimi insan bunu bir dağın zirvesine çıkarak yapıyor, kimi nefesini tutup derinlere dalarak... Benim yolum suyun üzerinde kürek çekmek oldu. Ama özünde hepsi ilham olunacak hikâyeler.

Türkiye'de paddleboard nerede yapılır ve sizin açınızdan en büyüleyici rota neresi?

Biraz zor bir soru çünkü Türkiye'nin hemen her bölgesi paddleboard için büyüleyici rotalar sunuyor. Fethiye'nin turkuaz koyları, Datça'nın mavileri, Ege'nin yemyeşil kıyıları, hatta İç Anadolu'nun kanyonları... Hepsi farklı bir ruh taşıyor. Ama tek bir yer seçmem gerekirse, Kaleköy derim. Çünkü orası tarihle denizin buluştuğu çok özel bir nokta. Boğaz gibi konumlandığı için denizi hep sakin ve berrak; kürek çekerken altınızdan süzülen balıkları izleyebiliyorsunuz. Ve altınızda batık bir şehir yatıyor... Geçmişte belki bir sokağın duvarı, belki bir kilisenin girişi. Tarihin izlerinin üzerinde, suyun sessizliğinde ilerlemek çok özgün bir deneyim. Hem coğrafi olarak dalgasız yapısı hem de tarihiyle birleşen ruhu nedeniyle Türkiye'nin en özel paddleboard rotası benim için Kaleköy.

Şavşat Karagöl, Artvin

Son dönemde paddleboard'un yükseliş dönemi denilebilir mi? Adını yerli yabancı basında ve ünlüler arasında çok sık duyar olduk...

Evet, kesinlikle paddleboard'un yükseliş dönemindeyiz diyebilirim. Bunun en belirgin sebebi, ulaşılabilirliğinin ve kullanımının çok kolay olması. Pek çok su sporuna kıyasla çok daha makul maliyetli. Örneğin ben e-foil de yapıyorum ama fiyatı neredeyse bir araba kadar... Oysa paddleboard öyle değil; ekipman açısından da kullanım kolaylığı açısından da çok daha erişilebilir. Üstelik şişme modeller sayesinde sırt çantasına koyup istediğiniz yerde şişirip suya çıkabilirsiniz, bu taşınabilirlik de büyük avantaj sağlıyor. Bir diğer avantajı ise ülkemizin su kaynakları. Türkiye üç tarafı denizlerle çevrili ve göl, akarsu, kanyon gibi çok sayıda doğal alanımız var. Bu da paddleboard'u denizciliğe giriş için adeta mükemmel bir araç haline getiriyor. Dünyada da popülerleşmesinin en büyük sebebi sosyal medyada yayılan viral videolar olabilir. Popüler bir spor şu an... Suyun üzerinde özgürce süzülen paddleboard görüntülerini gördükçe ilgi daha da arttı. Bizim burada henüz yok ama Amsterdam gibi sularla çevrili şehirlerde paddleboard kiralama kutuları var. Bisiklet kiralar gibi, başında hiç kimse olmadan, bir uygulama aracılığıyla ekipmanı alıp A noktasından B noktasına kullanabiliyorsunuz. Acayip bir seviyeye gelmiş durumda.

"Paddle Weekend" doğa ve spor tutkunlarını bir araya getiriyor. Bu deneyimin kolektif ve bireysel anlamı sizce nedir?

Paddle Weekend'i ilk duyurduğumda olur mu olmaz mı diye kafamda çok soru vardı, ilk defa böyle bir şey yapılacaktı çünkü. Ama bu oluşum başladığı ilk günden itibaren büyük bir yankı uyandırdı. Çünkü o dönemde pek çok kişi paddleboard'u denemek istiyor ama ekipmana kolayca ulaşamıyordu. İnsanlar izliyor, imreniyor ama satın almadıkça deneyimleyemiyordu. Benim niş kitlem vardı ve bu boşluğu dolduracak bir oluşum başlattık. İlk etkinliğimizde Akyaka'daki Akçapınar Azmağı'ndan denize açılım yaptık; yol üzerinde molalar verildi, yüzüldü, bölgeyi yakından deneyimledik ve spora tutku duyan insanları bir araya getirdik. Zamanla "Paddle Weekend" müthiş bir boyut kazandı. Her ay farklı bölgelerde, Ölüdeniz'den Dalyan Boğazı'na, Kaleköy'den Datça Knidos'a kadar özel hafta sonu buluşmaları yaptık; yaklaşık 100-150 kişi bir araya geldi. Bu sadece suda gezinti değil, o bölgeyi deneyimletmek, tarihi ve doğal alanları hissettirmek, gün batımında ses terapileri, yoga ve diğer spor aktiviteleriyle zenginleştirmek üzerine kurulu bir deneyim oldu. Aslında bu oluşum nasıl yapılır, neler yapılabilir bunu gösterdik ve şimdilerde bir çok kişi kendi şehirlerinde benzer şeyler yapıyor. Bu deneyimin kolektif olarak anlamı, benzer tutkulara sahip insanları bir araya getirerek bir topluluk yaratmak ve birlikte keşfetmenin gücünü yaşamak. Bireysel anlamı ise, katılımcılara kendi sınırlarını keşfetme, doğayla bağ kurma ve kendilerini ifade etme fırsatı sunmak. Herkes hem kendi yolculuğunu yaşıyor hem de başkalarıyla paylaşıyor; bu da deneyimi daha özel ve anlamlı kılıyor. Ve şu da çok önemli bir detay bence, spor tutkusu sayesinde bir şehri keşfediyorsun. Oranın hem tarihini, hem coğrafyasını, doğasını daha yakından deneyimliyorsun. Bu da unutulmaz bir etkinliğe dönüşüyor.

Paddleboard ekipmanları nelerdir, sizin paddleboard'a çıkarken yanınıza aldığınız olmazsa olmaz aksesuarlarınız neler?

Paddleboard'a çıkarken yanımdan asla eksik etmediğim bazı aksesuarlar var: Şapka ve güneş gözlüğüm galiba ilk sırada, güneş kremi, bol su ve termosla kahvem, su geçirmez çantam, telefonum için su geçirmez kılıf... Uzun rotalara çıkıyorsam mutlaka canlı konumumu paylaşıyorum biriyle, çünkü bazen tek başıma 4-5 saat süren kürek rotaları yapıyorum. Genellikle sabah erken saatlerde çıkmayı tercih ederim; güneşin dik açıyla geldiği saatlerde paddleboard üzerinde olmam. Ayrıca, denizcilik uygulamalarını mutlaka kontrol ederim; saat saat rüzgâr ve dalga yönünü gözden geçiririm. Çünkü rüzgâra ve dalgaya karşı kürek çekmek her zaman yeterli olmayabilir. Dalga yönü açığa doğruysa veya kıyıdan açığa şiddetli rüzgâr varsa o rotaya çıkmayı asla tavsiye etmem. Güvenlik her zaman en öncelikli unsurdur benim için. Ruhumda macera var, ama hiçbir zaman cahil cesaretine teslim olmadım.

Ordu

Doğada geçirilen zamanın, günlük hayatınıza ve stil anlayışınıza nasıl bir yansıması oluyor?

Benim için doğada geçirilen zaman artık bir ihtiyaç haline geldi; dünyanın neresinde olursam olayım, yüksek katlı binaların ve yoğun şehir hayatının olduğu yerlerde fazla uzun kalamıyorum, en fazla 10 gün. Bu, doğayla iç içe yaşayan birçok insanın ortak özelliği aslında. Eğlence anlayışım bile değişti; techno festivallerini çok severim ama artık onları bile açık havada, güzel bir manzaradaysa tercih ediyorum. Mekanlar, AVM'ler veya ünlü restoranlar kısa süreli mutluluk verse de ruhumu tatmin etmiyor. Her sabah gün doğumunu izlemek, her gün batımında bir tepeye çıkmak benim için çok daha mana dolu. Doğayla iç içe olmak insanın lüks ve mutluluk anlayışını tamamen değiştiriyor; farklı bir tarafını keşfediyorsun.

Paddleboard'u yeni keşfedenlere ne önerirsiniz?

Paddleboard'a yeni başlayanlara en büyük önerim cesur olmaları ve küçük adımlarla başlamaları. Suyun ve dengenin ritmini keşfettikçe hem özgürlük hissi artıyor hem de spor çok keyifli bir deneyime dönüşüyor. Temel ekipmanlarınızı ve eğitimlerinizi alın ve mümkünse doğayla iç içe, sakin sularda başlayın.

Bu sporun sizi en çok zorlayan ve en çok mutlu eden yönleri neler?

Paddleboard beni en çok, doğanın koşullarına karşı kürek çekmek zorunda kaldığım anlarda zorluyor. Rüzgar, dalga ve uzun rotalar fiziksel ve zihinsel dayanıklılık istiyor. Ama tam da bu zorluk, sporun en keyifli tarafını oluşturuyor; ama bu teşvik ettiğim ve desteklediğim bir şey değil. Belli ölçülerde önlemlerin varsa yapılabilir. En mutlu eden yönü ise su üzerinde özgürce süzülmek, manzarayla ve o anla bütünleşmek, kendimi keşfetmek, bana tarifsiz bir huzur ve mutluluk veriyor.

Paddleboard deneyiminizin yaşam felsefenizde yarattığı en derin dönüşüm ne oldu?

Paddleboard bana en derininde şunu öğretti: Denge, yalnızca tahtanın üzerinde değil, yaşamın her alanında bir gereklilik. İlk başta düşmekten korkuyordum; sonra fark ettim ki düşmek zaten yolun parçası. Her düştüğümde yeniden kalkmak, bana sabrı; kürek çektikçe açılan ufuklar ise özgürlüğü öğretti. En önemlisi, korkuların üzerine gittiğinde onların aslında seni büyüten fırsatlara dönüştüğünü kavradım. O yüzden paddleboard benim için bir spor değil, yaşam felsefemde "korkudan cesarete, dengesizlikten dengeye" giden yolun sembolü oldu.

Sosyal medyada takipçilerinizle paylaştığınız mesajlarda nelere dikkat ediyorsunuz?

Önceliğim her zaman ilham vermek ve deneyimlerimi doğru bir şekilde aktarmak. Takipçilerime sadece görsel değil, deneyimin ruhunu da sunmak isterim. Doğayı ve sporu tanıtırken güvenlik, saygı ve sorumluluk konularına dikkat ediyorum; çünkü yanlış yönlendirmeler ciddi sonuçlar doğurabilir. Paylaşımlarımda samimiyet ve tutkuyu hissettirmeye özen gösteriyorum. Bu yolculuğa çıkalı çok uzun zaman oldu; 7'sinden 70'ine her yaştan insan hâlâ yazıyor, ilham olduğumu söylüyor. Bu beni inanılmaz mutlu ediyor, çünkü projemin başarılı olduğunu görmek, başkalarının macerasına vesile olmak bir hayaldi ve inanılmaz bir noktaya geldi.

Gelecek planlarınız arasında paddleboard ve doğa sporlarıyla ilgili ne tür projeler var?

Aslında bir okul açmayı zamanında çok düşündüm, çok fazla teklifler aldım, ama ben köklenemem, yani bir yere bağlı kalamam. Yaklaşık 10 yıldır bir yere ait olamadım. Son dört yıldır 7/24 gezginim. Dünyada deneyimlenecek o kadar çok şey var ki... Hayalim ve gelecek planlarım, bu sıra dışı deneyimleri başka insanlara tanıtmak, onlara cesaret ve ilham olmak, birlikte yapmak. Mesela Tayland'da turlar yapıyorum: Gün batımında şeffaf ve ışıklı paddleboard'larla bir yolculuğa çıkıyoruz, mercanlar ve renk renk balıklar altımızdan geçiyor. Gece zifiri karanlıkta ışıkları kapatıp planktonların içinden geçiyoruz, sınırların ötesine geçmek gibi bir deneyim bu. Serbest dalış yapıyorum, dalış kampları düzenliyoruz; Kızıldeniz'de yunuslarla burun buruna yüzüyoruz. Paddleboard yapmak artık birçok kişi için mümkün. Ben "Paddle Weekend" gibi organizasyonlarıma devam edeceğim; bazen ülkemizin özel bir yerinde, bazen de bambaşka bir ülkede ama sürekli olarak deneyimleri geliştirmeyi ve dönüştüreceğimi düşünüyorum.

Paddleboard ile birlikte keşfettiğiniz en özel "an" ya da "yer" hangisi?

Çok fazla var bence ama Tisan Yarımadası'nda bir evim var; Mersin ile Antalya'nın tam ortasında... Sessiz sakin bir yer burası. İnanılmaz güzel koyları ve denizi var. Burası benim adeta rehabilite olduğum bir bölge; oradayken zamanımın yüzde 80'ini suda geçiriyorum ve paddleboard ile sürekli keşfe çıkıyorum. Bazen yanıma su kaplumbağası eşlik ediyor, bazen Akdeniz foku görüyorum; doğayla iletişim kurabilmek çok güçlü ve özel bir his veriyor. Bu nedenle "en özel an"ı seçmek zor, ama burada geçirdiğim her anı çok değerli ve unutulmaz benim için.

Misela markasını kurmaya karar verdiğin ilk an nasıldı?

Misela'yı kurmaya karar verdiğim zaman New York'ta yaşıyordum. Rhode Island School of Design'da tekstil tasarımı eğitimi alırken kendimi kıyafetler için desenler yaratırken hayal ediyordum. Ancak kısa süre sonra, desenlerimi daha zamansız parçalar olan çantalar üzerinde görmek istediğime karar verdim. Böylelikle Misela'nın heyecanlı yolculuğu başlamış oldu.

İlk koleksiyonundan bugüne tasarım dilin nasıl evrildi?

Tasarım dilim, ilk koleksiyondan itibaren her zaman geometrik desenler ve yalın hatlar etrafında şekillendi. Ancak geriye dönüp baktığımda, başlangıçta daha eklektik ve cesur renk kombinasyonları kullandığımı, bugün ise daha sade, rafine ve zamansız bir palete yöneldiğimi görüyorum. Bu dönüşüm, Misela'nın olgunlaşma sürecinin ve kendi estetik yolculuğumun doğal bir yansıması.

Moda ve aksesuar tasarımına yönelmende rol oynayan etkenler neler?

Tasarım ve sanata olan ilgim, çocukluk yıllarımda başladı. Üniversiteye ilk adım attığımda yalnızca resim okumayı bile düşündüm. Ancak zamanla fark ettim ki, yarattığım şeylerin hayat bulması, çoğalması ve başkalarının hayatına dokunması bana bambaşka bir ilham veriyor. Moda ve aksesuar tasarımı ise bu yaratma tutkusunu en güçlü şekilde ifade edebildiğim alan oldu.

Tasarımlarında seni en çok ne besliyor?

Tasarımlarımın en büyük ilham kaynağı, yeni hayatlar ve yeni mekânlar. Her tanıştığım insan, bana bambaşka bir tasarımın kapısını aralıyor. Her çanta, benim için yeni bir kadın ve onun hikâyesi demek. Bu yüzden yeni insanları keşfetmek, farklı şehirlerde yaşayanların dünyasını hayal etmek, beni hep yeni yolculuklara çıkarıyor ve Misela'nın ruhunu besliyor.

Geometrik desenler, monogramlar ve zanaatkârlığın öne çıktığı bir dilin var, bunu nasıl tanımlarsın?

Geometrik desenler, tasarım dilimin temel taşlarından biri. Kendimi geometrinin içinde çok güçlü hissediyorum; sevdiğim desenlerin neredeyse hepsi geometrik ve bu benim için neredeyse varoluşsal bir tercih. Monogramlar ise kişiselleştirmenin ve zanaatkârlığımızın en özel ifadesi. Misela'da her gün müşterilerimiz için yeniden üretime başlayan, onların seçimlerine özel parçalar yaratan bir atölyemiz var. Bu yaklaşım, bizim için sadece bir tasarım tercihi değil, markamızın kalbini oluşturan en önemli değerlerden biri.

Pera'dan yola çıktın, sonra Mayfair, Akaretler ve New York... Nasıl hissediyorsun?

2008'de Misela'yı kurduğum günden beri, her gün yeni bir adım atmak için bir hayalin peşinden yürüdüm. Bu yolculuğun en değerli durakları ise her zaman müşterilerimizle buluştuğumuz mağazalarımız oldu. Pera, ilk mağazamız olarak benim için hep özel bir yere sahip. Londra, bir Türk markasının Mayfair'de açtığı ilk mağaza olarak gurur verici bir kilometre taşıydı. Bu yıl ise markanın doğduğu yere, New York'a dönerek mağazamızı açtık. Tüm bu adımlar bana büyük mutluluk verirken, aynı zamanda omuzlarımda daha da büyük bir sorumluluk taşıdığımı hissettiriyor.

Sana en çok ne ilham veriyor?

Mimari yapılar bana çok ilham veriyor, kendimi başka bir dünyaya ışınlamanın en direk yolu, bence mimari yapılar. Bir bütüne sahip olan, hikayesi olan mimari yapılar, mekanlar benim vazgeçilmezlerim arasında.

Tasarımlarında zamansızlık ve modernlik arasında nasıl bir denge kuruyorsun?

Bunu şöyle özetleyebilirim: Beyaz bir tişört, ne kadar zamansız bir parça olsa da onu günümüze taşıyan şey kalıbıdır. Yıllar geçse de gardırobumuzdaki yerini korur, fakat kesimi ve detayları o dönemin ruhuna göre yenilenir. Benim tasarımlarımda da benzer bir denge var; özü zamansız, ama formu ve dokunuşları daima bugünün estetiğini yansıtıyor.

Bir tasarıma başlarken nasıl bir yol izliyorsun?

Yeni bir koleksiyona başlamadan önce, o dönemde bize ilham veren mekânları, insanları, filmleri ve görselleri bir araya getirerek bir moodboard oluşturuyorum. Ardından hem ruh hem de ürün açısından neye ihtiyaç duyduğumuzu belirliyorum. Son olarak, bu ilhamı Misela'nın tasarım diliyle buluşturup koleksiyona nasıl yansıtacağımızı şekillendiriyoruz.

Materyal seçimlerinde önceliklerin neler? Sürdürülebilirlik bu noktada ne kadar devreye giriyor?

Koleksiyonlarımızda belirli kategorilerimiz var ve her sezon, moodboard'umuzun ruhuna uygun olarak bu kategoriler için yeni deri ve kumaşlar seçiyoruz. Küçük ve büyükbaş derilerden egzotik dokulara, sezonun ruhunu yansıtan farklı kumaş alternatiflerine kadar geniş bir yelpazede çalışıyoruz. Sürdürülebilirlik ise bu sürecin vazgeçilmez bir parçası; uzun yıllar kullanılabilecek, zamana meydan okuyan malzemeler seçerek, her parçanın hem estetik hem de işlevsel olarak değerini korumasını hedefliyoruz.

Dijital sanat ile içiçesin. 15'inci yılına özel gerçekleştirdiğiniz yapay zeka ile birleştirilen eserlerden oluşan sergi de çok konuşulmuştu. Yakın zamanda heyecan veren yeni projeler var mı?

Evet, üzerinde çalıştığımız yeni projelerimizden biri Kasım ayında hayata geçecek. Şu an detaylarını paylaşamasam da, bizi çok heyecanlandıran bir çalışma olacak.

Biraz da annelikten konuşalım. Can'dan sonra hayatında neler değişti?

Can'dan sonra hayatımın öncelikleri tamamen değişti; artık her şeyin başında o var. Onun doğumuyla birlikte günlük hayatımın ritmi de farklılaştı. Eskiden daha uzun saatler çalışırken, şimdi evden biraz daha geç çıkıp, eve daha erken dönmeye özen gösteriyorum. Hem işe hem de eve yetişmeye çalışırken, sosyal hayatım doğal olarak en sona kaldı ama bu dönemin tadını çıkarmaya çalışıyorum.

Yoğun iş temposu ile anneliği nasıl dengeliyorsun?

Tam anlamıyla dengeleniyor mu emin değilim, ama önceliklerime göre hayatın akışını yönetmeye çalışıyorum. Bazı günler iş temposu çok yoğun olabiliyor; o zaman öncesinde ya da sonrasında Can'a daha fazla zaman ayırarak aradaki dengeyi kurmaya çalışıyorum. Böylece hem işime hem de anneliğe elimden gelen en iyi şekilde yetişmeye gayret ediyorum.

Oğlunla en çok neler yapmaktan keyif alıyorsun?

Can'ın hikâyelere karşı büyük bir ilgisi var. Bu sebeple, onun hayal dünyasını genişletecek kitaplar okumak ve her seferinde ona yeni bir şeyler öğretmek, birlikte geçirdiğimiz zamanların en keyifli anları oluyor.