Nice 20 Yıllara: Alican Leblebici'nin Contemporary Istanbul Yolculuğu

Contemporary Istanbul'un 20 yıllık yolculuğunu düşündüğünüzde, sizin için en unutulmaz an hangisi?

Benim için unutulmaz olan, fuarda kendi işimle yer aldığım dönemler değil aslında. Daha çok fuarı gezerken hiç beklemediğim bir anda karşıma çıkan işler, tesadüfi karşılaşmalar. O küçük anlar, bana sanatın fuar dışında da var olduğunu hatırlattı.

Sizce fuar, İstanbul'un kültür ve sanat ekosistemini 20 yılda nasıl değiştirdi?

CI, sanat dünyasını merkezden çıkarıp daha görünür kıldı. İstanbul'un kültürel haritasında büyük bir işaret koydu diyebilirim. Bu yıl işimle orada olmasam da, fuarın bu kente kattığı uluslararası nefesi yadsımak mümkün değil.

İlk kez katıldığınız CI deneyimi ile bugünü kıyasladığınızda en büyük fark nedir?

İlk deneyimde, daha çok "büyük resim" karşısında şaşkınlık vardı. Bugün ise gözüm artık ayrıntılarda: kürasyon tercihlerinde, izleyiciyle iş arasındaki ilişkide. Katılsam da katılmasam da, CI'ye bakışım giderek daha eleştirel ama aynı zamanda daha sakin bir noktaya geldi.

20 yıl önceki sanat dünyasıyla bugünün sanat ortamını karşılaştırırsanız, en büyük dönüşüm sizce nerede?

Sanat dünyası daha şeffaf ve daha çok sesli hale geldi. Dijital mecralar, alternatif sergi alanları, bağımsız inisiyatifler... Artık tek merkezden değil, çok merkezden akan bir sanat ortamı var. Bu yıl CI dışında olmayı seçmek de, bu çoğulluğun bir parçası.

Contemporary Istanbul'un sizin kişisel yolculuğunuzda en büyük katkısı ne oldu?

CI bana, sanatın yalnızca üretim değil, aynı zamanda karşılaşma alanı olduğunu öğretti. Orada işim olsun ya da olmasın, tanıştığım insanlar, gördüğüm işler ve kurduğum bağlar kişisel yolculuğumda çok şey kattı.

İstanbul'un ruhu fuarda nasıl hissediliyor sizce?

İstanbul'un kaosu, çeşitliliği ve sürprizi CI'ın damarlarında akıyor. Hatta işimle orada olmadığım zamanlarda bile şehrin kendisini fuarda görüp duyuyorum: kalabalığın uğultusunda, bir standın köşesinde durup izleyen tek kişide.

20 yılın ardından geriye dönüp baktığınızda "iyi ki" dediğiniz bir an veya seçim var mı?

"İyi ki"lerim, hep kendi yolumdan sapmamakla ilgili oldu. Bazı yıllar fuarda işim vardı, bazı yıllar yoktu. Ama her ikisi de bana başka şeyler kattı. Geriye dönüp bakınca, seçmediğim anların da aslında seçim olduğunu fark ediyorum.

Sizce CI, önümüzdeki 20 yılda nasıl bir vizyonla ilerlemeli?

Daha çok risk almalı. İstanbul'un ruhunu gerçekten yansıtacak olan şey, güvenli alanlar değil; sürpriz, deney, kırılganlık. CI'ın önümüzdeki yıllarda sadece vitrini değil, laboratuvarı da olmasını diliyorum.